Ποιο είναι αυτό; Είναι το εξαιρετικά αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα ότι και ο άσωτος, ο κάθε άσωτος, μπορεί να σωθή, αρκεί να το θελήση και να μετανοήση. Και εδώ ακριβώς έγκειται το μεγαλείο του φιλεύσπλαγχνου πατρός. Μόλις βλέπει τον άσωτο υιό του να επιστρέφη μετανοημένος, δεν ζητάει εξηγήσεις για την ασωτία του, ούτε τον μαλώνει για την παρεκτροπή του. Γνωρίζει, βεβαίως, ο στοργικός πατέρας αλλά και καλός καρδιογνώστης, Εκείνος ο Οποίος ετάζει (= εξετάζει, διερευνά) νεφρούς και καρδίας, ότι ο υιός του είναι πληγωμένος από τις δυσκολίες που συνάντησε, απογοητευμένος από την προδοσία των φίλων, εξουθενωμένος από την ταλαιπωρία και την αποστασία, και το μόνο που χρειάζεται είναι η αποδοχή, η ανοιχτή και ζεστή αγκαλιά που τόσο στερήθηκε, η αγάπη που τόσο του έλλειψε μακρυά από τον πατέρα.

Αναφέραμε, σε άλλο μας άρθρο, ότι οι πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου είναι προπαρασκευαστικές για την εισαγωγή στο κυρίως «σώμα», την Μεγάλη Σαρακοστή. Για την ακρίβεια, οι δύο πρώτες Κυριακές του Τριωδίου είναι Κυριακές πορείας. Την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου δύο άνθρωποι «ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι», αλλά μόνον ο ένας εξ αυτών, ο Τελώνης, «κατέβη δεδικαιωμένος».

Τι σχέση έχει ο Τελώνης με τον Άσωτο της δεύτερης Κυριακής του Τριωδίου; Ο πρώτος άνοιξε το Τριώδιο με την ταπείνωση, ο δεύτερος πορεύθηκε τον δρόμο της επιστροφής προς τον πατέρα, επίσης με ταπείνωση και μετάνοια.

Ανάβαση, κατάβαση, πορεία. Για να φθάσωμε στην κορυφή, στην Ανάσταση, χρειάζεται να ξεκινήσωμε από την βάση και σιγά σιγά να ανέλθωμε. Τα άκρα, και μάλιστα τα πόδια, είναι εκείνα που κινητοποιούν το υπόλοιπο σώμα και συγχρόνως το στηρίζουν. Όπως όλα τα μέλη του σώματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένα το ένα με το άλλο, έτσι και οι Κυριακές του Τριωδίου είναι οργανικά δεμένες μεταξύ των, από απόψεως περιεχομένου.

Εξ άλλου, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι Πατέρες άρμοσαν έτσι τα «μέλη» του «σώματος του Τριωδίου», ώστε το κάθε προηγούμενο μέλος να δίνη την σκυτάλη στο επόμενο, κ.ο.κ. Η ταπείνωση, λοιπόν, του Τελώνου είναι προπαρασκευαστική αρετή, χωρίς την οποία αδυνατεί να οδηγηθή κάποιος στην μετάνοια, που επιδεικνύει τελικά ο Άσωτος. Άλλωστε, και ο ίδιος ο Άσωτος παίρνει την απόφαση να επιστρέψη στον οίκο του πατρός του («αναστάς πορεύσομαι»), αφού πρώτα έχει ταπεινωθή αρκετά, ώστε να μην τρέφη αξιώσεις να γίνη δεκτός από αυτόν παρά μόνον ως «ένας των μισθίων» του.

Φανταστήτε, όμως, να μην ταπεινωνόταν ο Άσωτος και να μην έτρωγε ξυλοκέρατα, ώστε να αναγκαστή να θυμηθή πόσοι μίσθιοι του πατρός του περισσεύουσιν άρτων, ενώ αυτός λιμώ απόλλυται. Δεν θα ερχόταν ποτέ «εις εαυτόν» και δεν θα έπαιρνε ποτέ την απόφαση για επιστροφή. Θα μου πήτε, και άλλοι άσωτοι μπορεί να πάρουν την απόφαση για επιστροφή, αλλά το ζήτημα είναι τι βρίσκουν, όταν γυρίζουν! Βρίσκουν έναν πατέρα ή μια μάνα να τους περιμένη με ανοικτές αγκάλες ή μήπως γυρίζουν σε διαλυμένα σπίτια και αντί για θαλπωρή συναντούν παγερή αδιαφορία; Και τότε πια κυλούν και πάλι στον βούρκο της αμαρτίας, παραδομένοι ολοκληρωτικά σε αυτήν!

