Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Αν δεν καταλάβουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος – έχει δική του προσωπικότητα, δική του οντότητα, και δεν μπορούμε εμείς να τον αλλάξουμε – θα υποφέρουμε.

Να δεχόμαστε τους συνανθρώπους μας έτσι όπως είναι. Δεν θα τους μάθουμε εμείς το μάθημα· είναι ο Θεός πάνω από μας. Αυτός κάποια συγκεκριμένη στιγμή θα δώσει όλη την ευχέρεια και την ευκαιρία στον καθένα μας να αφυπνισθεί. Θα βρει τον τρόπο να μας αγγίξει όλους στο τέλος, όσοι φυσικά έχουμε καλή διάθεση. Δεν θα αφήσει κανέναν ο Θεός έξω από αυτή την πραγματικότητα, κανέναν που επιθυμεί τη σωτηρία.

Ο αληθινά χριστιανός ποτέ δεν πιστεύει ότι έφτασε σε υψηλά μέτρα. Αντίθετα, πιστεύει ότι είναι ένα τίποτε, και με πολλή συγκατάβαση, ταπείνωση, συμπόνοια, συμμετέχει στην όλη δυσκολία του πλησίον. Συγκαταβαίνει, βλέπει το πρόβλημα του πλησίον και προσπαθεί να κάνει το παν για να τον ειρηνεύσει, να τον βοηθήσει να βγει από το πρόβλημά του.

Να έχουμε την ικανότητα να εντοπίζουμε στον πλησίον – μέσα σε όλα τα άσχημα που βλέπουμε ότι έχει – και κάποια καλά στοιχεία· από εκεί να πιαστούμε. Αυτά είναι ψήγματα χρυσού, έχουν αξία.

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως. Επομένως, έχουμε υποχρέωση ο ένας να στηρίζει τον άλλο, να κατανοεί τον άλλο, να μπαίνει στη θέση του άλλου, και όλοι μαζί να έχουμε στόχο τη θεραπεία της ψυχής μας· θεραπεία που δίνεται δωρεάν τελείως από το πολύ έλεος, τη μεγάλη ευσπλαχνία του Θεού. Αυτήν να νιώσουμε.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 99 (αποσπάσματα).

Ο ένας να στηρίζει τον άλλο

The post Ο ένας να στηρίζει τον άλλο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο προφήτης Μωϋσής συνεχίζει τη βιβλική περιγραφή με τα εξής προφητικά λόγια: «Εξ αιτίας του στενού δεσμού του άνδρα προς την γυναίκα, στο μέλλον κάθε άνδρας θα αφήνη τον πατέρα και τη μητέρα του και θα συνδέεται στενά με την γυναίκα του, ώστε οι δύο να είναι μία σάρκα» (Ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν) (Γέν. 2:24). Στους λόγους αυτούς έχουμε την ευλογία του Θεού για το μυστήριο του γάμου και τον προσδιορισμό του ως κοινωνίας αγάπης.

Όταν ήλθε ο Χριστός συμπλήρωσε την αρχική θεϊκή ευλογία και πρόσθεσε: «Επομένως οι σύζυγοι δεν είναι πλέον δύο αλλά ένα σώμα. Ό,τι λοιπόν ένωσε ο Θεός, ας μην το χωρίζη άνθρωπος». Με την παρουσία Του στον γάμο της Κανά και τη θαυματουργική μεταβολή του ύδατος σε οίνο, ο Χριστός θέλησε «να αγιάση την κατά σάρκα γέννηση του ανθρώπου», και ευλόγησε το μυστήριο του γάμου (Ματθ. 19:6).

