Στο σπίτι του επί χρόνια δεν είχε νερό και το κουβαλούσε από απόσταση. Για θέρμανση είχε μία ξυλόσομπα που σπάνια την άναβε. Οι επισκέπτες του τον χειμώνα έτρεμαν από την παγωνιά, ενώ εκείνος εστέκετο απαθής στο ψύχος. Πολλές φορές με κρύο οι μπαλκονόπορτες και τα παράθυρα ήταν ορθάνοιχτα.

Το σπίτι του έδειχνε εγκαταλελειμμένο, πολλά πράγματα ήταν πεταμένα δεξιά και αριστερά, η αυλή ήταν χορταριασμένη με σκουπίδια ενώ τα ποντίκια κυκλοφορούσαν άφοβα.

Γνωστός του μαραγκός πήγε να επιδιορθώση την πόρτα του σπιτιού του στον επάνω όροφο και είδε ότι δεν είχε κρεββάτι. Είχε κάτω στο τσιμέντο στρωμένες παλαιές κουβέρτες, ένα παλαιό παλτό για σκέπασμα, ένα σακκάκι τυλιγμένο ρολό για προσκέφαλο, και δίπλα βιβλία. Στο μικρό του κουζινάκι έβραζε μέσα σ’ ένα σαρδελοκούτι μία πιπεριά. Αυτό ήταν το φαγητό της ημέρας.

Ο Γέροντας είχε χάσει τα δόντια του και με δυσκολία μασούσε την τροφή. Συνήθως έτρωγε ένα κομμάτι ψωμί με τσάι ή καφέ και ταχίνι, το οποίο συνιστούσε να τρώνε και τα πνευματικά του τέκνα. Αγόραζε ζυμαρικά, λαχανικά και φρούτα. Σπάνια μαγείρευε λάχανα, όσπρια ή ζυμαρικά, όχι για να νοστιμίσουν, αλλά για να μαλακώσουν, να μπορή να τα μασά. Κάποιοι του έφερναν καλομαγειρεμένο φαγητό, αυτός όμως το έδινε στα σκυλιά. Άλλοι έφερναν φρούτα, αλλά ο Γέροντας τα άφηνε έξω από το κελλί και σάπιζαν. Έτσι ο κόσμος σταμάτησε να του φέρνη τρόφιμα. «Μη μου φέρνετε τίποτα, σας παρακαλώ γιατί κάνω μόνος μου το κουμάντο μου», έλεγε. Πολλές φορές έμενε για μέρες νηστικός. Κάποιος του πήγε ένα πρόσφορο και ο Γέροντας το δέχθηκε λέγοντας: «Δόξα τω Θεώ· έχω μέρες να βάλω μπουκιά στο στόμα μου». Κρασί δεν έπινε ποτέ. Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος του είχε στείλει δύο μπουκάλια εξαιρετικό κρασί αλλά ο Γέροντας τα πέταξε. Έκανε μεγάλη εγκράτεια και στο νερό.

Είχε ένα μικρό ψυγειάκι που δεν λειτουργούσε και πάνω σε δύο ψαροκασέλες ένα πετρογκάζ. Βέβαια ελάχιστα άτομα είχαν την ευκαιρία να δουν όλο το εσωτερικό του σπιτιού.

* * *

Κάποτε ο Γέροντας πέρασε τον εξής πειρασμό: Σε κοντινή απόσταση από το σπίτι του, άνοιξε ένα μεγάλο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Μέχρι το πρωί εμαζεύοντο πολλά αυτοκίνητα, κόσμος, φασαρία και η μουσική στην διαπασών. Τα βράδια ο Γέροντας δεν μπορούσε να προσευχηθή αλλά ούτε και να ξεκουραστή. Αναγκαστικά εκλείνετο μέσα σε ένα δωμάτιο και κάποια στιγμή εξεκουράζετο κάνα δύο ώρες πάνω σε ένα στενό πάγκο. Έλεγε: «Δεν μπορώ να κοιμηθώ με αυτούς εδώ αλλά δεν θα κρατήσει πολύ αυτό. Σύντομα θα κλείσουν». Πράγματι μέσα σε λίγο χρόνο το κέντρο αυτό σταμάτησε να λειτουργή.

