Υπήρχαν τότε ορισμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι εκαυχώντο για διάφορα κοσμικά πράγματα. Άλλοι για την καταγωγή, άλλοι για τον πλούτο κλπ. Και πίστευαν ακόμα ότι έπρεπε να τηρούν και τα έθιμα του Μωσαϊκού Νόμου για να σωθούν. Έλεγαν ότι δεν αρκεί να είναι κανείς Χριστιανός και να πιστεύει στον Χριστό, και ότι σωτηρία χωρίς την τήρηση των τυπικών διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου, όπως είναι η περιτομή, δεν υπάρχει. Αυτοί ήσαν οι Ιουδαΐζοντες Χριστιανοί. Εναντίον αυτών των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών γράφει στην προς Γαλάτας επιστολή ο απόστολος Παύλος, καθώς διαβάσαμε σήμερα.

Τις δοξασίες των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών κατεδίκασαν και οι άλλοι Απόστολοι, καθώς και η Αποστολική Σύνοδος που έγινε το 48 μ.Χ. Ο απόστολος Παύλος γράφει, ότι για μένα τίποτα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο που να καυχηθώ, παρά μόνο ο Σταυρός του Χριστού· «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», και προσθέτει «δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω». Δηλαδή, δια του Σταυρού του Χριστού ο κόσμος για μένα περιφρονήθηκε και πέθανε και εγώ πάλι πέθανα ως προς κάθε γήινο πράγμα.

Πράγματι, αδελφοί μου, για ποιο άλλο πράγμα μπορεί να καυχηθεί ο Χριστιανός, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού, στον οποίο φανερώνεται όλη η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο; Ένας Θεός σταυρώνεται, καρφώνεται, πεθαίνει, ατιμάζεται επάνω στον Σταυρό από αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Χριστός σταυρώνεται για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά επάνω στον Σταυρό. Τι μυστήριο αγάπης! Χάνει τον νου του ο άνθρωπος μπροστά σ’ αυτήν την αγάπη του Θεού και ούτε μπορεί να την καταλάβει, λόγω της αμαρτωλότητός του. Γι’ αυτό η μόνη καύχησή μας είναι ο Σταυρός του Χριστού. Ο Σταυρός είναι για τον κάθε Χριστιανό η μόνη χαρά, η μόνη ελπίδα, η μόνη παρηγοριά, η μόνη καύχηση.

Αλλ’ όμως να μη ξεχνάμε, ότι για χάρη του Σταυρού του Κυρίου μας πρέπει και εμείς να συσταυρωθούμε μαζί με τον Χριστό και να πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες μας και τον κόσμο, καθώς μας λέει σήμερα ο απόστολος Παύλος, ότι δια του Σταυρού του Χριστού «εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω».

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας βοηθήσει να αισθανθούμε το μυστήριο του Σταυρού Του, όπως και την Παναγία μας, που εορτάζουμε τα προοίμια της παγκοσμίου χαράς, το Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία μας πρώτη μετά τον Κύριο έζησε το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού. Άλλωστε εικονίζεται ισταμένη παρά τον Σταυρό του Χριστού. Αυτή στα δεξιά του σταυρωθέντος Κυρίου και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στα αριστερά.

(1981)

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 19.

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

The post Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ευαγγέλιο σημαίνει καλή και ευχάριστη είδηση. Κατ’ εξοχήν όμως ευαγγέλιο είναι η είδηση για την ενανθρώπηση του Κυρίου, την θυσία και την ανάστασή του «υπέρ ημών». Χαρά προκαλεί κάθε ευχάριστη είδηση. Αλλά ποια άλλη περισσότερο χαρμόσυνη είδηση ακούστηκε ποτέ από αυτή της λυτρώσεώς μας από την αμαρτία και τον θάνατο και του προορισμού μας για αιώνια ζωή; Αυτή η είδηση προφητεύθηκε από τους προφήτες και κηρύχθηκε από τον Κύριο και τους αποστόλους.

Το Ευαγγέλιο κηρύσσεται και σήμερα:

– Με τις άγιες Γραφές, τις οποίες ακούμε στους ναούς κατά την θεία λατρεία.

– Με το θείο κήρυγμα στους ναούς, σε ενοριακές και άλλες αίθουσες, κατηχητικά σχολεία, φιλικούς κύκλους μελέτης κ.α.

– Με πλήθος ερμηνευτικά και οικοδομητικά βιβλία.

Ποιες οι υποχρεώσεις μας προς το Ευαγγέλιο:

– Να το ακούμε όταν αναγινώσκεται και κηρύττεται.

– Να το μελετούμε στο σπίτι, βοηθούμενοι στην κατανόησή του από τις έγκυρες ερμηνείες.

– Να το εφαρμόζουμε. Το Ευαγγέλιο δεν είναι μόνο η καλή είδηση της σωτηρίας μας. Είναι και οι κανόνες ζωής και οι προϋποθέσεις που πρέπει να έχουμε για να κερδίσουμε την σωτηρία.

