Από αυτά και μόνο φαίνεται πως το θέμα της αγωγής και διαμόρφωσης της προσωπικότητας του παιδιού, του ανθρώπου, συναρτάται απόλυτα με την αντίληψη που έχομε για τον άνθρωπο, την προέλευση και τον προορισμό του. Ο άνθρωπος, ως εικόνα του Θεού, που έχει προορισμό τη θέωση και τη σωτηρία, γεννιέται, αναπτύσσεται και μεγαλώνει μέσα στα πλαίσια μιας οικογένειας. Που σημαίνει πως η οικογένεια, η κοιτίδα και το λίκνο του ανθρώπου, θα πρέπει να λειτουργεί σωστά, για να αναπτύσσεται σ΄ αυτήν και όχι να συμπνίγεται η προσωπικότητα του ανθρώπου…

Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του κατά την ενδομήτρια ζωή είναι αναντικατάστατη. Είναι το ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο θα οικοδομήσει τη ζωή του. Αντίθετα, η έλλειψη αγάπης, η ταραχή και η μελαγχολία για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, το άγχος και η αγωνία για το «τι θα το κάνουμε αυτό το παιδί» προκαλούν αθεράπευτα τραύματα στην ψυχή του. Είναι αποδειγμένο πως παιδιά που στερήθηκαν την αγάπη των γονιών στα πρώτα στάδια της ζωής τους, συχνά αδυνατούν να υπομείνουν και τις ελάχιστες τραυματικές εμπειρίες, που αναπόφευκτα θα συναντήσουν στη ζωή. Ακόμη, συμπτώματα αντιδραστικότητας, απειθαρχίας, νευρικότητας και αναρχικότητας έχουν τις ρίζες τους στην έλλειψη αγάπης και σε ταραγμένο περιβάλλον κατά τους μήνες της εγκυμοσύνης.

Έτσι, αν θέλουμε μία ομαλή, φυσική, συναισθηματική και πνευματική κατάσταση των παιδιών μας, θα πρέπει να προσέξουμε πώς ζούμε στο σπίτι. Χρειάζεται αγάπη, αλληλοκατανόηση, υπομονή, ταπείνωση, ανοχή, αλληλοανάπαυση, με μία λέξη χριστιανική ζωή. Βίαιοι θόρυβοι, τεταμένη ατμόσφαιρα, διαπληκτισμοί και ένταση στο σπίτι κατά την ενδομήτρια ζωή του βρέφους έχουν καταστροφικές συνέπειες. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της μάνας δημιουργούν το κλίμα μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί το μωρό. Η καρδιά της θα πρέπει να ξεχειλίζει από ένα καλωσόρισμα αγάπης και προσευχής για το νέο της παιδί.

Φυσικά αυτή η κατάσταση πρέπει να συνεχίζεται και να ενεργοποιείται και μετά τη γέννηση του παιδιού. Επίσης το σχολείο θα πρέπει επί τέλους να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να πει τι ανθρώπους θέλει να διαπλάσει. Σήμερα κινούμαστε σ’ ένα ευρύ φάσμα στόχων και επιδιώξεων σαν αποτέλεσμα αντιγραφής πλείστων ξενικών προτύπων. Κι ενώ θεωρητικά μιλάμε για ελληνοχριστιανικό χαρακτήρα της αγωγής, καταλήγουμε σ’ ένα «μουντιαλισμό» όπου ισχύει το «ο θάνατός σου η ζωή μου». Μια συνεχής ανταγωνιστικότητα, ένα συνεχές αγκομαχητό από το σχολείο στο φροντιστήριο, από το ινστιτούτο στο ωδείο, από τα ιδιαίτερα στα επιμορφωτικά. Μια συνεχής διάσπαση του προσώπου, ένα συνεχές άγχος και αγωνία για τις εξετάσεις, για μία θέση στο πανεπιστήμιο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το καταστροφικό – εκθεμελιωτικό έργο κάποιων μέσων της κοινωνίας, όπως η τηλεόραση. Εδώ, σαν να τέθηκε πρωταρχικός στόχος η καταβαράθρωση της προσωπικότητας, η δημιουργία χούλιγκανς.

