«Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», είπε ο Κύριος εξηγώντας την παραβολή του σπορέως. Παρομοιάζει δηλαδή τον λόγο του Θεού με σπόρο. Γιατί άραγε; Για να παραστήσει την δύναμη του θείου λόγου. Μικρός και ασήμαντος φαίνεται ο κόκκος του σίτου· ένα ελάχιστο πραγματάκι, που το πατεί περήφανα ο άνθρωπος. Και όμως! Πόση δύναμη κρύβεται μέσα στον ελάχιστο αυτό κόκκο! Αρκεί να θαφτεί μέσα στη γη και να βρει τις κατάλληλες συνθήκες, για να ξεπεταχθεί από αυτόν βλαστάρι γεμάτο ζωή· βλαστάρι που θα είναι μετά από λίγους μήνες μεστωμένο στάχυ και θα έχει επάνω του τριάντα, εξήντα, ίσως και εκατό κόκκους σίτου!

Εκπληττόμαστε και θαυμάζουμε όταν σκεφτόμαστε την τεράστια δύναμη του μικρού αυτού κόκκου. Ε λοιπόν, δύναμη πολύ μεγαλύτερη και εκπληκτικότερη κρύβει ο λόγος του Θεού. Λόγια απλά και αδύνατα φαίνονται εκ πρώτης όψεως τα θεία λόγια· λόγια που μπορεί ο άνθρωπος να τα περιφρονήσει, όπως περιφρονεί τον κόκκο του σίτου· και όμως είναι λόγια παντοδύναμα.

Ο λόγος του Θεού είναι πρώτα-πρώτα η φωτιά που θερμαίνει και αναζωογονεί τις ψυχές. Ψυχές νεκρές, ψυχές που είχαν περιπέσει στην απιστία και δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τη θρησκεία, επέστρεψαν στην πίστη έπειτα από ένα κήρυγμα που άκουσαν ή έπειτα από την ανάγνωση ενός καλού βιβλίου. Άνθρωποι που είχαν το όνομα μόνο του Χριστιανού, χωρίς να λαμβάνουν μέρος στη ζωή της Εκκλησίας, άλλαξαν εντελώς ζωή με την ακρόαση ή τη μελέτη του θείου λόγου. Και βλέπουμε ανθρώπους, που δεν ήξεραν πριν τι θα πει ζωή χριστιανική, να εκκλησιάζονται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.

Πώς έγινε η μεταβολή αυτή; Ο λόγος του Θεού θέρμανε τις παγωμένες ψυχές τους· έδωσε νέα πνοή και τις ζωογόνησε. Και πραγματοποιείται έτσι ο λόγος του προφήτη Δαβίδ: «Ο νόμος του Κυρίου άμωμος, επιστρέφων ψυχάς» (Ψαλμ. 18:8). Τα λόγια του Κυρίου είναι άμωμα, τέλεια δηλαδή, και επιστρέφουν τις ψυχές από την απιστία στην πίστη, από την αδιαφορία και την ψυχρότητα στη θερμή και ζωντανή χριστιανική ζωή.

Ακόμη καλύτερα όμως φαίνεται η δύναμη του λόγου του Θεού στη μεταβολή ανθρώπων, που όχι απλώς έδειξαν αδιαφορία για την πίστη, αλλά και έκαναν με όλες τις δυνάμεις τους τα έργα της αμαρτίας· βουτήχθηκαν ολόκληροι στην αισχρότητα και τη διαφθορά· έγιναν δούλοι της αμαρτίας με το να διαπράττουν την αμαρτία. Πόσο βαριά και φρικτή είναι η σκλαβιά της αμαρτίας! Κι αυτήν όμως τη νικά ο λόγος του Θεού· ανασύρει τον άνθρωπο από τη λάσπη και τον βούρκο και τον υψώνει στην αγνότητα και την αγιότητα. Έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τον θυμώδη άνθρωπο, τον βάρβαρο, τον κακοποιό σε ήμερο, ευγενή, αγαθοποιό, σε παιδί του Θεού· ελευθερώνει πραγματικά από την αμαρτία. Και αυτό εννοούσε ο Κύριος όταν έλεγε: «γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8:32). Η αλήθεια, ο λόγος δηλαδή του Θεού, έχει τη δύναμη να ελευθερώνει τον άνθρωπο από το κράτος της αμαρτίας και να τον κάνει ελεύθερο πολίτη της βασιλείας του Θεού.