Οι Κορίνθιοι και οι άλλοι Χριστιανοί της πρώτης εποχής τότε μόλις είχαν ακούσει το Ευαγγέλιο. Εμείς το ακούμε και το γνωρίζουμε από την παιδική ηλικία. Ας φροντίζουμε να επαυξάνουμε και να τελειοποιούμε την γνώση του. Και προπαντός ας το έχουμε κανόνα και οδηγό στη ζωή μας. Τότε το Ευαγγέλιο θα μας οδηγήσει στη σωτηρία και την αιώνια ζωή.

(Άγιος Αθανάσιος Παλαιοκάστρου 26/8/2001)

Η ομιλία αυτή παρατίθεται ως σχεδίασμα, διότι δεν υπάρχει στο αρχείο σε ανεπτυγμένη μορφή.

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 154.

«Αδελφοί, γνωρίζω υμίν το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν»

The post «Αδελφοί, γνωρίζω υμίν το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Τις κακουχίες και ταλαιπωρίες που υφίσταντο οι απόστολοι χάριν του Ευαγγελίου περιγράφει ο απόστολος Παύλος στην αποστολική περικοπή που αναγνώσθηκε σήμερα (Α’ Κορ. 4:9-16). Υποχρεωμένοι να μεταβαίνουν από πόλη σε πόλη για την διάδοση του Ευαγγελίου, αντιμετώπιζαν πείνα και δίψα και ψύχος στις οδοιπορίες τους, ενώ συγχρόνως εργάζονταν για τη συντήρησή τους. Εκτός όμως από τις φυσικές αυτές δυσχέρειες συναντούσαν και την αντίδραση των απίστων, τους χλευασμούς και τις ύβρεις τους, πολλές φορές δε και διωγμούς, φυλακίσεις, ραβδισμούς, μαστιγώσεις.

Πώς αντιμετώπιζαν την εχθρική αυτή συμπεριφορά; Αυτό ακριβώς λέει ο Παύλος: «Όταν μας ειρωνεύονται και μας περιγελούν, εμείς ευχόμαστε αγαθά γι’ αυτούς. Όταν μας καταδιώκουν, δείχνουμε ανοχή προς τους διώκτες μας και συμπεριφερόμαστε προς αυτούς με πραότητα. Όταν μας δυσφημούν και μας συκοφαντούν, εμείς απαντούμε με λόγια γλυκά και παρακλητικά».

Οι λόγοι αυτοί του Παύλου και η συμπεριφορά των αποστόλων πρέπει να είναι οδηγός και κανόνας και για τη δική μας συμπεριφορά σε παρόμοιες περιπτώσεις. Πολύ συχνά αντιμετωπίζουμε την κακία των άλλων προς εμάς, η οποία εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους: με ύβρεις και ειρωνείες, με συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες, αλλά και με κάθε είδους αδικίες σε ζητήματα οικονομικά, κτηματικά, υπηρεσιακά κτλ. Τι κάνουμε τότε; Συνήθως καταλαμβανόμαστε από θυμό και οργή εναντίον αυτών που μας αδικούν. Ανταποδίδουμε τις ύβρεις και τις συκοφαντίες. Διακόπτουμε τις σχέσεις μας μαζί τους. Ξεσπούμε σε κατάρες εναντίον τους. Εμπλεκόμαστε σε δικαστικούς αγώνες. Προβαίνουμε σε αντεκδικήσεις.

Αλλά τέτοια συμπεριφορά κάθε άλλο παρά χριστιανική είναι. Τη συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό την καθόρισε ο Κύριος λέγοντας: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ. 5:44). Αλλά και ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει: «Μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόντες… εάν ουν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν… μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. 12:17,20-21). Γενικά την συμπεριφορά μας πρέπει να διακρίνει η συγχωρητικότητα, η ανεξικακία και η μακροθυμία και όχι η μνησικακία και η εκδικητικότητα.

Υπόδειγμα τέτοιας συμπεριφοράς έχουμε τον ίδιο τον Κύριο, «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει» (Α’ Πέτρ. 2:23), αλλά προσευχόταν για τους σταυρωτές του λέγοντας: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23:34). Αλλά και ο πρωτομάρτυς Στέφανος ενώ τον λιθοβολούσαν παρακαλούσε: «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην» (Πραξ. 7:60). Παρόμοια ήταν και των αποστόλων και όλων των αγίων η συμπεριφορά.

Τα πρότυπα αυτά ας μας εμπνέουν και ας κατευθύνουν τις σχέσεις μας προς τους συνανθρώπους μας. Μόνο με τέτοια συμπεριφορά είναι δυνατό να έχουμε ειρηνικές σχέσεις προς αυτούς. Και αν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται, οπωσδήποτε θα έχουμε εμείς ειρήνη στην ψυχή μας και πλούσια την ευλογία του Θεού.

