Ήταν ο πρώτος Αγιοπαυλίτης Ηγούμενος που άρχισε να δέχεται πατέρες για εξομολόγηση. Κάθε μέρα 1.30-3.00 μ.μ. δεχόταν στο Ηγουμενείο. Την εξομολόγηση την άκουγε ήρεμα. Αν του έλεγε κάποιος, «Γέροντα, έπεσα εκεί», απαντούσε: «Τι να κάνουμε; Στο έλεος του Θεού να αποβλέπουμε». Αλλά αν του έλεγε κάποιος ότι κατακρίνει, τότε γινόταν πολύ αυστηρός. Του έλεγε έντονα: «Έγινες Θεός; Δεν ντρέπεσαι;», και ύστερα με ήρεμα λόγια ωδηγούσε τον μοναχό σε μετάνοια. Είχε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον παπα-Διονύσιο τον Μικραγιαννανίτη, στον οποίον και εξωμολογείτο, αν και ήταν κατά πολύ νεώτερός του.

Η αγάπη του για τους πατέρες ήταν απεριόριστη, χωρίς να ξεχωρίζη καλούς από κακούς. Ήταν πολύ ελεήμων. Αν και τα χρόνια τότε ήταν δύσκολα και τα υλικά αγαθά λιγοστά, αυτός έδινε απλόχερα. Του ζητούσε κάποιος ένα ζευγάρι κάλτσες, δύο του έδινε, ένα παντελόνι, δύο έδινε. «Αν πλύνης το ένα, να φοράς το άλλο», έλεγε. Έδωσε ευλογία στον τραπεζάρη να δίνη ελεύθερα ελεημοσύνη σε γνωστούς και αγνώστους πατέρες. «Διότι», πρόσθεσε, «όταν έχουν ανάγκη πού θα βρουν; Θα ζητήσουν από τους κατά σάρκα συγγενείς ή θα τρέχουν από δω και από κει;».

Ήταν ευγενής, τιμούσε τους άλλους και ήθελε να τους βοηθά. Ρωτούσε, πριν του ζητήσουν: «Σου λείπει κάτι, μάτια μου;». Η συνήθης έκφρασή του ήταν η λέξη «παιδάκι μου» και μ’ αυτήν εξέφραζε όλη την εσωτερική του διάθεση προς τους πατέρες. Είχε πολλή αγάπη και οικονομούσε τους πατέρες. Όπου όμως δεν έπρεπε, γινόταν αυστηρός, αλλά αυτή η αυστηρότητά του έβγαινε από την αγάπη του και το ενδιαφέρον του για να βοηθήση τους πατέρες. Αν άκουγε αργολογίες στο μαγειρείο, πλησίαζε και με αυστηρότητα έλεγε να σταματήσουν. Δεν πίστευε εύκολα σε φώτα και Αγγέλους, αν δεν εξακρίβωνε καλά.

Έλεγε για την μνήμη του Θεού: «Η οσία Μαρία η Αιγυπτία είδε μία φορά την εικόνα της Παναγίας που δεν την επέτρεψε να μπη στο ναό, και αυτή η μνήμη της εικόνας την ενίσχυσε για σαράντα χρόνια μόνη της στην έρημο. Εμείς θέλουμε να δούμε και το ένα και το άλλο και πάλι δεν έχουμε μνήμη του Θεού».

Την Σαρακοστή του 1970 είχε πάθει γαστρορραγία. Ο π. Δημόκλητος, ο γιατρός, του είπε ότι είναι πολύ σοβαρά και πρέπει να πάη έξω. Αυτή την ασθένεια πρέπει να την αντιμετωπίση η επιστήμη. «Επιστήμη είναι η Παναγία. Εγώ δεν βγαίνω από το Άγιον Όρος». Είχε τριάντα έξι χρόνια στην καλογερική και δεν είχε βγη ποτέ. Του λέει ο γιατρός:

–Εμείς πρέπει να σε κάνουμε υπακοή εφ’ όρου ζωής και συ να μας κάνης αυτήν την ώρα. Αν δεν πάμε στο γιατρό δεν υπάρχει προοπτική.

–Για την υπακοή σας είμαι στα χέρια σας. Ό,τι νομίζετε εσείς θα κάνω.