Από την πρώτη παιδική ηλικία, πριν καν μάθει να διαβάζει το παιδί, πόσα απαράδεκτα μηνύματα δεν παίρνει από τη μικρή οθόνη! Έτσι γίνονται συνήθεια εγκληματικές πράξεις, βιαιοπραγίες, χυδαιότητες, ανέντιμες ενέργειες, εκδηλώσεις διαφθοράς και απάτης. Υπολογίστηκε ότι μέσα σε 2-3 ώρες τα παιδιά μπορούν να δουν μέχρι 50 θανάτους. Βλέπουν δολοφονίες, βιαιότητες, βασανιστήρια, αιματηρά εγκλήματα που γίνονται από γκάκστερς μανιακούς ή υπεράνθρωπους. Το 81% των προγραμμάτων περιέχει βία.

Κάθε κωμωδία περιέχει κατά μέσον όρο τρία στιγμιότυπα βίας, ενώ μία ταινία κινουμένων σχεδίων κατά μέσο όρο εφτά. Και, φυσικά, το καταστροφικό έργο της τηλεόρασης και άλλων όμοιων μέσων συνεχίζεται. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.

Η Εκκλησία έχει τη δική της θέση. Πρέπει σίγουρα να γίνει μία αποτοξίνωση από την διαφθορά, αν θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά και ο κόσμος. Η αποτοξίνωση αυτή μπορεί να γίνει κατορθωτή με το μπόλιασμα του παιδιού στην Εκκλησία, στη βίωση της ζωής της Εκκλησίας κατά τον τρόπο που μονάχα η ελληνοχριστιανική μας παράδοση γνωρίζει. Διαφορετικά θα συνεχίζεται η ανοημάτιστη ζωή ως την ώρα του θανάτου. Κι ενώ στο νότο πεθαίνουν τα σώματα από έλλειψη τροφής, εδώ θα πεθαίνουν οι ψυχές από έλλειψη νοήματος.

Η Εκκλησία είναι η μόνη που μπορεί να δώσει νόημα και αξία στη ζωή και διέξοδο στα αδιέξοδα που οδήγησε ο κόσμος τα παιδιά. Καλώντας τα παιδιά η Εκκλησία να βιώσουν όχι θεωρητικές καταστάσεις αλλά από την εμπειρία δικαιωμένους τρόπους, δίνει σαν πρότυπα ζωής τους Αγίους της. Αυτούς που αντιστάθηκαν στον καταναλωτισμό με την λιτότητα, αυτούς που προτίμησαν αντί των εύκολων λύσεων την άσκηση, που προέκριναν αντί της φυγομαχίας τον αγώνα, αντί του ηδονισμού την εγκράτεια.

Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία επιμένει να κτυπά τις καμπάνες και να μας προσκαλεί στις λειτουργικές λατρευτικές συνάξεις έστω κι αν οι περισσότεροι επιμένουν να την αγνοούν. Πολλά έχουμε να πάρουμε αν ακούσουμε τη φωνή της και ανηφορήσουμε στο δρόμο της. Γι΄ αυτό και τολμώ να σας κάνω κάποιες εισηγήσεις.

Φέρτε τα παιδιά σας στην Εκκλησία. Συνδέστε τα από τη βρεφική και νηπιακή τους ηλικία με τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Μην προφασιστείτε ότι δεν καταλαβαίνουν και κλαίνε. Αυτό είναι λάθος. Με την καθαρότητα και απλότητα που τα διακρίνει παίρνουν πιο σωστά τα μηνύματα. Από την Εκκλησία να μεταφερθεί το φιλακόλουθο πνεύμα στο σπίτι. Να προσεύχεται η οικογένεια, να γαληνεύει. Να ενώνονται οι φωνές γονιών-παιδιών στην προσευχή και στην ψαλμωδία. Να κάνουμε το Απόδειπνο. Να μιλάμε μεταξύ μας και με το Θεό με αγάπη. Να κλείσουμε την τηλεόραση. Να γίνουμε άνθρωποι μυστηριακής ζωής. Να οικειοποιηθούμε την αγιαστική χάρη της Εκκλησίας. Να εξομολογούμαστε. Να συγχωρούμε και να ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο μέσα στο σπίτι. Να επικρατεί στις σχέσεις μας ο ειρηνικός βίος, η αγάπη, η γαλήνη. Να μάθουμε να ησυχάζουμε, να ειρηνεύουμε, να μην πολυπραγμονούμε, να μην αγχωνόμαστε, να μη γινόμαστε νευρόσπαστοι.