Ο άσωτος, όμως, του Ευαγγελίου διατηρούσε βαθιά μέσα του την ανάμνηση της προτέρας αρχοντιάς. Έτσι, έκανε το πρώτο βήμα μετανοίας: συνειδητοποίησε, στην εσχάτη πτώση του, την ανωτερότητα του προηγουμένου βίου και ένοιωσε καλύτερα τον δικό του ξεπεσμό: «εις εαυτόν δε ελθών είπε· Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι». Η αρχή είχε γίνει.

Το δεύτερο βήμα ήταν ευκολώτερο, η απόφαση για επιστροφή: «αναστάς πορεύσομαι». Όταν έχουν γίνει τα δύο προηγούμενα βήματα, το τρίτο βήμα έρχεται ως φυσικό επακόλουθο, η συντριβή και η ειλικρινής μετάνοια: «πάτερ, (…) ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου…ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου». Οποία ταπείνωση! Αυτός, ένα πρώην βασιλόπουλο, δέχεται να γίνη ένας «δούλος» του πατρός του, ένας κοινός υπηρέτης.

Αλλά και πόσο φοβερό αυτό που ακολουθεί! Την στιγμή που ο άσωτος ανακοινώνει την ταπεινωτική του απόφαση να υποδουλωθή στον πατέρα, ο πατέρας τον εξυψώνει, αποκαθιστώντας τον στον θρόνο του υιού και δίνοντάς του πάλι τα βασιλικά διαπιστευτήρια: «την στολήν την πρώτην», «τον δακτύλιον εις την χείρα» και «υποδήματα εις τους πόδας». Αυτό είναι το τέταρτο και σημαντικώτερο βήμα μετανοίας, που επισφραγίζει όλα τα προηγούμενα: η πορεία σε νέο δρόμο, με νέα υποδήματα, όχι πλέον της ασωτίας αλλά της σωτηρίας!

Αυτή η σωτηρία του χαρίστηκε, βεβαίως, ως δώρο από τον πατέρα, που όμως ο άσωτος το κερδίζει και με την δική του προσπάθεια. Μεγάλη, πράγματι, επιτυχία, ένα αληθινό θαύμα, να σώζεται ένας πρώην άσωτος (άσωστος), να αναζή ένας «νεκρός» και να ανασταίνεται ένας «απολωλός»! Ποιος δεν θα χαιρόταν με την μεγάλη αυτήν χαρά; Ποιος δεν θα ήθελε να συμμετάσχη στο εορταστικό αυτό δείπνο που προσφέρει ο πατέρας για την ανέλπιστη – για τους άλλους, όχι για τον ίδιο – επιστροφή του παιδιού του;

Και όμως! Ο μεγάλος υιός όχι μόνον δεν χαίρεται, αλλά οργίζεται κιόλας. Πώς είναι δυνατόν να τιμά ο πατέρας τον άσωτο υιό του, αυτόν που κατέφαγε τον βίον μετά πορνών, θυσιάζοντας, μάλιστα, τον μόσχο τον σιτευτό; Μεγάλο το πρόβλημα του μεγάλου αδελφού. Δεν μπορεί να χαρή με την κοινή χαρά. Δεν πανηγυρίζει με την επιστροφή του αδελφού του. Νοιώθει ότι ο πατέρας τον υποτιμά, αυτόν που του δούλεψε «τοσαύτα έτη».

Τι κοινό έχει ο μεγάλος αδελφός με τον Φαρισαίο της περασμένης Κυριακής; Και ο ένας και ο άλλος θεωρούν τον εαυτό των ανώτερο και περιφρονούν τους κοινούς αμαρτωλούς και απαξιωμένους στα μάτια των άλλων αδελφούς των. Δεν μπορούν να χωνέψουν πώς ένας κύριος – στην προκειμένη περίπτωση ο πατέρας –, συντρώγει και συμπίνει με τους δούλους του και με τον άσωτο υιό του! Αδιανόητο για τον δικό τους καθωσπρεπισμό και σκανδαλιστικό για την δική των δικαιοσύνη.

Είναι, όμως, άλλο το μέτρο της θείας δικαιοσύνης. Ο Θεός της δικαιοσύνης κρίνει με άπειρη αγάπη και απροσμέτρητο έλεος και, έτσι, μπορεί να δικαιώση τα άσωτα πλην όμως μετανοούντα τέκνα του και να μείνουν αδικαίωτα – από δική τους υπαιτιότητα – τα αυτοθεωρούμενα «δικά» του παιδιά.

