Είχε ακούσει πως στην Πελοπόννησο και στα νησιά του Αιγαίου, υπάρχουν ιερά προσκυνήματα και μοναστήρια με ενάρετους μοναχούς και σκέφθηκε να τα περιοδεύσει. Επισκέφθηκε το Μέγα Σπήλαιο, την Αγία Λαύρα, την Ύδρα, την Τήνο, την Πάρο κλπ. Στην Πάρο, στο μονύδριο του Αγίου Γεωργίου βρήκε τον Πνευματικό π. Αρσένιο, που ασκήτευε εκεί και ζωντανός ακόμα τιμόταν σαν όσιος.

Η συνάντησή του με τον άγιο εκείνον ασκητή υπήρξε σταθμός στη ζωή του. Παρακάλεσε μάλιστα να μείνει κοντά του. Ο ασκητής όμως, φωτισμένος όπως ήταν από το Θεό, του υπέδειξε την ασκητική παλαίστρα: Να πας, παιδί μου, καλύτερα στο Άγιον Όρος, στο Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Τον ενίσχυσε πολύ στο ξεκίνημά του. Του έδωσε από την πείρα του σοφές οδηγίες και συμβουλές. Στο τέλος μάλιστα, προείπε πως θα τελειώσει τη ζωή του στους πρόποδες του Άθω, όπως και έγινε.

Η μητέρα του Δημήτρη σ’ όλο αυτό το διάστημα ήταν απαρηγόρητη.

Να φύγει κρυφά! έλεγε και ξανάλεγε. Να φύγει χωρίς να μου πει τίποτε! Αυτό δεν μπορώ να του το συγχωρήσω. Γιατί; Μήπως εγώ δε σέβομαι το Θεό; Γιατί δε ζήτησε την ευχή μου; Ω, Παναγία μου, σε θερμοπαρακαλώ, μην επιτρέψεις να γίνει μοναχός, αν δεν έρθει να με αποχαιρετήσει και να πάρει την ευχή μου.

Μετά την Πάρο ο Δημήτρης επισκέφθηκε την Ικαρία, όπου γνώρισε ενάρετους μοναχούς και έλαβε μεγάλη ωφέλεια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε σαν φωτεινό αστέρι ο Ιερομόναχος Ισίδωρος, μαθητής του θαυμαστού αββά Απολλώ, «του μετά θάνατον ευωδιάσαντος».

Ενώ η ευσεβής μητέρα ικέτευε τη Θεοτόκο, το πλοίο με τον γιό της έφευγε από την Ικαρία, περνούσε τη Χίο και έπλεε προς βορράν. Τότε – πράγμα ανέλπιστο – ένας αντίθετος άνεμος το ανάγκασε να πλεύσει και να προσορμισθεί στο λιμάνι της Σμύρνης.

Ο Δημήτρης, χωρίς να το περιμένει, έπειτα από απουσία εννέα μηνών βρέθηκε στην πατρίδα του. Με τις επίμονες παρακλήσεις κάποιου παλιού φίλου του, που συνάντησε στην προκυμαία, αποφάσισε να επισκεφθεί το σπίτι του. Η μητέρα είδε το γεγονός σαν θαύμα και δεν ήξερε πώς να ευχαριστήσει τη Θεοτόκο, γιατί άκουσε τις προσευχές της. Όταν αργότερα ο γιός της φιλούσε το χέρι της και την αποχαιρετούσε, του ευχήθηκε δακρυσμένη: Τώρα, παιδί μου, πορεύου εν ειρήνη και η χάρις του Θεού να σε προστατεύει στο δρόμο που διάλεξες.

Ας σημειωθεί πως η ευσεβής αυτή γυναίκα απέθανε το 1892 στον Επάνω Μαχαλά της Σμύρνης, αφού αξιώθηκε εξ αποκαλύψεως να προγνωρίσει την ημερομηνία του θανάτου της. Από τέτοιες ευλογημένες και άγιες μητέρες πώς να μη προέλθουν άγιοι βλαστοί!

Το πλοίο, έπειτα από την απρόσμενη παρέκκλιση, συνέχισε κανονικά την πορεία του και περνώντας από τη Λήμνο, κατευθύνθηκε προς το Άγιον Όρος.

