Ο π. Διονύσιος, όταν ήλθε στο Άγιον Όρος το 1926, σε ηλικία 17 ετών, επισκέφθηκε με τον αδελφό του ιεροδιάκονο Γυμνάσιο τις Μονές του Αγίου Όρους. Μετέβησαν και στη Σκήτη του Προδρόμου, η οποία τότε αριθμούσε 120 μοναχούς. Λόγω ελλείψεως κελλιών δεν τους δέχθηκαν εκεί και αναζήτησαν καταφύγιο σε κελλιά της περιοχής Καψάλας.

Ο Γέροντας Διονύσιος αγωνίσθηκε σκληρά σαν εργάτης στην νεότητά του και κατόπιν σαν μοναχός. Έζησε στην αφάνεια. Δεν έλεγε πολλά λόγια, μόνο λίγα και σοφά. Είχε λάβει πολλά χαρίσματα από τον Θεό. Ιδιαίτερα το δώρο της καρδιακής προσευχής, της ταπεινώσεως και της αγάπης για τον Χριστό και τον κάθε άνθρωπο. Με την δύναμη της προσευχής του έκανε θαύματα. Και αρκούμαι να αναφέρω μόνο ένα.

Στο χωριό Στρεχάγια κοντά στη Κράγιοβα ζει μέχρι σήμερα μία μεγάλη κοινότητα τσιγγάνων. Κάποια χρονιά μία ομάδα δέκα ατόμων από αυτούς με επικεφαλής τον Ιωάννη, δικό τους άνθρωπο, αλλά ακόμη αβάπτιστο, ήλθαν στο Άγιον Ορος. Πήγαν και στη Σκήτη του Αγίου Γεωργίου Κολιτσού, όπου ζούσε ο Γέρο-Διονύσιος με την συνοδεία του. Όταν τους αντιλήφθηκε να έρχονται από μακριά, ενώ ήταν τυφλός, με θεία φώτιση τους είπε τα εξής:

– Γιατί εσείς θέλετε να ζείτε σαν τα σκυλιά, χωρίς να θέλετε να βαπτισθείτε και να παντρευθείτε; Δεν είσθε παιδιά του ιδίου Θεού, όπως και εμείς;

Ο Ιωάννης είπε στο π. Στέφανο: «Όταν άκουσα αυτά τα λόγια του, μου κόπηκαν τα πόδια και η ανάσα… Δεν μπορούσα να του μιλήσω. Τελικά του είπα:

– Γέροντα, εγώ θέλω, αλλά δεν θέλει η γυναίκα μου.

– Δεν είναι ζωή αυτή που κάνετε, του είπε και πάλι ο Γέροντας.

Έφυγαν οι τσιγγάνοι από το Κελλί του με σκοπό να επισκεφθούν άλλες Μονές τού Όρους. Κατόπιν επέστρεψαν στο χωριό τους, στη Ρουμανία. Μετά από ένα χρόνο ήλθαν και πάλι στο Ορος, στη Σκήτη της Κολιτσούς. Τότε όμως είχε πεθάνει ο Γέροντας. Ο αρχηγός τους, ο Ιωάννης, πήγε στο τάφο του Γέροντα, έπεσε μπρούμυτα επάνω και έλεγε με πόνο στον Γέροντα: «Συγχώρεσέ με, Γέροντα. Εγώ θέλω να βαπτίσω όλη την οικογένειά μου και να στεφανωθώ με τη γυναίκα μου, αλλά αυτή αρνείται, λέγοντάς μου ότι στο χωριό μας έτσι είναι όλοι αβάπτιστοι και αστεφάνωτοι, γιατί να το κάνουμα αυτό πρώτα εμείς;»

Όταν ο Ιωάννης επέστρεψε στο σπίτι του στη Ρουμανία, η γυναίκα του τον υποδέχθηκε με πολλή χαρά και τον ερώτησε: «Πράγματι, γιατί να ζούμε σαν τα σκυλιά, αφού υπάρχει και για εμάς αιώνια ζωή;» Κάλεσαν ιερέα, κατηχήθηκαν και βαπτίσθηκαν όλη η οικογένειά τους. Κατόπιν στεφανώθηκαν. Ένα μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού τους το μετέτρεψαν σε εκκλησάκι και παντού στους τοίχους κρέμασαν εικόνες των Αγίων της Εκκλησίας μας. Διαβάζουν πνευματικά βιβλία. Ο Ιωάννης έλεγε με χαρά στον π. Στέφανο ότι έχει διαβάσει όλα τα βιβλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τα οποία, ως γνωστόν, έχουν μεταφρασθεί όλα από τον π. Στέφανο. Στην συνέχεια τους ακολούθησαν όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Κάθε χρόνο έρχονται καθ’ ομάδες χριστιανοί τσιγγάνοι απ’ αυτό το χωριό στο Άγιον Όρος πάντοτε με άφθονα δώρα. Στον π. Στέφανο έφεραν ολόκληρο κοντέϊνερ με πάγκους, καθίσματα και άλλα έπιπλα, τα οποία κατασκεύασαν οι ίδιοι.

