Και πολλοί Πατέρες, προχωρημένοι πνευματικά στο Άγιον Όρος κυρίως στα σπίτια ή στην έρημο περισσότερο, μόνο στην Λειτουργία πηγαίνουν, για να κοινωνήσουν. Όλες τις άλλες Ακολουθίες τις κάνουν με το κομποσχοίνι. Όταν λέμε με το κομποσχοίνι, εννοούμε ότι λένε συνεχώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και είναι αυτοί και ο Θεός. Έχουν μια πραγματικά συνεχή επικοινωνία με τον Θεό.

Και είδα κάποιον τέτοιον Πατέρα, που ζούσε αυτή την προσευχή. Ήταν στα Καρούλια. Έχει χρόνια πια, «κοιμήθηκε». Επιμέναμε πολύ, χτυπούσαμε την πόρτα, θέλαμε να τον δούμε. Αυτός, φαίνεται, έκανε προσευχή μέσα. Δεν μας είπε τίποτε, αλλά φάνηκε ότι προσευχόταν. Βγήκε έξω. Είχε δάκρυα στα μάτια του και έλαμπε το πρόσωπό του! Πολλή γαλήνη! Ήταν πολύ φωτεινός! Ναι, όταν τον είδαμε, δεν χορταίναμε να τον βλέπουμε. Δεν θέλαμε τίποτε άλλο. Να τον βλέπουμε μόνο θέλαμε. Και δεν μας είπε πολλά λόγια. Αλλά φύγαμε πετώντας από εκεί. Ήμασταν και παιδιά τότε. Μέσα στα βράχια στα Καρούλια πετούσαμε κυριολεκτικά (όσοι πήγαν στα Καρούλια ξέρουν), γιατί σταθήκαμε λίγο κοντά σε έναν άνθρωπο, που έζησε την προσευχή. Και αυτός δεν έκανε άλλη προσευχή, μόνο με το κομποσχοίνι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ούτε βιβλία διάβαζε ούτε τίποτε. Αυτή την ευχή έκανε.

Αυτές οι λίγες λέξεις μάς βοηθούν να συγκεντρώσουμε τον νου μας και να σκεφτόμαστε μόνο τον Θεό, γιατί μεγάλη αδυναμία στην προσευχή είναι ο διασκορπισμός, να λες δηλαδή λόγια και να σκέφτεσαι άλλα. Να, θα έχετε προσέξει, όσοι διαβάζετε το Απόδειπνο, ότι πολλές φορές λέμε το «Πιστεύω» και μερικά χωρία από το «Πιστεύω» νομίζουμε ότι δεν τα είπαμε. Ή μέσα στην Εκκλησία τις Κυριακές, τις γιορτές, σκέφτεσαι και λες· «αυτό το είπαν;». Το άκουσες. Αλλά ήσουν αλλού. Το είπαν; Νομίζουμε ότι δεν το είπαν. Ναι, γιατί σωματικά μόνο βρισκόμασταν· η σκέψη μας είχε «πάει περίπατο». Άρα δεν μπορούμε έτσι να νιώσουμε την προσευχή, να ζήσουμε την προσευχή. Αλλά είπε κάτι ο όσιος Παΐσιος σε μια ψυχούλα που έκανε την ερώτηση: «Καλά, Πάτερ μου, εγώ έβγαλα το Δημοτικό. Δεν καταλαβαίνω». «Δεν καταλαβαίνεις; Ακούς την λέξη Παναγία μέσα στο τροπάριο», του είπε, «να σκέφτεσαι την Παναγία Θεοτόκο. Ακούς την λέξη Χριστός, να σκέφτεσαι τον Χριστό συνεχώς. Ακούς την λέξη Άγιος, να σκέφτεσαι τον Άγιο, τους Αγίους».