Η κορφή του Άθω φάνταζε γεμάτη ιερή μεγαλοπρέπεια στα μάτια του εκστατικού επιβάτη. Οι μεγάλες μονές πρόβαλαν μία-μία σαν κάστρα πνευματικά, που τα έστησαν εκεί οι εραστές του Θεού, προμαχώνες ηρωισμού στον πόλεμο «προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας του σκότους». Και η Θεοτόκος, η Κυρία του τόπου, την Οποία τόσο ευλαβείτο ο Δημήτρης, η Υπέρμαχος Στρατηγός, ενίσχυε από ψηλά με τη χάρη Της τους αγώνες των παιδιών Της.

Δεν τον απασχολούσε το πού θα πάει. Ο π. Αρσένιος του είχε υποδείξει το στίβο. Ήξερε, λοιπόν, ότι τον περιμένει το Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Από το βιβλίο: Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές 4. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Έκδοση 11η. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 15.

Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη

The post Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η φήμη των ησυχαστών του Αγίου Όρους τον έκανε να αποφασίσει να εγκαταλείψει την πατρίδα του. Μετέβη κοντά σε έναν ερημίτη, τον Θεόγνωστο, ο οποίος ζούσε στα περίχωρα της Μεγίστης Λαύρας, εκεί που ο άγιος Πέτρος είχε φυτέψει τους σπόρους του ασκητικού βίου [12 Ιουν.]. Μόνο μετά από τρία χρόνια ο Θεόγνωστος ανακάλυψε ότι ο μαθητής του ήταν ιερέας και θαυμάζοντας τις αρετές του ήθελε να τον τιμήσει σύμφωνα με τον βαθμό του. Αλλά ο όσιος Νήφων αρνήθηκε τέτοιου είδους αναγνώριση και τον εγκατέλειψε για να μεταβεί στο κάθισμα του Αγίου Βασιλείου, στο νότιο ακρωτήριο του Άθω, όπου εγκαταβίωσε δεκατέσσερα χρόνια, τρώγοντας μόνο μία φορά την εβδομάδα λίγο ξερό ψωμί.

Μία τρομερή επιδημία όμως ενέσκηψε στην αδελφότητα της Μεγίστης Λαύρας και καθώς είχε προσβάλει όλους σχεδόν τους ιερείς, ο ηγούμενος ανακάλεσε τον Νήφωνα στην μονή και του ανέθεσε ως διακόνημα να τελεί την θεία Λειτουργία στα ερημητήρια και εξαρτήματα του νοτίου Άθω. Πέρασε τρία χρόνια στο διακόνημα αυτό, αλλά καθώς πάλι τον κυρίευσε η επιθυμία της ησυχίας, εγκαταστάθηκε στον τόπο της αρχαίας Μονής των Βουλευτηρίων (**).

Ο βίος που διήγε εκεί, άξιος ασωμάτου δυνάμεως, δίχως στέγη και με μοναδική τροφή τα άγρια χόρτα, γέννησε τον φθόνο ορισμένων μοναχών, οι οποίοι τον κατηγόρησαν στον ηγούμενο της Λαύρας ότι είχε γίνει παίγνιο της πλάνης. Υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την άσκησή του για να γίνει εφημέριος του ναού του Σωτήρος, ο όσιος Νήφων προσείλκυσε πολλούς μοναχούς που προσέρχονταν να του ζητήσουν να ζήσουν υπό την καθοδήγησή του. Θέλοντας να αποφύγει την φήμη αυτή, βρήκε καταφύγιο κοντά στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη [13 Ιαν.] και παρέμεινε μαζί του αρκετά χρόνια, μιμούμενος τα κατορθώματά του και κρατώντας στην μνήμη του όλες τις χάρες που του δώριζε ο Θεός, έτσι που στάθηκε δυνατό να συγγράψει την βιογραφία του.

Όταν πλησίαζε το τέλος του, ο Μάξιμος του παραχώρησε το κελλί του για να κτίσει αυτός ένα άλλο πιο μακριά. Ο Νήφων όμως το εγκατέλειψε σύντομα για να εγκατασταθεί σε σπήλαιο πάνω σε απόκρημνο βράχο, αντίκρυ στην νησίδα του αγίου Χριστοφόρου. Εκεί παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του και δέχθηκε δύο μαθητές: τον Μάρκο τον Ιλλυριό και τον αδελφό του Γαβριήλ. Έθετε τα χαρίσματα της προφητείας και της διορατικότητος που διέθετε στην υπηρεσία των μοναχών που έρχονταν να ζητήσουν συμβουλές, επιτελώντας και αρκετές ιάσεις.

