Η κυριώτερη συνέπεια της Αναστάσεως είναι ακριβώς αυτή: Εκεί που πρώτα κυριαρχούσε ο θάνατος, η θλίψη, ο πόνος και η οδύνη, τώρα πλέον κυριαρχεί η αναστάσιμη χαρά, η χαρά εκείνη που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό ο Χριστός προεξαγγέλλει στους μαθητές Του ότι, όταν θα τον ξαναδούν μετά από την Ανάσταση, η χαρά τους θα είναι «πληρωμένη», ολοκληρωμένη, και κανείς πλέον δεν θα μπορή να τους την αφαιρέση: «ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:22).

Ποιος άλλος, αλήθεια, από τον Χριστό έχει την δύναμη να μετατρέψη την λύπη σε χαρά; Μόνον ο Χριστός μπορεί να το πετύχη, διότι πολύ απλά είναι ο Ίδιος η χαρά!

Ό,τι είναι ο Χριστός, αυτό δίδει και στους αδελφούς Του. Εφ’ όσον Εκείνος είναι «η πάντων χαρά, το φως, η ζωή και η ανάστασις», μεταφέρει και στους μαθητές Του την ενέργειά Του, το φως, την ζωή και την ανάσταση, κάνοντάς τους έτσι μετόχους, κοινωνούς των θείων ενεργειών Του. Γι’ αυτό και οι χαιρετισμοί του Κυρίου «Ειρήνη υμίν» και «Χαίρετε» προς αυτούς, μετά από την Ανάστασή Του, δεν είναι απλοί χαιρετισμοί «ειρήνης» και «χαράς». Όταν ο Χριστός στέκεται «εν τω μέσω αυτών», αμέσως διαλύεται ο φόβος των μαθητών και γίνονται και αυτοί ειρηνικοί και χαρούμενοι.

Να γιατί οι χαριτωμένοι άνθρωποι του Θεού ζουν διαρκώς τις ενέργειες της Αναστάσεως στην ζωή των, όπως ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ που απηύθυνε μονίμως τον χαιρετισμό «Χριστός ανέστη, χαρά μου», διότι είχε την πεποίθηση ότι η ανάσταση είναι ένα συνεχές γεγονός. Εξ άλλου και η ίδια η Εκκλησία του Χριστού καλείται Εκκλησία της Αναστάσεως, εφ’ όσον θεμελιώνεται πάνω στο φως της Αναστάσεως του Χριστού και βιώνει την Ανάσταση ως συνεχές και επαναλαμβανόμενο γεγονός.

Και βεβαίως σε αυτό ακριβώς διαφέρει η χαρά του Χριστού από την χαρά του κόσμου. Ο Χριστός, η όντως χαρά, δεν εξαρτάται από εξωτερικές προϋποθέσεις και συνθήκες, δεν κλονίζεται από τον χρόνο ούτε από τις διαθέσεις των ανθρώπων, έχει ατελεύτητη διάρκεια και ισχύ. Η χαρά του κόσμου, αντιθέτως, δεν είναι μόνιμη και σταθερή, αλλά μεταβάλλεται αναλόγως των ανθρωπίνων διαθέσεων, συγκυριών και συμφερόντων.

Να γιατί ο Χριστός μάς λέγει: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14:27), διότι η ειρήνη του Χριστού είναι «η πάντα νουν υπερέχουσα», ενώ η των ανθρώπων αποτελεί συνήθως ένα σύντομο διάλειμμα μέσα στην γενική σύγχυση και στην συνέχεια ακολουθεί και πάλι φόβος, ταραχή και ανασφάλεια.

Γι’ αυτό και μεις που ζήσαμε την εμπειρία της Αναστάσεως, που καθαρίσαμε το μυαλό μας, την ψυχή μας και τις αισθήσεις μας, για να δεχθούν μέσα των το φως, ας μην αφήσωμε την προσπάθειά μας να πάη χαμένη. Ας μην ξαναβουτήξωμε στα σκοτάδια του κόσμου, αλλά ας αξιοποιήσωμε την καλή μας εμπειρία.

