Η σκάλα εκείνη η μυστική ήταν τύπος και εικόνα της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας την σεβάσμια Κοίμηση περιχαρώς εορτάζουμε.

Μετά την παράβαση και παρακοή των πρωτοπλάστων, μεταξύ ουρανού και γης δεν υπήρχε καμία επικοινωνία. Πεθαίνοντας οι άνθρωποι μετέβαιναν στον Άδη. Πέρασαν περίπου πέντε χιλιάδες έτη και δεν βρισκόταν μέσον για να επικοινωνήσει η γη με τον ουρανό, ο άνθρωπος με τον Θεό. Υπήρχε τείχος. Υπήρχε φραγμός αδιάρρηκτος. Βρέθηκε, τέλος, το μέσον που χάλασε τον μεσότοιχο, διέρρηξε τον φραγμό, κατέβασε από τους ουρανούς τον Θεό, ανέβασε τον άνθρωπο στον ουρανό, ένωσε τα επίγεια με τα επουράνια και έγινε εύκολη η διάβαση και η ανάβαση των ανθρώπων από τη γη στα ουράνια. Όλα, όλα αυτά γνωρίζετε, αγαπητοί μου, ποιος τα επετέλεσε; Η πανύμνητη Παρθένος που εορτάζουμε σήμερα!

Ω μεγαλεία, μεγαλεία της Παρθένου! Τα μεγαλεία σου, Παρθένε, ποιος θα τα διηγηθεί! Αν εκείνος ο ουρανόπεμπτος αρχάγγελος Γαβριήλ, που υπηρέτησε στο μέγα αυτό μυστήριο, εξεπλάγη από θαυμασμό, πώς εμείς οι ταλαίπωροι, υλικοί και χοϊκοί να μην έλθουμε σε απορία και έκσταση; Αλλά ας παραλείψουμε τα του ύψους του μυστηρίου, και ας στραφούμε στο ζήτημα της σωτηρίας. Στο πώς δηλαδή θα σωθούμε και πώς θα μπορέσουμε να ανεβούμε στον ουρανό μέσω της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όσοι, αγαπητοί μου αδελφοί, επιθυμείτε να ανεβείτε από τη γη στον ουρανό, να γίνετε πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ, συμπολίτες των Αγγέλων και οικείοι του Θεού, υιοί Θεού και θεοί κατά χάριν, ελάτε και ακούστε. Στρέψετε τα αυτιά της ψυχής και του σώματος και προσέξτε τους λόγους μου, του ελαχίστου και ευτελούς. Σας μιλώ με αγάπη και αλήθεια και με συγκίνηση καρδιάς. Σας λέω με πλήρη πεποίθηση ότι δεν θα βρείτε άλλο μέσον ούτε ευκολότερο ούτε ασφαλέστερο να ανεβείτε στους ουρανούς από αυτή τη νοητή κλίμακα, την Παναγία Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία.

Κανείς ας μη διστάσει. Κανείς ας μη δειλιάσει. Κανείς ας μην αμφιβάλλει. Και αν κανείς είναι βεβαρημένος και βαρυφορτωμένος από πολλές και ποικίλες αμαρτίες, ας γίνει πρόθυμος, ας έχει θάρρος, ας μην απελπίζεται.

Αλλά πώς και με ποιον τρόπο είναι δυνατόν να ανεβούμε από τη γη στους ουρανούς; Τόσο ύψος! Αυτό είναι κόπος, κίνδυνος, φόβος. Αυτό κι εγώ το ομολογώ, ότι είναι κόπος και πόνος, αλλά υπάρχει μέσον εύκολο, η Παναγία Παρθένος, η νοητή κλίμακα, μέσω της οποίας θα ανέλθουμε στους ουρανούς.

Όσοι πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε ότι υπάρχει μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση και ότι «οι τα αγαθά ποιήσαντες απελεύσονται εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω. 5:29), και γι’ αυτό ζείτε ενάρετη ζωή, για να αξιωθείτε της ουρανίου βασιλείας, μη λησμονείτε, αλλά πάντοτε, στο στάδιο της παρούσας ζωής, να επικαλείσθε την Θεοτόκο, διότι αυτή με τη μεσιτεία της μπορεί να σας εισαγάγει στους ουρανούς.

Όσοι είστε αμαρτωλοί, απορρίψτε με ειλικρινή και καθαρή μετάνοια και εξομολόγηση τις αμαρτίες και επικαλεσθείτε με όλη σας την ψυχή τη Θεοτόκο, για να μπορέσετε να ανεβείτε στους ουρανούς. Δεν βρίσκεται άλλο μέσον να σας βοηθήσει περισσότερο από την Παναγία. «Πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».