Έχει ακόμη ο λόγος του Θεού δύναμη φωτιστική. «Η εντολή Κυρίου τηλαυγής, φωτίζουσα οφθαλμούς», λέγει ο Δαβίδ (Ψαλμ. 18:9). Τα λόγια του Κυρίου είναι φωτεινά, αστραφτερά, και ανοίγουν τα μάτια· όχι τα μάτια του σώματος, αλλά τα μάτια της ψυχής, ώστε ο άνθρωπος να μαθαίνει και να εννοεί πράγματα που μόνος του ποτέ δεν θα τα μάθαινε, όσο κι αν προόδευε διανοητικά. Ποια είναι η καταγωγή μας και ο προορισμός μας· τι είναι ο Θεός και ποιες είναι οι σχέσεις του με τον άνθρωπο· ποια είναι η αξία του ανθρώπου και πώς πρέπει αυτός να ζει στον κόσμο· ποια θα είναι η κατάστασή του μετά τον θάνατό του· να μερικά ζητήματα που μόνο ο λόγος του Θεού μας τα διδάσκει και μας βοηθεί να τα κατανοήσουμε πλήρως.

Είναι λοιπόν ο λόγος του Θεού, σύμφωνα με μία άλλη ψαλμική έκφραση, «λύχνος τοις ποσί μου… και φως ταις τρίβοις μου» (Ψαλμ. 118:105)· λυχνάρι που με φωτίζει, ώστε τα πόδια μου να βαδίζουν σταθερά και να μη σκοντάφτουν, και φως λαμπρό που φωτίζει τον δρόμο μου, ώστε να βλέπω πού βαδίζω και ποιος είναι ο δρόμος που οδηγεί στη ζωή.

Δύναμη τεράστια λοιπόν εγκλείει ο λόγος του Θεού. Δύναμη που θερμαίνει, ελευθερώνει, φωτίζει. Αλλά τότε, θα ρωτήσουν πολλοί, γιατί τα αποτελέσματα του θείου λόγου δεν τα βλέπουμε σε όλους, όσοι τον ακούνε; Τόσα κηρύγματα που ακούγονται, τόσες θρησκευτικές ομιλίες που γίνονται, τόσα θρησκευτικά βιβλία και περιοδικά, θα έπρεπε να είχαν μεταβάλει την όψη του κόσμου, να είχαν κάνει παράδεισο τη γη. Γιατί δεν συμβαίνει αυτό;

Αν δεν καρποφορεί παντού και πάντοτε, αγαπητοί, ο λόγος του Θεού, το σφάλμα δεν βρίσκεται στον ίδιο· βρίσκεται στο χωράφι, στο οποίο σπέρνεται. Γιατί κι εδώ υπάρχει πλήρης αναλογία μεταξύ σπόρου και λόγου. Δεν αρκεί να σπαρεί ο σπόρος για να βλαστήσει· πρέπει να βρει και έδαφος κατάλληλο. Έδαφος πατημένο, έδαφος πετρώδες, έδαφος με αγκάθια δεν συντελεί στη βλάστηση και την καρποφορία. Και ο λόγος του Θεού πρέπει να βρει κατάλληλο πνευματικό έδαφος, που να έχει όλες τις απαραίτητες για τη βλάστηση προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές, θα δούμε αμέσως με συντομία.

Απαιτείται εν πρώτοις προθυμία και ενδιαφέρον για την ακρόαση και τη μελέτη του λόγου του Θεού. Το ενδιαφέρον που είχαν οι ακροατές του Κυρίου, οι οποίοι έτρεχαν από πόλη σε πόλη για να τον ακούσουν. Το ενδιαφέρον ακόμη που είχαν και οι μαθητές του Κυρίου, οι οποίοι όχι μόνο άκουγαν με προσοχή τη διδασκαλία του, αλλά και τον ρωτούσαν για να λύσουν κάθε απορία και κάθε σκοτεινό σημείο. Έτσι κι εμείς πρέπει να δείχνουμε ενδιαφέρον για τον λόγο του Θεού. Να φλέγεται η καρδιά μας για να ακούσουμε ένα κήρυγμα ή να μελετήσουμε ένα καλό βιβλίο· να λαχταρούμε για μία πνευματική συζήτηση· να εμβαθύνουμε και να ζητούμε να λύσουμε τις απορίες που τυχόν προκύπτουν από την ακρόαση και τη μελέτη. Χωρίς αυτή την ευλογημένη προθυμία θα μοιάζουμε με τον δρόμο, με την πατημένη γη, στην οποία ο σπόρος δεν πρόκειται να καρποφορήσει.