Και πραγματικά όταν έτσι κάνεις, το έχω προσέξει… Όταν ένα τροπάριο αναφέρεται στην Παναγία και όταν ακούγοντας κανείς την λέξη Παναγία, σκέφτεται την Παναγία, απλούστατα το μυαλό του είναι στην Παναγία, επικοινωνεί με την Παναγία. Ή είναι στον Χριστό, είναι στον Άγιο. Κάνει ό,τι κάνει και ο άλλος που καταλαβαίνει τα λόγια. Και μπορεί έτσι και προσεύχεται. Δεν σκέφτεται άλλα αντί άλλων, δεν ρεμβάζει, δεν διασκορπίζεται. Εάν όμως κάποιον τον αναπαύει η ατομική προσευχή, να την κάνει. Αλλά να προσπαθούμε να ζούμε και τις προσευχές της Εκκλησίας. Γιατί, όταν πραγματικά τις ζούμε, τότε δεν θα χρειάζεται να έχουμε ατομική προσευχή. Γιατί αυτή η προσευχή της Εκκλησίας θα είναι δικιά μας προσευχή.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 96.

Ο διασκορπισμός στην προσευχή

The post Ο διασκορπισμός στην προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Βέβαια, εάν θα φτάσουμε στο σημείο να ζούμε το Απόδειπνο, τότε… δεν ξέρω, εγώ δεν νιώθω την ανάγκη, αφού θα διαβάσω το Απόδειπνο, να πω κάτι άλλο έπειτα στον Κύριο. Γιατί οι προσευχές της Εκκλησίας τα περικλείουν όλα μέσα. Και ευχαριστίες έχουν και δοξολογίες έχουν και αιτήματα έχουν.

Όταν αρχίζεις στον Ψαλμό «Ελέησόν με, ο Θεός», τότε λες τις αμαρτίες σου. Και προσέξτε.

Όταν διαβάζουμε την προσευχή, όταν λέμε την προσευχή, δεν κάνουμε ανάγνωση. Αυτό να το προσέξουμε πολύ. Αν πάρουμε το προσευχητάρι να κάνουμε π.χ. το Απόδειπνό μας και λέμε το «Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου…», όπως θα διαβάζαμε στην τάξη ή κάπου αλλού, τότε δεν προσευχηθήκαμε. Τα λόγια εκείνα δεν είναι του Δαβίδ. Είναι δικά μου λόγια που τα λέω εγώ στον Κύριο. Ή όταν λέγω το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ…», όταν λέγω την δοξολογία, δεν διαβάζω ένα κείμενο από το βιβλίο. Με την καρδιά μου δοξάζω τον Θεό: Δόξα Σοι, Θεέ μου! Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου! Μέσα μου αυτά γυρίζουν.

Όταν εκζητώ το έλεος, διαβάζω έναν ψαλμό που μιλάει για το έλεος του Θεού, τότε μέσα μου συναισθάνομαι τις αμαρτίες μου, πόσο λύπησα τον Θεό, και ζητάω έλεος από τον Θεό, να με αξιώσει ο Θεός, ώστε η καρδιά μου να φύγει από την αμαρτία και να δοθεί στον Κύριο. Όταν δοξάζω, δοξολογώ τον Θεό, πάντοτε πάλι η σκέψη μου μέσα σε αυτό το περιεχόμενο της δοξολογίας κινείται. Και είναι κάτι δικό μου, δεν είναι κάτι του Δαβίδ ή κάποιου άλλου υμνωδού που το έγραψε. Με καταλαβαίνετε, ε;

Έτσι πρέπει να τα λέμε. Όχι να τα διαβάζουμε απλώς. Ίσως στην αρχή είναι πολύ δύσκολο αυτό. Στην αρχή να διαβάζουμε μόνο. Δεν μπορούμε ευθύς εξ αρχής να τα νιώθουμε. Δεν γίνεται. Αδύνατο είναι. Είναι πολύ δύσκολο. Να πω αδύνατο. Αλλά αφού τα διαβάζουμε, να προσπαθήσουμε σιγά-σιγά να τα κάνουμε δικά μας. Και αν τα μάθεις και απ’ έξω, τόσο το καλύτερο. Κάθεσαι και λες, όπως λες και στην ατομική σου προσευχή, λες και αυτά τα λόγια. Σε βοηθάει η Εκκλησία να κάνεις μια εξομολόγηση, να κάνεις μια ευχαριστία, να πεις τα αιτήματά σου. Όταν λέμε εκείνο τον μικρό ψαλμό, «Ο Θεός, εις την βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εις το βοηθήσαί μοι σπεύσον» (Ψαλμ. 69), πόσο ωραία, τι πιο υπέροχο από αυτό! Τι λόγια να βρω εγώ να μιλήσω καλύτερα στον Κύριο; Θεέ μου, «πρόσχες», έλα στην βοήθεια. Φυσικά δεν καταλαβαίνουμε και τα λόγια. Εάν καταλαβαίναμε!