Δεν γνωρίζομε τελικά εάν ο μεγάλος αδελφός θέλησε να εισέλθη, με την προτροπή του πατρός, στο κοινό δείπνο. Εμείς, πάντως, οι κάθε λογής σημερινοί άσωτοι, υποκριτές ή αφιλάδελφοι Χριστιανοί, εάν επιθυμούμε πραγματικά να εισέλθωμε στην κοινή Του Βασιλεία και να γευθούμε τα αγαθά της, ας αγωνιζώμαστε με ταπείνωση και ειλικρινή μετάνοια, όπως ο άσωτος υιός, για να εύρωμε σωτηρία και έλεος παρά του μόνου αγαθού και ελεήμονος κοινού μας πατρός του εν τοις ουρανοίς. Αμήν. Γένοιτο!

Τα βήματα της μετανοίας

The post Τα βήματα της μετανοίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μερικούς ανθρώπους, μερικές ψυχές, είναι να τους θαυμάζει κανένας. Μπορεί να ζούνε μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας. Ίσως να έχουν χάσει το δρόμο τους. Δε μένουν όμως ήσυχοι. Νιώθουν στην ψυχή τους ένα κενό. Δεν τους ικανοποιεί τίποτα από αυτά που καταπιάνονται και ασχολούνται. Διαισθάνονται πως υπάρχει τρόπος να ξεφύγουν απ’ αυτό το τέλμα που βρίσκονται. Ψάχνουν να βρουν τη διέξοδο που θα τους οδηγήσει στην ευχάριστη ατμόσφαιρα και θα ικανοποιήσει πραγματικά την ψυχή τους. Δεν τους αρκεί μια οποιαδήποτε λύση. Μια οποιαδήποτε διέξοδος. Θέλουν να βρουν το σωστό. Το μόνο σωστό δρόμο. Και τότε, σαν τον βρουν, σαν νιώσουν στην ψυχή τους τα σκιρτήματα της χαράς και της ικανοποιήσεως, ζούνε ολόψυχα την καινούρια ζωή. Απολαμβάνουν τη χαρά με όλη τους την ύπαρξη. Τραβάνε πέρα για πέρα τις συνέπειες. Προσπαθούν να γευτούν τις πνευματικές ικανοποιήσεις όλες, όσες μπορούν να δοκιμάσουν, χωρίς όριο.

Ένας τέτοιος τύπος ήταν και ο Τελώνης Ζακχαίος, καθώς μας τον περιγράφει το ιερό Ευαγγέλιο. Ανικανοποίητος από τη ζωή του «εζήτει ιδείν τον Ιησούν» (Λουκ. 19:3). Ήθελε να συναντήσει τον Κύριο Ιησού. Ποθούσε να Τον γνωρίσει. Έβλεπε πως μόνο Αυτός θα μπορούσε να ρίξει λίγο βάλσαμο στην ταραγμένη ψυχή του. Πίστευε πως μόνο Αυτός θα τον ανακούφιζε και θα του έδειχνε το χαρούμενο δρόμο της ζωής. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησε κάθε τρόπο για να Τον πλησιάσει. Κι όταν τον συνάντησε, ε, τότε, δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του. Θέλγεται από την παρουσία του Κυρίου. Χαίρεται γνωρίζοντας τη συγκατάβαση του Θεού και την αλήθεια Του. Αισθάνεται την ανάγκη να εξωτερικεύσει την ευγνωμοσύνη του εμπράκτως. Θέλει να δείξει εμπράκτως και τη μετάνοιά του. Αλλάζει πορεία στη ζωή αληθινά. Όχι με λόγια μόνον. Παίρνει αποφάσεις γενναίες: Να επανορθώσει όλες τις αδικίες που έκανε, επιστρέφοντας στο τετραπλάσιο, όσα αδίκως ή παρανόμως εισέπραξε. Μπροστά σ’ αυτή την άπειρη χαρά που γεμίζει η ψυχή του, σκορπίζει στους πτωχούς τη μισή του περιουσία. Έτσι πιστεύει πως εξιλεώνεται για όσα κακά μέχρι τώρα είχε γίνει αίτιος. Εξιλεώνεται για όσο καιρό άφησε να πάει χαμένος. Δεν του αρκούσε ότι από δω και μπρος θα άλλαζε ζωή.

