Όταν έφτασε στο ξενοδοχείο ο Αβράμιος, έμεινε εκεί λίγον καιρό, χωρίς να μπορέσει να δει πουθενά την ανεψιά του, επειδή εκείνη τόσο πολύ απέφευγε να τη δουν άνθρωποι σώφρονες, όσο αντίθετα επιδίωκε να τη δουν άνθρωποι ασελγείς και ακόλαστοι. Αυτός τότε σκέφτηκε κάτι, που και μόνο του μπορεί να δείξει τον πολύ του ζήλο και ότι, για να σώσει μια ψυχή, τίποτε δεν απέφευγε. Μιμήθηκε δηλαδή και την εμφάνιση και τις κινήσεις ενός εραστή – αυτός που ήταν σχεδόν άυλος σαν τους αγγέλους – και υποκρίθηκε ότι είναι κυριευμένος από σαρκικό έρωτα. Πήγε λοιπόν στον ξενοδόχο και του είπε χαμηλόφωνα: «Άκουσα ότι έχεις κάποια κοπέλα πάρα πολύ όμορφη που μένει στο ξενοδοχείο και δέχεται πελάτες όσους θέλουν. Αυτήν λοιπόν ποθώ και εγώ, και γι’ αυτό ήρθα».

Ο ξενοδόχος, βλέποντας τα άσπρα μαλλιά του Αβραμίου, τον σιχαινόταν από μέσα του και τον κατέκρινε για την πολλή του ακολασία και ασέλγεια, που ούτε σε τέτοια γεράματα και με άσπρα μαλλιά δεν ήθελε να σωφρονιστεί. Για να μη χάσει όμως τα χρήματα από την κοπέλα, άρχισε να ερεθίζει, όπως νόμιζε, τον άγιο και να του υποδαυλίζει την επιθυμία παινεύοντας υπερβολικά την ομορφιά της. Εκείνος έβγαλε τότε από τον κόρφο του το νόμισμα, το έδωσε στον ξενοδόχο και του παρήγγειλε να ετοιμάσει δείπνο, και σε αυτό να του παρουσιάσει την κοπέλα. Αυτός, αφού ετοίμασε πολυτελές δείπνο, παρουσίασε την κοπέλα, πολύ καμαρωτή και στολισμένη.

Όταν την είδε με τέτοια πορνική εμφάνιση ο Αβράμιος, ράγισε η καρδιά του και συγκράτησε σιωπηλά τα δάκρυά του, μην τυχόν προδώσουν σε αυτήν το θέατρο που έπαιζε και την τρέψουν σε φυγή. Τα δάκρυά του όμως δεν μπορούσαν να σταματήσουν, γιατί τα ανάγκαζε ο πόνος του· γι’ αυτό και έτρεχαν άφθονα, και έστρεφε το πρόσωπό του από εδώ και από εκεί, για να τα σκουπίζει από τα μάγουλά του. Για να ξεγελάσει όμως κάθε υποψία, της έλεγε λόγια πορνικά, της έκανε νοήματα, της χαμογελούσε γλυκά και έκανε όλα όσα μπορούν να φουντώσουν τον έρωτα. Εκείνη με τη σειρά της ανταπέδωσε στον Αβράμιο με φίλημα· τότε όμως αισθάνθηκε ελαφρά την ευωδία των αγνών και ασκητικών μελών του και θυμήθηκε τον προηγούμενο τρόπο ζωής της και το καλό της αγνότητας και από ποια αγαθά ξέπεσε η δύστυχη. Άρχισε λοιπόν να κλαίει με καυτά δάκρυα και να στενάζει λέγοντας: «Αλίμονό μου, την αξιολύπητη! Αλίμονο σ’ εμένα, τη δεμένη με σχοινιά τόσων αμαρτημάτων! Αλίμονό μου, τι να κάνω! Πώς θα γίνει τώρα να με καταπιεί η γη;»

Από αυτά ο άγιος Αβράμιος φοβήθηκε μη τυχόν φανερωθεί και αυτός, και έπειτα η ανεψιά του τραπεί σε φυγή από την πολλή μεταμέλεια. Θέλοντας λοιπόν να αφαιρέσει κάθε υποψία έκανε τον ακόμη πιο αδιάντροπο εραστή και είπε: «Άφησε, κοπέλα μου· σταμάτα αυτά τα λυπητερά, γιατί δεν ανταμώσαμε σήμερα για να θυμηθούμε τι έχουμε κάνει». Στράφηκε έπειτα στον ξενοδόχο και είπε: «Φίλε, φέρε μας και πάλι να φάμε και να πιούμε, για να ευχαριστηθούμε οι δυο μας, επειδή, όπως βλέπεις, από μακριά ήρθα γι’ αυτήν».

