Μέσα στο κλίμα της γενικής αθεοφοβίας και απιστίας, σε πολύ λίγους γεννιέται η συναίσθησι της αμαρτωλότητος, ο νυγμός της συνειδήσεως, και ελάχιστοι νιώθουν την ανάγκη να εξιλεωθούν απέναντι του Θεού με τη θυσία του «συντετριμμένου πνεύματος» της μετάνοιας.

Σ’ αυτούς πάλι που δεν έχουν απορρίψει την πίστι ο πονηρός ματαιώνει πολλές φορές τη μετάνοια με δύο τρόπους. Άλλοτε με την παραπλανητική ελπίδα, ότι το έλεος του Θεού θα σώση στο τέλος όλους και επομένως δεν χρειάζεται περισσότερο να αγωνιούν, ή με την ψευδαίσθησι, ότι λέγοντας τα αμαρτήματά τους εμπρός σε μια εικόνα, αυτά συγχωρούνται δήθεν. Άλλοτε δε, αντιθέτως, με το φόβο της αβεβαιότητος και αμφιβολίας, που τους κάνει να διστάζουν από ντροπή με τις σκέψεις: «Άραγε συγχωρούνται τα τόσα και τόσο σοβαρά αμαρτήματά μου; Και αν συγχωρούνται, πού να βρω το θάρρος να τα πω; Και αν τα πω, ποιος μου εγγυάται ότι τα μυστικά μου δεν θα κοινολογηθούν;»

Σ’ αυτούς δε που ξεπερνούν όλα αυτά και δεν έχουν άλλο λόγο να αρνούνται τη μετάνοια, ο πονηρός χρησιμοποιεί το τελευταίο του όπλο, την αναβολή, η οποία συχνά οδηγεί στη ματαίωσι της μετανοίας. Η αναβολή έχει σχέσι με τις διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες, με τις οποίες το βήμα της μετανοίας διαρκώς μετατίθεται για «κάποια άλλη φορά».

Εκείνοι όμως που ποθούν αληθινά τον Κύριο και έχουν γνήσια μετάνοια, ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και φθάνουν στο εξομολογητήριο, στο πετραχήλι του ιερέως. Γιατί μόνο εκεί παρέχεται η άφεσι των αμαρτιών.

Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν, μικροί και μεγάλοι, επίσημοι και άσημοι, αξιωματούχοι και απλοϊκοί, άνδρες και γυναίκες. Η αμαρτία είναι η κοινή ασθένεια του ανθρωπίνου γένους. Γι’ αυτό και όλοι έχουν ανάγκη του φαρμάκου και της ιάσεως της μετανοίας.

Και όλες οι αμαρτίες γιατρεύονται με τη μετάνοια. Όχι μόνο οι μικρές, αλλ’ ακόμη και οι μεγαλύτερες και οι βαρύτερες. Δεν υπάρχει αμαρτία αθεράπευτη για τη μετάνοια. Κι αυτός ο Ιούδας που επρόδωσε τον Κύριο, αν μετανοούσε αληθινά και συντετριμμένος ζητούσε συγχώρησι από τον Εσταυρωμένο, θα είχε συγχωρηθή και αποκατασταθή στο αποστολικό αξίωμα.

Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ. Αρχιμανδρίτου Λ.Μ.Γ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη.

Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας

The post Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Για να μπορείς νύχτα και μέρα ν’ ακολουθείς με ζήλο τα ίχνη του Ιησού, για να ενωθείς μυστικά μαζί Του, πρέπει και η δική σου καρδιά να είναι πληγωμένη από τη θεία αγάπη. Προσκολλήσου στον Κύριο με πάθος, για ν’ απελευθερωθείς από τα πάθη, να λυτρωθείς από τις πτώσεις, να βρεις έλεος για τις αμαρτίες σου, όπως βρήκε και η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα του Ευαγγελίου, «ότι ηγάπησε πολύ» (Λουκ. 7:47). Πρέπει όμως να φλέγεσαι και να λιώνεις από θείο πόθο και να προσθέτεις κάθε μέρα αγάπη στην αγάπη, ζήλο στον ζήλο, φλόγα στη φλόγα.

