«Αββά», του είπε, «σε παρακαλώ να με βοηθήσεις, επειδή ο λογισμός μού λέει ότι ο Μελχισεδέκ είναι υιός του Θεού, ενώ άλλος λογισμός λέει· “Όχι, είναι άνθρωπος, αρχιερέας του Θεού”. Επειδή λοιπόν έχω αμφιβολία σχετικά με αυτό το θέμα, έστειλα και σε κάλεσα, για να παρακαλέσεις τον Θεό να σου φανερώσει την αλήθεια».

Ο γέροντας, έχοντας εμπιστοσύνη στην ασκητικότητά του, απάντησε με παρρησία: «Δώσε μου τρεις μέρες, και εγώ θα ρωτήσω τον Θεό για το ζήτημα αυτό και θα σου πω τι είναι».

Έφυγε λοιπόν ο γέροντας και παρακαλούσε τον Θεό για το θέμα αυτό. Και μετά από τρεις μέρες πήγε στον άγιο Κύριλλο και του είπε ότι ο Μελχισεδέκ είναι άνθρωπος.

«Πώς το ξέρεις, αββά;» τον ρώτησε ο αρχιεπίσκοπος, και ο γέροντας απάντησε: «Ο Θεός μού φανέρωσε όλους τους πατριάρχες και περνούσαν ένας ένας μπροστά μου, από τον Αδάμ μέχρι τον Μελχισεδέκ, και ο άγγελος μου είπε· “Αυτός είναι ο Μελχισεδέκ”. Να είσαι λοιπόν βέβαιος ότι αυτή είναι η αλήθεια».

Έφυγε λοιπόν ο γέροντας και πλέον από μόνος του διακήρυττε ότι ο Μελχισεδέκ είναι άνθρωπος. Και χάρηκε πολύ ο άγιος Κύριλλος.

(*) Ο γέροντας ή το σκέφτηκε αυτό μόνος του ή επηρεάστηκε από κάποιους αιρετικούς της εποχής του, οι οποίοι πίστευαν στον Μελχισεδέκ ως υιό του Θεού, παρανοώντας τον απόστολο Παύλο (Εβρ. 7:1-3: Ούτος γαρ ο Μελχισεδέκ… αφωμοιωμένος δε τω Υιώ του Θεού κτλ.).

Από το βιβλίο: Το Γεροντικό, τόμος Α’, μετάφραση. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 91 (Αββάς Δανιήλ § 8).

Το σοφό τέχνασμα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας

The post Το σοφό τέχνασμα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να γνωρίζεις λοιπόν φίλτατε ότι ο φόβος του Θεού είναι δύο ειδών, ο φόβος των αρχαρίων και ο φόβος των τελείων. Για το πρώτο είδος έχει γραφεί: «Αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου» (Παροιμ. 1:7), και: «Ελάτε, τέκνα, ακούστε με· θα σας διδάξω το φόβο του Κυρίου» (Ψαλμ. 32:12), και ότι «με το φόβο του Κυρίου φεύγει καθένας από το κακό» (Παροιμ. 15:27), και: «Όπου υπάρχει φόβος, εκεί υπάρχει τήρηση των εντολών».

Λέει και ο όσιος Ισαάκ: «Ο φόβος του Θεού είναι η αρχή της αρετής· λένε ότι γεννιέται από την πίστη και σπέρνεται μέσα στην καρδιά όταν αποχωριστεί η διάνοια από τον περισπασμό του κόσμου για να συνάξει τους λογισμούς της που περιπλανιούνται λόγω του μετεωρισμού και να τους στρέψει στη μελέτη της αποκαταστάσεώς μας στη μέλλουσα ζωή. Αρχή της αληθινής ζωής του ανθρώπου είναι ο φόβος του Θεού. Αυτός όμως δεν πείθεται να μείνει μέσα στην ψυχή όπου υπάρχει μετεωρισμός σε οτιδήποτε. Σοφίσου να βρεις κάποιο τρόπο να βάλεις αφετηρία στο δρόμο σου το φόβο του Θεού· και σε λίγες ημέρες φτάνεις στην πύλη της βασιλείας χωρίς κυκλογυρίσματα του δρόμου.»

Ο δεύτερος, ο τέλειος θείος φόβος.