Δική του ενορία δεν είχε και λειτουργούσε σε απομακρυσμένα κυρίως χωριά που δεν είχαν ιερέα και όπου αλλού τον έστελνε η Μητρόπολη. Δεν είχε αυτοκίνητο και τις περισσότερες μετακινήσεις τις έκανε πεζός. Διήνυε μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια. Ξεκινούσε μέσα στη νύχτα και τα χαράματα έφτανε στην Εκκλησία του χωριού. Πολλές φορές με βροχή, χιόνι και κρύο έφτανε λασπωμένος, βρεγμένος και παγωμένος. Κάποτε εκμυστηρεύτηκε σε πνευματικό του παιδί ότι ξεκίνησε Σάββατο νύχτα με τα πόδια από το κελλάκι του και πήγε στην Κρανιά Ολύμπου. Ξεκουράστηκε λίγο στο δάσος κατά τη νύχτα και την Κυριακή πρωί λειτούργησε. Επέστρεψε πάλι με τα πόδια στην Λάρισα. Ας σημειωθή ότι τότε ήταν 69-70 χρόνων και η απόσταση αυτή γύρω στα 70 χλμ. να πάη και άλλα τόσα για να επιστρέψη.

Κάποτε ένας οδηγός αυτοκινήτου δεν τον πρόσεξε μέσα στη νύχτα καθώς περπατούσε στην άκρη του δρόμου και τον χτύπησε, αλλά τον φύλαξε ο Θεός και δεν έπαθε τίποτα.

Κάποια μέρα τον επισκέφτηκε πνευματικό του τέκνο. Τον βρήκε να έχη τα πόδια του σε ένα κουβά με νερό και ιώδιο γιατί ήταν γεμάτα πληγές λόγω των οδοιποριών που έκανε. Οι γάμπες του θύμιζαν γάμπες αθλητή.

Μιλώντας για τούς ολοένα αυξανόμενους καύσωνες έλεγε: «Τον χειμώνα με το κρύο παίρνω κι άλλη μία κουβέρτα κι είμαι εντάξει. Το καλοκαίρι όμως με τον καύσωνα πού να πάω;».

Δεν είχε τουαλέττα στο σπιτάκι του αλλά ούτε και τηλέφωνο. Κάποιες μέρες συνήθιζε να κλείνεται μέσα στο κελλί του και δεν άνοιγε σε κανέναν. Με αυστηρή νηστεία και προσευχή αγωνίζετο να γνωρίση και να πλησιάση περισσότερο τον Θεό, που από μικρός αγάπησε και ακολούθησε. Είχε αδιάλειπτη προσευχή. «Μέσα μου η ευχή δουλεύει σαν το καλοριφέρ συνεχώς», έλεγε.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Β’, Άγιον Όρος 2012, σελ. 338.

Η ασκητική ζωή του π. Σεραφείμ Δημοπούλου

The post Η ασκητική ζωή του π. Σεραφείμ Δημοπούλου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι συνθήκες όμως διαβιώσεως ήταν πολύ δύσκολες. Το Μοναστήρι δεν είχε ούτε ζώο. Διηγείται ο Γέροντας: «Είχα πολλές δυνάμεις. Μια απόσταση δύο ωρών την έκανα σε τρία τέταρτα. Νερό έπινα, αίμα γινόταν. Τύχαινε να πάω από το Στόμιο στην Κόνιτσα τρεις-τέσσερις φορές την ημέρα για να κουβαλήσω υλικά στην πλάτη για το καμένο Μοναστήρι». Και μόνο η τόση πεζοπορία αποτελούσε μια σκληρή και επίπονη άσκηση. Αλλά αυτό τον χαροποιούσε, επειδή αγαπούσε τον κόπο.

Μερικές φορές έβγαζε τα παπούτσια του και πήγαινε ξυπόλυτος απέναντι στο παλαιομονάστηρο από ένα μονοπάτι δύσβατο. Προσευχόταν και ξαναγύριζε μέσα από την χαράδρα του Αώου ποταμού σε δυο-τρεις ώρες. Σε κάποιο νέο που τον ρώτησε γιατί το κάνει αυτό, απάντησε: «Έπρεπε να είχα γίνει πιο νωρίς καλόγηρος». Για να αναπληρώση δηλαδή ό,τι θα έκανε, αν γινόταν πιο νωρίς μοναχός, πρόσθετε και άλλες ασκήσεις.