Αυτή είναι η πρόξενος της σωτηρίας μας. Αυτή κατέρριψε τον μεσότοιχο της μεταξύ ημών και του Θεού έχθρας. Αυτή συμφιλίωσε εμάς με τον Θεό και μας απάλλαξε από τη αιώνια καταδίκη και μας προξένησε την αφθαρσία. Αυτή είναι η γέφυρα η μετάγουσα προς την αιώνιον ζωήν, η κλίμακα που μας ανεβάζει στους ουρανούς και η ολκάς (το πλοίο) που μας οδηγεί στο ακύμαντο λιμάνι του Παραδείσου. Αυτή είναι των αμαρτωλών η σωτηρία και των Αγγέλων ο γλυκασμός. Ο ιατρός των νοσούντων και η τροφή των πεινώντων. Των πονεμένων ο πλούτος και των τυφλών η βακτηρία. Των αδικουμένων προστάτης και των ξένων η παράκληση.

Και τι να πω; Στους πάντες είναι τα πάντα η Μητέρα του Θεού και μητέρα ημών των χριστιανών. Όλοι όσοι βρισκόμαστε σε θλίψεις, συμφορές και ανάγκες προς αυτήν καταφεύγουμε, και όλοι όσοι με πίστη προστρέχουμε, τα αιτήματα λαμβάνουμε. «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε…».

Όσοι όμως είναι άπιστοι, όσοι είναι βλάσφημοι και υβριστές της Θεοτόκου, όχι μόνον τα αιτήματά τους δεν λαμβάνουν, αλλά θα έχουν και αντίδικη την Παναγία, εάν δεν σπεύσουν να μετανοήσουν.

Ας σπεύσουμε, αγαπητοί φιλόχριστοι, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε αμαρτία, πριν έλθει η ώρα και η στιγμή του θανάτου. Ας επικαλούμαστε πάντοτε την Παναγία, γέροντες, νέοι, γυναίκες, παιδιά. Όλοι στο στόμα μας ας έχουμε το όνομα της Παναγίας. Το πρωί όταν σηκωνόμαστε, το βράδυ όταν πρόκειται να αναπαυθούμε, το όνομα της Παναγίας, του Ιησού και των Αγίων Του ας μη λείπει από το στόμα μας. Και όταν είμαστε υγιείς και όταν ασθενείς και όταν ψυχορραγούμε, ας εκπνεύσουμε με το όνομα της Παναγίας και του Ιησού στο στόμα, για να δοξασθούμε μαζί τους στους αιώνες. Αμήν.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 67.

Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

The post Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου   appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

(Mατθ. 4:20).

Στο έργο της απολυτρώσεως και σωτηρίας των ανθρώπων ο φιλάνθρωπος, ο υπεράγαθος και Θεάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός κάλεσε ως συνεργούς του δώδεκα άνδρες, τους οποίους και μαθητές και αποστόλους του ονόμασε· και πρώτους από τους  μαθητές του κάλεσε τα δύο ζεύγη αδερφών, Πέτρο και Ανδρέα, Ιάκωβο και Ιωάννη. Μια μέρα, ενώ ο Κύριός μας περπατούσε στην ακρογιαλιά τής θάλασσας της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Πέτρο και τον αδελφό του Ανδρέα, που ήταν ψαράδες και ετοίμαζαν τα δίχτυα τους, και τους λέει: «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4:19). Ελάτε μαζί μου και εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων, να πιάνετε με το δίχτυ της πίστεως λογικούς ανθρώπους. Αμέσως ο Πέτρος και ο Ανδρέας άφησαν τα δίχτυα και ακολούθησαν τον Χριστό. Αφού προχώρησε λίγο ο Κύριος, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη μαζί με τον πατέρα τους Ζεβεδαίο, οι οποίοι και αυτοί ετοίμαζαν τα δίχτυα τους, και κάλεσε και αυτούς· και αυτοί με την ίδια προθυμία και τον ίδιο ζήλο άφησαν το πλοίο, τα δίχτυα και τον πατέρα τους και ακολούθησαν τον Χριστό.

Θαυμάζω, απορώ και εξίσταμαι, πώς για ένα τέτοιο παμμέγιστο έργο ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν κάλεσε εγγράμματους επιστήμονες και σοφούς, παρά κάλεσε τους αγράμματους ψαράδες; Αλλά μου λύνει  την απορία και τον θαυμασμό ο θεοκήρυκας απόστολος Παύλος: «τα μωρά του κόσμου ο Θεός εξελέξατο, ίνα καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή, ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή και τα εξουθενημένα και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ». Επειδή από τη δική τους σοφία δεν γνώρισαν οι άνθρωποι τον Θεό, ευδόκησε ο Θεός με τη μωρία του κηρύγματος να σώσει αυτούς που πιστεύουν σε αυτόν.