Το θαύμα αυτό μας δείχνει το μέγεθος της δυναμικής προσευχής τού Γέροντα Διονυσίου ενώπιον του Φιλανθρώπου Θεού μας!

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Πηγή: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, “Αυθεντικές μαρτυρίες Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών για την προσωπικότητα του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή”. Ομιλία στο Μοναχικό συμπόσιο προς τιμήν τού οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή. Ιάσιο Ρουμανίας, 12-15 Νοεμβρίου 2015. (Αποσπάσματα.)

Η δύναμη της προσευχής του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου

The post Η δύναμη της προσευχής του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Τον Γέροντα Διονύσιο τον γνώρισα το 1991, όταν ήλθα για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος. Τον ερώτησα αν θα μείνω στο Όρος και μου είπε: «Το Άγιον Όρος, παιδί μου, είναι το Περιβόλι της Παναγίας μας. Εμείς είμαστε τα παιδιά της και μας φροντίζει σαν μητέρα μας. Η Παναγία σε κάλεσε και θα μείνεις εδώ και θα προκόψεις πνευματικά». Ήταν πολύ ταπεινός. Μιλούσε με περιστατικά για την ζωή του με βαθιά ταπείνωση. Μετά από κάθε συζήτηση που έκανε, στο τέλος έλεγε: «Συγχωρέστε με, πατέρες και αδελφοί».

Είχε πολλή αγάπη για όλους. Δεχόταν όλους όσοι έρχονταν στο Κελλί του και φρόντιζε για τη φιλοξενία και την ανάπαυσή τους. Το 1991 ήλθε στη Σκήτη Λάκκου, όπου τότε ζούσαν μόνο δύο γέροντες Ρουμάνοι μοναχοί, ο π. Νεόφυτος και ο π. Μιχαήλ, ενώ ο διακο-Αρκάδιος είχε μεταφερθεί στη Σκήτη του Προδρόμου λόγω των πολλών του ασθενειών. Μας λειτούργησε στο Κυριακό τού Αγίου Δημητρίου. Μας μίλησε για την ιστορία της Σκήτης Λάκκου, ότι παλιότερα είχε σαράντα πατέρες, οι οποίοι πέθαναν και κατόπιν ερήμωσαν όλες σχεδόν οι Καλύβες. Του ζήτησα μουλάρι για να μεταφέρω τα οικοδομικά υλικά στην υπό κατασκευή καλύβα μου και μου έδωσε δύο, τα οποία κράτησα επί τέσσερις μήνες και μετέφερα όλα τα υλικά για το κτίσιμο.

Ήταν πολύ συγχωρητικός για τα λάθη των άλλων. Ποτέ δεν έκανε παρατηρήσεις για τυχόν αδιάκριτα λόγια ή πράξεις των άλλων. Κάποια φορά στο κελλί του, είπα στη Λειτουργία το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την ευλογία κάποιου, διότι σαν νέος δεν ήξερα τα αγιορείτικα τυπικά. Ο Γέροντας Διονύσιος, μετά τη Λειτουργία, στην ώρα του πρωινού καφέ με πολλή λεπτότητα μου εξήγησε ότι το «Πιστεύω» το λέει ο προϊστάμενος του Κελλίου, χωρίς καθόλου να με θίξει.

Όταν επισκεπτόμασταν το Κελλί του για την πανήγυρη του πολιούχου Αγίου Γεωργίου, έψαλλε στην εκκλησία πολύ μελωδικά, διότι γνώριζε τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική. Αγαπούσε πολύ τις ακολουθίες και στεκόταν σχεδόν πάντοτε όρθιος ασκώντας βία στο αγώνισμα της προσευχής και της ορθοστασίας. Μας έλεγε: «Ο Θεός μού πήρε το φως των οφθαλμών μου, διότι δεν είμαι άξιος να το έχω, λόγω των αμαρτιών μου. Ελπίζω να μου δώσει ο Θεός το άλλο φως τού Παραδείσου».