(Άγιος Αθανάσιος Παλαιοκάστρου 12/8/2001)

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 150.

Η συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό

The post Η συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν ήταν ανέκαθεν απόστολος, ούτε καν Χριστιανός ο Παύλος. Διώκτης φοβερός της Εκκλησίας ήταν, και πολλούς Χριστιανούς έριξε στη φυλακή. Αλλά τώρα που γράφει τα λόγια αυτά είναι Χριστιανός. Τι μεσολάβησε; Η επέμβαση του Θεού βεβαίως· αλλά και ο Παύλος έκανε κάτι πολύ σπουδαίο: αναγνώρισε το σφάλμα του και το επανόρθωσε, δίνοντας και σε μας παράδειγμα προς μίμηση.

Πράγματι· όλοι διαπράττουμε σφάλματα. Και οι αρχαίοι ομολογούσαν ότι «πεφύκασιν άπαντες και ιδία και δημοσία αμαρτάνειν» (Θουκυδίδης)· και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος διδάσκει ότι «πολλά πταίομεν άπαντες» (Ιακ. 3:2)· και η προσεκτική μελέτη της ζωής μας μάς πείθει ότι αυτή καταντά πολλές φορές αλυσίδα σφαλμάτων.

Ποια τα αίτια; Πρώτον, η άγνοια. Ελλιπής γνώση του θείου θελήματος, αλλά και προσώπων και πραγμάτων, μας οδηγούν πολλές φορές σε σφάλματα. Δεύτερον, η ανθρώπινη αδυναμία. Γνωρίζουμε πολλές φορές το ορθό, και όμως δεν το πράττουμε. Γνωρίζουμε ότι σφάλλουμε, και όμως αδυνατούμε να το αποφύγουμε. Υπάρχει όμως και τρίτη αιτία: η αγάπη προς το κακό. Αλλά αυτή καταντά πλέον διαστροφή, στην οποία ευτυχώς λίγοι άνθρωποι καταντούν, και από την οποία μόνο η επέμβαση του Θεού μπορεί να τους λυτρώσει.

Τι κάνουμε μετά από ένα σφάλμα μας; Συνήθως προσπαθούμε να το αποκρύψουμε· δεν το αναγνωρίζουμε ως λάθος· επιρρίπτουμε σε άλλους την ευθύνη. Αλλά αυτή δεν είναι η ενδεδειγμένη τακτική. Πληγή και ασθένεια που αποκρύπτεται δεν θεραπεύεται. Τι θα κάνουμε λοιπόν; Ό,τι κι ο Παύλος.

Και ιδού. Πρώτον, ομολογεί το σφάλμα του. Έχουν περάσει χρόνια πολλά, και πολλές φορές το αναφέρει και αδίστακτα το ομολογεί. Η αναγνώριση των σφαλμάτων είναι το πρώτο βήμα της θεραπείας. Δεν αποτελεί αδυναμία ούτε αναξιοπρέπεια· αντίθετα, είναι ανωτερότητα και ηρωισμός. Ας μη ζητούμε λοιπόν «προφάσεις εν αμαρτίαις» (Ψαλμ. 140:4) για την συγκάλυψη των σφαλμάτων μας· ας μην επιρρίπτουμε σε άλλους την ευθύνη. Ας αναγνωρίζουμε και ας ομολογούμε με θάρρος τα σφάλματά μας.

Αλλά δεν αρκεί αυτό. Ο Παύλος μετά την αναγνώριση του σφάλματός του προχώρησε στην διόρθωση. Μετανόησε, βαπτίσθηκε, κήρυξε τον Χριστό, οδήγησε στην πίστη πολύ περισσοτέρους Χριστιανούς απ’ όσους είχε οδηγήσει στη φυλακή, αποζημιώνοντας έτσι την Εκκλησία. Κι εμείς, αφού αναγνωρίσουμε τα σφάλματά μας, ας εργασθούμε για τη διόρθωσή τους. Η μετάνοια και η εξομολόγηση, η εγκατάλειψη των παλαιών συνηθειών, η απόφαση για διόρθωση, η μελέτη του θείου λόγου, η αποκατάσταση των ζημιών, να τα στοιχεία της διορθώσεως των σφαλμάτων μας.

Ένας μαθητευόμενος ζωγράφος παρουσιάζει ένα έργο του στον δάσκαλό του. Εκείνος υποδεικνύει τα σφάλματα και ο μαθητής διορθώνει ό,τι μπορεί· τα υπόλοιπα τα διορθώνει ο δάσκαλος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα σφάλματά μας. Δύσκολο το έργο της διορθώσεως. Αλλά ας κάνουμε εμείς αυτό που μας είναι δυνατό και τα επί πλέον ας τα αναθέσουμε στον Θεό. Κι εκείνος θα διορθώσει ό,τι εμείς αδυνατούμε να διορθώσουμε.

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 207.

Η διόρθωση των σφαλμάτων

The post Η διόρθωση των σφαλμάτων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.