Ζώντας σε ενότητα με τον εαυτό μας, βρισκόμαστε σε ενότητα με το Θεό και με τους συνανθρώπους μας, βρισκόμαστε σε αρμονία με το σκοπό της ύπαρξής μας και αποβαίνουμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 52.

Ανατροφή των παιδιών

The post Ανατροφή των παιδιών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μετά την τραγική περιπέτεια των Πρωτοπλαστών και την απόφασή τους να διακόψουν σχέσεις με το Θεό (με όλες τις φοβερές συνέπειες που ακολουθούσαν) ο άνθρωπος βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση. Αυτός που πλάστηκε βασιλιάς όλων των επιγείων κτισμάτων, και με προορισμό να φτάσει στη θέωση, να γίνει Θεός κατά χάριν, τώρα κατάντησε παίγνιο του διαβόλου. Αιχμάλωτος του Σατανά. Όλη η κτίση επαναστατεί εναντίον του. Και το χειρότερο, υπόκειται στη φθορά. Προορισμός του ο πόνος και ο θάνατος. Αυτή ήταν η επιλογή του.

Παρά την ανυπακοή του ανθρώπου στο Θεό και την απόφασή του να διακόψει κάθε σύνδεσμο με το Θεό, η αγάπη του Θεού δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Ούτε για μια στιγμή δε σκέφτηκε ο Θεός να εγκαταλείψει αβοήθητο το πλάσμα του. Έτσι, μέσα στην απελπισία του ο άνθρωπος ακούει για πρώτη φορά από το Θεό τη χαρμόσυνη είδηση του λυτρωμού του: Θα έρθει η ώρα που ένας απόγονος της Εύας θα συντρίψει τη δύναμη του διαβόλου, θα ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από τη φθορά και το θάνατο, θα αποκαταστήσει τις σχέσεις με το Θεό.

Αυτή η υπόσχεση, το Πρωτευαγγέλιο, θα γίνει πραγματικότητα αιώνες αργότερα στο πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας. Αυτή, σαν νέα Εύα, με πλήρη και τελεία υπακοή στο θέλημα του Θεού, θα μας λυτρώσει από τα δεινά που έφερε στον κόσμο η παρακοή της πρώτης Εύας. Ο Υιός της, ο νέος Αδάμ, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Θα γκρεμίσει το μεσότοιχο της έχθρας, θα ανοίξει ξανά για μας τις πύλες του Παραδείσου, που τις είχε κλείσει το παράπτωμα του παλαιού Αδάμ.

Η Γέννηση του Χριστού συγκίνησε και θα συγκινεί πάντοτε την ανθρώπινη σκέψη και τέχνη. Η ποίηση, η μουσική και η ζωγραφική έχουν να παρουσιάσουν εξαίσια δείγματα προσφοράς τους προς το κοσμοσωτήριο γεγονός. Κείμενα λογοτεχνικά και θεολογικά, ζωγραφικοί πίνακες και υπέροχες εικόνες, όπως και πλήθος ποιημάτων αφιερώθηκαν στη Γέννηση του Χριστού. Ένα γεγονός που δεν έπαψε να εορτάζεται με την μεγαλύτερη λαμπρότητα σε ανατολή και δύση εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Φωταγωγημένοι δρόμοι, καλοστολισμένες βιτρίνες, γιορταστικά σαλόνια, καινούργια ρούχα, πλούσια τραπέζια, θερμές ευχές, ψεύτικα… στολίδια. Όλοι οι άνθρωποι, που για ένα ολόκληρο χρόνο αγκομαχούσαν στο άγχος και την καταπίεση της καθημερινότητας, βρίσκουν τώρα, προς το τέλος του χρόνου, την αφορμή για μια αλλαγή. Για μια γιορταστική ατμόσφαιρα. Που, αλλοίμονο, τόσο αδικεί την πραγματικότητα.

