Να διαβάσουμε την «Παρακλητική», το «Τριώδιο» για να δούμε εκεί πέρα όλη την ιστορία του ανθρώπου και πώς ο άνθρωπος οδηγείται από την κόλαση στον Παράδεισο, πώς θεραπεύεται. Να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε, ο καθένας όσο μπορεί σήμερα και την επόμενη μέρα λίγο παραπάνω. Να βάλουμε μία αρχή να κόβουμε τα πάθη μας. Με αυτό τον τρόπο ανοίγει ο νους του ανθρώπου, ανοίγει το οπτικό της ψυχής και αντιλαμβάνεται καλύτερα το συμφέρον του. Αυτή είναι όλη η υπόθεση. Να δούμε καλά τι μας συμφέρει.

Ο Θεός δεν μας τα λέει αυτά γιατί έχει ανάγκη τη δική μας αναμαρτησία. Είναι αυτάρκης, ανενδεής, δεν έχει καμία ανάγκη. Μας έπλασε από αγάπη, όμως μας δίνει και απόλυτη ελευθερία. Μας σέβεται και μας αγαπάει όποιον δρόμο κι αν πάρουμε. Το ζήτημα είναι ότι εμείς πνιγόμαστε στην αγάπη Του όταν δεν έχουμε μάθει να τη ζούμε. Το συμφέρον μας, λοιπόν, είναι να βαδίζουμε όπως θέλει ο Θεός, γιατί τότε θα αισθανόμαστε την αγάπη Του, που έρχεται επάνω μας σαν ποτάμι, να μας δροσίζει, να μας θάλπει. Θα αισθανόμαστε ότι μας κάνει καινούργιους ανθρώπους, αναγεννημένους.

Αν, όμως, δεν έχουμε μάθει αυτή την αγάπη να τη ζούμε και να τη γευόμαστε, αν δηλαδή δεν έχουμε καταλάβει το πνευματικό μας συμφέρον, αυτή η αγάπη του Θεού θα γίνει η ίδια μας η κόλαση. Ο Θεός όντως θα μας κρίνει και αυτό που ακούμε ότι θα κριθούμε από μόνοι μας δεν είναι ακριβές. Από τη στιγμή που ο Θεός μας αγαπά δεν κρινόμαστε μόνοι μας. Γιατί αυτή είναι μία ενέργεια του Θεού, μία κίνησή Του προς εμάς. Αναγκαστικά θα κριθούμε γιατί είτε θα δεχτούμε την αγάπη Του – στη Δευτέρα Παρουσία – και θα χαιρόμαστε με αυτή, είτε, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να τη γευτούμε, αυτή την αγάπη θα την αισθανόμαστε σαν τη μεγαλύτερη φλόγα, σαν τη μεγαλύτερη κόλαση. Αν, λοιπόν, δε μας έκρινε ο Θεός δεν θα έπρεπε να έρθει εν δόξη στη Δευτέρα Παρουσία αλλά να κρύψει το φως Του και τη δόξα Του.

Σαφώς συμμετέχουμε σε αυτό γιατί σε μας έγκειται η προετοιμασία για το πώς θα δεχτούμε το φως Του και την αγάπη Του. Μας χαρίζει την αγάπη Του και αυτοί που δεν έχουν μάθει να μετανοούν και αυτοί που μέσα από τη μετάνοια δεν έχουν οδηγηθεί στο δρόμο της αγάπης θα πνιγούν από αυτήν.

Υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι ανάπηροι να αγαπήσουν. Τους αγαπάς και σε διώχνουν, δεν μπορούν να δεχθούν την αγάπη σου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχθούν ακόμη και την πιο διακριτική αγάπη. Όσο πιο πολύ τους χαρίζεσαι τόσο πιο πολύ μαστιγώνονται, τόσο πιο πολύ αισθάνονται ότι απειλούνται. Αισθάνονται ότι δέχονται επίθεση γιατί δεν έχουν μάθει να αγαπούν.

Μετά τη Δευτέρα Παρουσία αυτό θα είναι μία μεγάλη κόλαση. Ο φωτεινός Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός, θα λάμπει εν δόξη. Κάποιοι θα Τον κοιτάζουν, θα χαίρονται και θα καμαρώνουν και κάποιοι θα είναι σαν τα αρρωστημένα μάτια που δεν μπορούν να κοιτάξουν και πονάνε. Θα Τον αισθάνονται σαν σκοτάδι. Θα θέλουν να αποφύγουν αυτό το φως, όμως αυτό θα είναι παντού. Και τους μεν μετανοούντες – και γι’ αυτό δικαίους – θα τους φωτίζει, θα τους καθαρίζει, θα τους αγιάζει και θα τους οδηγεί από δόξα σε δόξα, από φωτεινότητα σε φωτεινότητα κι από αγιότητα σε αγιότητα. Το ίδιο φως, όμως, για τους μη μετανοημένους θα είναι πυρ καυστικόν, θα τους καίει, δεν θα τους φωτίζει.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 135 (αποσπάσματα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Να δεχτούμε το φως και την αγάπη του Θεού