Ναι. Όταν λέγω ότι καταλαβαίνουμε τα λόγια της Εκκλησίας, όσα μας λέγει η Εκκλησία, τότε δεν χρειάζεται ατομική προσευχή. Όλα περιέχονται. Η Εκκλησία στις προσευχές της τα λέγει όλα. Και μάλιστα αν μπορέσουμε να φθάσουμε στο σημείο να ζήσουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», αυτή την προσευχή, τότε δεν θα θέλουμε να λέμε τίποτε άλλο. Υπάρχουν Πατέρες που δεν κάνουν Ακολουθίες, ούτε Όρθρο ούτε Εσπερινό, τίποτε δεν κάνουν. Συνεχώς λένε αυτή την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Γιατί, τι είπαμε; Προσευχή είναι επικοινωνία, ένωση με τον Θεό. Αυτά τα λίγα λόγια… Τα πολλά λόγια σε σκορπίζουν. Αρχίζουν και έρχονται εικόνες, έρχονται παραστάσεις, έρχεται διασκορπισμός, έρχεται ο ρεμβασμός, έρχεται η αρπαγή· αρπάζει την σκέψη ο σατανάς. Ενώ σε λίγα λόγια, σε δύο-τρεις λέξεις μπορείς να συγκεντρωθείς. «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», αυτό σκέψου. «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» σκέφτεσαι· μόνο αυτό και δεν ξεφεύγεις.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 91.

Να ζούμε το Απόδειπνο

The post Να ζούμε το Απόδειπνο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Έπειτα έχουμε τις κατ’ ιδίαν προσευχές, το Απόδειπνο ή το πρωΐ που θέλεις να κάνεις μια μικρή προσευχή, και εκεί χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση. Απαραίτητη προϋπόθεση πρώτα είναι η πίστη. Να πιστεύουμε ζωντανά ότι ο Θεός είναι δίπλα μας. Δεν προσπαθούμε να διασχίσουμε τα ουράνια και να βρούμε ψηλά στα ουράνια τον Θεό και να επικοινωνήσουμε εκεί. Ο Θεός είναι δίπλα σου! Ή στην Εκκλησία ή στο σπίτι σου ή στον δρόμο, οπουδήποτε θέλεις να προσευχηθείς, ο Θεός είναι δίπλα σου. Αυτή η πίστη, αυτή η συναίσθηση είναι το πρώτο, το απαραίτητο που πρέπει να σκεφτόμαστε. Έπειτα μια προετοιμασία είναι η μελέτη, είναι η ανάγνωση και η στροφή στον εαυτό μας. Να στρεφόμαστε στον εαυτό μας. Να φύγουμε από όλα τα άλλα.

