Ο ερχομός μου στο μοναστήρι έγινε ως εξής: στις 12 Δεκεμβρίου 1929, μνήμη του αγίου Σπυρίδωνος, όταν ήμουν 17 ετών, έφυγα από το πατρικό σπίτι με τον μεγαλύτερο αδελφό μου Βασίλειο με τους ντορβάδες μας στην πλάτη. Στον ένα είχαμε τους βίους των Αγίων, το Ψαλτήρι, το Ωρολόγιο και την Αγία Γραφή, ενώ στον άλλο είχαμε δύο μεγάλες ζωγραφιστές εικόνες, η μία της Θεοτόκου και η άλλη του Αγίου Γεωργίου. Τίποτε άλλο δεν πήραμε από το σπίτι.

Οι γονείς μας Αλέξανδρος και Άννα μας συνόδευσαν κλαίγοντας μέχρι κάτω την πεδιάδα, στην περιοχή που ονομάζεται «Το φαράγγι του Βόδα». Τότε ο αδελφός μου Βασίλειος άρχισε να ψάλλει το κοντάκιο του Κανόνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Ιησού γλυκύτατε, το Φως του κόσμου, της ψυχής μου φώτισον τους οφθαλμούς…». Κατόπιν ασπασθήκαμε τα χέρια των γονέων μας, πήραμε την ευχή τους και αναχωρήσαμε για την σκήτη Κοζάντσεα. Εκείνη τη στιγμή οι γονείς μας έπεσαν κάτω και έκλαιγαν με αναφιλητά…

Στην Κοζάντσεα μείναμε μία νύκτα κοντά στον π. Παΐσιο (Ολάρου). Μετά πήραμε και τον αδελφό μας Γεώργιο και ήλθαμε και οι τρεις στην Σουτσεάβα, προσκυνήσαμε τα Λείψανα του αγίου Ιωάννου του Νέου και κατεβήκαμε κάτω στο μοναστήρι Συχαστρία. Εδώ ήταν ηγούμενος ο πρωτοσύγκελος Ιωαννίκιος Μορόι. Όταν μας είδε, μας κράτησε τρεις ημέρες και τρεις νύκτες έξω στην πόρτα του μοναστηρίου, για να μας δοκιμάσει εάν έχουμε υπομονή για την μοναχική ζωή. Μόνο το βράδυ μας άφηνε να κοιμηθούμε μέσα σ’ ένα κελί.

Μετά από τρεις ημέρες νηστείας, προσευχής και πειρασμών, μας κάλεσε στην εκκλησία, μας εξομολόγησε, μας κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων και μας έδωσε κελιά και διακονήματα στο μοναστήρι. Μ’ αυτό τον τρόπο μπήκαμε στην μοναχική ζωή. Κατόπιν το 1931 και 1933 πέθαναν τα αδέλφια μου και έμεινα πλέον μόνος. Το 1937 έγινα μοναχός και έβοσκα τα πρόβατα του μοναστηριού επί δέκα χρόνια.

Κατά τα έτη 1942-1945 μου ανέθεσαν την διακυβέρνηση του μοναστηριού, επειδή ο Ηγούμενος ήταν άρρωστος. Τον Ιανουάριο του 1945 χειροτονήθηκα Ιερεύς και εξελέγην ηγούμενος της Μετανοίας μου, στην θέση του αποβιώσαντος Γέροντός μου ηγουμένου Ιωαννικίου.

Από το βιβλίο: Πνευματικοί Διάλογοι με Ρουμάνους πατέρες. Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1980 (§ 292).

Γέροντας Κλεόπας: Ο ερχομός μου στο μοναστήρι

The post Γέροντας Κλεόπας: Ο ερχομός μου στο μοναστήρι appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι χριστιανοί που διασπάσθηκαν οριστικά από την Εκκλησία, εναντιώνονται στα ορθόδοξα και αποστολικά δόγματα της πίστεώς μας και δημιούργησαν μία πλανεμένη περί πίστεως διδασκαλία, αυτοί ονομάζονται αιρετικοί. Οι αιρέσεις στην Εκκλησία υπήρχαν και από την αρχή ακόμη της κηρύξεως του Ευαγγελίου στον κόσμο και θα υπάρχουν μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Οι άνθρωποι γενικά, συνεχώς εγκαταλείπουν την Εκκλησία και πέφτουν στις αιρέσεις, εξαιτίας των επομένων περιπτώσεων:

Από την άγνοια, δηλαδή από την έλλειψη της γνώσεως του λόγου του Θεού, της Ιεράς Παραδόσεως και της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων, από την απάτη του διαβόλου, ο οποίος «περιπατεί ως λέων ζητών τίνα καταπίη» (Α’ Πέτρ. 5:8), και κατορθώνει να ξεγελά πολλούς χριστιανούς με τα πάθη, με την αυτοπεποίθηση, με την απιστία κλπ.

