Πάνω απ’ όλα απαιτείται προσευχή καθαρή, θα έλεγα ακατάπαυστη και αδιάλειπτη. Αυτή είναι τείχος ασφαλές, αυτή είναι λιμάνι ήσυχο, φυλακτήριο των αρετών, αφανισμός των παθών, δύναμη της ψυχής, καθαρτήριο του νου, ανάπαυση στους κουρασμένους, παρηγοριά σ’ όσους πενθούν. Η προσευχή είναι ομιλία με το Θεό, θεωρία των αοράτων, πληροφορία εκείνων που επιθυμούν να μάθουν το θέλημα του Θεού, τρόπος ζωής των αγγέλων, παρακίνηση στα καλά, πραγμάτωση των αγαθών που ελπίζουμε (Εβρ. 11:1). Αυτή την βασίλισσα των αρετών φρόντισε, εσύ ασκητή, με όλη σου τη δύναμη να κατακτήσεις. Να προσεύχεσαι μέρα και νύχτα, είτε άθυμος είσαι είτε εύθυμος. Προσευχήσου με φόβο και τρόμο, με νου προσεκτικό και άγρυπνο, για να γίνει δεκτή από τον Κύριο η προσευχή σου. Γιατί λέει: «Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι στους δικαίους και τα αυτιά Του είναι ανοιχτά για να ακούσουν την δέησή τους» (Ψαλμ. 33:16).

Όταν τυραννούμαστε και αιχμαλωτιζόμαστε από τα πάθη, έχουμε συχνά την απορία, γιατί τα υποφέρουμε αυτά; Πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε ότι επειδή απομακρυνόμαστε από την θεωρία του Θεού, συμβαίνουν σ’ εμάς τέτοιες αιχμαλωσίες. Αν όμως προσηλώσει κανείς το νου του χωρίς περισπασμούς στον Κύριο και Θεό μας, είναι αξιόπιστος αυτός, ο Σωτήρας των όλων, να λυτρώσει την ψυχή από κάθε εμπαθή αιχμαλωσία, όπως λέει ο προφήτης: «Έβλεπα τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου, ότι ήταν στα δεξιά μου για να μην κλονιστώ» (Ψαλμ. 15:8). Και τι γλυκύτερο και ασφαλέστερο από το να έχει κανείς πάντοτε τον Κύριο στα δεξιά του να τον σκεπάζει, να τον φυλάγει και να μην τον αφήνει να κλονιστεί; Το να το επιτύχουμε αυτό, εξαρτάται από εμάς.

Ό,τι αγαπά κανείς, με αυτό επιθυμεί να βρίσκεται αχώριστα και αδιάλειπτα και αποστρέφεται όλα όσα τον εμποδίζουν από την συνομιλία και συναναστροφή με αυτό. Είναι λοιπόν φανερό, ότι εκείνος που αγαπά το Θεό, επιθυμεί με πόθο να βρίσκεται συνέχεια και να συναναστρέφεται μαζί Του. Αυτό έρχεται σ’ εμάς με την καθαρή προσευχή. Γι’ αυτήν την προσευχή ας φροντίσουμε με όλη μας τη δύναμη. Γιατί αυτή από τη φύση της μας κάνει οικείους και φίλους με τον Κύριο. Τέτοιος ήταν εκείνος που έλεγε: «Θεέ μου, Θεέ μου, σ’ Εσένα προσεύχομαι από πολύ πρωί· σ’ έχει διψάσει η ψυχή μου» (Ψαλμ. 62:2). Προσεύχεται από πολύ πρωί στο Θεό εκείνος που απομάκρυνε το νου του από κάθε κακία και είναι πληγωμένος αγιάτρευτα από τον θείο έρωτα.

Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης, “Εκατό ψυχωφελή κεφάλαια”, σελ. 17, 22, 30, 31 (κεφ. 31, 60, 90, 94).

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή

The post Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μετά από επτά χρόνια, την ημέρα ακριβώς της γιορτής των Αποστόλων, ο επίσκοπος, αφού τέλεσε τα θεία μυστήρια και μετέλαβε τη θεία κοινωνία, λύθηκε από τα δεσμά του σώματος.