Μετά την ήττα και τον θάνατο του Σέρβου δεσπότου Ιωάννη Ούγγλεση (1371), καθώς οι Τούρκοι απειλούσαν το Άγιον Όρος, ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας ήλθε να ζητήσει τις προσευχές του οσίου. Λίγες ημέρες αργότερα, τρία πολεμικά βενετσιάνικα πλοία απώθησαν τους Τούρκους και άφησαν στην Λαύρα μέρος της λείας τους.

Λάμποντας έτσι σαν αστέρας πάνω στο Όρος, ο όσιος Νήφων εκοιμήθη εν Κυρίω το 1411, σε ηλικία ενενήντα έξι ετών.

(*) Νοτίως της Ντελβίνας, στην σημερινή νότια Αλβανία.

(**) Κοντά στην ακτή, κάτω από την σημερινή Σκήτη της Αγίας Άννης.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δέκατος, Ιούνιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2008, σελ. 173.

Ο όσιος Νήφων ο Αθωνίτης

The post Ο όσιος Νήφων ο Αθωνίτης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– «Χαίρε και συ, ω Γέρων. Έχε υπ’ όψιν σου ότι ανεβαίνει ο Βέκκος ο Πατριάρχης με στρατό και πήγαινε στο μοναστήρι και πες να κλείσουν τη θύρα και να μην τον δεχθούν στο μοναστήρι, ως αιρετικό».

Και τρέχει ο ασκητής και πληροφορεί τον ηγούμενο και τους πατέρες και κλείνουν την πόρτα και κλείνονται στον πύργο. Αυτοί βέβαια, σαν δύναμη στρατιωτική, έσπασαν την πόρτα, πήδηξαν μέσα, αλλά τον πύργο δεν μπόρεσαν να τον προσβάλουν. Οι πατέρες από τον πύργο επάνω έλεγχαν τον λατινόφρονα, αποκαλώντας τον προδότη της Ορθοδοξίας. Αυτός με τον στρατό έβαλαν φωτιά κι έκαψαν τους πατέρες κι οι πατέρες αναδείχθησαν Οσιομάρτυρες.

Στις Καρυές επάνω ανέβηκαν στο Πρωτάτο, οι Πατέρες ομολόγησαν, και εκείνοι συνέλαβαν πάρα πολλούς. Τους έσφαξαν έξω από το Πρωτάτο, και παιδιά ακόμη, παιδάκια που ήταν με τους γονείς τους που ήταν εργάτες. Απόδειξη της αλήθειας και της παραδόσεως είναι προ ετών ολίγων, ένας τάφος που έχουμε έξω από το Πρωτάτο. Ακριβώς έξω από το τείχος που εκαίγετο καντηλάκι, έγινε εκταφή και βρέθηκαν λείψανα ενός αγίου Βατοπεδινού, ο οποίος είχε ομολογήσει και τον έσφαξε ο Βέκκος. Και άλλα λείψανα μικρά, παιδιών, τα οποία έδειξαν πίστη στην Ορθοδοξία και εσφάγησαν, και πάρα πολλοί. Ρήμαξαν το Άγιον Όρος, αλλά το Άγιον Όρος παρέμενε απόρθητη ακρόπολις και φρούριο. Σε κάθε περίπτωση που κρίνει το Άγιον Όρος να παρουσιάσει και να ομολογήσει, το κάνει αφού συσκεφθεί σοβαρά για το κάθε θέμα.

* * *

Το μόνο λάθος που έγινε τότε επί Βέκκου, ήταν όταν ο λατινόφρονας προσέβαλε τη Μεγίστη Λαύρα, το μεγάλο μας μοναστήρι, κι εκεί παραπλάνησε τρεις-τέσσερις προϊσταμένους ιερείς – οι άλλοι βέβαια ομολόγησαν, αντέταξαν –, τους παραπλάνησε και συλλειτούργησαν. Αυτοί πέθαναν μετά, κι όταν έγινε η εκταφή τους παρουσίασαν εικόνα δαιμονισμένη και φοβερή και να τη δει κανείς ακόμη. Απόδειξη τρανταχτή το τι θα πει καθολικισμός.