Να γιατί εμείς, αδελφοί μου, δεν ικανοποιούμαστε από τη χριστιανική ζωή που ακολουθούμε. Τη ζούμε φαίνεται μισή. Χωρίς συνέπεια. Με επιφυλάξεις και υπολογισμούς. Δε δεχόμαστε σε όλο το βάθος και την έκταση το Ευαγγέλιο. Ο λόγος του Θεού, οι εντολές Του, δεν είναι για μας νόμος. Ξεθαρρεύουμε με την αγάπη του Κυρίου και φρονούμε πως μπορούμε να αδιαφορούμε για την μια εντολή ή να παραλείπουμε την άλλη. Ή κι αν αλλάξουμε νοοτροπία και μετανοήσουμε πραγματικά, κοιτάζουμε μόνο τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Βεβαίως, ο λόγος του Θεού παραγγέλλει «τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος» (Φιλ. 3:13) να προχωρεί κανένας στο δρόμο τού αγώνα και της ανορθώσεώς του της πνευματικής. Να λησμονεί το παρελθόν το αμαρτωλό. Να απαγκιστρώνεται από τα πάθη. Να ατενίζει με εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη δύναμη του Θεού για το μέλλον. Να προχωρεί έτσι σταθερά. Αλλά οι αδικίες που έκανε ως τώρα; Δεν αρκεί η απόφαση να μην τις επαναλάβει. Πραγματική είναι η μεταστροφή και η μετάνοια, όταν κανένας ζητώντας το έλεος του Κυρίου για τα αμαρτήματά του, φροντίζει να διορθώσει ό,τι κακό έκανε. Τι μετάνοια θα ήταν αυτή του κλέφτη π.χ. να αλλάξει ζωή, αποφασισμένος να μην ξανακλέψει, αλλά όσα έκλεψε τα κρατάει και τα απολαμβάνει χωρίς τύψη;

Παράλληλα με την καινούρια ζωή, είναι απαραίτητο να διορθώσουμε ό,τι κακό κάναμε στο παρελθόν. Θα ζητήσουμε συγγνώμη από εκείνον που βλάψαμε, θα συγχωρήσουμε αυτόν που μας πίκρανε, θα επιστρέψουμε ό,τι αδίκως λάβαμε. Αν παρανόμως ωφεληθήκαμε κάτι, να το χαρίσουμε. Να αποκαταστήσουμε την τιμή του άλλου που τυχόν συκοφαντήσαμε ή κατακρίναμε. Να γλυκάνουμε με την αγάπη μας τον πόνο που προκαλέσαμε. Αυτή η έμπρακτη εκδήλωση της λύπης μας για το κακό που κάναμε, θα μας δώσει ένα αίσθημα εξιλεώσεως. Θα νιώσουμε κι εμείς και οι άλλοι την ειλικρίνεια των διαθέσεών μας. Θα μας στοιχίσει η μεταστροφή. Αλλά αυτό αξίζει. Και ενώ αυτό είναι μια πράξη απλής δικαιοσύνης, λογίζεται για προσφορά. Για θυσία. Σ’ αυτές δε τις θυσίες ευαρεστείται ο Θεός. Στις θυσίες που πέρα από την υλική προσφορά μετέχει και η καρδιά. Στις θυσίες που η υλική προσφορά προκαλεί κάποια στέρηση. Που γίνονται με πνεύμα ευγνωμοσύνης. Σαν ξεχείλισμα της αγάπης που πλημμυρίζει την καρδιά. Σαν ξέχυμα της προσωπικότητας εκείνου που την προσφέρει προς όσους την δέχονται. Αυτή η αίσθηση της προσφοράς και της ενώσεως προς τον Κύριο, με τους αδελφούς του Χριστού, αυτό είναι που χαρίζει την ανακούφιση και το βαθύ αίσθημα της λυτρώσεως. Νομίζει μάλιστα κανένας πως, ό,τι κι αν δίνει, δεν είναι αρκετά για να αντισταθμίσουν τη χάρη και τη δωρεά της συγγνώμης που λαμβάνει από τον Πολυέλεο Κύριο. Αυτός που αληθινά νιώθει το βάρος της αμαρτωλότητάς του και την απεραντοσύνη του ελέους του Θεού δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της ευεργεσίας. Αισθάνεται πως πάντα μένει χρεώστης. Πως διαρκώς πρέπει να δίνει, να προσφέρει.

Με τον τρόπο αυτό γεννιούνται ανάμεσά μας εκείνες οι ευλογημένες ψυχές που νιώθοντας χρεωμένες στο Θεό προσπαθούν διαρκώς και περισσότερα να προσφέρουν σ’ Εκείνον. Και τούτη την αρετή να καλλιεργήσουν. Και το άλλο ελάττωμα να κόψουν. Στον αγώνα αυτό για την τελείωσή τους να αποδυθούν. Εκείνο ακόμη το υλικό δώρημα να χαρίσουν. Όλα στο Θεό τα αφιερώνουν. Για το Θεό και την αγάπη Του. Τίποτα δεν κρατούν δικό τους. Έχουν το αίσθημα πως Του οφείλουν τα πάντα. Δεν ικανοποιούνται παρά μόνον στερούμενοι χάριν Εκείνου, παλεύοντας για να προοδεύσουν, να κερδίσουν περισσότερο την αγάπη Του και την εύνοιά Του, ανεβαίνοντας πιο ψηλά και θυσιάζοντας πιο πολλά.