Τον πήγαν στην Θεσσαλονίκη, εγχειρήθηκε και επέστρεψε υγιής.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 207.

Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Δ’)

The post Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Δ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κάτι τέτοιο συνέβη και στον Αγιοσαββίτη μοναχό π. Καλλίστρατο. Επί σαράντα έτη αγωνιζόταν ασκητικά γεμάτος ένθεο ζήλο τόσο στη Μονή του Αγίου Σάββα, όσο και σε άλλα ερημικά μέρη της Παλαιστίνης, όπως λ.χ. σ’ ένα σπήλαιο στο «Κοράκι» κοντά στο όρος Νεβώ, όπου ενταφιάσθηκε ο Μωυσής. Παρ’ όλο που είχε σημειώσει νίκες και τρόπαια κατά του αοράτου εχθρού, προς το τέλος της ζωής του υπέπεσε σε πλάνη. Δεχόταν ως θεϊκή την σατανική ενέργεια που τον επισκεπτόταν σε ώρες προσευχής και του έφερνε κάποιο συγκλονισμό στην ύπαρξή του.

Γινόταν, ας πούμε, η Ακολουθία του Όρθρου, και ξαφνικά έβλεπαν οι άλλοι μοναχοί τον π. Καλλίστρατο να κινείται και να δονείται και να κλονίζεται ολόκληρος. Σε σχετικές συζητήσεις και παρατηρήσεις ήταν έτοιμος να αμυνθεί και να υποστηρίξει πως οι εκδηλώσεις αυτές οφείλονταν σε πλούσια επίσκεψη της θείας Χάριτος. Παρέπεμπε μάλιστα και στο εδάφιο: «Ιησούς ουν ως είδεν αυτήν (την Μαρίαν, την αδελφή του Λαζάρου) κλαίουσαν και τους συνελθόντας αυτή Ιουδαίους κλαίοντας, ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν» (Ιω. 11:33).

Είναι παλαιά συνήθεια να προσπαθούν όλοι οι πλανεμένοι να κατοχυρώνουν την πλάνη τους ή την αίρεσή τους με αγιογραφικά εδάφια. Το ίδιο κάνουν και οι αιρετικοί Πεντηκοστιανοί, που πιστεύουν πως όταν τους επισκέπτεται με ορμή το «Άγιον Πνεύμα», δονούνται υπερβολικά στο σώμα και μπορεί να πέσουν και κάτω και να κυλιώνται στο έδαφος! Και μη χειρότερα!

Οι Πατέρες της Μονής σκανδαλίζονταν πολύ με την περίπτωσή του. Τον νουθετούσαν. Ζητούσαν να διορθωθεί. Αλλά δεν είχαν την πνευματική δύναμη να τον πείσουν ότι πρόκειται για πλάνη. Ο ίδιος, ενώ παραδεχόταν ότι προέρχονταν οι δονήσεις από θεία ενέργεια, δεν αποκλείεται μερικές φορές να αμφέβαλλε κάπως. Και έχοντας ακούσει για την διορατικότητα του Αγιορείτου γερο-Δανιήλ, απεφάσισε να ζητήσει τη γνώμη του.

Στις 28 Μαρτίου του 1911 ετοίμασε μια εκτεταμένη επιστολή και την έστειλε στα Κατουνάκια. Εκεί περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την περίπτωσή του. Περιέγραφε και τον σκανδαλισμό των αδελφών, που δεν μπορούσαν να διακρίνουν τα σημεία της Χάριτος!… Και ζητούσε να του υποδειχθεί τρόπος, ώστε να αποφεύγει αυτόν τον σκανδαλισμό.

Στις 2 Απριλίου ο σοφός Γέροντας των Κατουνακίων ετοίμασε την απάντησή του. Σ’ αυτή κάνει πολύ λόγο για τα σκιρτήματα που οφείλονται στη θεία χάρη και για τις άλογες κινήσεις και ταραχές του σώματος που προέρχονται από την πλάνη.

Με δυνατά επιχειρήματα του δείχνει ότι τα ιδικά του «αλλόκοτα κινήματα και οι σπαραγμοί του σώματος» κάθε άλλο παρά θεϊκά είναι.