Αλλά δεν αρκεί η προθυμία. Χρειάζεται και πίστη. Πρέπει να πιστεύουμε ότι αυτά που ακούμε δεν είναι λόγια ανθρώπου, αλλά λόγια του Θεού, και επομένως πρέπει να πάρουμε απόφαση σταθερή να τα εφαρμόσουμε σε όλη μας τη ζωή. Να πιστεύουμε ακόμη ότι όλες τις δυσκολίες που θα παρουσιασθούν στην εφαρμογή του θείου λόγου θα τις νικήσει η βοήθεια και η δύναμη του Θεού. Χωρίς τη βαθιά αυτή πίστη ο πρώτος ενθουσιασμός και το ενδιαφέρον γρήγορα θα εξατμισθούν, όταν μάλιστα παρουσιασθούν δύσκολες περιστάσεις, πειρασμοί, διωγμοί και θλίψεις για την πίστη. Θα μοιάζουμε τότε με την πετρώδη γη, στην οποία το σιτάρι φυτρώνει εύκολα, αλλά και ξεραίνεται εύκολα· θα ανήκουμε στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων «οι προς καιρόν πιστεύουσι και εν καιρώ πειρασμού αφίστανται». Η πίστη είναι εκείνη που θα βοηθήσει, ώστε ο θείος λόγος να ρίξει ρίζα βαθιά στην ψυχή μας και να γίνει δένδρο ακλόνητο.

Αλλά και η καλύτερη γη χρειάζεται καλλιέργεια για να καρποφορήσει ο σπόρος. Έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη καλλιεργείας. Πρέπει να απαλλαγεί από όλα εκείνα τα αγκάθια και τα ζιζάνια που συμπνίγουν τον σπόρο και δεν τον αφήνουν να καρποφορήσει. Και ποια είναι αυτά; Είναι πρώτα, όπως μας λέγει ο Κύριος, οι μέριμνες· η αγωνία και η στενοχώρια για το τι θα φάμε, τι θα πιούμε, πώς θα ντυθούμε. Είναι έπειτα ο πλούτος· ο αγώνας για την αύξηση της περιουσίας με την μάταιη ελπίδα ότι ο πλούτος θα είναι στήριγμα στη ζωή μας. Είναι τέλος οι ηδονές, δηλαδή οι απολαύσεις, τα γλέντια, οι διασκεδάσεις, οι επιδείξεις, η φιλαρέσκεια, η κοσμική ζωή. Να ποια είναι τα αγκάθια που πρέπει να ξεριζωθούν για να παραδοθεί η ψυχή ολόκληρη και ελεύθερη στον λόγο του Θεού.

Όταν ο Κύριος τελείωσε την παραβολή του σπορέως, φώναξε σε όλους τους ακροατές του: «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Μας έδωσε ο Θεός αυτιά για να ακούμε· μας έδωσε και πνευματικά αυτιά, δηλαδή τον νου, για να καταλαβαίνουμε αυτά που ακούμε. Ας χρησιμοποιήσουμε τα θεία αυτά δώρα πρωτίστως για να ακούμε και να καταλαβαίνουμε τον λόγο του Θεού. Και ας τον ακούμε με προθυμία, με πίστη, με ψυχή καλλιεργημένη και απαλλαγμένη από κάθε είδους αγκάθια. Τότε θα είμαστε γη αγαθή. Τότε και ο λόγος του Θεού που σπείρεται στις ψυχές μας, δεν θα μένει άκαρπος, αλλά θα φέρει «καρπόν εκατονταπλασίονα».

Άγιος Νικόλαος Λαρίσης, 14/10/1956

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2026, σελ. 277.

«Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού» – Κυριακή Δ’ Λουκά

The post «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού» – Κυριακή Δ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ευαγγέλιο σημαίνει καλή και ευχάριστη είδηση. Κατ’ εξοχήν όμως ευαγγέλιο είναι η είδηση για την ενανθρώπηση του Κυρίου, την θυσία και την ανάστασή του «υπέρ ημών». Χαρά προκαλεί κάθε ευχάριστη είδηση. Αλλά ποια άλλη περισσότερο χαρμόσυνη είδηση ακούστηκε ποτέ από αυτή της λυτρώσεώς μας από την αμαρτία και τον θάνατο και του προορισμού μας για αιώνια ζωή; Αυτή η είδηση προφητεύθηκε από τους προφήτες και κηρύχθηκε από τον Κύριο και τους αποστόλους.