Είναι οι άνθρωποι που με την αδιάκοπη μέριμνά τους να ικανοποιήσουν το θείο θέλημα, γίνονται δείκτες αρετής και αγιότητας για τους υπόλοιπους. Είναι αυτοί που με τον ασίγαστο πόθο τους να ευχαριστήσουν τον Θεό αναδεικνύονται πραγματικοί αδελφοί για τους άλλους. Εκείνοι που με τη βαθιά συναίσθηση της ενοχής τους απέναντι του Κυρίου, βλέπουν «την αμαρτίαν των ενώπιον αυτών δια παντός», όχι για να θρηνούν και απελπίζονται. Μα για να γίνεται αυτή τους η συναίσθηση αφορμή ταπεινώσεως και πηγή ευεργετικής δημιουργικότητας, κίνητρο ευγνωμοσύνης προοδευτικής προσφοράς προς το Θεό. Έτσι αναδεικνύεται καθένας τους «τύπος των πιστών» και μέτρο συγκρίσεως γι’ αυτούς που θέλουν να αρέσουν στον Κύριο και να εκδηλώνουν εμπράκτως την αγάπη τους σ’ Αυτόν.

Αδελφοί μου, ένας Τελώνης με την ολοκληρωτική του μεταστροφή, μια αμαρτωλή με τον αυθορμητισμό της αγάπης στον Κύριο μένουν παραδείγματα που το ιερό Ευαγγέλιο μάς προβάλλει προς μίμηση. Δεν έχει σημασία τι ήταν κανένας στο παρελθόν. Από την ώρα που ζητάει το Χριστό, Τον βρίσκει και Τον δέχεται ανεπιφύλακτα, γίνεται άλλος άνθρωπος. Πολίτης του Ουρανού. Επίγειος άγγελος. Χριστοφόρος. Γίνεται πρότυπο ζωής. Να τι περιμένει και από μας ο Χριστός.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Γ’, σελ. 308.

Όχι μόνο λόγια – ΙΕ’ Κυριακή Λουκά

The post Όχι μόνο λόγια – ΙΕ’ Κυριακή Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

* * *

Έτσι και στην περικοπή των δέκα λεπρών (Λουκ. 17:12-19). Μετά από την θεραπεία των από τον Κύριο μόνον ο ένας «θυμήθηκε» να επιστρέψη, για να Τον ευχαριστήση. Οι άλλοι εννέα δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να το κάνουν.

Ας δούμε όμως την περικοπή από την αρχή. Ο Κύριος βαδίζει προς την πόλη του πάθους του, την Ιερουσαλήμ, και διερχόμενος «δια μέσου Σαμαρείας και Γαλιλαίας», σε κάποια κώμη συναπαντήθηκε με τους δέκα λεπρούς. Εκείνοι, από μακρυά, λόγω της ασθενείας των, φώναζαν: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Ενδιαφέρον έχει ότι τον προσφωνούν με το όνομά του, ζητώντας το έλεός Του. Και ο Κύριος «ιδών» τους ευσπλαγχνίσθηκε, διότι ως καρδιογνώστης ήξερε το μαρτύριό των, δεν χρειαζόταν άλλες αποδείξεις, ούτε ζήτησε ως προϋπόθεση για την θεραπεία την πίστη των, όπως έκανε σε άλλες περιπτώσεις. Τους παρέπεμψε, μάλιστα, σύμφωνα με τον νόμο, στους ιερείς για την πιστοποίηση της θεραπείας των.

Όλα τα έκανε ο Κύριος βάσει σχεδίου. Ούτε από την κωμόπολη αυτήν πέρασε ασφαλώς τυχαία, ούτε τους λεπρούς επέλεξε να θεραπεύση απροϋπόθετα, ούτε και αυτόν τον νόμο επέλεξε να ακολουθήση χωρίς λόγο, αλλά «συγκατέβη» προς το γένος των ανθρώπων και έγινε όμοιος με αυτούς και υπήκοος του νόμου μέχρι θανάτου, για να τους σώση. Αυτό βεβαίως έγινε, όχι για να εισπράξη το ευχαριστώ των ανθρώπων, ούτε για να τον αναγνωρίσουν ως Σωτήρα των, αλλά από τελεία υπακοή στο θέλημα του Πατρός και από τελεία αγάπη προς το πλάσμα Του.