The post Να δεχτούμε το φως και την αγάπη του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να από πού προκύπτουν οι εντολές, το τυπικό, η νηστεία και όλοι αυτοί οι ασκητικοί κανόνες της Εκκλησίας. Κόβεται το θέλημά μας και το λιβάνισμα του ειδώλου μας. Και μόλις προσπαθήσουμε να τηρήσουμε αυτά που θέλει ο Θεός, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αποτυχία μας. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να πει ότι τα τηρεί όλα. Όλοι κάπου σκοντάφτουμε: Τα καταφέρνεις στην προσευχή, στη νηστεία μπορεί να τα χάσεις. Τα καταφέρνεις και στη νηστεία, θα το βρεις παρακάτω που σε πιάνει η υποκρισία. Τα καταφέρνεις και δεν είσαι υποκριτής, δεν θα κάνεις εύκολα ελεημοσύνη. Τα καταφέρνεις και σ’ αυτό, κάπου αλλού θα έρχεται ο διάβολος και θα σου μαγαρίζει το νου με πονηριές.

Πάντα έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις πόσο τέλειος δεν είσαι. Πόσο ελλειμματικός είσαι. Κι αυτό σου δημιουργεί τη δυνατότητα αλλά και την αναγκαιότητα να ζητάς τον Θεό να έρθει να σε τελειοποιήσει, να βλέπεις τον Χριστό ως Εκείνον που έρχεται να σου δώσει ό,τι σου λείπει. Και γι’ αυτό τον λόγο να κινείσαι πλέον προς τον Θεό από ανάγκη, από φιλότιμο, από συμφέρον κι από χίλιους λόγους. Να Τον αποζητάς και να Τον αγαπάς.

Κι έτσι σιγά-σιγά βλέποντας ότι ο Χριστός δεν σου γυρίζει την πλάτη – έστω κι αν καμιά φορά έτσι φαίνεται – και σου δίνει ό,τι χρειάζεσαι, Τον πλησιάζεις, Τον αγαπάς, Τον γνωρίζεις. Βλέπεις τα γνωρίσματα της αγάπης Του, οδηγείσαι στην αγάπη και μέσα από την αγάπη στον Θεό οδηγείσαι στην αγάπη στον συνάνθρωπο. Και πλέον δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου όταν ξέρεις ότι δίπλα σου κάποιοι έχουν πολλές ανάγκες – υλικές, πνευματικές, συναισθηματικές, ανθρώπινες ανάγκες. Κοιμάσαι, ξυπνάς και έχεις μέσα σου μία έννοια, να προσπαθήσεις να δώσεις ό,τι καλύτερο μπορείς σε αυτούς που είναι δίπλα σου. Ξεκινάς από τους διπλανούς σου και απλώνεσαι και παραπέρα.

* * *

Αυτή είναι η αγάπη του Ευαγγελίου, αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης. Οι άλλοι δρόμοι στους οποίους κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε, χωρίς να δεχόμαστε υποδείξεις γιατί θεωρούμε ότι ξέρουμε καλύτερα, δεν οδηγούν σε αγάπη, αλλά σε απύθμενη κακία, σε μίσος. Όμως, αυτό το μίσος ο πρώτος που το λαμβάνει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Η πορεία αυτή είναι αυτοκαταστροφική και δεν μας το λένε στην εποχή που ζούμε. Μας δείχνουν το τυρί και μας κρύβουνε τη φάκα, μας δείχνουν κάτι που γυαλίζει λέγοντας ότι είναι χρυσός αλλά είναι κάλπικη λίρα.

Αυτό το γευόμαστε πρώτοι εμείς. Γι’ αυτό στην εποχή μας την τόσο “αγαπητική”, την τόσο ασύδοτη και “ελεύθερη”, κυριεύει τις ψυχές των ανθρώπων η αθυμία, δηλαδή η έλλειψη διάθεσης να ζήσεις οτιδήποτε. Δεν θέλεις ούτε να χαρείς, ούτε να λυπηθείς, πέφτεις σε κατάθλιψη και βρίσκεσαι ένα σκαλί πριν την απελπισία. Θέλεις αν είναι δυνατόν να πεθάνεις τώρα να ησυχάσεις, αλλά φοβάσαι και τον θάνατο κι ούτε να πεθάνεις θέλεις. Δεν ξέρεις τι θέλεις, νομίζεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει αέρας να ανασάνεις. Αυτό ζει σήμερα ο κόσμος γιατί τον άφησαν απόλυτα ελεύθερο.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 132 (αποσπάσματα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Ο δρόμος της αγάπης