Ήταν πάντοτε ειρηνικός, φωτεινός στο πρόσωπο και γελαστός. Όποιος πήγαινε κοντά του, αισθανόταν χαρά. Συνομιλούσε με τους προσκυνητές του, χωρίς να υπολογίζει την κούραση. Έδινε συμβουλές για όλα τα θέματα των μοναχών και των εγγάμων στον κόσμο χριστιανών.

Βοηθός και αφοσιωμένος υποτακτικός του Γέροντα Ιουλιανού είναι ο μοναχός π. Χαρίτων, ο οποίος είναι στο Άγιον Όρος από το 1997. Συναντήθηκε πολλές φορές με τον Γέροντα Διονύσιο της Κολιτσούς. Αυτός διηγείται ό,τι θυμάται για τον Γέροντα:

Ο Γέροντας Διονύσιος ήταν από εκείνες τις μορφές που διαβάζουμε στα Γεροντικά. Κρατούσε τη μοναχική τάξη με περισσή ευλάβεια. Δεν έκανε οικονομία στον εαυτό του. Όσο κουρασμένος και να ήταν, κατέβαινε πάντοτε στις ακολουθίες του ημερονυκτίου. Μας δίδασκε με τη ζωή του. Ήταν ο πνευματικός κρίκος που συνέδεε το Άγιον Όρος με τη Ρουμανία. Συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη και αναβάθμιση του ορθοδόξου ρουμανικού μοναχισμού. Γι’ αυτό και έρχονταν σ’ αυτόν να εξομολογηθούν όχι μόνο χιλιάδες Ρουμάνοι χριστιανοί, αλλά και κληρικοί από τη Ρουμανία όλων των βαθμίδων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Την ίδια προσέλευση είχαν και οι Έλληνες χριστιανοί και κληρικοί. Τακτικά τον επισκέπτονταν οι Μητροπολίτες πρώην Αργολίδος Ιάκωβος και Σιατίστης Αντώνιος και πολλοί άλλοι. Ο ίδιος είχε γίνει μεγαλόσχημος μοναχός στην κυρίαρχη Μονή του Βατοπεδίου. Έκτοτε, σαν μεγαλόσχημος, έδινε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα σε μοναχούς, ιερομονάχους και ιεράρχες της Ρουμανικής Εκκλησίας. Έτσι, βοήθησε τους αγάμους κληρικούς της Ρουμανίας να ενδύονται το κανονικό Μοναχικό Σχήμα, πράγμα το οποίο είχε εγκαταλειφθεί για πολλά χρόνια.

Ο Γέροντας Διονύσιος είχε πολλή διάκριση και πνευματική αρχοντιά. Απαλλαγμένος από τα κατώτερα πάθη, κινούνταν στη σφαίρα της απάθειας και της καλογερικής απλότητας. Συμπεριφερόταν στον καθένα με άπειρη ψυχική ευγένεια και απέφευγε να πληγώνει κάποιον, έστω και με το νεύμα των ματιών του. Ήξερε να αναπαύει τις ψυχές, διότι αναπαυόταν πρώτα μέσα του το Πανάγιο Πνεύμα με όλες τις αρετές.

Πηγή: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, “Αυθεντικές μαρτυρίες Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών για την προσωπικότητα του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή”. Ομιλία στο Μοναχικό συμπόσιο προς τιμήν τού οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή. Ιάσιο Ρουμανίας, 12-15 Νοεμβρίου 2015. (Αποσπάσματα.)

Η ψυχική ευγένεια του Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου

The post Η ψυχική ευγένεια του Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Επίγεια πατρίδα του σεβαστού Γέροντα ήταν η παραδεισένια Μολδαβία, το βόρειο τμήμα της Ρουμανίας, το οποίο ονομάζεται από τους ίδιους τους Ρουμάνους “ο επίγειος παράδεισος του Θεού”. Και δεν έχουν άδικο, διότι είναι πράγματι εξαίσιος τόπος με όλα τα αγαθά του Θεού: γραφικότατα τοπία, άφθονα αρχαία μοναστήρια, ξεχωριστή και μοναδική σ’ όλο τον κόσμο ευλάβεια των κατοίκων. Αρκεί να αναφερθεί ότι η μεταξύ τους συνάντηση δεν γίνεται με τους γνωστούς χαιρετισμούς γεια σου, καλημέρα, καλησπέρα, αλλά με τον δοξολογικό χαιρετισμό του Θεού Παντοκράτορος: Laudaţs pe Domnul, δηλαδή Αινείτε τον Θεό.