* * *

Ας ξαναγυρίσωμε, όμως, στην περικοπή. «Εν τω υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν». Πράγματι, οι δέκα λεπροί καθαρίσθηκαν εντελώς από τα εξωτερικά σημάδια της ασθενείας, που τους τυραννούσε, δεν καθαρίστηκε όμως η ψυχή όλων από την εσωτερική λέπρα. Γι’ αυτό και οι εννέα από τους δέκα δεν υπέστρεψαν «δούναι δόξαν τω Κυρίω». Μόνον ο ένας στους δέκα το έκανε!

«Οι δε εννέα πού;» αναρωτιέται εύλογα ο Κύριος. Δεν ευεργετήθηκαν; Δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των για την ανέλπιστη αυτή θεραπεία; Αλήθεια, ποιος ευεργετημένος, ύστερα από μακρά και επίπονη ασθένεια, δεν θα έσπευδε να ευχαριστήση τον ιατρό του; Ποιος βαριά άρρωστος, που αποθεραπεύτηκε, δεν θα έτρεχε αμέσως να ενημερώση αυτόν που τον έκανε καλά, για να χαρή και εκείνος; Ποιος ανέλπιστα θεραπευμένος δεν θα γέμιζε με δώρα τον θεράποντά του και δεν θα μοιραζόταν μαζί του την χαρά για την απαλλαγή του από την βασανιστική του ασθένεια;

«Οι δε εννέα πού»; «Μόνον εις εξ αυτών, και αυτός αλλογενής, Σαμαρείτης, υπέστρεψε … και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας του Κυρίου ευχαριστών αυτώ». Αυτός, ο ξένος, ο παρείσακτος στην ομάδα των δέκα, σώθηκε, όπως είπε ο Κύριος: «αναστάς πορεύου· η πίστις σου σέσωκέ σε». Οι άλλοι, οι δικοί του, «ο λαός του», τον περιφρόνησαν και δεν τον δέχθηκαν ως καθολικό λυτρωτή και σωτήρα τους. Μόνον ο ένας στους δέκα απ’ αυτούς που ζήτησαν την σωματική θεραπεία έλαβε ως δώρο, χάρη στην πίστη και στην ευχαριστία του, και την συνολική θεραπεία, την ανάσταση και την σωτηρία του. Ουσιαστικά, μόνον ο ένας από τους δέκα θεραπεύθηκε πλήρως!

* * *

Άραγε, εμείς, οι σημερινοί πιστοί, σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκομε; Μήπως στους πολλούς, τους εννέα Ιουδαίους, που ζητούν να θεραπευτούν μόνον εξωτερικά, και μόλις το πετυχαίνουν αρκούνται σ’ αυτό, θεωρώντας αυτοδίκαιη την θεραπεία των και λησμονώντας ακόμη και να ευχαριστήσουν τον ιατρό των;

Ας μην ζηλέψωμε την ομάδα αυτήν των πολλών αλλά αγνωμόνων, αδελφοί μου, οι οποίοι χάριν του προσκαίρου και φθαρτού, της υγείας, παραμελούν το μόνιμο και το διαρκές, την σωτηρία. Ας επιδιώξωμε, αντιθέτως, την αρετή του ενός, του «ξένου», που έχει όμως συνειδητοποιήσει ότι η θεραπεία του δίδεται ως δώρο άνωθεν και γι’ αυτό αισθάνεται απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον αγαθό δωρεοδότη.

Σε Αυτόν, τον μέγα ευεργέτη των ψυχών και των σωμάτων ημών, οφείλομε χάρη για την σωτηρία που μας δώρισε αναξίως. Ας Του αναπέμψωμε, τουλάχιστον, ως αντίδωρο, ύμνο ευχαριστίας τώρα και πάντοτε και «εις τους αιώνας των αιώνων». Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

Ας ζηλέψωμε τον ένα!

The post Ας ζηλέψωμε τον ένα! appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Είχα διαβάσει, αγαπητοί, ότι κάποιος πήρε ένα παιδί και το ’κλεισε σε μια σπηλιά. Δεν το άφησε να πεθάνει. Φρόντιζε για το παιδί που το περιόρισε στο σκοτεινό εκείνο μέρος της γης. Είχε κάποιο σκοπό πού το έκανε αυτό. Το παιδί μέσ’ στη σπηλιά δεν έβλεπε τίποτε. Ζούσε στο σκοτάδι. Μέρα και νύχτα εκεί ήταν το ίδιο. Είχε πια συνηθίσει στο σκοτάδι. Αλλ’ όταν το παιδί κάπως μεγάλωσε και ήταν σε θέση να παρατηρεί και να κρίνει, ήρθε εκείνος που το έφερε και το πήρε. Το έβγαλε από τη σπηλιά. Τη στιγμή εκείνη η αυγή γλυκοχάραζε. Ο ήλιος σιγά-σιγά έβγαινε και σκορπούσε το γλυκό του φως στη γη. Το παιδί πρώτη φορά έβλεπε ήλιο. Βλέποντάς τον στάθηκε και θαύμαζε. Η πρώτη ερώτηση του παιδιού ήταν: «Ποιος έκανε τον ήλιο;». «Ο Θεός, παιδί μου», του απάντησαν, «ο Θεός έκανε τον ήλιο, όπως και όλα τα άλλα που βλέπεις». «Δόξα σοι, ο Θεός· δόξα σοι τω δείξαντι το φως», είπε ο μικρός.