Του εξηγεί για τις προϋποθέσεις που έχει η «απλανής κοινωνία της χάριτος». Δηλαδή για την πραγματική απάρνηση του κόσμου, για την τελεία υποταγή και αφοσίωση στον έμπειρο Γέροντα, για την πλήρη εκκοπή του ιδίου θελήματος, για την αγόγγυστο υπομονή των πάσης φύσεως πειρασμών, για την ανελλιπή άσκηση του καθημερινού μοναχικού κανόνος, για την καθαρή εξομολόγηση…

Του υπενθυμίζει τις γνώμες των μεγάλων Νηπτικών και κυρίως του αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου: Στον καιρό της προσευχής να μη παραδεχώμεθα ούτε φως ούτε φωτιά ούτε σχήμα Χριστού ή Αγγέλου, αλλά να διατηρούμε το νου μας άχρωμο, ασχημάτιστο, άμορφο, αφάνταστο.

Η εμφάνιση της θείας χάριτος σαν «φως ανατέλλον» ή σαν «έντρομος αγαλλίασις» είναι γνωστή στον πονηρό δαίμονα, ο οποίος παρουσιάζει στους «μη κεκαθαρμένους» παραπλήσιους τύπους και ενέργειες, και τους παραπλανά, χωρίς να το αντιληφθούν.

Η παρουσία γνησίων σημείων της χάριτος στους αγωνιστές μπορεί να οδηγήσει αργότερα, όταν λείπει ο απλανής πνευματικός οδηγός, σε πλάνη. Ο εχθρός γνωρίζει να τους εξαπατά και να τους κλέπτει «υποκρύφως». Ο αρχέκακος όφις είναι σε θέση να παραμορφώσει την υψηλή υπόθεση της νοεράς προσευχής. Και είναι ενδεχόμενο να νομίζει κάποιος πως έγινε ησυχαστής και όμως να καταντά «φανταστής» και παίγνιο των πονηρών πνευμάτων.

Του τονίζει επίσης ότι με την ενέργεια της χάριτος ο άνθρωπος γίνεται νηφάλιος, γαλήνιος, ατάραχος ψυχικά και σωματικά, σεβάσμιος. Και μάλιστα πολλές φορές ακινητοποιείται εντελώς το σώμα, ενώ ο νους αρπάζεται σε θεϊκές αναβάσεις και θεωρίες. «Πολλών γαρ Αγίων τα σώματα κατά τον καιρόν της προσευχής θεαθέντα υπό άλλων εναρέτων ανδρών εφαίνοντο ωσεί νεκρά και ακίνητα, και όταν έπαυεν εκείνη η θεία ενέργεια ήρχοντο εις εαυτούς». Και ποτέ δεν συνέβη να εμφανίζουν οι Άγιοι τέτοιες κινήσεις, που μονάχα σκάνδαλο προξενούν και όχι ωφέλεια.

Σε μία παράγραφο της επιστολής ο γερο-Δανιήλ κάνει μία χαριτωμένη παρατήρηση: «Αν νομίζεις, π. Καλλίστρατε, πως είναι ορθή και άψογη η συμπεριφορά σου, τότε ας την μιμηθούν και οι άλλοι εξήντα Πατέρες του Μοναστηριού σας, και ας αρχίζουν όλοι να δονούνται και να ταράζονται στις Ακολουθίες και στις Λειτουργίες, και φαντάσου τι έχει να γίνει τότε!»

Του υπογραμμίζει και τον άλλο κανόνα, ότι η θεία χάρις που ενοικεί στην καρδιά ενός θεοφόρου ανθρώπου συνηθίζει να εκδηλώνει τις ενέργειές της και τις θεοφάνειες όχι ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά στη μοναξιά, στο κελλί ή στην έρημο.

Αφού ο θεοφώτιστος Γέροντας με πολλά επιχειρήματα αποκαλύπτει την πλάνη του, στο τέλος, για να μην τον εκθέσει στο επικίνδυνο πνεύμα της λύπης, του χορηγεί το βάλσαμο της παρηγοριάς.