Το Ευαγγέλιο κηρύσσεται και σήμερα:

– Με τις άγιες Γραφές, τις οποίες ακούμε στους ναούς κατά την θεία λατρεία.

– Με το θείο κήρυγμα στους ναούς, σε ενοριακές και άλλες αίθουσες, κατηχητικά σχολεία, φιλικούς κύκλους μελέτης κ.α.

– Με πλήθος ερμηνευτικά και οικοδομητικά βιβλία.

Ποιες οι υποχρεώσεις μας προς το Ευαγγέλιο:

– Να το ακούμε όταν αναγινώσκεται και κηρύττεται.

– Να το μελετούμε στο σπίτι, βοηθούμενοι στην κατανόησή του από τις έγκυρες ερμηνείες.

– Να το εφαρμόζουμε. Το Ευαγγέλιο δεν είναι μόνο η καλή είδηση της σωτηρίας μας. Είναι και οι κανόνες ζωής και οι προϋποθέσεις που πρέπει να έχουμε για να κερδίσουμε την σωτηρία.

Οι Κορίνθιοι και οι άλλοι Χριστιανοί της πρώτης εποχής τότε μόλις είχαν ακούσει το Ευαγγέλιο. Εμείς το ακούμε και το γνωρίζουμε από την παιδική ηλικία. Ας φροντίζουμε να επαυξάνουμε και να τελειοποιούμε την γνώση του. Και προπαντός ας το έχουμε κανόνα και οδηγό στη ζωή μας. Τότε το Ευαγγέλιο θα μας οδηγήσει στη σωτηρία και την αιώνια ζωή.

(Άγιος Αθανάσιος Παλαιοκάστρου 26/8/2001)

Η ομιλία αυτή παρατίθεται ως σχεδίασμα, διότι δεν υπάρχει στο αρχείο σε ανεπτυγμένη μορφή.

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 154.

«Αδελφοί, γνωρίζω υμίν το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν»

The post «Αδελφοί, γνωρίζω υμίν το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Τις κακουχίες και ταλαιπωρίες που υφίσταντο οι απόστολοι χάριν του Ευαγγελίου περιγράφει ο απόστολος Παύλος στην αποστολική περικοπή που αναγνώσθηκε σήμερα (Α’ Κορ. 4:9-16). Υποχρεωμένοι να μεταβαίνουν από πόλη σε πόλη για την διάδοση του Ευαγγελίου, αντιμετώπιζαν πείνα και δίψα και ψύχος στις οδοιπορίες τους, ενώ συγχρόνως εργάζονταν για τη συντήρησή τους. Εκτός όμως από τις φυσικές αυτές δυσχέρειες συναντούσαν και την αντίδραση των απίστων, τους χλευασμούς και τις ύβρεις τους, πολλές φορές δε και διωγμούς, φυλακίσεις, ραβδισμούς, μαστιγώσεις.

Πώς αντιμετώπιζαν την εχθρική αυτή συμπεριφορά; Αυτό ακριβώς λέει ο Παύλος: «Όταν μας ειρωνεύονται και μας περιγελούν, εμείς ευχόμαστε αγαθά γι’ αυτούς. Όταν μας καταδιώκουν, δείχνουμε ανοχή προς τους διώκτες μας και συμπεριφερόμαστε προς αυτούς με πραότητα. Όταν μας δυσφημούν και μας συκοφαντούν, εμείς απαντούμε με λόγια γλυκά και παρακλητικά».

Οι λόγοι αυτοί του Παύλου και η συμπεριφορά των αποστόλων πρέπει να είναι οδηγός και κανόνας και για τη δική μας συμπεριφορά σε παρόμοιες περιπτώσεις. Πολύ συχνά αντιμετωπίζουμε την κακία των άλλων προς εμάς, η οποία εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους: με ύβρεις και ειρωνείες, με συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες, αλλά και με κάθε είδους αδικίες σε ζητήματα οικονομικά, κτηματικά, υπηρεσιακά κτλ. Τι κάνουμε τότε; Συνήθως καταλαμβανόμαστε από θυμό και οργή εναντίον αυτών που μας αδικούν. Ανταποδίδουμε τις ύβρεις και τις συκοφαντίες. Διακόπτουμε τις σχέσεις μας μαζί τους. Ξεσπούμε σε κατάρες εναντίον τους. Εμπλεκόμαστε σε δικαστικούς αγώνες. Προβαίνουμε σε αντεκδικήσεις.