Ενώ «έμπλεξε με δουλειές της Μάρθας», όπως έλεγε τα κτισίματα, και βοηθούσε τον κόσμο στις ανάγκες του, συνέχισε την άσκηση και την επαύξησε με κλονισμένη μάλιστα υγεία. Νήστευε αυστηρά και δουλαγωγούσε με κάθε τρόπο το εύθραυστο σώμα του, παρ’ ότι έκανε θεραπεία με ενέσεις. Κάποιες φορές με ένα ποτήρι νερό περνούσε όλο το ημερονύκτιο. Αν και καλλιεργούσε στον κήπο του Μοναστηριού κηπευτικά πολλών ειδών, η συνηθισμένη τροφή του ήταν τσάι με παξιμάδι ή καρύδια κοπανισμένα.

Αναφέρει η κυρία Πηνελόπη Μπαρμπούτη: «Στον κήπο πήγαινε ξυπόλυτος και το βράδυ καθάριζε τα αγκάθια από τα πόδια του. Ένα παξιμάδι έτρωγε το πρωί και ένα το βράδυ. Άλλοτε έπινε σκέτο τσάι. Δούλευε παρά πολύ. Δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου. Προσπαθούσε να μη χαλάση το χατήρι κανενός και ήθελε όλους να τους αναπαύη. Ποτέ δεν έλεγε όχι. Τα χέρια του είχαν κάνει ρόζους από τις πολλές μετάνοιες. Τα πόδια του ήταν μόνο κόκκαλα. Είχε πολλά προβλήματα με την υγεία του».

Την ημέρα εργαζόταν σκληρά και τη νύχτα αγρυπνούσε. Μόνος του διάβαζε όλες τις ακολουθίες, όπως είχε μάθει στο Άγιον Όρος. Δεν παρέλειπε τίποτε από όσα προβλέπει το μοναχικό τυπικό. Με μεγάλη ακρίβεια εκτελούσε τα ατομικά μοναχικά του καθήκοντα, και επί πλέον προσηύχετο με το κομποσχοίνι για ζώντες και κεκοιμημένους γενικά, και για ανθρώπους που είχαν ιδιαίτερη ανάγκη.

Η αναγκαστική ενασχόληση με τους ανθρώπους και τα έργα δεν έσβησαν την ησυχαστική του δίψα· αντιθέτως την αύξησαν και επινοούσε τρόπους για να μη διακόπτη τη νοερά του εργασία και επικοινωνία με τον Θεό. Λαχταρούσε να καταφεύγη σε ήσυχα σπήλαια, για να προσεύχεται απερίσπαστα «ποθών και εκζητών τον Θεόν». Αυτή ήταν η πνευματική του ευφροσύνη. Μόνος στην ησυχία με μόνο τον Θεό γλυκαινόταν και τρεφόταν από την θεοκοινωνία μέσω της ποθητής του νοεράς προσευχής.

Παρ’ όλο που το Μοναστήρι ήταν σε έρημο και ήσυχο μέρος, ο Γέροντας αποσυρόταν ενίοτε σε μια σπηλιά. Πήγαινε τις νύχτες και έκανε αγρυπνίες με το κομποσχοίνι, και αναρίθμητες μετάνοιες. Ήταν όμως ανήλια και έσταζε νερό.

Γι’ αυτό είχε σκάψει και άλλη σπηλιά σε προσήλιο μέρος, μικρή σαν φουρνάκι, που μόνο σκυφτός μπορούσε να χωρέση. Την έκρυβε με κλαδιά να μη φαίνεται. Αργότερα εντόπισε μια κουφάλα βελανιδιάς. Ήταν σε πιο προσήλιο και ξηρό μέρος. Ήθελε να την πελεκήση ώστε να τον χωράη, για να πηγαίνη να ησυχάζη τον χειμώνα, επειδή αυτή την περίοδο ο ήλιος δεν βλέπει καθόλου το Μοναστήρι.