Όταν ετοιμάστηκε το πολυτελές συμπόσιο, ο άγιος, ο οποίος για πενήντα ολόκληρα χρόνια ούτε γυναίκα είχε κοιτάξει, ούτε είχε χορτάσει ποτέ το ψωμί και το νερό, που είναι αναγκαία, κάθισε στο τραπέζι μαζί με μια γυναίκα πόρνη και ήπιε κρασί και έφαγε κρέατα. Παράδειγμά του είχε τον μακάριο Παύλο, του οποίου και έγινε μιμητής στον ζήλο και στην ευσπλαχνία· γιατί γνώριζε ότι κάποτε ο απόστολος είχε συμμετάσχει σε τελετή αγνισμού και είχε ξυρίσει το κεφάλι του και είχε κάνει περιτομή στον Τιμόθεο, και έπειτα δεν δίστασε να αφήσει τον Ιουδαϊσμό, προκειμένου να ελκύσει ψυχές απίστων στη θεοσέβεια.

Όταν λοιπόν τελείωσαν το φαγητό, πιάστηκαν χέρι με χέρι και μπήκαν στο εσωτερικό δωμάτιο, όπου ήταν ένα κρεβάτι καλοστρωμένο. Ο Αβράμιος κάθισε σε αυτό και η κοπέλα του είπε: «Δώσε να σου λύσω τα παπούτσια». Εκείνος την πρόσταξε να ασφαλίσει πρώτα την πόρτα με αμπάρα. Αυτή λοιπόν έκλεισε καλά την πόρτα και αγκάλιασε σφιχτά τον άγιο. Τότε ο Αβράμιος, βλέποντας ότι αυτή δεν μπορεί πλέον να ξεφύγει, πέταξε τη μάσκα του εραστή και φανέρωσε τον Αβράμιο που αυτή έκρυβε. Και αφού αφαίρεσε τα στολίδια από το κεφάλι της ανεψιάς του και αναστέναξε βαριά και με πόνο, της είπε:

«Σπλάχνο μου Μαρία, δεν ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Δεν γνωρίζεις τον συγγενή σου; Τι λοιπόν σου συνέβη, ψυχή μου; Ποιος σε παρέσυρε στην απώλεια; Πού είναι τώρα το αγγελικό εκείνο σχήμα της παρθενίας; Πού είναι η σταυρωμένη ζωή; Πού είναι τα δάκρυα της κατάνυξης; Πώς από το τόσο ύψος των αρετών γκρεμίστηκες στο πιο βαθύ βάραθρο της απάτης; Γιατί δεν μου έκανες γνωστό τον πόλεμο του εχθρού; Γιατί δεν μου φανέρωσες αμέσως τη φοβερή εκείνη πτώση; Οπωσδήποτε, εγώ και ο αγαπητός Εφραίμ θα πρεσβεύαμε για εσένα με δάκρυα και δεήσεις στον Θεό. Γιατί έφυγες τόσο μακριά από εμάς; Γιατί κυριεύτηκες τόσο πολύ από την απόγνωση, που είναι το σίγουρο αγκίστρι του πονηρού, ώστε να μη λυπάσαι πια τον εαυτό σου, αλλά να τολμάς χωρίς ντροπή να κάνεις ό,τι πιο αισχρό; Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σηκωθείς από την πτώση και να δείξεις πολλή μεταμέλεια για όσα τόλμησες. Δεν γνωρίζεις πόσο μας σπλαχνίζεται ο Θεός και ότι μας φροντίζει περισσότερο από πατέρας, επειδή θέλει να μας μαζέψει – αν και εμείς πολλές φορές τον καταφρονούμε – όπως η κλώσα τα κλωσόπουλα κάτω από τις φτερούγες; Γι’ αυτό λοιπόν σε παρακαλώ, πάρε πάλι τον δρόμο που πηγαίνει μπροστά. Σε εξορκίζω στα άσπρα μου μαλλιά και στους κόπους που έκανα για εσένα και στις αφόρητες τώρα οδύνες της ψυχής μου, γύρισε στον προηγούμενο τρόπο ζωής· δώσε μου λίγη ανακούφιση και μη με στείλεις, τον γέρο, με λύπη στον άδη».