Ο Γέροντας Διονύσιος ήταν ένας έμπειρος Πνευματικός, είχε πολλή διάκριση και ήταν γεμάτος από αρετές. Δεδομένου ότι έκανε μία σκληρή ζωή και ήταν εξ ολοκλήρου αφοσιωμένος στον Θεό, αξιώθηκε να λάβει πολλά πνευματικά χαρίσματα, δύο από τα οποία ήταν της διοράσεως και της προοράσεως. Πολλοί που κατέφευγαν στην πανοσιότητά του, είτε για εξομολόγηση, είτε για συμβουλή, είτε απλά για μία ευλογία, επέστρεφαν αλλαγμένοι και με την απόφαση να κάνουν μία εν Χριστώ αυστηρότερη ζωή.

Ήταν πολύ καταδεκτικός με πολλή απλότητα και χιούμορ. Ήταν ένας σύμβουλος και βοηθός των απανταχού της γης Ρουμάνων, αλλά και των Ελλήνων και άλλων. Σε όλους, όσοι πήγαιναν κοντά του, από οποιαδήποτε εθνικότητα, έδινε την ευλογία του και τους ενίσχυε πνευματικά.

Ζούσε βαθιά την διδασκαλία των αγίων Πατέρων και κρατούσε με περισσή ευλάβεια τις παραδόσεις της Εκκλησίας μας και της ορθόδοξης πίστεώς μας. Πάντοτε μιλούσε για τις επτά Οικουμενικές Συνόδους και εφάρμοζε με ακρίβεια τις αποφάσεις τους.

Στη Σκήτη του Προδρόμου ζει και ο μεγάλης ηλικίας Πνευματικός τής Σκήτης π. Ιουλιανός. Γεννήθηκε το 1926. Κατάγεται από την Βορόνα του νομού Μποτοσάνι και το 1956 μπήκε για να μονάσει στη Συχαστρία. Το 1977 ήλθε στη Σκήτη Λάκκου, όπου τότε ζούσαν μόνο τέσσερις πατέρες. Κατόπιν μετέβη στη Σκήτη του Προδρόμου, όπου διακόνησε με αυτοθυσία τους αδελφούς ως Πνευματικός και διακονητής κυρίως στους κήπους.

Αυτός ο όσιος Γέροντας είπε τα εξής για τον μακαριστό π. Διονύσιο: «Γνώρισα τον Γέροντα Διονύσιο εδώ στη Σκήτη μας. Ερχόταν συχνά και λειτουργούσαμε μαζί. Σε αυτόν είχα εξομολογηθεί πολλές φορές. Με είχε εντυπωσιάσει η ακρίβεια που είχε στα μοναχικά του καθήκοντα. Ακούραστος αγωνιστής σε όλα. Κρατούσε τις νηστείες του έτους χωρίς να υποχωρεί και να καταλύει με αρτύσιμα φαγητά. Μέχρι τα βαθιά του γεράματα συμμετείχε στις ακολουθίες, έψαλλε και λειτουργούσε. Μετά τις καθιερωμένες ακολουθίες δεχόταν τον κόσμο, με ένα χαρούμενο χαμόγελο και ειρηνικό πρόσωπο. Δίδασκε τους ανθρώπους με τη ζωή του και λιγότερο με τα λόγια του. Συχνά έλεγε ότι ο θάνατος είναι χαρά γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει Παράδεισος. Πιστεύω ότι είναι στον Παράδεισο και σε καλή θέση. Είμαι περίπου 90 ετών. Χαίρομαι διότι ήλθε και για μένα ο καιρός να αναχωρήσω από αυτόν τον κόσμο. Με πολλή χαρά θα συναντηθώ μαζί του».

Η τελευταία επίσκεψη του Θεού ήλθε ειρηνικά την Τρίτη 28 Απριλίου 2004. Ο π. Διονύσιος άφησε την ψεύτικη ζωή, όπως την έλεγε, για να μεταβεί στην αιώνια και αληθινή, την οποία πόθησε από την παιδική του ηλικία.