Ο Χριστός γεννήθηκε σ’ ένα κόσμο πολύ αρνητικό. Ούτε ένα δωμάτιο δεν του προσφέρθηκε. Ούτε ένα κρεβάτι για να γείρει ο Υιός του Θεού. Μέσα στη βρωμιά του στάβλου, ανάμεσα στα άλογα ζώα πέρασε τις πρώτες ώρες της επίγειας ζωής του ο Θεάνθρωπος. Κι ακόμα, η μανία του Ηρώδη τον κυνήγησε να τον εξοντώσει. Γι’ αυτό και αναγκάζεται να φύγει πρόσφυγας στην Αίγυπτο. Αυτή είναι η σκληρή – ανθρώπινη πραγματικότητα: «Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον». Ήρθε να επισκεφτεί τα παιδιά του, κι αυτά δεν τον δέχτηκαν. Και τελικά τον σταύρωσαν.

Όμως δεν πρέπει να μας απογοητεύει η ανθρώπινη κακία. Γιατί, την ώρα της δικής μας άρνησης, ο ουρανός φωταγωγημένος με ένα λαμπρό αστέρι γιόρταζε τη Γέννηση του Λυτρωτή. Ταυτόχρονα ο αγγελικός κόσμος τραγούδησε το γεγονός: Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.

Αλλά και ένα, έστω μικρό, δείγμα ανθρώπων, τον υποδέχτηκε με δώρα και άδολη καρδιά: Οι σοφοί μάγοι και οι ταπεινοί ποιμένες. Ήσαν, αυτοί η μαγιά, το προζύμι, για το πλήθος που θα τον ακολουθούσε αργότερα.

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 37.

Η Γέννηση του Λυτρωτή

The post Η Γέννηση του Λυτρωτή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Φυσικά ο Άγιος δεν αφήνει την άποψη του αυτή μετέωρη. Προχωρεί και την δικαιολογεί «…οι παπάδες είναι ανώτεροι και από τους  Αγγέλους και από τους βασιλείς. Εγώ, αδελφοί μου, η γνώμη μου έτσι με λέγει να κάμω. Εάν απαντώ ένα παπά και ένα βασιλέα, με φαίνεται εύλογο τον παπά να βάλω να καθίσει υψηλότερα από τον βασιλέα· και εάν απαντήσω ένα παπά και ένα Άγγελο, πρώτα θα χαιρετήσω τον παπά και έπειτα τον Άγγελο. Διότι, αδελφοί μου, είναι ανώτερος και από το άγιο Ποτήριο, διότι το άγιο Ποτήριο είναι άψυχο, μα ο ιερεύς μεταλαμβάνει τα άχραντα Μυστήρια καθ’ εκάστην ημέρα, το τίμιον σώμα και αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού…».

Οι ουράνιες δυνάμεις συνοδεύουν και συμπαραστέκονται στον ιερέα κατά την τέλεση της θείας Λειτουργίας. Τον βοηθούν στην τέλεση των αγίων μυστηρίων. Όταν στη Μικρά Είσοδο της Λειτουργίας μεταφέρει το Ευαγγέλιο, προσεύχεται μυστικά ο ιερέας λέγοντας: «Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, ο καταστήσας εν ουρανοίς τάγματα και στρατιάς αγγέλων και αρχαγγέλων εις λειτουργίαν της σης δόξης, ποίησον συν τη εισόδω ημών είσοδον αγίων αγγέλων γενέσθαι συλλειτουργούντων ημίν και συνδοξολογούντων την σην αγαθότητα».

Θα μπορούσε κανείς άπειρα να αναφέρει για την ιερότητα του αξιώματος του ιερέως. Επιγραμματικά αναφέρω του ιερού Χρυσοστόμου τη διατύπωση: «Μέσος του Θεού και της των ανθρώπων φύσεως έστηκεν ο ιερεύς, τας εκείθεν τιμάς κατάγων προς ημάς και τας παρ’ ημών ικετηρίους ανάγων εκεί».