Και μολονότι γινόμαστε ελεεινοί ζητιάνοι, ελεεινοί ζητιάνοι πραγματικά, πάλι μας ακούει ο Θεός. Αλλά όμως πόσο θα μας άκουγε και θα τακτοποιούσε όλες τις υποθέσεις μας, εάν τα ξεχνούσαμε όλα αυτά, τα αφήναμε όλα και μέναμε μόνο, όπως είπα, μόνο εμείς και ο Θεός και Τον πλησιάζαμε, για να επικοινωνήσουμε μαζί Του! «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ που με αξιώνεις εμένα το τίποτε, την σκόνη, το μηδέν να έρχομαι μπροστά Σου!». Τον ευχαριστούμε. «Είμαι ένας αδύνατος», εξομολογούμεθα την αδυναμία μας, «και δεν το αξίζω. Ελεεινός είμαι. Αλλά επειδή είσαι Συ αγάπη, είσαι Πατέρας, ελέησέ με». Μόνο αυτά. Τίποτε άλλο. Όχι ειδικά αυτό και εκείνο και εκείνο. Μόνο αυτό, «ελέησέ με». Ε, τότε θα πραγματοποιηθεί αυτό που λέγει ο ίδιος ο Κύριος «πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6:34). Ξέρει ο Θεός. Όλα τα άλλα θα τα τακτοποιήσει ο Θεός, εάν εμείς κινηθούμε έτσι με την καρδιά μας. Να, αυτή είναι σωστή προσευχή. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Ο ληστής στον σταυρό επάνω τι είπε; «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Είμαι ληστής. Είμαι αμαρτωλός. Είσαι ένας Πατέρας Εσύ. Μπορείς να με θυμηθείς, εμένα τον ληστή. Θυμήσου με! Να, η προσευχή του ληστού.

Ο Τελώνης; «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», είπε. Δεν έκανε άλλη προσευχή ο Τελώνης. Προσηύχετο. Δεν είπε μια φορά την φράση «ο Θεός, ιλάσθητί μοι». Λέγει η Γραφή προσηύχετο. Συνεχώς, ώρα πολλή προσηύχετο. Και τι έλεγε; «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Σ’ ευχαριστώ που με αξίωσες και μπήκα στον ναό σου, αυτά τα βρώμικα πόδια μπήκαν στον ναό σου. Δεν τολμώ να προχωρήσω μπροστά. Βλέπετε πόσο ταπεινά σκέφτεται; Εδώ σε μια ακρούλα θα καθίσω, δίπλα στην πόρτα. Ούτε το βλέμμα μου να σηκώσω τολμώ. Δεν είμαι άξιος να σηκώσω το βλέμμα μου ψηλά στους ουρανούς. Έτσι σκέφτεται ο Τελώνης. Έτσι ξεκινάει την προσευχή του. Βλέπετε πόσο ταπεινά προσεύχεται; Μόνο το χώμα αξίζει να βλέπω και να σκέφτομαι την αναξιότητά μου, την μηδαμινότητά μου, την αχρειότητά μου. Εσύ είσαι αγαθός, είσαι Πατέρας. Είσαι γεμάτος αγαθότητα και σπλάγχνα οικτιρμών. Λοιπόν εγώ ο ελεεινός σου λέγω να με ελεήσεις. «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι». Τον ελέησε ο καλός Θεός! Και μάλιστα συγκίνησε τον Θεό η προσευχή αυτή του Τελώνου. Ήταν γεμάτη δύναμη αυτή η προσευχή.

Ή βλέπουμε στην Γραφή την μητέρα του προφήτη Σαμουήλ, την Άννα, την ηρωΐδα εκείνη που κάθεται βουβή μέσα στον ναό, κάθεται σιωπηλή. Προσευχόταν ενδομύχως, εκινούντο τα χείλη της, χωρίς να ακούγεται φωνή ώρα πολλή εκεί. Με την καρδιά της ψέλλιζε μερικές λέξεις. Και αυτές οι λέξεις ήταν σαν μια βοή που έφθασε στα αυτιά του Κυρίου. Και εγένετο το αίτημά της. Της χάρισε παιδί. Και μάλιστα τον γίγαντα εκείνον, τον Σαμουήλ. Έλεγε απλά, «Θεέ μου, δώσε μου ένα παιδί. Αν θέλεις, δώσε μου». Δεν έλεγε τίποτε περισσότερο. «Δεν είμαι άξια, αλλά Εσύ τους ανάξιους τους επισκέπτεσαι. Και μπορείς να μου δώσεις. Δώσ’ μου». Έτσι με την καρδιά της μιλούσε· και αυτό ήταν μια βοή που ανέβηκε στον Θεό. Και απάντησε ο Θεός αμέσως.