Από την υπερηφάνεια, η οποία δημιούργησε τις περισσότερες αιρέσεις και σχίσματα στην όλη ιστορία της χριστιανικής Εκκλησίας με αποτέλεσμα να διαιρεθεί το μυστικό Σώμα του Χριστού.

Από την απόλαυση εκ των σαρκικών παθών, όπως: από την μέθη, την ακολασία, το διαζύγιο, τις εκτρώσεις, την οικογενειακή ακαταστασία κλπ.

Κατόπιν, από την έλλειψη αφοσιωμένων λειτουργών στην Εκκλησία του Χριστού· από την έλλειψη κατηχητικών μαθημάτων, από το ακατανόητο της ορθοδόξου πίστεως από τους πιστούς, από την επαναστατική φύση μερικών χριστιανών, από την έλλειψη εκκλησιαστικών βιβλίων και προσευχηταρίων, από την έλλειψη υποδειγματικής ζωής των ιερέων, από την έλλειψη πνευματικής εμπειρίας, πραότητας, επιμονής και ειδικεύσεως στην ποιμαντική των ιερέων κλπ.

Ο πολλαπλασιασμός των αιρέσεων και ψευδοπροφητών, ιδιαίτερα στον παρόντα καιρό, είναι σίγουρα και ένα αποκαλυπτικό σημείο της συντέλειας του κόσμου. Αυτήν την αλήθεια μας την φανερώνει ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος μιλώντας για την Δευτέρα Παρουσία Του στην γη, λέγει τα εξής: «Και πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσι πολλούς…».

Από το βιβλίο: Πνευματικοί Διάλογοι με Ρουμάνους πατέρες. Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1980 (§ 272).

Ποιος είναι ο λόγος της αδυναμίας της πίστεώς μας;

The post Ποιος είναι ο λόγος της αδυναμίας της πίστεώς μας; appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η θεία αγάπη χωρίζεται σε δύο μέρη, και συγκεκριμένα: στην αγάπη, που κερδίζεται με την εκτέλεση όλων των καλών έργων και προπαντός με την καθαρή καρδιακή προσευχή, και δεύτερον στην αγάπη που εκφράζεται με τις άκτιστες θείες ενέργειες, οι οποίες είναι δώρο του Ουρανού (Ηθική Θεολογία π. Δημ. Στανιλοάε).

Όλα τα καλά έργα βοηθούν τον άνθρωπο να αποκτήσει την θεία αγάπη, αλλά περισσότερο από όλα η καθαρή προσευχή. Διότι με αυτή «κράζοντας ο άνθρωπος προς τον Θεό, εξέρχεται έξω από το είναι του» (άγιος Μάξιμος Ομολογητής). Το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η χαλάρωση και εκδίωξη από την καρδιά μας της θείας αγάπης. Είναι κακία που ισοδυναμεί με την αυτοκτονία του άνθρωπου (Πράξ. 27:41, Α’ Ιω. 3:15, 4:20).

Υπάρχουν πέντε είδη αγάπης: Η πρώτη και η δεύτερη είναι πνευματικές, η τρίτη είναι αγάπη φυσική, άρα ούτε καλή ούτε κακή, ενώ οι δύο τελευταίες οδηγούν στην τιμωρία και καταδίκη. Η αγάπη του Θεού και του πλησίον οδηγούν στην σωτηρία αυτούς που τις εκτελούν, διότι σ’ αυτές κρέμεται όλος ο νόμος και οι προφήται (Ματθ. 13:37-40). Η φυσική αγάπη είναι των γονέων προς τα παιδιά και το αντίστροφο. Ενώ οι αγάπες που καταδικάζονται είναι: η σαρκική – εμπαθής αγάπη και η του συμφέροντος δηλαδή για τη δόξα, τα χρήματα κλπ.

Η χριστιανική αγάπη τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον συνάνθρωπο αποδεικνύεται με τα καλά έργα, όπως: την ελεημοσύνη, την βοήθεια στους έχοντες κάποια ανάγκη, την υποδοχή στους ξένους, την ανάπαυση και συμπαράσταση στους πονεμένους, την υποστήριξη των αδυνάτων, την απόκρυψη των ελαττωμάτων των άλλων, την συγχώρηση σ’ αυτούς που μας λύπησαν, την προσευχή για την ευόδωση των έργων των άλλων, την θυσία του εαυτού μας για τους άλλους κλπ. (Β’ Κορ. 8:12, Α’ Θεσ. 2:8, Β’ Τιμ. 11:10, Α’ Ιω. 3:6 κλπ).