Εάν όλα αυτά ισχύουν για την ιερωσύνη, τι μπορεί να πει κανείς για την Αρχιερωσύνη! Όπου ο Επίσκοπος κατέχει  «τύπον και τόπον Χριστού». Μέσα στην Εκκλησία, που είναι ο ίδιος «ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας», συνεχίζεται πάντοτε το απολυτρωτικό έργο που ο Χριστός εγκαινίασε με τη θυσία του στο Γολγοθά. Ταμειούχος και παροχέας της λυτρωτικής Χάριτος του Θεού, η Εκκλησία διά του Επισκόπου.

Ο Επίσκοπος προΐσταται κάθε λειτουργικής συνάξεως και εξ ονόματός του τελείται κάθε λειτουργική σύναξη όταν απουσιάζει.

Αυτός κατέχει όλο το πλήρωμα της ιερωσύνης και δύναται να τελεί όλα τα μυστήρια και όλες τις αγιαστικές πράξεις και ιερουργίες της Εκκλησίας.

Αυτός έχει το χάρισμα και τη δύναμη να συγχωρεί ή να δεσμεύει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Ακόμη, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δύναται και μετά θάνατον να λύει τυμπανιαίους και αλυώτους.

Αυτός έχει το χάρισμα να ορθοτομεί το λόγο της αλήθειας του Χριστού και να καθοδηγεί στην πίστη. Ακόμη, άγρυπνος σκοπός (επί + σκοπός), προφυλάσσει το ποίμνιο από λύκους βαρείς (τους αιρετικούς) και γενικά από όσους επιβουλεύονται τα παιδιά του Θεού.

Αυτός μεταδίδει την ιερωσύνη με τις χειροτονίες, διαιωνίζοντας έτσι την  αποστολική διαδοχή που ο ίδιος κατέχει, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχεια της Εκκλησίας επί της γης.

Μπροστά σ’ αυτό το αξίωμα, τη θέση  και την τιμή που εμπιστεύτηκε ο Θεός στον Επίσκοπο, ποια η δική μας στάση;

Ασφαλώς πρέπει να το θεωρούμε σαν τη μεγαλύτερη ευλογία όταν ένας Επίσκοπος επισκέπτεται την ενορία μας για τέλεση της θείας Λειτουργίας. Εάν δεν επιτρέπεται η απουσία από τη λειτουργική σύναξη παρά για ισχυρούς λόγους, πολύ περισσότερο δεν συγχωρείται απουσία από αρχιερατική Λειτουργία…

Το πιο σημαντικό, να αποφεύγουμε την κριτική και το χειρότερο, την ιεροκατηγορία σε βάρος των Αρχιερέων και γενικά των κληρικών. Αυτοί είναι πατέρες μας και, όπως λέγει η Γραφή, όποιος κακολογεί τον πατέρα του είναι άξιος θανάτου. Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός συμβουλεύει «να μην κατηγορείτε τους παπάδες σας, να μην τους υβρίζετε και να μην τους παραμελείτε, διότι βάζετε φωτιά και καίεσθε».

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 93.

Ιερωσύνη – Αρχιερωσύνη

The post Ιερωσύνη – Αρχιερωσύνη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας. Είναι η εμπειρία που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας: «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. 8:34). Αλλά δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν αντικρύσουμε τον Σταυρό του, το Σταυρό που εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός του Σταυρός, όχι ο δικός μας, είναι εκείνος που μας σώζει. Ο δικός του δίδει νόημα και δύναμη στους άλλους.

Ο Σωτήρ μας ανέβηκε πάνω στον Σταυρό, πικράθηκε, πόνεσε, σταυρώθηκε, αλλά και δοξάσθηκε. Έτσι κι εμείς. Πρέπει να πονέσουμε, να νεκρωθούμε, να σταυρωθούμε για να συνδοξασθούμε με τον Χριστό: «…δεύτε ουν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδόναις, ίνα και συζήσωμεν αυτώ…».