Είναι λοιπόν φανερό, Πέτρε, ότι αν η θυσία –η θεία Λειτουργία– κάνει τόσο καλό στους νεκρούς, όταν τελείται για χάρη τους, όπως είπαμε και άλλοτε, πόσο περισσότερο μπορεί να ωφελεί τους ζωντανούς; Γιατί ο καλύτερος δρόμος από όλους είναι αυτός, να κάνει ο καθένας για τον εαυτό του το καλό που ελπίζει μετά τον θάνατό του. Είναι δηλαδή πιο μακάριο να φύγει κανείς από τη ζωή ελεύθερος, παρά μετά τα δεσμά να ζητά ελευθερία.

Οφείλουμε επομένως να περιφρονήσουμε με όλο μας τον νου αυτόν τον κόσμο, βλέποντας ότι πλέον χάνεται, και με δάκρυα να προσφέρουμε καθημερινά στον Θεό θυσίες μέσω του σώματος και του αίματός του. Γιατί αυτή και μόνη η θυσία λυτρώνει την ψυχή από τον αιώνιο θάνατο, και με αυτό το μυστήριο θυμόμαστε τον θάνατο του μονογενούς Υιού του Θεού (Λουκ. 22:19)· ο οποίος, μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς, δεν πεθαίνει πλέον ποτέ, ο θάνατος δεν τον εξουσιάζει πια (Ρωμ. 6:9). Ενώ όμως παραμένει αθάνατος και άφθαρτος, για χάρη μας πάλι θυσιάζεται με το μυστήριο της ιερής θυσίας· γιατί εκεί το σώμα του μοιράζεται για τη σωτηρία του λαού, και επίσης το αίμα του χύνεται όχι πλέον στα χέρια των απίστων αλλά στα στόματα των πιστών.

Από αυτό λοιπόν να καταλάβουμε τι είναι αυτή η θυσία, ότι δηλαδή για τη δική μας απολύτρωση μιμείται πάντοτε το πάθος του μονογενούς Υιού του Θεού. Ποιος από τους πιστούς μπορεί να αμφιβάλλει ότι την ώρα της ιερής θυσίας, με τα λόγια του ιερέα, ανοίγουν οι ουρανοί κατά το μυστήριο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και έρχονται εκεί οι χορείες των αγγέλων, και τα άνω συναναστρέφονται με τα κάτω, και τα επουράνια συνδέονται με τα επίγεια και γίνονται ένα;

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση ΚΘ’ (29), σελ. 296. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2010.

Το μυστήριο της ιερής θυσίας στη θεία Λειτουργία

The post Το μυστήριο της ιερής θυσίας στη θεία Λειτουργία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πολλές φορές έλεγε στον αββά Σισώη ο μαθητής του: «Αββά, σήκω να φάμε», και εκείνος τον ρωτούσε: «Δεν φάγαμε, παιδί μου;» «Όχι, πάτερ», αποκρινόταν ο μαθητής, και έλεγε ο γέροντας: «Αν δεν φάγαμε, φέρε να φάμε».

Τρεις γέροντες άκουσαν για τον αββά Σισώη και πήγαν να τον δουν. Τον ρώτησε ο πρώτος: «Πάτερ, πώς μπορώ να σωθώ από τον πύρινο ποταμό;» Ο γέροντας δεν του απάντησε. «Πάτερ», τον ρώτησε ο δεύτερος, «πώς μπορώ να σωθώ από το τρίξιμο των δοντιών και από το ακοίμητο σκουλήκι;» Τον ρώτησε και ο τρίτος: «Πάτερ, τι να κάνω που η μνήμη του εξωτέρου σκότους με σκοτώνει;» Τότε ο γέροντας τους είπε: «Εγώ τίποτε από αυτά δεν σκέφτομαι. Ελπίζω ότι ο Θεός, που είναι σπλαχνικός, θα με ελεήσει».