The post Ο δρόμος της αγάπης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όμως εμείς μπερδευόμαστε. Γιατί όσοι μιλάνε για αγάπη στην εποχή μας πιστεύουν ότι δεν χρειάζονται ούτε οι εντολές, ούτε οι τύποι, ούτε οι κανόνες της Εκκλησίας, ούτε οι κώδικες ηθικής συμπεριφοράς. Πιστεύουν ότι αυτά δεσμεύουν τους ανθρώπους κι ότι το μόνο που χρειάζεται είναι η αγάπη. Και εν ονόματι της αγάπης φτιάχνουμε έμφυλες ταυτότητες, χωρίζουμε τους ανθρώπους σε ξενοφοβικούς και μη ξενοφοβικούς, σε ομοφοβικούς και μη ομοφοβικούς. Εν ονόματι μιας αγάπης που σκεπάζει τα πάντα ανακατεύουμε ολόκληρο τον κόσμο, σαν να έχουμε πάρει μία κουτάλα και να ανακατεύουμε την κόλαση και ό,τι βγαίνει πάνω πάνω το ονομάζουμε «αγάπη». Αθωώνουμε εαυτούς και αλλήλους και φτιάχνουμε μία εικόνα μεγάλης σύγχυσης. Η εποχή μας πρεσβεύει ότι κανέναν δεν πρέπει να καταδικάζουμε, όλους πρέπει να τους αγαπάμε και ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει.

Ο Χριστός αυτό δεν το αρνήθηκε σε κανέναν. Ο Απόστολος Παύλος λέει «Πάντα μοι έξεστι», όλα μου επιτρέπονται. Τη μεγαλύτερη αθώωση την έχει μέσα η Γραφή. Η Γραφή, όμως, επειδή αληθεύει εν αγάπη και αγαπά εν αληθεία, επειδή ο Θεός από αγάπη δεν μας αφήνει στην πλάνη, συμπληρώνει «αλλ’ ου πάντα συμφέρει», αλλά δεν συμφέρουν όλα. Έρχεται, λοιπόν, με άλλα λόγια ο Απόστολος Παύλος, αυτός ο θεόπνευστος και θεόκλητος Απόστολος της Εκκλησίας μας – ο οποίος αρχικά πολεμούσε τον Θεό – και μας δίνει το ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε όλους τους κανόνες της Εκκλησίας, όλο το νόμο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Δεν είναι η αμαρτία αυτό με το οποίο θυμώνει ο Θεός, ούτε αμαρτία είναι αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε. Αμαρτία είναι αυτό που δεν μας συμφέρει. Κι έτσι, λοιπόν, καταλαβαίνουμε. Κι έρχεται ο ίδιος ο Θεός ως Πλάστης και Δημιουργός και μας αναγγέλλει τι μας συμφέρει και τι όχι. Αυτός είναι ουσιαστικά ο νόμος του Θεού. Είναι ξεκάθαρο ότι αμαρτίες είναι αυτά που δεν μας συμφέρουν. Κι εμείς νιώθουμε καταπιεσμένοι.

Ο Θεός, όμως, δεν έχει ισλαμικό νόμο, δεν κόβει το χέρι του κλέφτη. Μας αφήνει ελεύθερους να αμαρτάνουμε και να βαφτίζουμε την αμαρτία μας αρετή. Δεν μας δεσμεύει, αλλά μας λέει και την αλήθεια. Ως Πλάστης μας, γνωρίζει καλύτερα τι μας συμφέρει, τι μας ταιριάζει και μας το αποκαλύπτει. Ο πατέρας προειδοποιεί το παιδί του, πού υπάρχει κίνδυνος· το ίδιο κάνει κι ο Θεός.

Ο άνθρωπος στην εποχή μας, όμως, θέλει να μένει τυφλός, να αποφασίζει ο ίδιος τι συμφέρει και τι όχι. Έγινε απόλυτη αξία, μπήκε στο κέντρο της ζωής και κάθε τόσο αποφασίζει εκ νέου τι τον συμφέρει. Τα αποτελέσματα, όμως, δεν τα βλέπουμε; Δεν μπορούμε να δούμε ότι αυτή η τακτική όντως δεν μας συμφέρει και ότι δεν βγαίνει τίποτα καλό;

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ.  (αποσπάσματα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Ποια είναι η αγάπη και πώς θα οδηγηθούμε σε αυτήν