Δεν χρειάζεται πολυλογία στην προσευχή. Γι’ αυτό και οι άγιοι Πατέρες λένε ότι η καλύτερη προσευχή είναι να λες μερικές λέξεις, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Να τις λες και στον δρόμο και στην δουλειά σου. Αν εσύ, γυναίκα, είσαι στο σπίτι μέσα και σκουπίζεις, πλένεις πιάτα, τα μεν χέρια δουλεύουν, αλλά η σκέψη να είναι σε αυτές τις λέξεις, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν η σκέψη μας είναι στο νόημα αυτών των λέξεων και συμμετέχει και η καρδιά μας, το λέμε, όπως είπαμε, με πόνο, κάνουμε την καλύτερη προσευχή. Μπορεί να βαδίζεις στον δρόμο και να κάνεις την ζωντανότερη προσευχή. Μπορεί να δουλεύεις και να κάνεις την καλύτερη προσευχή.

Βλέπετε προσευχή δεν είναι μόνο να σταθείς στην Εκκλησία μέσα. Είναι όμως απαραίτητη η κοινή προσευχή. Εάν δεν πας να προσευχηθείς την Κυριακή με όλους τους αδελφούς ή δεν καθίσεις το βράδυ να κάνεις ένα Απόδειπνο, μη ζητάς να κάνεις την ευχή. Δεν μπορείς. Είναι αδύνατο. Για να φτάσεις στην ευχή πρέπει να περάσεις από αυτά τα στάδια, της κοινής λατρείας, και έπειτα να φτάσεις εκεί στην ευχή. Αν πεις ότι εγώ δεν θα πάω, θα καθίσω στο σπίτι μου και θα λέω την ευχή ή θα κάνω την δουλειά μου και θα λέω την ευχή, δεν κάνεις τίποτε. Ματαιοπονείς.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 85.

Ο Θεός είναι δίπλα σου!

The post Ο Θεός είναι δίπλα σου! appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να ένα ζωντανό παράδειγμα. Πόσοι δεν πάνε κάτω στην Τήνο, στην Παναγία στην μεγάλη της γιορτή, για να της προσφέρουν τους αρρώστους, να προσφέρουν τον πόνο τους, να προσευχηθούν; Προσεύχονται όλοι. Κλαίνε, δάκρυα εκεί, πονούν, υποφέρουν, ικετεύουν. Δεν τους ακούει; Η Παναγία τους ακούει όλους. Αλλά όλων οι προσευχές δεν είναι σωστές. Εξωτερικά έτσι κινούμεθα. Εσωτερικά όμως η καρδιά πώς κινείται; Ξέρει ο Θεός. Γιατί, όταν υπάρχει ολιγοπιστία… Γι’ αυτό ο Κύριος, όταν Του ζητούσαν κάτι, τι έλεγε, τι ρωτούσε; Πιστεύεις; Πιστεύεις; Όταν ο Κύριος δίδασκε και πήγαιναν και Τον παρακαλούσαν, Τον ικέτευαν να τους κάνει κάτι, έναν άρρωστο να θεραπεύσει ή οτιδήποτε άλλο, τότε προσεύχονταν στον Κύριο, επικοινωνούσαν με τον Κύριο. Το ίδιο κάνουμε και εμείς, όταν προσευχόμαστε. Μόνο που εκείνοι Τον έβλεπαν με αυτά τα μάτια. Εμείς Τον βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής. Η πίστη μάς κάνει να Τον βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής. Και Τον έχουμε δίπλα μας τον Κύριο!

Γιατί μακαρίζουμε και λέμε: «Μακάριοι εκείνοι, ευλογημένοι εκείνοι που είχαν τον Κύριο εκεί κοντά τους πριν από δύο χιλιάδες χρόνια· Τον έβλεπαν, Τον ακολουθούσαν, Τον άκουγαν». Εμείς είμαστε πιο μακάριοι! Γιατί εμείς ζούμε στην εποχή της Χάριτος. Σε αυτούς μπορούσε να τους περάσει και ο λογισμός και να πουν ότι ένας άνθρωπος είναι, διδάσκαλος είναι. Εμείς έχουμε πια την πείρα των αιώνων. Και αν εκείνοι ήταν αδικαιολόγητοι, εμείς πολύ περισσότερο είμαστε αδικαιολόγητοι, εάν δεν πιστεύουμε ότι είναι δίπλα μας ο Κύριος, μας ακούει, μας παρακολουθεί.