Αλλά τέτοια συμπεριφορά κάθε άλλο παρά χριστιανική είναι. Τη συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό την καθόρισε ο Κύριος λέγοντας: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ. 5:44). Αλλά και ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει: «Μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόντες… εάν ουν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν… μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. 12:17,20-21). Γενικά την συμπεριφορά μας πρέπει να διακρίνει η συγχωρητικότητα, η ανεξικακία και η μακροθυμία και όχι η μνησικακία και η εκδικητικότητα.

Υπόδειγμα τέτοιας συμπεριφοράς έχουμε τον ίδιο τον Κύριο, «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει» (Α’ Πέτρ. 2:23), αλλά προσευχόταν για τους σταυρωτές του λέγοντας: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23:34). Αλλά και ο πρωτομάρτυς Στέφανος ενώ τον λιθοβολούσαν παρακαλούσε: «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην» (Πραξ. 7:60). Παρόμοια ήταν και των αποστόλων και όλων των αγίων η συμπεριφορά.

Τα πρότυπα αυτά ας μας εμπνέουν και ας κατευθύνουν τις σχέσεις μας προς τους συνανθρώπους μας. Μόνο με τέτοια συμπεριφορά είναι δυνατό να έχουμε ειρηνικές σχέσεις προς αυτούς. Και αν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται, οπωσδήποτε θα έχουμε εμείς ειρήνη στην ψυχή μας και πλούσια την ευλογία του Θεού.

(Άγιος Αθανάσιος Παλαιοκάστρου 12/8/2001)

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 150.

Η συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό

The post Η συμπεριφορά που αρμόζει σε Χριστιανό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Αδελφοί, έχοντες χαρίσματα κατά την χάριν την δοθείσαν ημίν διάφορα». Πολλά και διάφορα είναι, λέει ο θείος Παύλος, τα χαρίσματα που διανέμει στους πιστούς το Άγιο Πνεύμα. Δεν τα δίνει σε όλους όλα ο Θεός, αλλά στον ένα τούτο το χάρισμα, στον άλλον εκείνο, ώστε ο καθένας να βοηθεί τον άλλο, αλλά και να έχει ανάγκη της βοηθείας του άλλου, όπως ακριβώς και στο ανθρώπινο σώμα τα διάφορα μέλη επιτελούν διάφορες αποστολές κι έτσι αλληλοβοηθούνται και αλληλοεξυπηρετούνται. Ας μη ζητεί λοιπόν εγωιστικά ο καθένας όλα τα χαρίσματα, αλλά ας αρκείται σ’ αυτά που του έδωσε ο Θεός, κι αυτά ας ασκεί και ας καλλιεργεί. «Είτε προφητείαν, κατά την αναλογίαν της πίστεως». Εκείνος π.χ. που έλαβε το χάρισμα να προφητεύει και να αποκαλύπτει το θέλημα του Θεού, ας προφητεύει σύμφωνα με το χάρισμα που του δόθηκε ανάλογα με το μέτρο της πίστεώς του. «Είτε διακονίαν, εν τη διακονία». Εκείνος που έχει το χάρισμα κάποιας εκκλησιαστικής υπηρεσίας, ας το καλλιεργεί με προθυμία. «Είτε ο διδάσκων, εν τη διδασκαλία». Εκείνος πάλι που έχει την ικανότητα να διδάσκει και να μεταδίδει στους άλλους τις χριστιανικές αλήθειες, ας ασκεί συστηματικά αλλά και ταπεινά το χάρισμα αυτό. «Είτε ο παρακαλών, εν τη παρακλήσει». Άλλος έχει το χάρισμα να παρακινεί και να προτρέπει στην εκτέλεση του αγαθού και να παρηγορεί τους πονεμένους και λυπημένους· ας μένει λοιπόν στο έργο της προτροπής και της παρηγορίας.