Τα ξύλα που προσθέτεις στη φωτιά αυξάνουν τη φλόγα της. Έτσι και ή συχνή προσευχή αυξάνει τη φλόγα της αγάπης στον Θεό και διεγείρει στην καρδιά τον θείο έρωτα. Και όταν η καρδιά φλογιστεί, θερμαίνει και φωτίζει όλο τον έσω άνθρωπο· τον διδάσκει τα μυστικά της σοφίας και τα άγνωστα μυστήρια του Θεού· τον μετατρέπει σε πύρινο Σεραφείμ. Και τότε, παρίσταται πλέον διαρκώς εν πνεύματι ενώπιον του Θεού.

Αναζήτησε λοιπόν τον Κύριο ακατάπαυστα και επίμονα. «Ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7:8). Όταν Τον βρεις και Τον ενθρονίσεις στην καρδιά σου, θα πληρωθείς απ’ όλα τα αγαθά. «Οι εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Κάθε πλούτος του παρόντος κόσμου είναι μάταιος. Κάθε ηδονή ανούσια. Κάθε δόξα, ψέμα και απάτη. Ένα μόνο πράγμα δεν έχει ούτε σκιά ματαιότητος ή απάτης ή ψεύδους: η αγάπη και η ένωση της νύμφης ψυχής με τον Νυμφίο Χριστό. Μόνο αυτή παραμένει στον αιώνα. Ας είναι για σένα παντοτινή χαρά και αδιάκοπο πανηγύρι η θεία αγάπη Του και η παρουσία Του στη ζωή σου και στο βασίλειο της καρδιάς σου. Τίποτε καλύτερο και τιμιότερο και ενδοξότερο απ’ αυτό δεν θα βρεις ούτε στη γη ούτε στον ουρανό. Καμιά γήινη απόλαυση και κανένας ανθρώπινος έρωτας δεν δίνουν στην ψυχή τόσο απόλυτη και ατελεύτητη παρηγορία, ευφροσύνη και χαρά, όσο ο έρωτας του Θεού, η αγάπη προς τον Κύριο.

Αγάπησε, αγάπησε τον Κύριο!

Και μην ξεχνάς ποτέ:

Απόδειξη της αγάπης σου προς Αυτόν είναι η τήρηση των εντολών Του.

Αρχή της αγάπης σου είναι η τελωνική ταπείνωση.

Πλήρωμα της αγάπης σου είναι ή νίκη κατά των δαιμονικών παθών και η κάθαρση της καρδιάς σου.

Αποτέλεσμα της αγάπης σου είναι η κατοίκηση στην καρδιά σου Εκείνου που είπε: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5:8).

Αυτώ η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 88.

Αγάπη προς τον Κύριο

The post Αγάπη προς τον Κύριο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το να προσπαθείς να κάνεις στα πνευματικά περισσότερο από όσα μπορείς είναι πράξη υπερηφανείας. Γι’ αυτό αποτυγχάνεις. Επειδή υπερεκτιμάς τον εαυτό σου. Ξεκίνα από το ελάχιστο. Μπορείς να νηστεύεις Τετάρτη και Παρασκευή και να κάνεις λίγη προσευχή κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Ας είναι δέκα λεπτά. Δεν παίζει ρόλο η ποσότητα της προσευχής σε αυτήν την περίπτωση αλλά η συχνότητα. Λίγο λίγο ο Θεός θα αναπληρώσει τα ελλείποντα. Προσευχήσου με καθαρότητα, χωρίς άγχη, αλλά «απαλά» κατά τον όσιο Πορφύριο. Ο Θεός τα θέλει όλα, αλλά σου δίνει χάρη, όταν η βάση της εν Χριστώ προσωπικότητάς σου είναι η ταπείνωση. Διαφορετικά το δώρο Του θα σε κατέστρεφε.