Και είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι όσοι έχουν παρακολουθήσει δαιμονισμένους ή υπάρξεις που είναι υπό την επήρεια των δαιμόνων (αυτοί πια λίγο λογική να έχουν, λίγο μυαλό να έχουν) κατάλαβαίνουν ότι και ο Κύριος είναι δίπλα και ο δαίμονας είναι δίπλα. Και ο μεν Κύριος, όταν εμείς προσευχόμεθα σωστά, όταν προσευχόμεθα με την καρδιά μας και καθαρά, χαίρεται, ο δε δαίμων καίγεται, υποφέρει ο δαίμων. Γι’ αυτό και πάρα πολύ αντιστρατεύεται στην προσευχή ο δαίμων.

Ενθυμούμαι σε μερικές περιπτώσεις δαιμονισμένων κάπου στον Ταξιάρχη και αλλού, που έκαναν οι άλλοι οι απλοί άνθρωποι προσευχή, και αυτοί έφριτταν. «Σταματήστε», ικέτευε, παρακαλούσε. «Πάψτε, πάψτε, μη τα λέτε αυτά, σταματήστε. Δεν καταλαβαίνετε; Υποφέρω», έλεγε. «Υποφέρω. Με καίτε». Έτσι ακριβώς έλεγε. Τα έλεγε η ύπαρξη εκείνη, ο άνθρωπος; Όχι. Μιλούσε το δαιμόνιο με το στόμα του ανθρώπου. Ο δαίμων δίπλα παρακολουθούσε και εκαίγετο. Ήταν δίπλα την στιγμή εκείνη, και ας μη το βλέπαμε εμείς το δαιμόνιο, τον σατανά. Μα, αν είναι ο σατανάς δίπλα, δεν θα είναι ο Χριστός; Οπωσδήποτε και ο Χριστός είναι. Είναι μαζί μας ο Χριστός. Πάντοτε. Όταν πάμε να προσευχηθούμε και έχουμε αυτή την συναίσθηση, αυτό οπωσδήποτε πάρα πολύ θα μας βοηθήσει.

Όταν έχεις την σκέψη σου ότι μέσα στην Εκκλησία δίπλα σου είναι ο Χριστός, μαζί σου είναι ο Κύριος, ότι σου γίνεται η τιμή, μας γίνεται η μεγάλη τιμή να συνομιλήσουμε όχι με άνθρωπο, αλλά με τον Κύριο, τότε πραγματικά δέος θα μας πιάνει! Και με δέος θα προσευχόμεθα στον Κύριο, θα συζητάμε. Τότε δεν βλέπω τι κάνει ο άλφα ή ο βήτα. Όμως εμείς δυστυχώς είμαστε πολύ χλιαροί. Είμαστε χλιαροί πραγματικά.

Είμαστε χλιαροί· γι’ αυτό και κουραζόμαστε στην Εκκλησία. Όποιος έζησε την προσευχή, αυτός, και να τον σκοτώσουν, δεν τα αφήνει αυτά. Όποιος γλυκάθηκε από την προσευχή, αυτή είναι το γλέντι του, η «διασκέδασή» του, η απόλαυσή του. Είναι το παν γι’ αυτόν.

Ναι. Να ζήσουμε την προσευχή, να την νιώσουμε! Εάν ξέραμε τι απόλαυση είναι η προσευχή, τότε θα κάναμε το παν, για να μπορούμε να προσευχόμαστε. Θα κάναμε το παν. Και λέγω ότι όποιος γλυκαθεί λίγο από την προσευχή δεν φεύγει έπειτα, δεν απομακρύνεται. Ξέρουν αυτοί που ένιωσαν κάποια γλύκα.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 80.

Να ζήσουμε την προσευχή

The post Να ζήσουμε την προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.