Τώρα, που περνάμε την αγία αυτή περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ομοιάζουμε με οδοιπόρους, οι οποίοι βαδίζουν σ’ ένα σκληρό και μακρυνό δρόμο. Κατάκοποι καθώς είναι, όταν βρουν ένα δροσερό δέντρο κάθονται να ξαποστάσουν λίγο και προχωρούν μετά ξανανιωμένοι στο υπόλοιπο της οδοιπορίας. Έτσι κι εδώ. Στον καιρό της νηστείας και στον επίμονο δρόμο της, φυτεύτηκε από τους αγίους Πατέρες, σαν ευσκιόφυλλο δένδρο, ο ζωηφόρος Σταυρός για να μας ξεκουράσει και να μας κάνει γερούς κι ανάλαφρους για τον υπόλοιπο κόπο και αγώνα. Ή, για αν δώσουμε και ένα άλλο παράδειγμα: όταν έρχεται ένας βασιλιάς, πριν απ’ αυτόν πορεύονται τα διακριτικά του γνωρίσματα, τα σκήπτρα, τα σύμβολά του και ύστερα εμφανίζεται ο ίδιος χαρούμενος για τη νίκη και μαζί του χαίρονται και όλοι οι υπήκοοί του, έτσι και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που σε λίγο θα μας δείξει τη νίκη Του κατά του θανάτου Του και θα εμφανιστεί μετά δόξης την ημέρα της Αναστάσεως, μας στέλνει πρώτα το σκήπτρο Του, τη βασιλική σημαία, το ζωοποιό Σταυρό, ώστε να μας προετοιμάσει να δεχτούμε και τον ίδιο τον Βασιλιά και να Τον δοξάσουμε για τη νίκη.

Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πικρία που νοιώθουμε από την νηστεία, μας ενισχύει στην πορεία μας στην έρημο έως ότου φτάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του… Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλον Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γι’ αυτό και οι Θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσον της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια, αλλά ζωογονούμαστε.

Όλη η ζωή του αληθινού Χριστιανού είναι μία απάρνηση του κακού εαυτού του – καθώς λέγει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο – και μία σταύρωση. Αν θέλουμε να λεγόμαστε αληθινοί Χριστιανοί, οπαδοί και ακόλουθοι του Πρώτου Εσταυρωμένου και Αρχηγού της Πίστεώς μας, πρέπει να σηκώνουμε με υπομονή, αλλά και με χαρά τον Σταυρό μας. Χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει αληθινός Χριστιανός.

Ο Σταυρός του Χριστιανού είναι οι θλίψεις, οι αρρώστιες, οι περιφρονήσεις, οι διωγμοί, οι συκοφαντίες, τα πικρά και υβριστικά λόγια, οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι αγώνες με τα πάθη και τον παλαιό άνθρωπο, οι πειρασμοί, οι προερχόμενοι από τον διάβολο και από τον κόσμο και τόσα άλλα.

Ένας νέος πήγε κάποτε να εξομολογηθεί στον Όσιο Ποιμένα.

– Το σώμα μου, γέροντα, έχει ατονήσει πια από την άσκηση, αλλά τα πάθη μου δεν εννοούν να υποχωρήσουν.

– Τα πάθη, παιδί μου, του αποκρίθηκε ο σοφός Πατήρ, μοιάζουν με τα σκληρά αγκάθια, που για να τα ξεριζώσεις πρέπει να ματώσουν τα χέρια σου.

Αυτός είναι ο Σταυρός του Χριστιανού, αλλά από ένα σταυρό φθάνει κανείς στην ανάσταση.

«Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν».

Αυτός είναι ο λόγος που κάνει τον Απόστολο Παύλο να θεωρεί το Σταυρό του Κυρίου σαν το μοναδικό καύχημά του: «Όσο για μένα, δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το Σταυρό που απάνω του πέθανε ο κόσμος για μένα, αλλά κι εγώ για τον κόσμο».

Ζωοποιός, κοσμοσωτήριος και παντοδύναμος ο Σταυρός του Κυρίου μας. Η χάρις του στηρίζει, αλλά και μεταμορφώνει τους ανθρώπους…

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 74.

Σταυρός πιστών το στήριγμα

The post Σταυρός πιστών το στήριγμα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.