Δεν είναι απλό το θέμα όπως παρουσιάζεται κι όπως κοινολογείται. Όχι, είναι σοβαρότατο. Εάν θα βάλουμε κάτω ένα-ένα τα θέματα, θα δείτε ότι τίποτε δεν έμεινε όρθιο από πλευράς Καθολικής Εκκλησίας προς την Ορθόδοξο Εκκλησία. Τίποτε δεν έμεινε που δεν το άλλαξαν, που δεν το δηλητηρίασαν με το ανορθόδοξο και το αντιδογματικό. Και η κορυφή των λαθών της Καθολικής Εκκλησίας και της εγωιστικής ανταρσίας είναι ότι προσέβαλαν το Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν οι δύο πρώτες Οικουμενικές Σύνοδοι και το επικύρωσαν και οι εφτά, να μη μετακινηθεί μήτε κεραία, ανάθεμα κι ασυγχώρητος και κολασμένος θα είναι όποιος μετακινήσει ένα τόνο απ’ τη μία συλλαβή στην άλλη. Όχι λέξεις ν’ αλλάξουν και νόημα, αλλά μετακίνηση τόνου. Πράγμα που οι Καθολικοί το έκαναν, καίτοι συνυπέγραψαν κι αυτοί, όταν η Ρώμη ήταν αγία. Όταν η δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος απεδέχθη και υπέγραψε τη γνησιότητα του Συμβόλου της Πίστεως της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, συνυπέγραψε και η Ρώμη. Αλλά μετά ταύτα αυτοί αθέτησαν την υπογραφή τους και επέσπασαν εις τους εαυτούς των το ανάθεμα. Εδώ έχουμε δογματικό λάθος, και έχουμε κι άλλα, και την θεία Κοινωνία, κι αν ψάξουμε δεν θα βρούμε κανένα σωστό.

Ακόμη και στον Αγιασμό, που είναι μια απλή Ακολουθία, βλέπουμε την καθαρότητα του Ορθοδόξου αγιασμού και το βρώμισμα του αγιασμού των Καθολικών.

* * *

Γι’ αυτό θα πρέπει εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, θα πρέπει όσο μπορούμε να κρατήσουμε ακρίβεια πάνω στην θρησκεία μας. Για να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας την αξία της Ορθοδοξίας και την ενημέρωση από πλευράς αιρέσεων, ώστε να είναι τα παιδιά ενημερωμένα και προετοιμασμένα από την αλήθεια, ώστε να μην κάνουν λάθη. Τα βλέπουμε τα λάθη βέβαια, αλλά εμείς έχουμε την ευθύνη να τους αναπτύξουμε το θέμα και να προσέξουμε τους μικτούς γάμους και τόσα άλλα, τα οποία βέβαια κατ’ οικονομίαν γίνονται έξω, αλλά στους κανόνες της Εκκλησίας δεν στέκονται με τίποτα.

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας και του μοναχισμού, στέκει, όπως ακριβώς παρέλαβε από τους Αγίους Πατέρες, τους πρώτους θεμελιωτές του Αγιωνύμου Όρους. Μονάχα που εμείς είμαστε ταλαίπωροι, ενώ εκείνοι αγίασαν το Άγιο Όρος με τη ζωή τους, με την αγιότητά τους, με τον θείο φωτισμό. Δυστυχώς εγώ ο ταλαίπωρος δεν έκανα τίποτε για να το τιμήσω. Λυπούμαι για τον εαυτό μου, γιατί δεν ανταποκρίθηκα στην αγιότητα του Αγίου Όρους και των αγίων Πατέρων μας. Αλλά δύναται ο Θεός και εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ. Δηλαδή μπορεί και στη σημερινή εποχή, που εμείς σήμερα δεν έχουμε εκείνη την αγιότητα των αγίων Πατέρων μας, των παππούδων μας, οι οποίοι έκαναν μεγάλες ασκήσεις και δέχθηκαν πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τα οποία εμείς, λόγω της μειωμένης ασκητικής μας ζωής, δεν τα έχουμε.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 7, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 2003, σ. 36.

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας

The post Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όλη τη νύχτα δεν εκοιμάτο σχεδόν καθόλου. Μόλις νύχτωνε καλούσε τους πατέρες στην Εκκλησία χτυπώντας τον τοίχο. Μέχρι προ του Μεσονυκτίου έκαναν προσευχή στο Εκκλησάκι και έψαλλε ο ίδιος. Τους έλεγε να κάθωνται σε κάποιες στιγμές, ύστερα πάλι όρθιοι. Εύχονταν για τους ευεργέτες και για όσους τους βοηθούσαν, και ύστερα πήγαιναν στα κελλιά τους. Έλεγε στα καλογέρια του: «Έχει ευλογία να κάνετε όσες μετάνοιες θέλετε, και αν μπορήτε να αγρυπνήσετε όλη τη νύχτα».