Αν δεν είχε προσκυνητές, κλεινόταν μερικές ώρες στο κελλί του. Μελετούσε, ευχόταν και έκανε πνευματική εργασία στον εαυτό του. Άφηνε λίγο ανοιχτή την πόρτα του κελλιού, για να βλέπη την πύλη, μήπως έρθη κανείς. Ύστερα συνέχιζε τις εργασίες.

Τις ημέρες που είχε προσκυνητές και τον απασχολούσαν, εύρισκε με διάκριση τον χρόνο να κάνη τα πνευματικά του καθήκοντα. Σε περίπτωση που έρχονταν πολλοί, άφηνε κάποιον γνωστό του να προσέχη την Εκκλησία, αυτός αποσυρόταν να κάνη τα μοναχικά του καθήκοντα και ύστερα επέστρεφε. Πηγαίνοντας να προσευχηθή άφηνε την πόρτα της τραπέζης πάντα ανοιχτή. Αν περνούσε κάποιος, να βρη να φάη κάτι. Είχε ψωμί, κονσέρβες, ντομάτες κ.ά.

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 133.

Κόποι και ασκήσεις του αγίου Παϊσίου στη Μονή Στομίου

The post Κόποι και ασκήσεις του αγίου Παϊσίου στη Μονή Στομίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ήταν οι κατά σάρκα αδελφοί Ιωάννης και Χαράλαμπος Παβαλούκα από την κοινότητα Μπρέτσκου-Τρέϊ Σκάουνε. Ήταν δύο παιδιά της Τρανσυλβανίας, πιστά και ενάρετα, τα οποία φλεγόμενα από την αγάπη του Χριστού πέρασαν με το κοπάδι τους τα Καρπάθια Όρη, για να μην επιστρέψουν ποτέ πάλι στο χωριό τους. Έρχονταν να κοινοβιάσουν με την περιουσία τους στο μοναστήρι Νεάμτς.

Ντυμένοι με λευκά ενδύματα από λινό, με γελέκια και κάπες στις πλάτες, με το βιβλίο του Ψαλτηρίου στο ταγάρι τους, ζωσμένοι με το σελάχι τους, φορώντας από ένα ξύλινο μεγάλο σταυρό και με το ραβδί τους στο χέρι, ακολουθούσαν το κοπάδι τους διαβάζοντας ταυτόχρονα και τους Ψαλμούς. Έφτασαν, μετά από πορεία τριών εβδομάδων, στην ακρόπολη του ρουμανικού μοναχισμού, τη μονή Νεάμτς, αποφασισμένοι να γίνουν στρατιώτες του Χριστού.

Ο ηγούμενος τους έθεσε υπό την πνευματική επιστασία ενός Πνευματικού της Μονής. Σ’ αυτόν εξομολογήθηκαν και έλαβαν τα άχραντα Μυστήρια. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες επέδειξαν ασυνήθιστο ζήλο στις μοναχικές τους ασκήσεις, πράγμα το οποίο θαύμαζαν και οι άλλοι μοναχοί. Είχαν από τον κόσμο την εξής ασκητική τάξη: Διάβαζαν το Ψαλτήριο καθημερινώς, έτρωγαν μία φορά την ημέρα, έκαναν πολλές μετάνοιες, προσεύχονταν πολύ και έκαναν υπακοή στον Πνευματικό τους με αγάπη και ταπείνωση.

Βλέποντας τον ζήλο τους ο ηγούμενος, τους κούρευσε μοναχούς δίνοντας στον Ιωάννη το όνομα Αθανάσιος και στον Χαράλαμπο το όνομα Κύριλλος. Δύο ονόματα μεγάλων πατριαρχών αγίων σε δύο κατά σάρκα αδελφούς, αληθινούς μοναχούς. Από τότε οι δύο νέοι μοναχοί αύξησαν τους μοναχικούς τους κόπους, τις μετάνοιες, τις νηστείες και έφθασαν στο μέτρο του πληρώματος των αρετών του Χριστού.