Έχοντες καταστήσει τους εαυτούς μας δοχεία δεκτικά της θείας χάριτος, ας λειτουργούμε ως συγκοινωνούντα δοχεία ανταλλαγής χαρίτων με τους άλλους αδελφούς, ώστε οι καρποί του Αγίου Πνεύματος να αυξάνωνται και να πληθύνωνται προς δόξα Θεού και όφελος όλο και περισσοτέρων ανθρώπων.

Έτσι, τρεφόμενοι διαρκώς μέσα στο αναστάσιμο θείο φως, θα μπορούμε και εμείς να αναφωνούμε:

Χριστός Ανέστη! Η χαρά του Χριστού και των αναστημένων ανθρώπων ας είναι και ας παραμένη και δική μας χαρά «νυν και αεί και στους απεράντους αιώνας». Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

«Ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη…»

The post «Ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αλλά ποιες είναι αυτές; Η πίστη, η προσευχή, η εξομολόγηση, η μετάνοια. Αυτές, όμως, τις διέθεταν και οι μωρές παρθένες, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να εισέλθουν στον ουράνιο νυμφώνα. Γιατί; Διότι δεν διέθεταν έλαιο.

Και για λίγο λάδι έχασαν την Βασιλεία των ουρανών; Οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι το «έλαιον» συμβολίζει τα έργα αγάπης, την ελεημοσύνη και την προσφορά στον εμπερίστατο αδελφό. Ο Χρυσόστομος, μάλιστα, θεωρεί την ελεημοσύνη «βασίλισσα των αρετών», που έχει την δύναμη κατά την ημέρα της κρίσεως να μας εξαιρέση από την τιμωρία, «καν μυρία ώμεν πεπλημμεληκότες» (PG 55, 517- 518).

Να, γιατί οι πέντε παρθένες εκλήθησαν μωρές. Διότι, εάν και διέθεταν την καθόλου ευκαταφρόνητη αρετή της παρθενίας, ενώ είχαν αγνίσει με επιμέλεια τα σώματά των, δεν είχαν μεριμνήσει με την ίδια προθυμία και για «το κοινωνικόν της ψυχής έλαιον». Την ώρα, λοιπόν, που κατέφθανε ο Νυμφίος, εκείνες δεν είχαν «ικανόν έλαιον» στα αγγεία της ψυχής των, δεν διέθεταν αρκετά έργα αγάπης, με αποτέλεσμα να ακούσουν εκείνο το φοβερό «ουκ οίδα υμάς» (Ματθ. 25:12) και να μείνουν εκτός της Βασιλείας.

Συνεπώς, επισημαίνουν οι Πατέρες, και μάλιστα ο Χρυσόστομος, μόνον ο συνδυασμός της παρθενίας με την ελεημοσύνη είναι σωστικός, διότι η ελεημοσύνη είναι απείρως ανώτερη της παρθενίας, και ας μην είναι η δεύτερη καθόλου εύκολο να αποκτηθή. Ο ίδιος, εξ άλλου, Θεός που είπε «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου» είπε και «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. 22:37-39). Άλλωστε, στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως, το ίδιο αυτό στοιχείο, το έλεος, αποτελεί καθοριστικό κριτήριο για την σωτηρία μας: «εφ’ όσον εποιήσατε (το έλεος) ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25:46).

Επομένως, ο Κύριος δεν «τιμωρεί» τις πέντε παρθένες, διότι δεν είχαν έλαιο, αλλά για την αμέλειά των, διότι δεν φρόντισαν να αποκτήσουν εγκαίρως, ενώ ήξεραν, ως παρθένες ασκήτριες που ήταν, ότι χρειαζόταν να είναι έτοιμες «την ώραν του τέλους» να υποδεχθούν τον Νυμφίο των. Για τον ίδιο λόγο οι άλλες πέντε φρόνιμες παρθένες δεν δανείζουν από το έλαιό των αυτήν την ύστατη στιγμή, διότι δεν είναι «καιρός εμπορίας αλλ’ επάθλων», καιρός που ο Κύριος ήλθε να επιβραβεύση για τις αποκτημένες αρετές και όχι καιρός αγοράς ελαίου, δηλαδή αποκτήσεως αρετών!