Έλεγε ο παπα-Τύχων ότι μέσα στα Μοναστήρια υπάρχουν αγωνιστές και προχωρημένοι πατέρες. Ένας από αυτούς είναι στου Καρακάλλου (παπα-Ματθαίος), ένας στων Ιβήρων (παπα-Θανάσης, ο οποίος και εξωμολογείτο στον παπα-Τύχωνα), και ένας στου Εσφιγμένου (παπα-Θανάσης).

Έλεγε ο Γέροντας: «Μετά από τρία χρόνια παραμονή στο Κοινόβιο, ο μοναχός είναι για πόλεμο» (πνευματικό).

«Οι καλές συνήθειες είναι αρετές και οι κακές είναι πάθη».

«Ο καλόγερος να μην έχη σχέση με τα ζώα, γιατί αυτά του παίρνουν το νου και την καρδιά. Διότι, αντί να δώση την αγάπη του στον Θεό, μοιράζεται στα ζώα». Ανέφερε ότι ο άγιος Βασίλειος απαγορεύει στον μοναχό που θα χαϊδέψει γάτα ή σκύλο, να κοινωνήση.

«Η ευχή το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” είναι σιτάρι καθαρό. Ο καλός υποτακτικός μπορεί να αποκτήση την ευχή».

«Με την μελέτη της Αγίας Γραφής, αν δεν προσέξη κανείς, μπορεί να πλανηθή, όπως ο Ωριγένης».

«Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη».

«Μόνο η ταπείνωση θα μας σώσει. Ταπεινόφρονες πραγματικούς πολύ λίγους θα βρεις. Πρέπει να τους ψάξης με το κερί». Τόσο αγάπησε την ταπείνωση που γύρισε ολόκληρο το Άγιον Όρος ψάχνοντας να βρη ταπεινό άνθρωπο. Επί τέλους βρήκε στου Εσφιγμένου ένα γεροντάκι που είχε ενδυθή σαν διπλοΐδα την αληθινή και τελεία ταπείνωση. Υπήρχαν βέβαια και πολλοί άλλοι αλλά ήταν κρυμμένοι στα μάτια των πολλών.

Καλούσαν τον παπα-Τύχωνα στου Εσφιγμένου για να εξομολογή τα καλογέρια. Τότε ήταν πάνω από εξήντα πατέρες. Είχε ευλάβεια στον άγιο Αντώνιο τον Ρώσσο και λειτουργούσε στο σπήλαιο που έζησε ο όσιος Αντώνιος Πετσέρσκι. Έπειτα επέστρεφε στο Κελλί του με τα πόδια, και μάλιστα βάδιζε πολύ γρήγορα.

Είχε φιλία και πολλές σχέσεις με τον άγιο Σιλουανό του Ρωσσικού, ο οποίος μετά την κοίμησή του παρουσιάσθηκε στον παπα-Τύχωνα και συνωμίλησαν.

Καρυώτης Γέρων μαρτυρεί: «Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σ’ ένα δικό του κόσμο. Ήταν βιαστής πολύ και παρόλο που νήστευε ήταν σωματώδης. Όταν ερχόταν στο Κελλί μας και τον βάζαμε να φάη, έτρωγε μόνο δυο κουταλιές για ευλογία. Τωρα δεν έχει κανένα σαν αυτόν, μην ψάχνετε».

Κάποια μέρα είπε στα καλογέρια του, όταν πεθάνη, να μην τον ξεθάψουν. Ο ένας σκέφθηκε: «Θα τον βγάλω και θα πω ευλόγησον». Ο παπα-Τύχων διάβασε τον λογισμό του και του είπε: «Δεν έχει ευλογία». Και μέχρι σήμερα το τίμιο λείψανό του παραμένει θαμμένο αναμένοντας την κοινήν Ανάστασιν.

Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού είδε σε όραμα την Παναγία μαζί με τον άγιο Σέργιο και τον άγιο Σεραφείμ, και του προείπαν ότι θα περάσει η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.

Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 116.

Ο απλός και ταπεινός παπα-Τύχων

The post Ο απλός και ταπεινός παπα-Τύχων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.