Λέγοντας αυτά στην ανεψιά του ο Αβράμιος, έμοιαζε να μιλά σε κουφό, γιατί εκείνη έσκυψε κάτω, έχασε τη μιλιά της από την πολλή ντροπή και έμεινε ακίνητη κοιτάζοντας τη γη, ενώ το πρόσωπό της άλλαζε χρώματα. Θέλοντας λοιπόν να τη συνεφέρει από αυτή τη σύγχυσή της, της είπε: «Γιατί, παιδί μου, δεν μου λες τίποτε; Δεν ξέρεις ότι για εσένα έκανα τόσο δρόμο; Δεν ξέρεις ότι για τη δική σου σωτηρία έκανα όλο αυτό το θέατρο, δηλαδή τη στρατιωτική στολή, τον έρωτα, την κρεοφαγία – που, όπως ξέρεις, εγώ πάντοτε δεν ήξερα τίποτε πέρα από το κελλί και την ησυχία; Από τα ανθρώπινα αμαρτήματα κανένα δεν πρέπει να μας απελπίζει. Από τα τραύματα της ψυχής κανένα δεν είναι ανίατο· όλα θεραπεύονται, όταν καυτηριαστούν με την καλή φωτιά της μετάνοιας. Η αμαρτία σου, παιδί μου, να έρθει επάνω μου· εγώ θα δώσω λόγο για εσένα στον Χριστό· μόνο έλα μαζί μου, και ας ξαναγυρίσουμε στην ερημική μας κατοικία».

Από τα λόγια αυτά η κοπέλα ένιωσε σφοδρή συντριβή στην ψυχή της και, όμοια με την πόρνη του Ευαγγελίου, έπεσε στα πόδια του διδασκάλου θρηνώντας πικρά και μουσκεύοντάς τα με ποταμούς δακρύων. Ενώ λοιπόν αυτή ήταν η κατάσταση και εκείνος παρότρυνε την ανεψιά του να τον ακολουθήσει στο βουνό, αυτή τον ρώτησε τι να κάνει τα φορέματα και τα χρυσά νομίσματα και τα ασημικά και τα στρωσίδια της – γιατί τέτοια είχε πολλά και ακριβά. Ο ιερός Αβράμιος, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, την πρόσταξε να τα αφήσει όλα και να ακολουθεί μόνο τον Κύριο, και να βιάζεται να φτάσει στον αληθινό εκείνο πλούτο της μέλλουσας ζωής.

Την πήρε λοιπόν, βγήκε κρυφά από το ξενοδοχείο, την ανέβασε στο άλογο και ο ίδιος προχωρούσε πεζός, τραβώντας το άλογο με το χέρι του. Όταν έφτασαν στο βουνό, άλλαξαν θέση στα κελλάκια, και αυτός προτίμησε να κατοικεί στο έξω, ενώ στην ανεψιά έδωσε το εσωτερικό, όπου και αυτοφυλακίστηκε εκείνη και ήταν συνεχώς εκεί, να εξαλείφει με νηστείες και δεήσεις και δάκρυα τις κηλίδες της αμαρτίας από την ψυχή της. Καθώς δηλαδή μόλις πρόσφατα είχε συνέλθει από τα σαρκικά πάθη, τα είχε διαρκώς μπροστά στα μάτια της να της ταπεινώνουν την ψυχή και να της κεντούν πάρα πολύ οδυνηρά τη συνείδηση, αν και ο Θεός πολλές φορές της είχε δείξει ότι συγχώρησε τα αμαρτήματά της και την είχε στολίσει με το χάρισμα της θαυματουργίας. Για όλα αυτά ο Αβράμιος χαιρόταν με την καρδιά του και ευχαριστούσε τον Θεό.