Έτσι και η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι «καιρός ευπρόσδεκτος», η κατάλληλη περίοδος να εργαστούμε για την σωτηρία μας. Τώρα, μάλιστα, που βρισκόμαστε στην τελική ευθεία, ας δράξωμε πάλι την ευκαιρία να αξιοποιήσωμε οποιοδήποτε χάρισμα μας εμπιστεύτηκε ο Κύριος.

Ας μην κρατήσωμε κρυφό, μόνον για τον εαυτό μας, ούτε να θάψωμε το τάλαντο της χάριτος που μας δάνεισε ο Κύριος, αλλά «ας το δανείσωμε με την σειρά μας στους φτωχούς», ώστε να αποκτήσωμε «φίλον τον Κύριον», διότι «ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ». Εξ άλλου, ο αγαθός Θεός αποδίδει πάντοτε με τόκο και «πολλαπλασίως» ό,τι προσφέρεται με προθυμία και ιλαρότητα.

Εάν θέλωμε, επομένως, να συμμετάσχωμε στην χαρά του Κυρίου μας και να γίνωμε συνδαιτυμόνες στο ουράνιο τραπέζι της Βασιλείας Του, δεν έχομε παρά να ακολουθήσωμε το παράδειγμα των φρονίμων παρθένων, που εργάστηκαν όχι μόνον για την απόκτηση των προσωπικών αλλά και των κοινωνικών αρετών και μάλιστα «δι’ έργων αγαθών». Έτσι, την κατάλληλη στιγμή, έδειξαν το σωστό και έγκυρο πιστοποιητικό, αυτό της ελεημοσύνης και της φιλαδελφίας, που τους άνοιξε διάπλατα τις πύλες του αιωνίου Νυμφώνος, του Οποίου είθε και εμείς να αξιωθούμε «διά το μέγα Του έλεος»!

Πιστοποιητικό εισόδου

The post Πιστοποιητικό εισόδου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτό κάνει και με τον πατέρα του δαιμονισμένου νέου του Ευαγγελίου (Μαρκ. 9:17-31). Ως σοφός παιδαγωγός και άριστος καρδιογνώστης Τον καλεί διακριτικά να παραδεχθή ότι για το προσωπικό και οικογενειακό του μαρτύριο ευθύνεται (και) η ανεπαρκής του πίστη.

Ο ταλαίπωρος πατέρας, αφού έχει εξαντλήσει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για την θεραπεία του παιδιού του και δεν έχει λάβει από πουθενά βοήθεια, απευθύνεται τελευταία και στον Χριστό, χωρίς στο βάθος να πιστεύη ότι Εκείνος μπορεί να τον βοηθήση: «ει τι δύνασαι», του λέει, εάν μπορής εσύ να κάνης κάτι, ενώ δεν μπόρεσαν όλοι οι προηγούμενοι, ούτε και οι ίδιοι σου οι μαθητές! (Μαρκ. 9:19).

Και τότε ο Χριστός του αντιλέγει: «ει δύνασαι πιστεύσαι», που ισοδυναμεί με το «παραδέξου ότι δεν έχεις άλλα μέσα σωτηρίας, ούτε καν την πίστη σου, και τότε θα λυτρωθής». Πράγματι, ο προσεγμένος λόγος του Κυρίου άγγιξε την πονεμένη ψυχή του βασανισμένου πατέρα, ο οποίος συντετριμμένος ομολογεί: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία».

Με την φράση αυτήν συντελείται ήδη το πρώτο μέρος του θαύματος. Έχει ανοίξει ο δρόμος, για να ολοκληρωθή η θεραπεία και του άλλου αρρώστου μέλους της οικογενείας, του δαιμονισμένου υιού. Εάν ο πατέρας δεν έκανε το πρώτο βήμα να ζητήση βοήθεια για την δική του ασθένεια, την απιστία, δεν θα μπορούσε να προχωρήση και να ολοκληρωθή η θεραπεία της οικογενείας, διότι κατ’ ουσίαν η θεϊκή ενέργεια αποτελεί θεραπεία όλης της αρρωστημένης οικογενείας. Είναι πραγματικά συγκλονιστική η έκκληση του πατέρα. Δεν ζητάει βοήθεια αποκλειστικά για τον ίδιο («βοήθει μου τη απιστία»), ούτε μόνον για το βασανισμένο παιδί του, αλλά εκλιπαρεί: «βοήθησον ημίν, σπλαγχνισθείς εφ’ ημάς».