Από το βιβλίο: Πνευματικοί Διάλογοι με Ρουμάνους πατέρες. Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1980 (§§ 19-23).

Τι είναι η χριστιανική αγάπη

The post Τι είναι η χριστιανική αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εμείς προσευχόμαστε αδιαλείπτως στον ουράνιο Πατέρα λέγοντας: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» (Ματθ. 6:13). Ζητάμε δηλαδή από τον ουράνιο Πατέρα να μην μας αφήσει σε πειρασμούς πάνω από τις δυνάμεις μας, και να μας σώσει απ’ όλες τις γεμάτες δολιότητα παγίδες τού διαβόλου. Επομένως σε κάθε ώρα πειρασμού πρέπει να προσευχηθούμε επίμονα, με δάκρυα, με νηστεία και με συντριβή καρδιάς. Οι άγιοι Πατέρες μας συστήνουν να λέμε διαρκώς την ευχή του Ιησού, ιδιαίτερα κατά την ώρα του πειρασμού, διότι το όνομα του Κυρίου σαν ξίφος βγάζει και κόβει από τις καρδιές μας τους πειρασμούς του εχθρού.

Το δεύτερο πολύ δυνατό όπλο εναντίον των διαβολικών πειρασμών είναι η ταπείνωση. Ο Δαβίδ λέει: «εταπεινώθην, και έσωσέ με» (Ψαλ. 114:6). Όταν περικυκλωνόμαστε από πειρασμούς και πάθη, να ταπεινωθούμε από την καρδιά μας, δηλαδή να θεωρήσουμε τον εαυτό μας τον πιο αμαρτωλό, λέγοντας ότι πειραζόμαστε λόγω των αμαρτιών και της υπερηφάνειάς μας, και τότε θα φύγει ο διάβολος από μας, διότι πάρα πολύ καίγεται και διώχνεται από την ταπείνωση, από την προσευχή με δάκρυα και από τη νηστεία. Άλλα όπλα στον καιρό του πειρασμού είναι η ανδρεία υπομονή των πειρασμών, η συχνή εξομολόγηση των λογισμών, η ανάγνωση των ιερών βιβλίων, η αποφυγή των ευκαιριών για αμαρτία, η θεία Κοινωνία, η σιωπή, η αποξένωση από τα γήινα κ.ά.

Ποια είναι τα οφέλη των πειρασμών στον αγώνα μας με τον εχθρό διάβολο;

Το πρώτο όφελος είναι ότι χωρίς πειρασμούς και χωρίς πάλη με τους πειρασμούς δεν μπορούμε να σωθούμε, ούτε έχουμε λόγο για να στεφανωθούμε. Χωρίς πειρασμούς και πνευματικό αγώνα δεν γίνεται δυνατή η σωτηρία της ψυχής. Γι’ αυτό έλεγε ένας ερημίτης: «Αφαίρεσε τους πειρασμούς και δεν σώζεται κανένας άνθρωπος».

Έπειτα, οι πειρασμοί μάς εξοικειώνουν με την τέχνη του πνευματικού αγώνα, μας ατσαλώνουν στη ζωή, μας βοηθούν να προοδεύουμε ψυχικά. Οι πειρασμοί μάς αυξάνουν την πίστη, μας διδάσκουν και μας αναγκάζουν να προσευχόμαστε περισσότερο, να έχουμε εγρήγορση και ζήλο στην εκκλησία, στη νηστεία, στην ανάγνωση ιερών βιβλίων. Οι πειρασμοί μάς στέλνουν πιο συχνά για εξομολόγηση, για συμβουλή και για θεία Κοινωνία. Οι πειρασμοί μάς ταπεινώνουν, μας δείχνουν πόσο ασθενείς και αδύνατοι είμαστε. Οι πειρασμοί αυξάνουν την υπομονή, την προσευχή, τα δάκρυα, την ταπείνωση και την πίστη μας. Αυτός είναι ο λόγος, ο σκοπός και το όφελος των πειρασμών πάνω στη γη.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» τ. 8, Μάιος-Αύγουστος 2003, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 17.

Ο αγώνας κατά των πειρασμών του διαβόλου

The post Ο αγώνας κατά των πειρασμών του διαβόλου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.