Αφού λοιπόν ο άγιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, έφυγε από τη ζωή και πήγε στις ουράνιες κατοικίες. Πέντε χρόνια μετά το τέλος του πέθανε και η ανεψιά του. Όταν κείτονταν πλέον νεκρή, μια γλυκύτατη χάρη στόλιζε το πρόσωπό της και μια λάμψη έβγαινε από εκεί, καθαρό σημάδι της λαμπρότητας που είχε η ψυχή της.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Μ’ (40), σελ. 360. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2010.

Ο άγιος Αβράμιος και η ανεψιά του Μαρία

The post Ο άγιος Αβράμιος και η ανεψιά του Μαρία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πρώτο είναι το τελώνιο των αμαρτημάτων της γλώσσας – ματαιολογίας, φλυαρίας, χυδαιολογίας, σκανδαλολογίας, βλασφημίας, κοροϊδίας, άσεμνων τραγουδιών, άκαιρου και υπέρμετρου γέλιου. Και το δεύτερο τελώνιο σχετίζεται με τη γλώσσα. Είναι το τελώνιο του ψεύδους σε κάθε μορφή του – ψευδομαρτυρίας, ψευδορκίας, αθετήσεως υποσχέσεων, ανειλικρινούς Εξολογήσεως, μάταιης ή καταχρηστικής χρήσεως του ονόματος του Θεού και άλλων παρόμοιων.

Το τρίτο είναι το τελώνιο της κατακρίσεως και της καταλαλιάς, της συκοφαντίας και του διασυρμού, του κουτσομπολιού και του στιγματισμού των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του πλησίον. Το τέταρτο είναι της ακρασίας και ασωτίας, της γαστριμαργίας, της φιληδονίας, των ξεφαντωμάτων, της μέθης, της αθετήσεως των νηστειών. Το πέμπτο είναι της οκνηρίας και της ραθυμίας· απ’ αυτό αρπάζονται οι τεμπέληδες και οι αργόμισθοι, όσοι δεν εκκλησιάζονται τις Κυριακές και τις εορτές, όσοι δεν προσεύχονται και όσοι, γενικά, αδιαφορούν για τη σωτηρία τους.

Το έκτο τελώνιο είναι της κλοπής και της αρπαγής. Το έβδομο είναι της φιλαργυρίας και της τσιγγουνιάς. Το όγδοο είναι της τοκογλυφίας και κάθε λογής εκμεταλλεύσεως του πλησίον. Το ένατο είναι της αδικίας· απ’ αυτό αρπάζονται οι δικαστές που δεν κρίνουν δίκαια, οι εργοδότες που δεν πληρώνουν όσο πρέπει τους εργάτες τους, και οι έμποροι που δεν είναι τίμιοι στις συναλλαγές τους. Το δέκατο τελώνιο είναι του φθόνου και του μίσους.

Το ενδέκατο είναι της υπερηφάνειας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της υπεροψίας, του κομπασμού, της ανυπακοής στις αρχές, της ασέβειας προς τους γονείς. Το δωδέκατο είναι του θυμού και της οργής. Το δέκατο τρίτο είναι της μνησικακίας και της εκδικητικότητας. Το δέκατο τέταρτο είναι του φόνου, του τραυματισμού και της χειροδικίας. Το δέκατο πέμπτο είναι της μαγείας, της γοητείας, της φαρμακείας, της μαγγανείας και της επικλήσεως των δαιμόνων.

Το δέκατο έκτο, το δέκατο έβδομο και το δέκατο όγδοο είναι των διαφόρων σαρκικών αμαρτημάτων. Το δέκατο ένατο είναι της αιρέσεως, της πλάνης, της απιστίας, της βεβηλώσεως των ιερών και οσίων. Το εικοστό είναι της ασπλαχνίας, της αναισθησίας και της σκληροκαρδίας.