«Δεν εκπλήττομαι –του λέγει– για το πάθημά σου. Δεν σε κατακρίνω γι’ αυτό, αγαπητέ. Μόνο ο Θεός είναι άπταιστος και ανίκητος. Εμείς βλέπουμε ότι και πολλοί Άγιοι υπέπεσαν σε τέτοιες αποπλανήσεις. Αλλά ο φιλανθρωπότατος Ιησούς μας δεν τους άφησε σ’ εκείνη την απάτη, αλλά τους έσωσε με θαυμαστό τρόπο.

»Δεν ήταν, σεβαστέ μου, αγιότατος και δοκιμότατος πατήρ ο άγιος Κύριλλος ο Φιλεώτης; Και όμως στο τέλος της επιγείου ζωής του δεν έπεσε σ’ εκείνη τη φρικτή πλάνη; Ο Πανάγαθος όμως Θεός δεν τον άφησε μέχρι τέλους, αλλά τον έσωσε με θαυμαστό τρόπο.

»Δεν έπεσαν από άγνοια σε κακόδοξες αιρέσεις και ο αββάς Γεράσιμος και ο Μέγας Ιωαννίκιος και ο άγιος Αυγουστίνος; Και όμως ο Θεός οικονόμησε τη λύτρωσή τους, και σήμερα τιμώνται και δοξάζονται από την Εκκλησία! Καθώς εκείνοι, επειδή είχαν άλλες θαυμάσιες αρετές, δεν εγκατελείφθησαν, και συ, αγαπητέ μου Γέροντα, θα εξέλθεις νικητής».

Στην καρδιά του π. Καλλιστράτου υπήρχε αρκετό περιθώριο για να δράσει ο Θεός. Δεν έλειπε η αγαθή προαίρεση. Απλώς δεν έτυχε να βοηθηθεί ως τώρα από έμπειρο και διακριτικό Γέροντα. Γι’ αυτό η επιστολή του γερο-Δανιήλ είχε άμεση επίδραση. Σαν δυνατό φως άρχισε να διασκορπίζει τα σκοτάδια που τόσα χρόνια σύγχυζαν το πνεύμα του. Όταν μάλιστα αργότερα έλαβε και δεύτερη επιστολή, απαλλάχθηκε τελείως από κάθε πλάνη και σατανική κίνηση. Και γεμάτος ταπείνωση έγραψε στο θεοφώτιστο Αγιορείτη Γέροντα:

«Η επιστολή σου ήταν δίστομος μάχαιρα εναντίον του εχθρού. Με ταχύτητα αστραπής εξαφανίσθηκε η ενέργεια του Σατανά, η πολυχρόνια αυτή τυραννία, που με εξαπάτησε να τη θεωρώ ενέργεια του Θεού και να καυχώμαι. Τώρα απορώ και εξίσταμαι πώς ενήργησε η σεβαστή οσιότης σου, πώς έδειξε απέναντί μου, σ’ εμένα το αίσχος των ανθρώπων, τον ευτελή και ανάξιο, τόση υπερβολική ταπείνωση, πώς ο παντεπόπτης Κύριος, που δεν επιθυμεί τον θάνατο του αμαρτωλού, ένευσε στην αγαθή καρδιά σου, ώστε να με σηκώσεις από την πτώση όπου με οδήγησε ο θηριώνυμος δράκοντας. Μου φάνηκες σαν άγγελος απεσταλμένος από το Θεό, διότι τα λόγια σου ήταν λόγια Θεού και μόλις τα διάβασα και τα κατενόησα, εξαφανίσθηκε όλη η ενέργεια του εχθρού.

»Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου…

»Με ποια γλώσσα να υμνήσω και να μεγαλύνω και να υψώσω αυτή την ευεργεσία! Με άκουσες και έσπευσες γρήγορα να μου ομιλήσεις για την απάτη και την πλάνη του σατανά. Δεν έχω χάρισμα να γράφω ωραία, για να βρω τα κατάλληλα λόγια να σε ευχαριστήσω. Ο Κύριος να σε ανταμείψει για όλα.