Αλήθεια, πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται, για να παραδεχθή κανείς την κατ’ ουσίαν απόλυτη αδυναμία του μπροστά στην «δύναμη» της αμαρτίας. Χρειάζεται να βασανιστή πρώτα αρκετά, να αναμετρηθή με το εγώ του, να ξοδέψη την περιουσία του, να παρακαλέση, να ταπεινωθή, όπως ο πατέρας του δαιμονισμένου του Ευαγγελίου, για να φτάση να ζητήση την ύστατη βοήθεια από τον μόνο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Εκείνος φροντίζει να θεραπεύση όχι μόνον το άρρωστο πρόσωπο αλλά και το αρρωστημένο περιβάλλον, που επηρεάζεται από την αρρώστεια του επιμέρους προσώπου ή και ευθύνεται γι’ αυτήν! Γνωρίζει ο θεραπευτής μας Χριστός ότι δεν αρκεί να εκβάλλη απλώς το όποιο δαιμόνιο, χρειάζεται να δημιουργήση και ένα νέο υγιές περιβάλλον, που θα αποτρέψη στο εξής την ασθένεια.

Πώς θα μπορέση όμως ο υποκείμενος στον νόμο της φθοράς και της αμαρτίας μεταπτωτικός άνθρωπος να μην ξανακυλίση στην ασθένεια; Η απάντηση δίνεται στο Ευαγγέλιο. Όταν το δαιμόνιο διατάχθηκε και βγήκε από το άρρωστο παιδί, τον άφησε «ωσεί νεκρό, ώστε πολλούς λέγειν ότι απέθανε». Έτσι και το κάθε λογής δαιμόνιο, η κάθε κακή επενέργεια, η κάθε παρέκκλιση από το ορθό – αυτό δηλώνει η αμαρτία – απονεκρώνει τον άνθρωπο, τον εξοντώνει ψυχικά, σωματικά και πνευματικά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανασηκωθή χωρίς βοήθεια. «Ο δε Ιησούς κρατήσας αυτόν της χειρός ήγειρεν αυτόν, και ανέστη».

Χρειαζόμαστε, επομένως, το χέρι του Χριστού, ενός που είναι ήδη αναστημένος (άνω στημένος), για να μας βοηθήση να σηκωθούμε και εμείς, όπως και ο δαιμονισμένος νέος. Χρειαζόμαστε την βοήθεια ενός δυνατώτερου από εμάς, που δεν μπορεί απλώς να μας ανασηκώση, αλλά και να μας στήση γερά στα πόδια μας, ώστε να μην ξαναπέσωμε.

Αυτό μόνον ο αναστημένος Χριστός μπορεί να το πετύχη, διότι είναι ο ανακαινισμένος πρώτος πολίτης «της νέας κτίσεως», που δεν υπάγεται πλέον στους νόμους της φθοράς και της διαφθοράς, στην οποία καλούμαστε να ζήσωμε και εμείς. Εκτός, όμως, από την πίστη μας σε Εκείνον, απαιτείται και η δική μας προσωπική προσπάθεια, με την προσευχή, την νηστεία, σωματική και πνευματική, και τα άλλα σωτηριώδη μέσα της Εκκλησίας μας, την ταπείνωση, την εξομολόγηση, την μετάνοια, την θεία κοινωνία, ώστε να προασπιζώμαστε από τις επιθέσεις των δαιμόνων της αμαρτίας, που δεν θα πάψουν ποτέ, όσο ζούμε, να μας βάλλουν.

Η ζωή του ανθρώπου είναι μια βαθμιαία ανάβαση στο στάδιο των αρετών, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, που τιμά η Εκκλησία μας την Δ’ Κυριακή των Νηστειών. Η αποβολή των παθών χρειάζεται να συνοδεύεται από την εγκατάσταση αντίστοιχων αρετών, ώστε ο άνθρωπος να μην μένη ανοχύρωτος και να καταλαμβάνεται πάλι από τα πάθη που είναι, κατά τον άγιο Ιωάννη, «φιλεπίστροφα». Ο συνεχής αγώνας καταξιώνει τον άνθρωπο, ασχέτως εάν κατακτήση ή όχι την κορυφή των αρετών, την τελεία αγάπη, που είναι η αρετή του Θεού και των «χαριτωμένων» Αγίων Του.