Όταν άκουσαν αυτά τα λόγια οι γέροντες έφυγαν λυπημένοι. Ο γέροντας όμως, μη θέλοντας να τους αφήσει να φύγουν λυπημένοι, τους κάλεσε πίσω και είπε: «Είστε μακάριοι, αδελφοί· σας ζήλεψα. Γιατί ο πρώτος από εσάς είπε για τον πύρινο ποταμό, ο δεύτερος για τα τάρταρα και ο τρίτος για το εξώτερο σκότος· αν λοιπόν ο νους σας θυμάται διαρκώς αυτά τα πράγματα, είναι αδύνατο να αμαρτήσετε. Τι θα κάνω όμως εγώ ο σκληρόκαρδος, που ούτε βάζω στον νου μου ότι υπάρχει κόλαση για τους ανθρώπους και γι’ αυτό όλη την ώρα αμαρτάνω;» Οι γέροντες τότε του έβαλαν μετάνοια και είπαν: «Όπως ακούσαμε, έτσι και είδαμε».

Από το βιβλίο: Το Γεροντικό, τόμος Α’, μετάφραση. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 309 (Αββάς Σισώης 1, 4, 19).

Από τον βίο του αββά Σισώη

The post Από τον βίο του αββά Σισώη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μ’ αυτές τις άγιες σκέψεις βυθίστηκε σ’ έναν απαλό ύπνο. Και να! Δύο άγγελοι, που πετούσαν από την ανατολή, κρατούσαν το θείο Βρέφος στα χέρια τους. Κατέβηκαν και Το άφησαν μπροστά στον κατάπληκτο στάρετς.

– Ανθρώπινη γλώσσα, έλεγε ο ίδιος, δεν μπορεί να εκφράσει την ομορφιά του θείου Βρέφους. Με κοίταζε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, από την οποία φλογίστηκε η καρδιά μου. Δεν κατάλαβα πόσο κράτησε αυτή η οπτασία. Οι άγγελοι πήραν τον μικρό Ιησού, μολονότι τους παρακάλεσα να Τον αφήσουν λίγο ακόμα, κι έφυγαν. Πέταξαν προς τη μητέρα Του… Όταν ξύπνησα, ήμουν έξαλλος από χαρά. Όλη την ημέρα τίποτ’ άλλο δεν μπορούσα να σκεφθώ ή να κάνω. Η σκέψη μου ήταν κολλημένη στη μορφή του θείου Βρέφους…

Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, αγαπώντας ιδιαίτερα τη Μητέρα του Κυρίου μας, αξιώθηκε και να την αντικρίσει σε θείες οπτασίες.

Κάποτε, όταν διάβασε κάπου πως η Παναγία ήταν η πρώτη μοναχή πάνω στη γη, άρχισε ν’ αναρωτιέται αν αυτό ήταν αληθινό. Στην απορία του ήρθε να δώσει απάντηση το εξής όραμα:

Καθώς τον πήρε ο ύπνος, είδε ένα μεγαλόπρεπο θέαμα. Τις πύλες της Λαύρας των Σπηλαίων τις περνούσε αναρίθμητο πλήθος μοναχών, που συνόδευαν την Παναγία. Εκείνη φορούσε ηγουμενικό μανδύα και κρατούσε ραβδί. Τον πλησίασε και του είπε:

– Παρθένιε, είμαι μοναχή.

Αμέσως ξύπνησε. Από τότε ήταν βέβαιος πως η Κυρία Θεοτόκος είναι η πρώτη μοναχή, καθώς και ηγουμένη της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Εννοείται, βέβαια, πως ο στάρετς, αντικρίζοντας την Παναγία ως μοναχή, κάτω από το εξωτερικό σχήμα είδε και κατανόησε την εσωτερική πραγματικότητα – μια ζωή στολισμένη με την παρθενία, την προσευχή, την ταπείνωση, την πτωχεία, την υποταγή στο θέλημα του Θεού. Αυτά είναι που αναδεικνύουν την Παναγία σε πρότυπο των μοναχών.

Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, καθώς προσευχόταν κάποτε μπροστά στη μεγάλη θεομητορική εικόνα που είχε στο κελί του, ζήτησε από την Παναγία να του αποκαλύψει την αποστολή που ανέλαβε, παίρνοντας το μεγάλο σχήμα του μοναχού. Και άκουσε τη φωνή της να του λέει:

– Το σχήμα, που πήρες, σημαίνει να αγιάζεις τον εαυτό σου με την προσευχή για χάρη όλου του κόσμου.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 11, 233, 243.

Θείες οπτασίες του οσίου Παρθενίου

The post Θείες οπτασίες του οσίου Παρθενίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.