Από τον λόγο του Θεού ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν, καταλαβαίνουμε ότι για να τελεσθή το μυστήριο του γάμου πρέπει να γίνη μια διπλή κίνηση αγάπης του άνδρα και της γυναίκας: Πρώτον, αποκοπή και ανεξαρτητοποίηση (καταλείψει) από τους γονείς και την πατρική οικογένεια, και δεύτερον, συμπόρευση και συνταύτιση (προσκολληθήσεται) με τον ή την ομόζυγο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι νυμφευόμενοι παύουν να αγαπούν και να σέβωνται τους γονείς τους, αλλά παύουν να εξαρτώνται και να κατευθύνωνται από τους γονείς επειδή γίνονται οι ίδιοι γονείς. Όπως κάνουμε όταν φυτεύουμε ένα αμπέλι: Κόβουμε ένα κλωνάρι και το φυτεύουμε αλλού για να γίνη νέο αμπέλι. Ο γάμος είναι το κόψιμο δύο κλωναριών από δύο παλαιά κλήματα, τα οποία φυτεύονται μαζί και δημιουργούν ένα νέο κλήμα.

Για να δημιουργηθή με το μυστήριο του γάμου μία κοινωνία αγάπης, πρέπει ο άνδρας και η γυναίκα που θα συζευχθούν να βαδίσουν τον δρόμο που υπέδειξε ο Χριστός σ’ εκείνους που επιθυμούν να Τον ακολουθήσουν: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. 16:24). Δεν είναι δυνατόν να αγαπήσουμε τον σύντροφό μας αν δεν αρνηθούμε τον εαυτό μας. Άλλωστε η αγάπη του ομοζύγου μας είναι ταυτόχρονα ο δρόμος που οδηγεί στην αγάπη του Θεού.

Το πρώτο βήμα για να δημιουργήσουμε μέσα στον γάμο μία κοινωνία αγάπης είναι να αφαιρέσουμε το εγώ μας. Διότι αγάπη σημαίνει ξερίζωμα του εγωισμού, ενώ το εγώ είναι η άρνηση της αγάπης. Στην πνευματική ζωή τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από ο,τι στην κοσμική. Ο Χριστός είπε: «Εκείνος που ζητά να σώση τη ζωή του, θα χάση την αιώνια ζωή, κι εκείνος που χάνει τη ζωή του για χάρη μου, θα την κερδίση» (Ο ευρών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν, και ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν) (Ματθαίος. 10:39). Εκείνος λοιπόν που χάνει, κερδίζει. Και όποιος νομίζει ότι κέρδισε, είναι χαμένος. Αυτή την πραγματικότητα βιώνουν οι πιστοί μέσα στον γάμο.

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Γρηγορίου, Το μυστήριον του Γάμου. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2018, σελ. 7.

Ο γάμος ως κοινωνία αγάπης

The post Ο γάμος ως κοινωνία αγάπης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στην περίπτωση του γάμου, και το ένα και το άλλο φύλο από τη βρεφική ακόμη ηλικία, μέρα με την ημέρα και χρόνο με τον χρόνο, προχωρούν προς την πληρότητα, προς την ωριμότητα και φθάνουν σ’ αυτή την πληρότητα και ωριμότητα μέσα στον γάμο. Όμως, τελικά αυτό επιτυγχάνεται μόνο εφόσον ο γάμος θεμελιώνεται στην αγάπη του Θεού, θεμελιώνεται, πάλι θα λέγαμε, στην Αγία Τριάδα.

Τελικά δηλαδή, βρίσκουν την πληρότητα, εφόσον, αν επιτρέπεται να πούμε, κατά κάποιο μυστικό τρόπο το ζεύγος αυτό έχει τελέσει γάμο και με τον Θεό, και ο γάμος αυτός γίνεται όλο και πιο αληθινός, όλο και πιο στενός. Δηλαδή, το ζεύγος όλο και περισσότερο φυτεύεται μέσα στον Θεό, όλο και περισσότερο εμπνέεται και λαμβάνει ζωή από τον Θεό. Γι’  αυτό λοιπόν δεν είναι απόλυτο ότι μέσα στον γάμο φθάνει ο άνθρωπος στην πληρότητα, στην τελειότητα, στην τελική ωριμότητα, εφόσον καθ’   εαυτόν ο γάμος δεν έχει αυτή τη δύναμη.