Για τον δεύτερο, δηλαδή τον τέλειο φόβο του Θεού, έχει γραφεί: «Μακάριος ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο· θ’ αγαπήσει τις εντολές Του με όλη τη θέλησή του» (Ψαλμ. 111:1), και: «Μακάριοι όλοι όσοι φοβούνται τον Κύριο, όσοι βαδίζουν τους δρόμους Του» (Ψαλμ. 127:1), και: «Φοβηθείτε τον Κύριο όλοι οι άγιοί Του, γιατί δε θα στερηθούν τίποτε όσοι Τον φοβούνται» (Ψαλμ. 33:10), και: «Ιδού, έτσι θα ευλογηθεί ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο» (Ψαλμ. 127:4), και: «Ο φόβος του Κυρίου είναι αγνός και παραμένει στον αιώνα του αιώνος» (Ψαλμ. 18:10).

Γράφει και ο άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός: «Σημάδι του πρώτου φόβου είναι να μισεί κανείς την αμαρτία και να οργίζεται εναντίον της, σαν εκείνον που πληγώθηκε από θηρίο. Σημάδι του τέλειου φόβου, να αγαπά την αρετή και να φοβάται την αλλοίωση· γιατί κανείς δεν είναι αμετάβλητος. Σε κάθε πράγμα στη ζωή αυτή, οφείλομε πάντοτε να φοβόμαστε την πτώση.»

Γι’ αυτό λοιπόν και συ, ακούγοντάς τα αυτά με σύνεση, φρόντισε τώρα, μαζί με όλα όσα είπαμε προηγουμένως, να έχεις αδιάλειπτα μέσα σου και τον πρώτο φόβο, γιατί είναι ένα είδος ασφαλέστατο θησαυροφυλάκιο κάθε αγαθής πράξεως. Έτσι θα καθοδηγούνται τα βήματά σου προς την εργασία όλων των εντολών του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Και προχωρώντας στο δρόμο των εντολών, θ’ αποκτήσεις και τον τέλειο και αγνό φόβο, με τον πόθο των αρετών και με το έλεος του αγαθού Θεού μας.

Κοντά στα παραπάνω, πρέπει να γνωρίζεις και τούτο, ότι για χάρη των ζωοπαρόχων εντολών και της σύμφωνης με αυτές πίστεως του Κυρίου Ιησού Χριστού, οφείλομε, όταν το καλεί η περίσταση, να θυσιάσομε ευχαρίστως και αυτή τη ζωή μας, δηλαδή να μην τη λυπηθούμε. Έτσι λέει σχετικά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός: «Όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη μου και για χάρη του Ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει» (Μάρκ. 8:35). Και να πιστεύεις χωρίς αμφιβολία και δισταγμό ότι και ανάσταση και ζωή και οτιδήποτε άλλο σωτήριο είναι αυτός ο Θεάνθρωπος Ιησούς ο Σωτήρας, όπως είπε ο Ίδιος: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ’ εμένα θα ζήσει κι αν ακόμη πεθάνει. Καθένας που ζει και πιστεύει σ’ εμένα, δε θα πεθάνει στον αιώνα» (Ιω. 11:25-26), και: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον ίδιο τον μονογενή Υιό Του για να μη χαθεί, αλλά να έχει ζωή αιώνια όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν» (Ιω. 3:16), και: «Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή, και μάλιστα ζωή περίσσεια» (Ιω. 10:10).

Όπως λοιπόν και να βρίσκεσαι, να ξεχνάς πάντοτε τα περασμένα και να επεκτείνεσαι προς τα εμπρός, όπως έχει λεχθεί (Φιλιπ. 3:13)· κι έτσι να τρέχεις το δρόμο σου μαζί με τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας, χωρίς να στρέφεσαι πίσω.

Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Ε’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2002. «Μέθοδος και κανόνας ακριβής για όσους διαλέγουν την ησυχαστική και μοναστική ζωή», σελ. 43.

Ο φόβος του Θεού είναι διπλός

The post Ο φόβος του Θεού είναι διπλός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όσοι έχετε διάκριση, θαυμάστε τα μεγαλεία του Θεού. Ποιος όμως έχει τόσο σοφή και αξιοθαύμαστη διάνοια, που θα μπορέσει να θαυμάσει, όσο αξίζει, τη χάρη του Δημιουργού μας; Η ανταπόδοση των αμετανόητων αμαρτωλών είναι βέβαιη, όμως αντί της δίκαιης ανταπόδοσης, ο Κύριος ανταποδίδει την ανάσταση σ’ αυτούς που μετανοούν και, αντί να τιμωρήσει αυτούς που καταπάτησαν το νόμο Του, τους ντύνει με την τέλεια δόξα της αφθαρσίας. Αυτή η χάρη που μας ανασταίνει από την αμαρτία, είναι μεγαλύτερη από εκείνη που μας δόθηκε, όταν από την ανυπαρξία μας έφερε στην κτιστή ύπαρξη. Δόξα στην άμετρή Σου χάρη, Κύριε. (244-6)

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 34.