»Αυτά που συνέβησαν σ’ εμένα, οφείλονταν στην έλλειψη οδηγού. Ενώ έκανα νυκτομαχία, νόμιζα πως έκανα θεάρεστους αγώνες…»

Ο γερο-Δανιήλ συγκινήθηκε υπερβολικά από την τόσο ευχάριστη εξέλιξη της υποθέσεως. Και σχολίαζε την περίπτωση με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια:

«Όλα προέρχονται από τον Πανάγαθο Θεό. Είδε ο Θεός την πίστη του και με φώτισε πώς να του απαντήσω. Αυτός ο άνθρωπος είχε καλή προαίρεση και φόβο Θεού, και γι’ αυτό τον λύτρωσε παράδοξα ο Κύριος. Εγώ δεν πίστευα πως θα λυτρωνόταν τόσο γρήγορα και πως ένας τέτοιος παλαιός αγωνιστής θα έδειχνε τόση πίστη και ταπείνωση. Είθε οι ευχές του να με ενισχύσουν κι εμένα που γράφω, αλλά δεν πράττω».

Από το βιβλίο: Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές 4. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Έκδοση 11η. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 57.

Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο

The post Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

 Ενώ αγωνιζόταν και αναλωνόταν στα διακονήματα ο παπα-Ανδρέας ένιωθε μία έλξη προς την ησυχία. Τότε στην έρημο ασκείτο ο π. Γεράσιμος Μενάγιας. Ήταν Κεφαλλονίτης και ερχόταν στον Άγιο Παύλο. Ο παπα-Ανδρέας γνωρίστηκε με τον Μενάγια και επεθύμησε να ζήση μαζί του στην έρημο του Αγίου Βασιλείου. Παρεκάλεσε πολύ τον Ηγούμενο Σεραφείμ και του έδωσε τελικά ευλογία. Το 1938 πήγε στον Άγιο Βασίλειο και έζησε δυόμισι χρόνια με τον ασκητή π. Γεράσιμο Μενάγια. Εκεί γνώρισε και άλλους ασκητές και τον γερω-Ιωσήφ τον ησυχαστή. Τον είχε σε ευλάβεια. Τον θεωρούσε άγιο και τον υπερασπιζόταν όταν άκουγε να τον κατηγορούν.

Το θεώρησε ευτύχημα που γνώρισε και τον π. Σωφρόνιο τον Ρώσσο (τώρα πλέον Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ) με τον οποίον και συνδέθηκε πνευματικά. Κατενόησε τον πνευματικό πλούτο, την θεία χάρι που είχε ο τότε διακο-Σωφρόνιος· τον είχε σε μεγάλη ευλάβεια και επεδίωκε την επικοινωνία μαζί του.

Κατά το έτος 1939, κάποια μέρα μετά το μεσημέρι, είχαν βγη ο παπα-Ανδρέας και ο διακο-Σωφρόνιος να μαζέψουν σαλιγκάρια. Ξαφνικά βλέπουν μία σκια ανθρώπου σε απόσταση και παρατήρησαν ότι είναι σχεδόν γυμνός. Κατάλαβαν ότι είναι ένας από τους «γυμνούς» ασκητές και έτρεξαν να τον προλάβουν. Αυτός όμως, όταν τους αντιλήφθηκε, έτρεξε να κρυφθή. Ο διακο-Σωφρόνιος κουράστηκε και ο παπα-Ανδρέας που ήταν νεώτερος, τον ρώτησε:

–Να τρέξω να τον προλάβω;

–Αν μπορής, τρέξε, του είπε.

Έτρεξε και όταν έφθασε στα δύο μέτρα τον φώναξε:

–Στάσου, άνθρωπέ μου, να με ευλογήσης, αν δεν είσαι δαίμων, δώσε μου την ευχή σου.

Τον έφθασε και τον έπιασε από το χέρι.

–Αν αγαπάς τον Θεό, άσε με, του είπε ο Ασκητής.

–Επειδή αγαπώ τον Θεό, γι’ αυτό έτρεχα να σε προλάβω.

Είδε να φορά στην μέση ο Ασκητής ένα τσουβάλι τρίχινο φθαρμένο, και τίποτε άλλο, ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες, και ήταν Μάρτιος μήνας. Του λέει:

–Πώς είσαι έτσι; Να σου φέρω ρούχα;

–Δεν θέλω.

–Θες παξιμάδι ή τίποτα άλλο;

–Όχι.