Ο Θεός τον δόξασε και με αισθητό σημείο προς πίστωση της αγιότητάς του. Από τη στιγμή που κοιμήθηκε ο Παππούς μέχρι την ταφή του είχε απλωθεί μία δυνατή ευωδία.

Το Άγιον Όρος γαλούχησε, έθρεψε και προετοίμασε πνευματικά τον μακαριστό Γέροντα Διονύσιο και τον παρέδωσε έτοιμο να ανέλθει τις βαθμίδες της Πύλης του Θεού. Έκτοτε ενωμένος με την Παναγία Τριάδα θα πρεσβεύει για τους συμπατριώτες του Ρουμάνους λαϊκούς και μοναχούς, για όλους τους Αγιορείτες και για όλο τον κόσμο, διότι βρήκε πολλή παρρησία και επουράνια δόξα.

Είθε να έχουμε τις άγιες ευχές και τις θεοπειθείς πρεσβείες του. Αμήν.

Πηγή: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, “Αυθεντικές μαρτυρίες Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών για την προσωπικότητα του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή”. Ομιλία στο Μοναχικό συμπόσιο προς τιμήν τού οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή. Ιάσιο Ρουμανίας, 12-15 Νοεμβρίου 2015. (Αποσπάσματα.)

Ο άγιος Γέροντας Διονύσιος ο Ρουμάνος

The post Ο άγιος Γέροντας Διονύσιος ο Ρουμάνος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γεννήθηκε στη Ρωσσία, αλλά σε ηλικία δέκα ετών ήλθε με τους γονείς του, Λεωνίδα και Δέσποινα, και τα τέσσερα άλλα αδέλφια του στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Αρκαδικός του Νομού Δράμας, το οποίο απέχει από τη Δράμα μόλις 20 λεπτά.

Ο πατέρας του εργαζόταν ως έμπορος, και γι’ αυτό πολύ συχνά μετέβαινε στη Ρωσσία. Η σύζυγός του, η οποία αργότερα έγινε Μοναχή με το όνομα Μάρθα, έμενε στο σπίτι με τα παιδιά της. Στα χωράφια τους καλλιεργούσαν τον καπνό.

Ο Γέροντας κατά το βάπτισμα έλαβε το όνομα Χαράλαμπος (στο επώνυμο Γαλανόπουλος), και αυτό το όνομα κράτησε και στη μοναχική του ζωή. Παρακολούθησε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του, και είχε μεγάλη επίδοση σ’ όλα τα μαθήματα. Πάντοτε αναδεικνυόταν αριστούχος ανάμεσα στους άλλους συμμαθητές του. Ήταν από τον Θεό προικισμένος με ισχυρή σωματική κράση και αντοχή, γι’ αυτό δούλευε πολύ σκληρά στα χωράφια, χωρίς να αισθάνεται καθόλου κούραση. Η μητέρα του ήταν θεοφοβούμενη και οδήγησε όλα τα παιδιά της στον δρόμο του Θεού. Παρότι ήταν ολιγογράμματη, είχε καθιερώσει να κάνουν στο σπίτι όλες τις καθημερινές Ακολουθίες της Εκκλησίας με κομβοσχοίνι. Για τον Εσπερινό τραβούσαν 15 κομβοσχοίνια, για το Μικρό Απόδειπνο 10 και για τον Όρθρο 35.

Την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κρατούσαν το αλάδωτο φαγητό όλες τις μέρες, τρώγοντας μία φορά κάθε μέρα, ενώ το Σάββατο και την Κυριακή κατέλυαν το λάδι και έτρωγαν δύο φορές. Όλοι μέσα στην οικογένειά τους, με αρχηγό στον αγώνα τη μητέρα τους, ζούσαν σαν ασκητές. Έτσι, μέχρι τα 30 χρόνια του ο νεαρός τότε Χαράλαμπος δεν είχε καμία ιδέα περί αμαρτίας. Είχε από τα νεανικά του χρόνια αγωνιστεί και είχε συνηθίσει στους αγώνες της μοναχικής πολιτείας πριν ακόμη έρθει στο Άγιον Όρος.