Άσβεστη πνευματική λαμπάδα στη ζωή τους ήταν και ο αξιομακάριστος Γέρο-Γεώργιος Λαζάρ, (*) διότι με τους λόγους και το παράδειγμά του τους είχε διδάξει την απόκτηση των θείων αρετών. Και εκείνοι τον ακολουθούσαν στο ασκητικό πρόγραμμά του. Περπατούσαν ξυπόλυτοι, χειμώνα-καλοκαίρι, ξεσκούφωτοι και προσευχόμενοι με το Ψαλτήρι και την ευχή του Ιησού.

Πρέπει εδώ να ομολογήσουμε ότι οι δύο αυτοί αδελφοί ήταν οι πιο πιστοί μαθητές τού θαυμαστού Γέρο-Γεωργίου. Με τις ευλογίες και τις συμβουλές του έφυγαν από τον κόσμο και ξεκίνησαν για το μοναστήρι να γίνουν μοναχοί. Και ο Γέρο-Γεώργιος τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο τους επισκεπτόταν στο Μοναστήρι τους και μιλούσε μαζί τους για πνευματικά θέματα.

Σαν διακόνημα ο ηγούμενος τους έδωσε να ποιμαίνουν τα πρόβατά τους, εφόσον ήταν παλαιότερα και δικά τους και γνώριζαν να τα περιποιούνται. Όμως σύμφωνα με τις άγνωστες βουλές του Θεού, οι δύο αυτοί αδελφοί μοναχοί χωρίστηκαν. Με ποιο τρόπο; Βλέποντας ο Ηγούμενος ότι ο μοναχός Αθανάσιος ήταν περισσότερο εραστής της ησυχίας και θεωρητικός, τον άφησε να ποιμαίνει τα πρόβατα στις ερημιές των δασών για να μπορεί να προσεύχεται. Ενώ τον μοναχό Κύριλλο τον κράτησε στο μοναστήρι, τον χειροτόνησε ιερέα και του ανέθεσε την ηγουμενία στη σκήτη Τσιμπουκάνι.

Από εκεί μετά από λίγο καιρό ο π. Κύριλλος πήγε στο Άγιον Όρος, όπου έκτισε δικό του κελί, απέκτησε συνοδεία μοναχών και έγινε και εκεί πνευματικός καθοδηγητής ψυχών. Επειδή οι ψυχές των ανθρώπων είναι στα χέρια του Θεού, ο Δεσπότης της κτίσεως αποφάσισε να καλέσει κοντά του πρόωρα τον π. Κύριλλο. Ήταν εκ φύσεως ασθενικός. Αρρώστησε και πέθανε το 1930.

Ο π. Αθανάσιος παρέμεινε τσοπάνης των προβάτων μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέρασαν πενήντα περίπου χρόνια από τότε που μπήκε στο Μοναστήρι ο π. Αθανάσιος και δεν γόγγυσε που έκανε αυτό το ταπεινό και δύσκολο διακόνημα του τσοπάνη. Ζούσε κάθε ημέρα και νύκτα κοντά στο κοπάδι, μακριά από τις ωραίες εκκλησιαστικές ακολουθίες, από την ιδιαίτερη ευλογία της καθημερινής θείας Λειτουργίας, από την παρηγοριά του ζεστού κελιού του, από το πρόγραμμα της Μονής. Επί πενήντα χρόνια υπέφερε το ψύχος και τα χιόνια, τους δυνατούς ανέμους, τον πόλεμο με τους λογισμούς, με την πείνα, με τον ύπνο… Και άντεξε σ’ όλες αυτές τις περιπέτειες της μοναχικής του κλήσεως σαν άξιος στρατιώτης του Χριστού και νίκησε τον διάβολο.

Ποτέ δεν τον άκουσαν οι αδελφοί να γογγύζει, να γκρινιάζει, να οργίζεται ή να φλυαρεί. Κανείς δεν τον είδε να λέει ότι είναι ασθενής ή να ζητά χρήματα, ρούχα, καλύτερες τροφές ή άλλα αναγκαία. Υπέμενε τα πάντα, όσο κανένας άλλος, διότι είχε αφεθεί παντοτινά στο έλεος και το θέλημα του Θεού. Και όλα αυτά, διότι είχε βρει ο π. Αθανάσιος τις ανεκλάλητες παρηγοριές του Αγίου Πνεύματος μέσα στα βουνά και τα δάση, ανάμεσα στα άκακα πρόβατα της Μονής.