Η Θεοδώρα συνάντησε και αντιμετώπισε ό,τι κάθε ψυχή αντιμετωπίζει μετά την έξοδό της από το σώμα. Ο απόστολος Παύλος αποκάλεσε τους δαίμονες «εξουσία του αέρα» (Εφ. 2:2), γιατί βρίσκονται ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Θα άφηναν, λοιπόν, μοχθηροί και μισάνθρωποι καθώς είναι, να περάσει ανεμπόδιστα μια ψυχή που ανεβαίνει προς τον θρόνο του Θεού; Δεν θα έκαναν, όπως και κάνουν, τα πάντα για να την αρπάξουν ή τουλάχιστο να την τρομοκρατήσουν;

Πώς θα γλιτώσει, αλήθεια; Πώς θα γλιτώσουμε όλοι απ’ αυτούς; Υπάρχει τρόπος; Ναι! Τα δάκρυα της μετάνοιας και τα έργα της μετάνοιας, ιδιαίτερα η ελεημοσύνη, ξεπλένουν όλες τις αμαρτίες. Η μακαρία Θεοδώρα είδε πολλές φορές τους δαίμονες να φέρνουν ειλητάρια, όπου ήταν γραμμένες οι αμαρτίες της· όταν, όμως, ξετύλιγαν τα ειλητάρια για να τις φανερώσουν, δεν έβρισκαν τίποτα γραμμένο. Γεμάτη απορία, ρώτησε τους αγγέλους, που τη συνόδευαν, τι σήμαινε αυτό. Κι εκείνοι της εξήγησαν πως οι αμαρτίες εξαλείφονται, όταν κάποιος ειλικρινά μετανοεί, προσεύχεται, νηστεύει και κάνει αγαθοεργίες.

Μην επιθυμείς την κοσμική σοφία. Κλείσε στην καρδιά σου τούτη τη διήγηση και καταπιάσου με τη διόρθωσή σου σύμφωνα με όσα διδάσκει.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 118.

Το πέρασμα από τα εναέρια τελώνια

The post Το πέρασμα από τα εναέρια τελώνια appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι πειρασμοί δείχνουν ότι τα πράγματα πάνε καλά με την ψυχή σου. Ο Κύριος σε οδηγεί προς την κάθαρση και την τελείωση, και ο εχθρός συναντά ισχυρή αντίσταση μέσα σου. Κράτα γερά! Δεν υπάρχει λόγος ν’ αναστατώνεσαι από τις αδικίες και τις κατηγόριες. Όποιος αδικεί, θα κριθεί από τον Θεό· και όποιος αδικείται, πρέπει να σηκώνει την αδικία αγόγγυστα και να ευχαριστεί τον Θεό. Μην ξεχνάς ότι υπάρχει μια άλλη ζωή, όπου όλοι θα λογοδοτήσουμε για όσα κάνουμε εδώ. Και μετά τη λογοδοσία μας, είτε θα δοξαστούμε είτε θα κατακριθούμε. Τι θα γίνει, αν υπομείνεις καρτερικά την αδικία; Θα δοξαστείς. Τι θα γίνει, αν δεν την υπομείνεις; Θα κατακριθείς. Μη λες, “Αυτό δεν είναι σωστό”. Το τι είναι σωστό και τι όχι δεν είναι δουλειά σου να το κρίνεις. Θα το κρίνει ο Θεός, όταν έρθει η ώρα. Εσύ μόνο να το σηκώσεις.

Οι αδικίες δεν προέρχονται από τον Θεό, αλλά παραχωρούνται από τον Θεό για το καλό του ανθρώπου. Ναι, για το καλό του! Δεν λέω κούφια λόγια, λέω την αλήθεια. Σου φέρνω ως παράδειγμα τους μάρτυρες, που σε τόσα φρικτά βασανιστήρια υποβλήθηκαν. Πού ήταν τότε ο Κύριος; Εκεί ήταν! Εμφανιζόταν στους μάρτυρες, τους παρηγορούσε, τους ενθάρρυνε, τους ανακούφιζε, μα, παρ’ όλα αυτά, τους άφηνε να βασανίζονται ως το τέλος, για να λάβουν θριαμβευτικά το στεφάνι του μαρτυρίου. Ένα στεφάνι ετοιμάζει και κάθε αδικία στον άνθρωπο που την υπομένει μακρόθυμα. Να, λοιπόν, τι έχεις να κάνεις κι εσύ σε τούτη την περίσταση: Σήκωσε αγόγγυστα τις κατηγόριες που εκτοξεύονται εναντίον σου, ή μάλλον αγνόησέ τες εντελώς, σαν να μην υπήρχαν. Σου το ζητάει ο Θεός για το συμφέρον σου.