Δυστυχώς εμείς συνηθίσαμε να βλέπουμε αδιάφορα κάθε μέρα τον ήλιο που μας φωτίζει και μας θερμαίνει δωρεάν. Ο ήλιος δεν είναι, βλέπετε, εταιρεία εκμεταλλεύσεως, δεν είναι Δ.Ε.Η., για να μας ζητάει κάθε μήνα πληρωμή για το φως που μας δίνει. Και τι πλούσιο φως είναι αυτό που μας δίνει ο ήλιος! Όλες οι ηλεκτρικές εταιρείες τού κόσμου δεν φθάνουν να μας δώσουν το φως που μας δίνει ο ήλιος σε μια μέρα. Δωρεάν και άφθονο μας στέλνει το φως ο Μεγαλοδύναμος. Κ’ εμείς ένα ευχαριστώ δεν λέμε. Δεν πηγαίνουμε στην εκκλησία για να πούμε κ’ εμείς το «Δόξα σοι, τω δείξαντι το φώς». Και είναι ο ήλιος η μόνη ευεργεσία του Θεού;…

Αλλά εγώ δεν θέλω να σας μιλήσω για τον ήλιο. Θέλω να σας μιλήσω για κάποιο άλλο φως, πού είναι πολύ ανώτερο από τον ήλιο. Όπως το παιδί ήταν κλεισμένο μέσα στη σπηλιά και δεν έβλεπε τίποτε, έτσι και οι άνθρωποι όλου τού κόσμου ζούσαν μέσα σε μια απέραντη σπηλιά, ζούσαν στο σκοτάδι. Σκοτάδι όχι τού σώματος, αλλά της ψυχής. Δεν γνώριζαν ποιος είναι ο αληθινός Θεός. Λάτρευαν τα είδωλα. Θεοί γι’ αυτούς ήταν τα άστρα, τα δέντρα, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα διάφορα στοιχεία της φύσεως. Θεοί τους τα διάφορα ζώα. Λάτρευαν για θεούς τις γάτες, τα φίδια, τα άγρια θηρία. Λάτρευαν τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Λάτρευαν τα πιο ευτελή πράγματα.

Μεσάνυχτα είχαν ως προς την πίστη στον αληθινό Θεό κι αυτοί οι πρόγονοί μας, οι αρχαίοι Έλληνες, που είχαν φθάσει σ’ ένα κολοφώνα γνώσεως και επιστήμης και καυχώνταν για τον πολιτισμό τους, και ονόμαζαν τους άλλους ανθρώπους βάρβαρους. Κι αυτοί στο ζήτημα της θρησκείας δεν διέφεραν από τους άλλους λαούς. Είχαν άγνοια της αληθινής θρησκείας. Τούτο φανερώνει και ο βωμός που είχαν στήσει στην Αθήνα με την επιγραφή «αγνώστω Θεώ» (Πράξ. 17:23).

Και όχι μόνο ο πολύς λαός ζούσε μέσα στην πλάνη, στην ειδωλολατρία, αλλά κι αυτοί οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι δεν είχαν καθαρή ιδέα για το Θεό. Κάτι βέβαια έλεγαν, αλλ’ αυτό που έλεγαν δεν είχαν τη δύναμη να το διαδώσουν και να το κάνουν πίστη του λαού. Όταν ο πιο ένδοξος φιλόσοφος της αρχαίας Ελλάδος, ο Σωκράτης, τόλμησε κάτι να πει για τη λατρεία του αληθινού Θεού, οι Αθηναίοι τον καταδίκασαν να πιει το κώνειο, το δηλητήριο με το οποίο θανάτωναν εκείνους που δεν πίστευαν στη θρησκεία των ειδώλων. Αλλ’ ο Σωκράτης προτού να πεθάνει, στην απολογία που έκανε στους δικαστές του, είπε περίπου τα εξής:

«Εγώ, αγαπητοί μου Αθηναίοι, ήμουν σαν τη βουκέντρα που κρατάει ο γεωργός για να κεντάει τα βόδια να σύρουν το αλέτρι και να καλλιεργείται το χωράφι. Διαρκώς σας ξυπνούσα· δεν σας άφηνα να κοιμηθείτε. Τώρα που με καταδικάζετε σε θάνατο, θα πέσετε σ’ ένα βαθύ ύπνο, και κανείς πια δεν θα μπορέσει να σας ξυπνήσει. Θα κοιμάστε μέχρις ότου σας λυπηθεί ο Θεός και σας στείλει εκείνον που θα σας ξυπνήσει από το λήθαργό σας…».