(Οι αριθμοί στο τέλος κάθε λήμματος αντιστοιχούν στις σελίδες του ελληνικού κειμένου: «Του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ, Επισκόπου Νινευΐ, του Σύρου, Τα Ευρεθέντα Ασκητικά», Λειψία 1770, Ανατυπούμενα επιμελεία Ιωακείμ Σπετσιέρη, Ιερομονάχου. Αθήναι.)

Ο Κύριος μας ανασταίνει με τη μετάνοια

The post Ο Κύριος μας ανασταίνει με τη μετάνοια appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Επίσης έλεγε: «Παιδιά μου, με όση δύναμη έχετε, αγωνιστείτε για τη σωτηρία σας, γιατί, αν δείξουμε αμέλεια, θα έρθει καιρός που θα ελεεινολογούμε τους εαυτούς μας. Καθε μέρα λοιπόν, αδελφοί, η ψυχή ας απευθύνεται με φιλόσοφη διάθεση προς το βαρύ αυτό σώμα, και ας λέει στο κάθε μέλος του· “Όσο είμαι μαζί σου, ας ικετεύσουμε πρόθυμα τον Κύριό μας”. Στα χέρια ας λέει· “Θα έρθει ώρα που θα σταματήσουν οι κινήσεις σας, και πλέον η γροθιά δεν θα υπηρετήσει τον θυμό, ούτε θα απλωθείτε έτοιμα να αρπάξετε”. Και στα πόδια ας λέει· “Θα έρθει ώρα που δεν θα τρέχετε για την αδικία. Πριν λοιπόν μας χωρίσει και λύσει τον ζυγό μας ο θάνατος, ας λυθούμε από την αμαρτία· ας αγωνιστούμε· ας σταθούμε γενναία· ας προσκυνήσουμε ακούραστα τον Κύριο, ώσπου αυτός να έρθει πάλι και, επιδοκιμάζοντας τον πρόσκαιρο κόπο μας, να μας οδηγήσει στην αθάνατη ζωή”.«

»Ας λέει ακόμη η ψυχή προς το σώμα· “Δείξε, με τα δάκρυα, ότι έχεις αίσθηση. Φανέρωσε στον Κύριο την ελεύθερη δουλεία σου. Βάσταξέ με πρόθυμα, όταν δοξολογώ τον Θεό, και μη με πας στην αιώνια κόλαση με το να θέλεις να κοιμάσαι και να ξεκουράζεσαι. Γιατί θα έρθει καιρός που θα λάβεις πλουσιοπάροχη ανταπόδοση των αγαθών, αν έχεις επαγρύπνηση, ή, αντίθετα, κρίση και κόλαση, αν τώρα δείξουμε ραθυμία· και τότε θα σου πω με οδυρμούς: Αλίμονο που συνδέθηκα μ’ εσένα, και εξαιτίας σου καταδικάζομαι”.«

»Αν λοιπόν έτσι παρακινούμε, αδελφοί, κάθε μέρα τον εαυτό μας, πραγματικά θα γίνουμε ναός του Θεού και θα κατοικήσει μέσα μας το Πνεύμα το άγιο, και κανένα τέχνασμα του σατανά δεν θα μπορέσει να μας ξεγελάσει. Γιατί ο φόβος του Θεού είναι ανώτερος από μύριους παιδαγωγούς και δασκάλους, και όσα δεν μπορεί να καταλάβει ο ανθρώπινος νους, αυτά του τα διδάσκει το πανάγιο και σεβάσμιο και θείο Πνεύμα της άχραντης Θεότητας. Εμείς δηλαδή, όπως λέει ο απόστολος, δεν ξέρουμε ούτε τι ούτε πώς να προσευχηθούμε, αλλά το ίδιο το Πνεύμα μεσιτεύει για εμάς στον Θεό με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις (Ρωμ. 8:26)».

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Θ’ (9). Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 142.

Από τον βίο του αγίου Παχωμίου

The post Από τον βίο του αγίου Παχωμίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.