Επιπλέον, ο Θεός έφερε στον δρόμο του δύο εξαιρετικά πνευματικά πρόσωπα, τα οποία πολύ βοήθησαν όλη την οικογένειά του στον δρόμο των χριστιανικών αρετών. Ήταν ο Ρώσσος μοναχός Ηλίας, ο οποίος τους δίδαξε, πριν φύγουν από την Ρωσσία, όλα τα μυστικά και ασκητικά αγωνίσματα της μοναχικής διαγωγής. Το άλλο πρόσωπο ήταν ο αδελφός του πατέρα του, Μοναχός Αρσένιος, συνασκητής τού μετέπειτα Γέροντά του π. Ιωσήφ.

Αργότερα ο μοναχός Ηλίας μετανάστευσε κι αυτός στο χωριό του νεαρού Χαράλαμπου και ανέλαβε, θα λέγαμε, υπό την πνευματική του προστασία όλη την οικογένειά τους. Είχε ως χάρισμα από τον Θεό την ακατάπαυστη καρδιακή προσευχή και αργότερα έλαβε και το προορατικό χάρισμα. Έτσι, διέβλεπε πολλά πράγματα που πρόκειται να συμβούν στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον.

Από ηλικίας 21 ετών ο νεαρός Χαράλαμπος επιδόθηκε στον κόσμο στους ασκητικούς αγώνες. Έκανε 100 μετάνοιες, νήστευε, προσευχόταν πολλές ώρες τις νύκτες και εγκρατευόταν απ’ όλα τα σαρκικά πάθη. Σε ηλικία 30 ετών, με την καθοδήγηση του θείου του, του μοναχού Αρσενίου, ήρθε στο Άγιον Όρος. Υποτάχθηκαν μαζί στον μεγάλο ησυχαστή των τελευταίων χρόνων, τον π. Ιωσήφ, ο οποίος τότε κατοικούσε μέσα σε σπηλιές στην περιοχή της Αγίας Άννας. Όταν πρωτοπήγε στον Γέροντα Ιωσήφ, εκείνος τον ρώτησε:

– Ξέρεις γιατί ήρθες εδώ;

– Ήρθα για να γίνω μοναχός, Γέροντα.

– Ξέρεις να κάνεις μετάνοιες;

– Ξέρω. Έκανα στον κόσμο μέχρι 300.

– Τι είναι 300 μετάνοιες την ημέρα. Εδώ θα κάνεις 3.000 μετάνοιες. Μπορείς;

– Δεν ξέρω, Γέροντα, θα δοκιμάσω.

Φώναξε τον Αρσένιο και του είπε: “Πάρε τον και πηγαίνετε σ’ αυτό το υψωματάκι, έξω από εκείνη την σπηλιά, και αρχίστε να κάνετε μαζί 3.000 μετάνοιες”.

Πράγματι, πήγαν και επί δυόμιση ώρες έκαναν όλες αυτές τις μετάνοιες. Ο ιδρώτας έλουζε τα πρόσωπά τους, αλλά έμειναν πιστοί στην εντολή του Γέροντά τους.

Κατόπιν του όρισε να κάνει ημερησίως 2.000 μετάνοιες. Ο ακούραστος τριαντάρης ασκητής Χαράλαμπος δεν δείλιαζε σ’ οποιοδήποτε αγώνισμα του επέβαλε ο Γέροντάς του. Κάποια ημέρα όμως τον έπιασαν οι λογισμοί, λόγω κοπώσεως, και του είπε:

– Μα, Γέροντα, 2.000 μετάνοιες την ημέρα θα πεθάνω.

– Γι’ αυτό ήρθαμε, παιδί μου, εδώ, για να πεθάνουμε.

– Δεν γίνεται να κάνω λιγότερες;

– Εντάξει. Από σήμερα θα κάνης 700 την ημέρα.

Πράγματι, ο νεαρός δόκιμος Χαράλαμπος έκανε 700 μετάνοιες την ημέρα επί επτά συναπτά έτη.

Κάποια μέρα ο Γέροντας Ιωσήφ τον φώναξε και του είπε:

– Βλέπεις, παιδί μου Χαράλαμπε, αυτή την σπηλιά που είναι σ’ αυτό το ύψωμα;

– Τη βλέπω, Γέροντα.

– Θα πας εκεί από τώρα το πρωί μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Εκεί μέσα θα βρεις τον παράδεισο.