Ας συνεχίσωμε, επομένως, την αγωνιστική μας προσπάθεια, με την βεβαιότητα ότι ο «τελειωτής» Χριστός μας είναι διαρκώς στο πλευρό μας και μας ενισχύη στον «καλόν αγώνα», που έχει ως στόχο και την δική μας τελείωση, την ανάστασή μας, όπως και την συνανάσταση όλου του ανθρωπίνου γένους! Ο Θεός να δώση!

Σοφία Μπεκρή

«Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι»

The post «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Σταυρός, λοιπόν, με την άνοδο του Κυρίου πάνω Του, ανανοηματοδοτείται και από σύμβολο θανάτου γίνεται σύμβολο της ζωής, από σύμβολο εσχάτης ταπεινώσεως και εξευτελισμού γίνεται σύμβολο ανορθώσεως και τιμής, από φονικό όργανο για τους αμαρτωλούς γίνεται όργανο σωτηρίας για τους μετανοούντες, και εν τέλει σύμβολο λυτρώσεως και αναστάσεως!

Εμείς, όμως, οι άνθρωποι φαίνεται ότι δεν έχομε αντιληφθή τον σταυρό ως λυτρωτικό και σωτήριο σύμβολο, γι’ αυτό και αρνούμαστε πεισματικά να τον σηκώσωμε. Προτιμάμε, λοιπόν, να γονατίζωμε υπό το βάρος των αμαρτιών μας, παρά να αγωνιζώμαστε να τις αποβάλλωμε. Προτιμάμε να παραμένωμε υποδουλωμένοι στα πάθη μας, στην φιλαυτία, στην φιλοδοξία, στην φιληδονία και στα συμπαρομαρτούντα, παρά να κοπιάζωμε, για να τα αποτινάξωμε από πάνω μας. Προτιμάμε να αρρωσταίνωμε από τις αμαρτίες μας, ψυχικές και σωματικές, παρά να τις εξομολογούμαστε και να θεραπευώμαστε οριστικά από αυτές. Προτιμάμε, επίσης, για να λυτρωθούμε από τα δεινά μας, να εμπιστευώμαστε επίγειους «σωτήρες», που μας ζητάνε μάλιστα να θυσιάζωμε όλα τα αγαθά και τις ελευθερίες μας, παρά να εμπιστευτούμε τον ουράνιο Σωτήρα μας, που θυσιάστηκε ο Ίδιος για χάρη μας.

Και εάν ζητάη από εμάς να Τον ακολουθήσωμε, δεν εκβιάζει το θέλημά μας, διότι Εκείνος μας έπλασε αυτόβουλους και αυτεξούσιους. Ζητάει να τον ακολουθήσωμε, όχι για να αυξήση τους οπαδούς Του, διότι πολύ απλά η εξουσία Του δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου», της φθοράς και της αμαρτίας. Ούτε επιθυμεί να τον ακολουθήσωμε, για να μας κατεξουσιάση, όπως οι επίγειοι άρχοντες, εφ’ όσον Εκείνος «ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι».

Αυτή είναι και η μεγάλη Του διαφορά απ’ όλους τους άλλους επίδοξους σωτήρες. Εκείνοι, υποσχόμενοι την σωτηρία μας από τα δεινά του κόσμου τούτου, για να μας δελεάσουν, στην αρχή μας σκορπίζουν απλόχερα πλούτη, δόξες και απολαύσεις, και μόλις μας δένουν στα δίκτυα των, μας τα αρπάζουν πάλι, αποσπώντας και την πολυπόθητη ελευθερία μας, ή, για να συνεχίσουν να μας τα παραχωρούν, απαιτούν όλο και μεγαλύτερες και περισσότερο δυσβάστακτες θυσίες. Και όταν πετύχουν πλήρως τον στόχο των και δεν μας έχουν πλέον ανάγκη, τότε μας πετούν και εμάς, κατά το λαϊκό: «ο διάβολος δεν αγαπάει ούτε τα παιδιά του».