Η ιδιαίτερη άσκηση του π. Αθανασίου, την οποία κρατούσε κι από τον κόσμο, ήταν ότι έτρωγε μία φορά την ημέρα, στις 3 το απόγευμα. Το φαγητό του ήταν νηστήσιμο. Ψωμί, λαχανικά και φρούτα. Αυτή την τάξη την κρατούσε ακόμη και τις Κυριακές και τις εορτές, με την διαφορά ότι γευόταν επιπλέον λίγο τυρί ή γάλα.

Μία άλλη άσκηση του π. Αθανασίου ήταν ότι ουδέποτε ξάπλωνε στο πλευρό, ούτε στο κρεβάτι, ούτε στο πάτωμα, αλλά από τη νεότητά του, συνηθισμένος από τον δάσκαλό του Γέρο-Γεώργιο, αναπαυόταν καθισμένος σ’ ένα μικρό σκαμνί που το είχε φτιάξει με τα χέρια του.

Άλλη άσκησή του ήταν ότι περπατούσε ξυπόλυτος και ξεσκούφωτος επί τριάντα χρόνια αψηφώντας την παγωνιά του χειμώνα και τον καύσωνα του καλοκαιριού, τις βροχές, τα χιόνια, τις πέτρες και τα αγκάθια. Και τούτο, για να μιμηθεί τον δάσκαλό του, τον Γέρο-Γεώργιο.

Για κάποιο διάστημα Πνευματικός του ήταν ο αρχιμανδρίτης π. Ιωαννίκιος Μορόι, ο οποίος τον διέταξε, για να τον ταπεινώσει, να φορεί τσαρούχια, χωρίς κάλτσες. Και εκείνος του έκανε υπακοή. Το κεφάλι του όμως το είχε ακάλυπτο μέχρι τον θάνατό του. Και παρότι ήταν φαλακρός, τον έβλεπαν όλοι με πόση καρτερία υπέμενε τον καύσωνα και το ψύχος, χωρίς να αλλάζει το τυπικό του.

Το φθινόπωρο του έτους 1955 αρρώστησε, μετά από 46 χρόνια σκληρής υπακοής και βαθιάς ταπεινώσεως στη Μονή. Του πρότειναν να τον πάνε στο νοσοκομείο. Δεν δέχθηκε. Παρέμεινε μέχρι τέλους στο μικρό κελάκι του, όπου τίποτε το ανθρώπινο δεν υπήρχε να τον παρηγορήσει. Όλα τα αντικείμενα ήταν μία στενή σανίδα δήθεν για κρεβάτι, χωρίς προσκέφαλο και κουβέρτα, και ένα μικρό τραπεζάκι, όπου τις νύκτες διάβαζε το αγαπημένο Ψαλτήρι του. Κι όμως δεν παραπονιόταν, δεν ζητούσε καλύτερες συνθήκες διαβιώσεως, δεν γόγγυζε για το κρύο και τον παγετό. Εκεί παρέμεινε μέχρι την τελευταία ώρα της ζωής του, την οποία και περίμενε με ελπίδα και χαρά.

Προγνώρισε τον θάνατό του, γι’ αυτό και προετοιμάστηκε. Ζήτησε και κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια. Τυλίχθηκε μόνος του με μια παλιά κουβέρτα, πήρε το Ψαλτήριο δίπλα του, τον σταυρό στο χέρι και περίμενε τον Νυμφίο Χριστό.

Με μια βαθιά αναπνοή ο πατήρ Αθανάσιος αναχώρησε… Ήταν η 9η Οκτωβρίου 1955. Σήμερα αναπαύεται στο κοιμητήριο της μονής Νεάμτς προσδοκώντας την κοινή ανάσταση και την αιώνια ανάπαυση.

(*) Ο Γέρο-Γεώργιος Λαζάρ (1846-1916), μεγάλος λαϊκός ασκητής της Ρουμανίας, ανακηρύχθηκε άγιος από το Πατριαρχείο Ρουμανίας στις 25 Μαρτίου 2018, με την επωνυμία: άγιος Γέρο-Γεώργιος ο προσκυνητής.