Όπως δηλαδή καθ’ εαυτό ένα κομμάτι σίδερο δεν έχει φωτιά, αλλά πυρακτώνεται και γίνεται φωτιά μόνο εφόσον έχει σχέση, έχει κοινωνία με τη φωτιά, έτσι και ο γάμος, παρ’  όλα τα καλά του, τελικά δεν έχει καθ’  εαυτόν τη δύναμη να δώσει στους δύο ανθρώπους την πληρότητα, αλλά τη δίνει, εφόσον θεμελιώνεται στην Αγία Τριάδα, στον Θεό.

Εξ όσων γνωρίζω, όχι μόνο από αυτά που διαβάζει κανείς, αλλά και από την πείρα που έχει μέσα από την καθημερινή πραγματικότητα της σημερινής κοινωνίας, ο γάμος είναι δώρο Θεού. Όσο κι αν ο γάμος που γίνεται με τον Θεό, εκτός του επιγείου γάμου, είναι κάτι πολύ άγιο, κάτι τέλειο, δεν παύει να είναι πραγματικό δώρο ο γνωστός γάμος, ο εγκόσμιος, ο γήινος.

Έτσι, όπως έχουν τα πράγματα μετά την πτώση, εάν τυχόν δεν υπήρχε ο γάμος, πάρα πολλοί άνθρωποι θα ήταν ανήμερα, άγρια θηρία. Ο γάμος, παρ’ όλες τις αδυναμίες που έχει, ημερεύει, τορνεύει τον άνθρωπο, τον προσγειώνει, τον κάνει δηλαδή άνθρωπο. Από αυτής της απόψεως είναι δώρο Θεού, και υποθέτω ότι γι’ αυτόν τον λόγο ή και γι’  αυτόν τον λόγο, μαζί με πολλούς άλλους, ο Θεός, ο Κύριος συνέστησε ως μυστήριο τον γάμο, όπως συνέστησε και τα άλλα μυστήρια.

Προ της πτώσεως δεν ξέρουμε πώς ήταν τα πράγματα. Οι Πατέρες δέχονται ότι ο γάμος δόθηκε στον πεπτωκότα άνθρωπο κατ’ οικονομίαν. Είναι δύσκολο να το δεχθεί αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος. Οι σύγχρονοι θεολόγοι δεν μπορούν αυτό να το σηκώσουν, όμως όλοι οι Πατέρες έχουν αυτή τη γνώμη, ότι ο γάμος δόθηκε κατ’ οικονομίαν. Όπως όμως κι αν έχουν τα πράγματα, μετά την πτώση είναι μια πραγματικότητα αναμφισβήτητη και είναι ένα δώρο από τον Θεό, το οποίο μάλιστα ο Κύριος το έκανε μυστήριο.

Θα πρέπει να προσέξει κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να αποφασίσει να μην εισέλθει στον γάμο. Να διερωτηθεί: «Γιατί άραγε το κάνω αυτό;» Εάν καλείται από τον Θεό, εάν υπάρχει η φλόγα τού κατευθείαν, αν επιτρέπεται να πω έτσι, γάμου με τον Θεό, να μη διστάσει να ακολουθήσει τον άγαμο βίο. Εάν όμως δεν υπάρχει αυτή η φλόγα, τότε ίσως άλλα πράγματα μπαίνουν στη μέση, τα οποία πιθανόν να είναι αρρωστημένες καταστάσεις, αρρωστημένες τάσεις, που τον κάνουν να μη θέλει να εισέλθει στον γάμο.

Θα πρέπει λοιπόν να προσέξει κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να μείνει έξω από αυτό το μυστήριο, γιατί, μένοντας έξω, όχι μόνο πιθανόν να στερηθεί αυτόν τον κατευθείαν με τον Θεό γάμο – πόσοι άραγε από τους αγάμους έχουν κάνει αυτόν τον γάμο με τον Θεό; – αλλά θα στερηθεί και τη στοιχειώδη ανθρωπιά που θα είχε μέσα στον γάμο.

Πέρα από τη βιολογική λειτουργία που υπάρχει μέσα στον γάμο, η όλη ζωή είναι τέτοια που προσγειώνει τον άνθρωπο, τον τορνεύει, τον κάνει πιο άνθρωπο.