Ξεκίνησε ο π. Χαράλαμπος με λίγο παξιμάδι και ένα μπουκάλι νερό, για να κάνει την υπακοή στον Γέροντά του. Όταν έφτασε στην σπηλιά, είδε ότι είναι τόσο μικρή που δεν μπορούσε να μπει μέσα όρθιος, παρά σερνόμενος μπρούμυτα. «Μα πού είναι ο παράδεισος που μου είπε ο Γέροντάς μου; Τι θα κάνω εδώ μέσα τόσες ώρες μέχρι το βράδυ;»

Επειδή άρχισε να κρυώνει, στρώθηκε στις μετάνοιες για να ζεσταθεί λίγο. Παράλληλα τον παρηγορούσε και η Θεία Χάρη. Του ήρθαν τα πρώτα δάκρυα της μετανοίας, προστέθηκαν κι άλλα κι άλλα… Αισθάνθηκε μία γλυκύτητα να ξεχύνεται μέσα και έξω στον εαυτό του. Βγήκε λίγο έξω, αγνάντεψε την έρημη άγρια φύση. Όλα τα είδε ήρεμα και όμορφα, αγγελικά πλασμένα. Τότε μονολόγησε και είπε: «Να, αυτός είναι ο παράδεισος που μου υποσχέθηκε ο Γέροντάς μου ότι θα βρω. Εδώ να καθίσω σ’ όλη μου την ζωή και δεν θέλω τίποτε άλλο».

Επέστρεψε το βράδυ στην Καλύβα και διηγήθηκε περιχαρής τι εμπειρίες έζησε από την ολοήμερη εκείνη άσκησή του στην απομακρυσμένη σπηλιά του βουνού.

Επειδή οι σπηλιές ήταν ανθυγιεινές, έφυγαν όλοι μαζί και εγκαταστάθηκαν σε δύο σπιτάκια της Ιεράς Νέας Σκήτης. Μαζί τους συγκαταριθμήθηκε για την άσκηση και ο μοναχός π. Θεοφύλακτος, ο οποίος είχε για πολλά χρόνια με τον μακαριστό Ιωακείμ Σπετσιέρη το Κελλί των Αγίων Αναργύρων. Το εργόχειρό τους ήταν η κατασκευή ξύλινων σταυρών και σφραγίδων για πρόσφορα. Σε αυτά τα εργόχειρα φάνηκε περίτρανα η άκαμπτη εργατικότητα και ταχύτητα στην δουλειά του π. Χαραλάμπους. Ενώ ο θείος του π. Αρσένιος κατασκεύαζε 30 σταυρούς την ημέρα, ο π. Χαράλαμπος την πρώτη μέρα έκαμε 40, την δεύτερη 80 και από την τρίτη ημέρα συνέχιζε να φτιάχνει 100 σταυρούς ημερησίως.

Επειδή ο Γερο-Ιωσήφ γρήγορα αντιλήφθηκε, ότι η Παναγία έφερε στην συνοδεία του ένα άκακο αρνί, που είχε όμως κυκλώπειες δυνάμεις και ασυνήθιστη αντοχή, του ανέθεσε όλες τις εξωτερικές εργασίες του Κελλιού τους. Ο π. Χαράλαμπος κατέβαινε στην παραλία να μεταφέρει στην πλάτη τσουβάλια από τσιμέντα, άλευρα, διάφορα άλλα οικοδομικά υλικά. Ο ίδιος έτρεχε σαν αετός στις Καρυές και αλλού να πουλήσει το εργόχειρό τους, να δουλέψει μεροκάματο στη συγκομιδή των ελαιών στις διάφορες Μονές, ν’ ανοίξει θεμέλια για την κατασκευή ενός μικρού δικού τους κτίσματος. Όπως ο ίδιος μου διηγήθηκε, ένιωθε ότι άνοιγαν οι ουρανοί από την πλούσια χάρη που τον σκέπαζε και του έδινε πνευματικά φτερά να πετά ψηλά.

Όπως αγωνίστηκε στην υπακοή για τα υλικά έργα, έτσι και περισσότερο αγωνίστηκε για τα πνευματικά, πάντοτε με τη διακριτική καθοδήγηση του Γέροντά του.

(Μετά την κοίμηση του Γέροντά του, ο π. Χαράλαμπος απέκτησε δική του συνοδεία. Εγκαταστάθηκαν στο Κελλί του Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη κοντά στις Καρυές, και αργότερα επάνδρωσαν την Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου, όπου ο π. Χαράλαμπος έγινε ηγούμενος. Εκοιμήθη εν Κυρίω 1-1-2001.)

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης

The post Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.