Και Εκείνος, που κάπως θαμπά τον έβλεπε στο βάθος των αιώνων ο Σωκράτης, Εκείνος, που καθαρότερα τον έβλεπαν και τον προανήγγελλαν πριν από αιώνες ολόκληρους οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ήρθε. Είναι ο Χριστός. Ήρθε σαν το λαμπρό φως τού ήλιου, που με την ανατολή του σκορπίζει τα σκοτάδια της νύχτας και δίνει ομορφιά σε όλα τα πράγματα και ζεσταίνει αυτούς που κρυώνουν και κάνει τα στάχυα να μεστώνουν και τους καρπούς να ωριμάζουν και τα σταφύλια να γίνονται γλυκό κρασί. Ναι! Ο Χριστός είναι το φως. Το μέγα φως, που ο Ησαΐας ο προφήτης οκτακόσια χρόνια ενωρίτερα προανήγγειλε ότι θ’ ανέτελλε στον κόσμο (βλ. Ησ. 9:2).

Φως είναι ο Χριστός. Φως η διδασκαλία του. Φως τα θαύματά του. Φως ο άγιος βίος του. Φως τα σεπτά του πάθη. Φως η ανάστασή του. Φως η ανάληψή του. Ο Χριστός είναι όλος φως. Ο Χριστός είναι ο ήλιος των ψυχών.

Θέλεις, άνθρωπε, να δεις το πνευματικό αυτό φως; Άκουσε με. Πάρε στα χέρια σου το Ευαγγέλιο, άνοιξέ το και άρχισε να το διαβάζεις· όχι όπως διαβάζεις μια εφημερίδα ή οποιοδήποτε άλλο βιβλίο, αλλά να το διαβάζεις με την πίστη, ότι στο βιβλίο αυτό μιλάει ο Κύριος. Διάβαζε το με ταπείνωση. Διάβαζε το καθημερινώς. Τουλάχιστον ένα κεφάλαιο κάθε μέρα. Θα αισθάνεσαι, ότι ουράνιο φως πλημμυρίζει τον ψυχικό σου κόσμο, και γεμάτος ευγνωμοσύνη θα λες στο Θεό: «Δόξα σοι, τω δείξαντι το φως».

Θέλεις, άνθρωπε, να δεις το πνευματικό φώς; Άκουσε με. Όταν την Κυριακή ακούς την καμπάνα να χτυπάει, σήκω από το κρεβάτι σου, ντύσου γρήγορα και πήγαινε στην εκκλησία. Άναψε το κερί σου, κάνε κανονικά το σταυρό σου και στάσου με ευλάβεια σε κάποια γωνιά του ναού. Η καρδιά σου στο Χριστό· τα μάτια σου στις ιερές εικόνες· τα αυτιά σου στα λόγια που ψάλλουν οι ψάλτες και οι ιερείς. Είναι λόγια χρυσά, είναι λόγια φωτεινά, είναι λόγια που παρηγορούν τις πονεμένες ψυχές, είναι λόγια που ξυπνούν τους αμαρτωλούς και φέρνουν δάκρυα στα μάτια τους.

Αν έτσι με ευλάβεια και προσοχή θα παρακολουθήσεις όλα όσα λέγονται και γίνονται στη θεία λειτουργία, τότε στο τέλος θα δεις κ’ εσύ μεσ’ στην καρδιά σου το φως του Χριστού. Και μαζί με όλο το εκκλησίασμα θα πεις το «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες· αύτη γαρ ημάς έσωσεν».

Από το βιβλίο: Επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, Μητροπολίτου Πρ. Φλωρίνης, ΚΥΡΙΑΚΗ. Σύντομα κηρύγματα επί των Ευαγγελικών περικοπών. Έκδοσις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος «Ο Σταυρός».

Φως είναι ο Χριστός, ο ήλιος των ψυχών – Κυριακή μετά τα Φώτα

The post Φως είναι ο Χριστός, ο ήλιος των ψυχών – Κυριακή μετά τα Φώτα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.