Εκείνος, όμως, ο Χριστός μας, θυσιαζόμενος ο Ίδιος πρώτα για μας, μας δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο, για να κερδίσωμε και εμείς την σωτηρία μας, με την δική Του χάρη! Τρία είναι τα βήματα της σωτηρίας, με βάση το Ευαγγέλιο της ημέρας (Μαρκ. 8:34 – 9:1): η άρνηση του εαυτού, η άρση του σταυρού, και η συμπόρευση μαζί Του. Όποιος απαρνείται τον κακό του εαυτό, αυτός αυτομάτως σηκώνει τον σταυρό του, καλείται δηλαδή να αποβάλλη το οικείο θέλημα και να ντυθή με τα όπλα των αρετών, όπως έκαναν και οι άγιοί μας, ώστε να γίνη συνοδοιπόρος του Χριστού. Έτσι ερμηνεύουν άλλωστε και οι θεοφόροι Πατέρες μας το παραπάνω χωρίο (Μαρκ. 8:34).

Ο Χριστός μας, βεβαίως, γνωρίζει ότι ειδικά το πρώτο βήμα, η απάρνηση του κακού εαυτού μας, είναι το δυσκολώτερο, λόγω της φυσικής ροπής μας προς την θανατηφόρα αμαρτία. Γι’ αυτό ακριβώς προσφέρεται να μας τείνη χείρα βοηθείας, να γίνη ο Κυρηναίος μας, να μας βοηθήση να άρωμε τον σταυρό μας, αρκεί εμείς να συγκατατεθούμε στην βοήθειά Του. Αλλά για να το κάνωμε αυτό, χρειάζεται να πιστέψωμε ότι Αυτός είναι «η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6).

Εάν πιστέψωμε ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια, τότε καλούμαστε να ακολουθήσωμε και την προτροπή Του, να αγωνιστούμε δηλαδή να εισέλθωμε «δια της στενής πύλης», και ακόμη να είμαστε υποψιασμένοι ότι είναι «πλατεία η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν», γι’ αυτό και «πολλοί οι εισερχόμενοι δι’ αυτής». Αντιθέτως, να είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι ότι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν», γι’ αυτό «και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθ. 7:13-14, Λουκ. 13:23-24).

Ο Χριστός, λοιπόν, όχι μόνον δεν μας είπε ψέματα για τον δρόμο του Σταυρού και της σωτηρίας, ότι είναι δύσβατος και ανηφορικός, αλλά μας προσέφερε και τα κριτήρια, για να ξεχωρίζωμε τους γνησίους σωτήρες από τους ψευδοπροφήτες της σωτηρίας. Μας προειδοποίησε, μάλιστα, ότι οι δεύτεροι αναγνωρίζονται «από των (σαπρών) καρπών αυτών» (Ματθ. 7:20).

Ας έχωμε λοιπόν τα μάτια μας ανοικτά, ώστε να μην εξαπατώμεθα από τις κάθε λογής επαγγελίες του πονηρού και των πονηρών. Ας μην αυταπατώμεθα! Ο δρόμος του Σταυρού είναι ο μόνος λυτρωτικός και σωτήριος, γι’ αυτό η Εκκλησία μας ψάλλει: «Χαίροις ο ζωηφόρος Σταυρός, δι’ ου κατεπόθη του θανάτου η δύναμις, και υψώθημεν από γης προς ουράνια».

Εάν θέλωμε, επομένως, και εμείς να υψωθούμε προς τον ουρανό, για τον οποίον πλαστήκαμε, ας παρακαλούμε τον Εσταυρωμένο Κύριό μας και Θεό μας, που η Εκκλησία προβάλλει μπροστά μας στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να ενδυναμώνη όλους μας να σταυρώνωμε τα προσωπικά μας πάθη και να αποδιώχνωμε την ιοβόλο αμαρτία, ώστε να αξιωθούμε να αντικρύσωμε και εφέτος το σωτήριο φως της Αναστάσεώς Του. Κύριε, ευδόκησον και «Σταυρέ του Χριστού σώσον ημάς τη δυνάμει Σου!»

Σοφία Μπεκρή

Ζωηφόρος Σταυρός και θανατηφόρα αμαρτία

The post Ζωηφόρος Σταυρός και θανατηφόρα αμαρτία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.