Μάθε να ζητάς βοήθεια. Να προσεύχεσαι «Κύριε, βοήθει μοι». Μην προσπαθείς να λύσεις τα προβλήματά σου μόνος σου. Είναι εγωιστικό, εωσφορικό. Η παραδοχή της αδυναμίας σου και της ανεπάρκειάς σου είναι το πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Η ταπείνωση είναι λυτρωτική. Με την ταπείνωση και την μετάνοια δέχεσαι την επίσκεψη της χάριτος και αρχίζει η καλή αλλοίωση. Πρέπει να απελπιστείς από τον εαυτό σου για να επενεργήσει η χάρη. Σε ένα παλιό βιβλίο για την νοερά προσευχή ο συγγραφέας υπογράφει: «ο απελπισμένος από τον εαυτό του». Αυτό ακριβώς εννοεί.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 54, 41, 81).

Η βάση είναι η ταπείνωση

The post Η βάση είναι η ταπείνωση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

* * *

Πώς μπορούμε να μάθουμε αν θα σωθούμε;

Κανένας, όσο ζει στη γη, δεν μπορεί να μάθει αν θα σωθεί ή όχι. Αυτό μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Ο Κύριος γνωρίζει αυτούς που Του ανήκουν (Β’ Τιμ.2:19). Εμείς μπορούμε μόνο να βλέπουμε, αν βαδίζουμε ή όχι στο δρόμο που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού. Αν ο γεωργός, στον καιρό της σποράς, ρίξει στο χωράφι του καλό σπόρο, μπορεί να ελπίζει ότι, στον καιρό της συγκομιδής, θα γεμίσει τις αποθήκες του. Όμοια και ο χριστιανός, αν στην παρούσα ζωή αγωνιστεί να τηρήσει τις εντολές του Θεού, μπορεί να ελπίζει ότι στη μέλλουσα ζωή θα ελεηθεί και θα σωθεί από τον μοναδικό και πολυέλεο Σωτήρα.

* * *

Τι είναι πιο απαραίτητο για τη σωτηρία μας;

Το να προσευχόμαστε αδιάλειπτα (Α’ Θεσ. 5:17). Γιατί, αν χωρίς την πίστη και την αρετή δεν μπορούμε να σωθούμε, χωρίς την προσευχή δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ούτε πίστη βαθιά ούτε αρετή αληθινή. Η πίστη και η αρετή, βλέπετε, είναι δώρα της χάρης του Θεού. Αλλά τα δώρα αυτά δεν τα παίρνουμε, αν δεν τα ζητήσουμε: «Ζητάτε, και θα σας δοθεί· ψάχνετε, και θα βρείτε· χτυπάτε την πόρτα, και θα σας ανοιχθεί» (Ματθ. 7:7). Γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αποκαλεί την προσευχή μητέρα όλων των αρετών. Χωρίς αυτήν ούτε ένα χάρισμα δεν παίρνουμε από τον ουράνιο Πατέρα, ούτε ένα καλό έργο δεν μπορούμε να επιτελέσουμε, ούτε ένα βήμα στην πνευματική ζωή δεν μπορούμε να κάνουμε. Κι έτσι, βέβαια, όπως είπαμε, δεν μπορούμε να σωθούμε.

* * *

Μπορούμε να σωθούμε παραμένοντας στον κόσμο, ή πρέπει ν’ αποτραβηχτούμε σε μοναστήρι;

Απάντηση: Δεν είναι ο τόπος που σώζει τον άνθρωπο, μολονότι αναμφίβολα υπάρχουν τόποι που συμβάλλουν στο σκοπό της σωτηρίας μας, αλλά ο καλός τρόπος ζωής και η αγαθή προαίρεση. Σε κάθε τόπο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες μπορούμε, με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, να σωθούμε.

Ο Αδάμ στον παράδεισο ζούσε, και όμως αμάρτησε· ο Λωτ στα Σόδομα ζούσε, και όμως σώθηκε. Ο Ιώβ στην κοπριά καθόταν, αλλά δικαιώθηκε· ο Σαούλ σε παλάτια κατοικούσε, αλλά στερήθηκε και την επίγεια και την ουράνια βασιλεία.

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 40, 20, 180, 15.

Πώς μπορούμε να σωθούμε;

The post Πώς μπορούμε να σωθούμε; appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.