Αλλά πρέπει να προσέξει ο Χριστιανός και τον τρόπο, με τον οποίο ασκεί το χάρισμά του. Να μερικά παραδείγματα: «Ο μεταδιδούς, εν απλότητι». Εκείνος που μεταδίδει στους άλλους είτε υλικά είτε πνευματικά αγαθά, ας το κάνει με αφέλεια και απλότητα, χωρίς εγωισμό και επίδειξη. «Ο προϊστάμενος, εν σπουδή». Εκείνος που είναι επικεφαλής ενός οποιουδήποτε έργου, ας κάνει το έργο αυτό με προθυμία και δραστηριότητα. «Ο ελεών, εν ιλαρότητι». Κι εκείνος που δίνει ελεημοσύνη, ας τη δίνει όχι με στενοχώρια ή από ανάγκη, αλλά με χαρά και προθυμία, με αγάπη και καταδεκτικότητα.

«Η αγάπη ανυπόκριτος». Αγάπη οφείλουμε να δείχνουμε προς όλους· και πρέπει να είναι η αγάπη αυτή ειλικρινής και απαλλαγμένη από κάθε υποκρισία και ιδιοτέλεια. «Αποστυγούντες το πονηρόν». Με όλη τη δύναμη της ψυχής σας να μισείτε και να αποστρέφεστε το κακό. «Κολλώμενοι τω αγαθώ». Με όλη τη δύναμη της ψυχής σας πάλι να είστε προσκολλημένοι στο καλό. «Τη φιλαδελφία εις αλλήλους φιλόστοργοι». Σαν αδελφό να θεωρείτε ο ένας τον άλλο και αδελφική στοργή να δείχνετε μεταξύ σας. «Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι». Ο καθένας ας προλαβαίνει τον άλλον, όχι για να πάρει τα πρωτεία της τιμής, αλλά για να τα δώσει σ’ εκείνον. «Τη σπουδή μη οκνηροί». Για κάθε καλό έργο χρειάζεται προθυμία και επιμέλεια· ας μην είμαστε λοιπόν δυσκίνητοι και οκνηροί, αλλά δραστήριοι και ενεργητικοί. «Τω πνεύματι ζέοντες». Οι ψυχές σας να είναι πάντοτε θερμές από τη φλόγα του Αγίου Πνεύματος. «Τω Κυρίω δουλεύοντες». Με όλα αυτά να υπηρετείτε σαν πιστοί και αφοσιωμένοι δούλοι τον Κύριο.

«Τη ελπίδι χαίροντες». Η ακλόνητη ελπίδα για τα μέλλοντα αγαθά να γεμίζει τις καρδιές σας από χαρά. «Τη θλίψει υπομένοντες». Η ίδια αυτή ελπίδα ας σας δίνει δύναμη, για να δείχνετε υπομονή στις θλίψεις.

«Τη προσευχή προσκαρτερούντες». Επειδή για την κατόρθωση της αρετής και κάθε καλού έργου χρειάζεται η δύναμη και η βοήθεια του Θεού, γι’ αυτό να επιμένετε στην προσευχή, δια της οποίας θα επιτύχετε την ενίσχυση αυτή.

«Ταις χρείαις των αγίων κοινωνούντες». Υπάρχουν αδελφοί Χριστιανοί που έχουν ανάγκες διάφορες· τις ανάγκες αυτές να τις θεωρείτε σαν δικές σας ανάγκες και να σπεύδετε να βοηθήσετε τους αδελφούς σας. «Την φιλοξενίαν διώκοντες». Να είστε φιλόξενοι· και να επιδιώκετε την φιλοξενία. Μη περιμένετε να σας τη ζητήσουν οι ξένοι, αλλά προσφέρετέ την με προθυμία. «Ευλογείτε τους διώκοντας υμάς». Όχι μόνο εκείνους που σας αγαπούν, αλλά κι εκείνους που σας διώκουν, να τους ευλογείτε· να εύχεσθε και να λέτε καλά λόγια γι’ αυτούς. «Ευλογείτε και μη καταράσθε». Ποτέ ας μη βγει από το στόμα σας κατάρα και λόγος πικρός· πάντοτε και για όλους τους ανθρώπους να λέτε λόγους καλούς, λόγους αγάπης.

Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 133.

Τα διάφορα χαρίσματα που διανέμει το Άγιο Πνεύμα

The post Τα διάφορα χαρίσματα που διανέμει το Άγιο Πνεύμα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.