Θα πρέπει λοιπόν να σκεφθεί κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να μείνει έξω από το μεγάλο αυτό δώρο, που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο. Να μείνει έξω, μόνο στην περίπτωση που μπορεί να τελέσει τους κατευθείαν γάμους, τους μυστικούς γάμους με τον Θεό.

Από την άλλη όμως πλευρά, επιβάλλεται να προσέξει κανείς πάρα πολύ πότε θα εισέλθει στον γάμο και πώς θα εισέλθει. Χρειάζεται να ξέρει κανείς όχι απλώς ποια είναι η ψυχολογία του άνδρα και ποια είναι η ψυχολογία της γυναίκας – άλλη είναι η ψυχολογία του ενός και άλλη είναι η ψυχολογία της άλλης – αν θέλει να συνεννοηθεί και να φτιάξει χωριό, όπως λένε, αλλά θα πρέπει να ξέρει ειδικότερα ποιος είναι ο εαυτός του ως προς το θέμα αυτό και κατά πόσο, καθώς προχώρησε προς την ωριμότητα, αυτή η πορεία, αυτή η αύξηση, αυτή η ωρίμανση έγινε φυσιολογικά, ομαλά, σωστά, κανονικά.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Εφηβεία, γάμος, αγαμία”, τόμος Β’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2004, σελ. 15.

Ο άνθρωπος τορνεύεται μέσα στον γάμο

The post Ο άνθρωπος τορνεύεται μέσα στον γάμο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Ο ένας αγαπάει τον άλλο γι’ αυτό που του χαρίζει. Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή. Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την προστατεύση. Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη υπηρέτρια. Ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης. Μεταξύ τους τα ανδρόγυνα πρέπει να έχουν την εξαγνισμένη αγάπη, για να έχουν αλληλοπαρηγοριά και να μπορούν να κάνουν και τα πνευματικά τους καθήκοντα. Για να ζήσουν αρμονικά, χρειάζεται να βάλουν εξ αρχής ως θεμέλιο της ζωής τους την αγάπη, την ακριβή αγάπη, που βρίσκεται μέσα στην πνευματική αρχοντιά, στη θυσία, και όχι την ψεύτικη, την κοσμική, τη σαρκική.

» Αν υπάρχη αγάπη, θυσία, πάντα έρχεται ο ένας στη θέση του άλλου, τον καταλαβαίνει, τον πονάει. Και όταν παίρνη κανείς τον πλησίον του στην πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τον Χριστό, ο οποίος τον γεμίζει και πάλι με την ανέκφραστη αγαλλίασή Του… Όταν υπάρχη μόνον η σαρκική αγάπη, τότε, αν λ.χ. η γυναίκα μάθη ότι ο σύντροφός της κοίταξε κάποια άλλη, του πετάει βιτριόλι και τον τυφλώνει. Ενώ όταν υπάρχη η αγνή αγάπη, τον πονάει πιο πολύ, και κοιτάζει με τρόπο πώς να τον φέρη πάλι στον σωστό δρόμο. Έτσι έρχεται η χάρις του Θεού».

Όταν έλθη η χάρις του Θεού, το ζεύγος ζη την κοινωνία της αληθινής αγάπης, και τότε επαληθεύεται ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου:

«Όταν υπάρχη η ομόνοια, η ειρήνη και ο σύνδεσμος της αγάπης ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, τότε συρρέουν εκεί όλα τα καλά, και παραμένουν απρόσβλητοι από κάθε επιβουλή, διότι είναι περιφραγμένοι μ’ ένα μεγάλο και απόρθητο τείχος, την κατά Θεόν ομόνοια. Αυτή θα τους κάνη πιο ισχυρούς κι από το διαμάντι, πιο στερεούς κι από το σίδερο, αυτή θα τους βοηθήση περισσότερο από κάθε πλούτο και περιουσία. Αυτή θα τους ανεβάση στην πιο μεγάλη δόξα, και θα τους προξενήση άφθονη την αγάπη του Θεού».

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Γρηγορίου, Το μυστήριον του Γάμου. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2018.

Θεμέλιο της ζωής του ανδρογύνου η αγάπη

The post Θεμέλιο της ζωής του ανδρογύνου η αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.