Από το βιβλίο: Μητροπολίτου Κραγιόβας Νέστορος, αρχιμ. π. Ιωαννίκιου Μπαλάν, πρωτ. π. Κωνσταντίνου Γαλερίου, Ιεροσολύμας μοναχής, «Αγιασμένες μορφές της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας». Μετάφραση – επιμέλεια υπό αδελφών Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Άθω, 2002 (αποσπάσματα).

Η αυταπάρνηση των Ρουμάνων μοναχών Αθανάσιου και Κύριλλου Παβαλούκα

Οι Ρουμάνοι μοναχοί Αθανάσιος και Κύριλλος Παβαλούκα

The post Η αυταπάρνηση των Ρουμάνων μοναχών Αθανάσιου και Κύριλλου Παβαλούκα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

 Στο αποστολικό ανάγνωσμα να λέει ο απόστολος Παύλος: «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω» (Γαλ. 6:14).

Υπήρχαν τότε ορισμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι εκαυχώντο για διάφορα κοσμικά πράγματα. Άλλοι για την καταγωγή, άλλοι για τον πλούτο κλπ. Και πίστευαν ακόμα ότι έπρεπε να τηρούν και τα έθιμα του Μωσαϊκού Νόμου για να σωθούν. Έλεγαν ότι δεν αρκεί να είναι κανείς Χριστιανός και να πιστεύει στον Χριστό, και ότι σωτηρία χωρίς την τήρηση των τυπικών διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου, όπως είναι η περιτομή, δεν υπάρχει. Αυτοί ήσαν οι Ιουδαΐζοντες Χριστιανοί. Εναντίον αυτών των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών γράφει στην προς Γαλάτας επιστολή ο απόστολος Παύλος, καθώς διαβάσαμε σήμερα.

Τις δοξασίες των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών κατεδίκασαν και οι άλλοι Απόστολοι, καθώς και η Αποστολική Σύνοδος που έγινε το 48 μ.Χ. Ο απόστολος Παύλος γράφει, ότι για μένα τίποτα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο που να καυχηθώ, παρά μόνο ο Σταυρός του Χριστού· «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», και προσθέτει «δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω». Δηλαδή, δια του Σταυρού του Χριστού ο κόσμος για μένα περιφρονήθηκε και πέθανε και εγώ πάλι πέθανα ως προς κάθε γήινο πράγμα.

Πράγματι, αδελφοί μου, για ποιο άλλο πράγμα μπορεί να καυχηθεί ο Χριστιανός, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού, στον οποίο φανερώνεται όλη η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο; Ένας Θεός σταυρώνεται, καρφώνεται, πεθαίνει, ατιμάζεται επάνω στον Σταυρό από αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Χριστός σταυρώνεται για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά επάνω στον Σταυρό. Τι μυστήριο αγάπης! Χάνει τον νου του ο άνθρωπος μπροστά σ’ αυτήν την αγάπη του Θεού και ούτε μπορεί να την καταλάβει, λόγω της αμαρτωλότητός του. Γι’ αυτό η μόνη καύχησή μας είναι ο Σταυρός του Χριστού. Ο Σταυρός είναι για τον κάθε Χριστιανό η μόνη χαρά, η μόνη ελπίδα, η μόνη παρηγοριά, η μόνη καύχηση.

Αλλ’ όμως να μη ξεχνάμε, ότι για χάρη του Σταυρού του Κυρίου μας πρέπει και εμείς να συσταυρωθούμε μαζί με τον Χριστό και να πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες μας και τον κόσμο, καθώς μας λέει σήμερα ο απόστολος Παύλος, ότι δια του Σταυρού του Χριστού «εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω».

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας βοηθήσει να αισθανθούμε το μυστήριο του Σταυρού Του, όπως και την Παναγία μας, που εορτάζουμε τα προοίμια της παγκοσμίου χαράς, το Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία μας πρώτη μετά τον Κύριο έζησε το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού. Άλλωστε εικονίζεται ισταμένη παρά τον Σταυρό του Χριστού. Αυτή στα δεξιά του σταυρωθέντος Κυρίου και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στα αριστερά.

(1981)

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 19

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

The post Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.