–Να σου φέρω κάτι; Έτσι για ευλογία…

–Φέρε μου λίγο αλάτι.

–Πού να σου το φέρω;

–Άστο σε κείνη την πέτρα.

Την άλλη μέρα πήγαν το αλάτι, το άφησαν στην πέτρα και παραφύλαγαν. Το αλάτι έμενε εκεί και ο Ασκητής δεν ξαναφάνηκε.

Ο παπα-Ανδρέας διηγήθηκε και το εξής: «Ο Μενάγιας ήταν προσωπικός φίλος του αγίου Νεκταρίου, ο οποίος του είχε χαρίσει μία φωτογραφία του και ένα κομποσχοίνι. Τότε εκεί στον Άγιο Βασίλειο μερικοί αμφισβητούσαν την αγιότητα του αγίου Νεκταρίου. Ο Μενάγιας για να τους αποδείξη ότι είναι άγιος ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, πήρε μία λεκάνη, έβαλε αλεύρι και νερό, τα ανακάτεψε, από πάνω έβαλε το κομποσχοίνι του αγίου Νεκταρίου και από μόνο του χωρίς προζύμι φούσκωσε».

«Εγώ άλλη απόδειξη δεν θέλω», έλεγε ο παπα-Ανδρέας.

Ο παπα-Ανδρέας στον Άγιο Βασίλειο γνώρισε τότε πολλούς μεγάλους ασκητές, ωφελήθηκε από το παράδειγμά τους και ο ίδιος αγωνιζόταν πολύ. Είχε επικοινωνία με το Μοναστήρι του όλο αυτό το διάστημα και μετά από δυόμισι χρόνια πάλι επέστρεψε στην μετάνοιά του. Είπε τότε στον Ηγούμενο Σεραφείμ: «Εκεί πολλούς αγίους γνώρισα, αλλά και έναν άγιο διάκο. Αν τον καταφέρουμε να τον φέρουμε εδώ για Πνευματικό θα μας βοηθήσει πολύ». Ο Ηγούμενος συμφώνησε. «Βεβαίως, αφού το λες εσύ, θα το κάνουμε». Πήγαν και τον παρακάλεσαν. Ο διακο-Σωφρόνιος ήθελε την ησυχία. Όμως θεώρησε ότι ήταν από την θεία πρόνοια αυτή η πρόταση, διότι ο άγιος Σιλουανός του είχε πει: «Όταν σου ζητήσουν βοήθεια να μην αρνηθής. Ως πνευματικός, να είσαι διακριτικός να μην κάνης υπερβολές». Έτσι θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθή αυτό. Της Υπαπαντής του 1941 τον χειροτόνησαν ιερέα, έμεινε άλλο ένα χρόνο στα Καρούλια και μετά ήρθε και έμενε στην Αγία Τριάδα. Το Μοναστήρι του έδινε κουμπάνια, αυτός έδινε τις εικόνες που έκανε και εξωμολογούσε τους πατέρες. Βοήθησε πολύ και έσωσε το Μοναστήρι από πολλούς κινδύνους τότε στα δύστυχα χρόνια της Κατοχής από τους Γερμανούς. Και αυτό χάρι στην διορατικότητα του παπα-Ανδρέα.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 199.

Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτηςβ

The post Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Είχε ακούσει πως στην Πελοπόννησο και στα νησιά του Αιγαίου, υπάρχουν ιερά προσκυνήματα και μοναστήρια με ενάρετους μοναχούς και σκέφθηκε να τα περιοδεύσει. Επισκέφθηκε το Μέγα Σπήλαιο, την Αγία Λαύρα, την Ύδρα, την Τήνο, την Πάρο κλπ. Στην Πάρο, στο μονύδριο του Αγίου Γεωργίου βρήκε τον Πνευματικό π. Αρσένιο, που ασκήτευε εκεί και ζωντανός ακόμα τιμόταν σαν όσιος.