The post Ποια είναι η αγάπη και πώς θα οδηγηθούμε σε αυτήν appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αλλά το μυστικό στην πνευματική ζωή είναι να μπορούμε να ζούμε το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο την κάθε στιγμή. Να μας γίνει βίωμα. Αυτό φιλοδοξεί η Εκκλησία, να μπορούμε να ζούμε την κάθε στιγμή το περίφημο «πίπτε, έγειρε» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, που αναφέρει στον « Αόρατο πόλεμο». Όσες φορές κι αν πέσουμε, να σηκωθούμε και θα σωθούμε. Ο Θεός θέλει να μας βάλει τη δίψα για διαρκή ανακαίνιση, για διαρκή αλλαγή και αναγέννηση. Γιατί ξέρει ότι ως άνθρωποι είμαστε αδύναμοι και γεμάτοι ροπές προς την αντίθετη κατεύθυνση. Θέλει να σώσει εμάς, που τη μία στιγμή Τον ομολογούμε, Τον υμνούμε και Τον δοξάζουμε και την άλλη λέμε τα αντίθετα. Βάζει μπροστά μας τη μετάνοια. Αυτή τη μετάνοια, αυτή την αλλαγή που θέλει να τη ζούμε κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο.

Με αυτόν τον τρόπο θα σωθούμε. Δεν υπάρχει άλλος. Ό,τι κάνουμε στην Εκκλησία γίνεται με αυτό τον στόχο της αλλαγής. Εδώ είναι το μεγάλο μυστικό: να ζούμε έτσι αδιάκοπα, χωρίς διακοπές. Αυτό να είναι το εργόχειρό μας. Να σκεφτόμαστε τι κάνουμε τώρα και την ίδια στιγμή να βρίσκουμε τρόπο να το αλλάξουμε. Αυτός είναι τρόπος ζωής. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να είναι πιο απαραίτητο. Να ζούμε μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας με αυτόν τον τρόπο ζωής, της διαρκούς αλλαγής, της διαρκούς ανακαίνισης, της διαρκούς μετάνοιας.

Γι’ αυτό ζητάμε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας να τον διανύσουμε με ειρήνη στην καρδιά, να μην ταραζόμαστε, να μην απελπιζόμαστε. Όλοι ταραζόμαστε, όταν αμαρτάνουμε, αλλά δεν πειράζει, να το πάρουμε απόφαση και να μην έχουμε μεγαλύτερη εσωτερική ταραχή. Απ’ τη μία στιγμή στην άλλη έχουμε πολλές μεταπτώσεις, είμαστε πολύ ευεπηρέαστοι, παρασυρόμαστε από τον «άνεμο» και τη ζάλη των παθών. Ταυτόχρονα να έχουμε τη νηφαλιότητα να πούμε «Και πάλι κοντά Σου, Χριστέ μου». Με αυτόν τον τρόπο λένε οι πατέρες ότι ο άνθρωπος αποκτά σιγά-σιγά ένα μόνιμο πνεύμα συντριβής και εσωτερικής μετάνοιας. Αποκτά αυτό το πένθος που μακαρίζεται: «Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται». Ποιο πένθος;

Πένθος για τις αμαρτίες μας. Αυτό διέπει όλη τη ζωή της Εκκλησίας. Ένα πένθος, όμως, που δεν του φέρνει απελπισία, ένα πένθος που και το μαύρο το κάνει όμορφο χρώμα και το χαίρεται. Η Εκκλησία έχει μάθει το πένθος να το διασκεδάζει, να το χαίρεται γιατί ξέρει ότι από αυτό θα έρθει και η παράκληση, θα έρθει η παρηγοριά.

Υπάρχει μία απλότητα στο «πίπτε, έγειρε», στη χαρά και τη λύπη. Να χαιρόμαστε για τη σωτηρία μας και να στεναχωριόμαστε για τις αμαρτίες μας, χωρίς όμως να πιεζόμαστε υπερβολικά ή να απελπιζόμαστε, χωρίς να προσπαθούμε να δικαιολογηθούμε. Να έχουμε απλότητα και όταν πέφτουμε να σηκωνόμαστε. Καμιά φορά παραχωρεί ο Θεός να αποστατήσουμε, να Τον αρνηθούμε και να πέσουμε. Σέβεται την ελευθερία μας και μας αγαπάει μέσα στην πτώση μας. Μας αφήνει να πέσουμε γιατί καταλαβαίνει ότι από εκεί θα οικονομηθεί καλύτερα η σωτηρία μας. Πολλές φορές θέλουμε με την ελευθερία μας να δοκιμάσουμε τα πάντα. Ζούμε σε μία κοινωνία που δοκιμάζει τα πάντα. Έχουμε, όμως, έναν Θεό τόσο σταθερό, που αμετακίνητα μας αγαπά όλους. Και αφού επιτρέπει να δοκιμάσουμε, μας περιμένει να γυρίσουμε σε Αυτόν και να μας θεραπεύσει. Στέκει εκεί, η Άβυσσος του ελέους, το Άπειρο της αγάπης.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 40 (αποσπάσματα από την ομιλία «Όχι στις ψευδαισθήσεις»).

«Πίπτε, έγειρε»

The post «Πίπτε, έγειρε» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.