* * *

Μη συγχύζεσαι από οποιαδήποτε λόγια. Απλώς κάνε ό,τι μπορείς για να μην τα προκαλείς. Αν, ωστόσο, δεν καταφέρεις να τα αποτρέψεις, αγνόησέ τα. Όπως σου είπα, η μαρτυρία της συνειδήσεώς σου ενώπιον του Θεού είναι αρκετή για την παρηγοριά και την ενθάρρυνσή σου. Και όλος ο κόσμος να σε κατακρίνει, σε καμιά περίπτωση δεν είσαι ένοχη, αν ο Θεός σε δικαιώνει μέσα στη συνείδηση. Για τον αθώο άνθρωπο οι άδικες επικρίσεις είναι σαν μαύρα σύννεφα, που μαζεύονται για λίγο από πάνω του, μα σύντομα διαλύονται και χάνονται, χωρίς να δίνουν βροχή. Έτσι χάνονται και τα ανθρώπινα λόγια. Ύστερ’ από κάμποσο καιρό κανένας δεν τα θυμάται πια. Το ίδιο θα συμβεί, πιστεύω, και στη δική σου περίπτωση… Να φέρεσαι φυσιολογικά, όπως πάντα, σαν να μην καταλαβαίνεις τίποτα.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 34.

Οι αδικίες παραχωρούνται από τον Θεό για το καλό του ανθρώπου

The post Οι αδικίες παραχωρούνται από τον Θεό για το καλό του ανθρώπου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Τα πάθη πρέπει να τα αποφεύγεις, γιατί είναι πάντοτε ενάντια σ’ ό,τι οφείλεις να κάνεις. Ενώ, για παράδειγμα, οφείλεις να είσαι ταπεινή, το πάθος σε γεμίζει υπερηφάνεια και έπαρση· ενώ οφείλεις να είσαι μειλίχια, το πάθος σε κάνει ν’ ανάβεις από οργή και θυμό· ενώ οφείλεις να χαίρεσαι για την ευτυχία των συνανθρώπων σου, το πάθος σού εμπνέει τον φθόνο· ενώ οφείλεις να συγχωρείς όσους σε βλάπτουν, το πάθος σε παρακινεί στην εκδίκηση. Κοντολογίς, κάθε εμπαθές συναίσθημα και κάθε εμπαθής ενέργεια εναντιώνονται στο σωστό και το δίκαιο.

Ρωτάς: “Στράφηκα στον Θεό με προσήλωση και πόθο. Τι σχέση έχω πια με τα πάθη;”. Γιατί ρωτάς; Κοίτα μέσα σου. Δεν βρίσκονται ακόμα εκεί; Δεν πάει πολύς καιρός που μου έγραψες ότι ήσουνα πολύ θυμωμένη. Δεν είναι αυτό πάθος; Είναι, βέβαια, και μάλιστα όχι το μοναδικό. Γιατί ο θυμός δείχνει πως υπάρχουν κι άλλα − και υπερηφάνεια και ισχυρογνωμοσύνη και υπεροψία. Έγραψες, επίσης, ότι τις προάλλες αρνήθηκες να προσφέρεις κάτι που σου ζήτησαν. Δεν είναι αυτό τσιγγουνιά; Ομολόγησες ότι αντιπαθείς κάποιον άνθρωπο. Δεν είναι αυτό πάθος; Παραδέχτηκες ότι αγαπάς πολύ τον ύπνο. Μήπως δεν είναι κι αυτό πάθος; Να, πολύ πρόχειρα, μερικά πάθη σου! Κι αν σκάψεις πιο βαθιά μέσα σου, ξέρεις πόσα θα βρεις ακόμα;

Έχεις, λοιπόν, πάθη και πρέπει να τα διώξεις, δίνοντας όλη σου την αγάπη στον Χριστό.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 266.

Η τυραννία των παθών

The post Η τυραννία των παθών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.