Η συνάντησή του με τον άγιο εκείνον ασκητή υπήρξε σταθμός στη ζωή του. Παρακάλεσε μάλιστα να μείνει κοντά του. Ο ασκητής όμως, φωτισμένος όπως ήταν από το Θεό, του υπέδειξε την ασκητική παλαίστρα: Να πας, παιδί μου, καλύτερα στο Άγιον Όρος, στο Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Τον ενίσχυσε πολύ στο ξεκίνημά του. Του έδωσε από την πείρα του σοφές οδηγίες και συμβουλές. Στο τέλος μάλιστα, προείπε πως θα τελειώσει τη ζωή του στους πρόποδες του Άθω, όπως και έγινε.

Η μητέρα του Δημήτρη σ’ όλο αυτό το διάστημα ήταν απαρηγόρητη.

Να φύγει κρυφά! έλεγε και ξανάλεγε. Να φύγει χωρίς να μου πει τίποτε! Αυτό δεν μπορώ να του το συγχωρήσω. Γιατί; Μήπως εγώ δε σέβομαι το Θεό; Γιατί δε ζήτησε την ευχή μου; Ω, Παναγία μου, σε θερμοπαρακαλώ, μην επιτρέψεις να γίνει μοναχός, αν δεν έρθει να με αποχαιρετήσει και να πάρει την ευχή μου.

Μετά την Πάρο ο Δημήτρης επισκέφθηκε την Ικαρία, όπου γνώρισε ενάρετους μοναχούς και έλαβε μεγάλη ωφέλεια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε σαν φωτεινό αστέρι ο Ιερομόναχος Ισίδωρος, μαθητής του θαυμαστού αββά Απολλώ, «του μετά θάνατον ευωδιάσαντος».

Ενώ η ευσεβής μητέρα ικέτευε τη Θεοτόκο, το πλοίο με τον γιό της έφευγε από την Ικαρία, περνούσε τη Χίο και έπλεε προς βορράν. Τότε – πράγμα ανέλπιστο – ένας αντίθετος άνεμος το ανάγκασε να πλεύσει και να προσορμισθεί στο λιμάνι της Σμύρνης.

Ο Δημήτρης, χωρίς να το περιμένει, έπειτα από απουσία εννέα μηνών βρέθηκε στην πατρίδα του. Με τις επίμονες παρακλήσεις κάποιου παλιού φίλου του, που συνάντησε στην προκυμαία, αποφάσισε να επισκεφθεί το σπίτι του. Η μητέρα είδε το γεγονός σαν θαύμα και δεν ήξερε πώς να ευχαριστήσει τη Θεοτόκο, γιατί άκουσε τις προσευχές της. Όταν αργότερα ο γιός της φιλούσε το χέρι της και την αποχαιρετούσε, του ευχήθηκε δακρυσμένη: Τώρα, παιδί μου, πορεύου εν ειρήνη και η χάρις του Θεού να σε προστατεύει στο δρόμο που διάλεξες.

Ας σημειωθεί πως η ευσεβής αυτή γυναίκα απέθανε το 1892 στον Επάνω Μαχαλά της Σμύρνης, αφού αξιώθηκε εξ αποκαλύψεως να προγνωρίσει την ημερομηνία του θανάτου της. Από τέτοιες ευλογημένες και άγιες μητέρες πώς να μη προέλθουν άγιοι βλαστοί!

Το πλοίο, έπειτα από την απρόσμενη παρέκκλιση, συνέχισε κανονικά την πορεία του και περνώντας από τη Λήμνο, κατευθύνθηκε προς το Άγιον Όρος.

Η κορφή του Άθω φάνταζε γεμάτη ιερή μεγαλοπρέπεια στα μάτια του εκστατικού επιβάτη. Οι μεγάλες μονές πρόβαλαν μία-μία σαν κάστρα πνευματικά, που τα έστησαν εκεί οι εραστές του Θεού, προμαχώνες ηρωισμού στον πόλεμο «προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας του σκότους». Και η Θεοτόκος, η Κυρία του τόπου, την Οποία τόσο ευλαβείτο ο Δημήτρης, η Υπέρμαχος Στρατηγός, ενίσχυε από ψηλά με τη χάρη Της τους αγώνες των παιδιών Της.

Δεν τον απασχολούσε το πού θα πάει. Ο π. Αρσένιος του είχε υποδείξει το στίβο. Ήξερε, λοιπόν, ότι τον περιμένει το Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Από το βιβλίο: Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές 4. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Έκδοση 11η. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 15.

Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη

The post Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.