Οι άγιοι Απόστολοι για την προθυμία, τον ζήλο, την πίστη, την αφοσίωση που έδειξαν στο κάλεσμα του Διδασκάλου τους και για την αγάπη τους προς Αυτόν έλαβαν πλούσια τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Από άσοφοι έγιναν πάνσοφοι, από αλιείς ιχθύων, αλιείς ανθρώπων. Έγιναν Κήρυκες, Θεολόγοι και Διδάσκαλοι όλης της οικουμένης. «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας», ψάλλει η Ορθόδοξη  Εκκλησία μας. Οι πρώην αγράμματοι Απόστολοι υπερέβησαν στη σοφία και στη μάθηση όλους τους σοφούς, τους ρήτορες και επιστήμονες… Με μία δημηγορία ο Απόστολος Πέτρος σαγηνεύει στα δίχτυα της πίστεως τρεις χιλιάδες ψυχές. Έλαβαν δύναμη από τον Χριστό οι άγιοι Απόστολοι, για να υποτάξουν τα έθνη στον Χριστιανισμό. Ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ δώδεκα στον αριθμό χωρίς όπλα, χωρίς χρήματα, χωρίς επιστήμες και τέχνες, ήταν αγράμματοι, άσοφοι ψαράδες. Όλοι ήταν εχθροί των Αποστόλων, αυτοκράτορες, βασιλείς, ηγεμόνες, τοπάρχες, σατράπες, στρατηγοί, αξιωματικοί, στρατιώτες, ιδιώτες και όλα τα συστήματα των φιλοσόφων.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός που κάλεσε τους αγίους του Αποστόλους, καλεί και εμάς και όλους. Μας καλεί, όχι για να γίνουμε αλιείς ανθρώπων, γιατί δεν είναι δυνατό να γίνουμε όλοι απόστολοι, ούτε όλοι προφήτες ή διδάσκαλοι ή θαυματουργοί· μας καλεί για να μας αναπαύσει. «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς. Ελάτε προς εμένα, όσοι κοπιάζετε για τη φύλαξη των εντολών μου και όσοι μετανοείτε για τις αμαρτίες σας, και εγώ θα σας αναπαύσω. Ελάτε προς εμένα όλοι. Εγώ είμαι το φως του κόσμου, ελάτε προς το φως, όσοι είστε στο σκοτάδι της αμαρτίας, για να φωτιστείτε. Εγώ είμαι η οδός, αφήστε την οδό της αμαρτίας και ελάτε προς εμένα, για να περπατήσετε την οδό της αρετής. Εγώ είμαι η ζωή, αφήστε την αμαρτία, γιατί προξενεί θάνατο. Εγώ είμαι η αλήθεια, αφήστε το ψεύδος και ελάτε προς εμένα, για να μάθετε την αλήθεια. Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής, ελάτε προς εμένα, λάβετε, φάγετε το σώμα μου και πιείτε το αίμα μου, για να έχετε ζωή αιώνια, για να είστε μαζί μου. Εγώ είμαι το ύδωρ το ζων, το οποίο όποιος πιει, δεν θα διψάσει στον αιώνα. Ελάτε προς εμένα, για να σας κάνω υιούς μου και θεούς κατά χάρη. Εγώ είπα, θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες. Εγώ υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν».

Εμείς σε αυτά τα καλέσματα να μη φράζουμε τα αυτιά και να μην κλείνουμε τα μάτια μας, αλλ’ ας ακούσουμε τη φωνή του πανάγαθου Σωτήρα μας Ιησού Χριστού: «Εγώ ειμί η αγάπη. Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ…»

Από πρόχειρες σημειώσεις του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου, 1920-30 περίπου. Δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 11, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 159.

Για τους αγίους Αποστόλους

The post Για τους αγίους Αποστόλους appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και άλλοι δύο Μοναχοί, Ματθαίος και Μελέτιος, αδελφοί κατά σάρκα, επειδή κάποτε παράτησαν την ακολουθία τους, έπεσαν σε πειρασμό αρρώστιας, και καταλαβαίνοντας το σφάλμα τους πρόσπεσαν στο έλεος της Θεοτόκου· και αφού υποσχέθηκαν να μην αμελήσουν πια την ακολουθία τους, και ήπιαν από το σεπτό αγίασμα, ελευθερώθηκαν από την αρρώστια τους. Σωφρονίστηκαν λοιπόν και έμαθαν να μην αφήνουν ποτέ τον κανόνα τους. Και έτσι στο εξής, φοβούμενοι την παιδαγωγία του Θεού, έζησαν θεαρέστως, ευχαριστώντας την Δέσποινα Θεοτόκο που τους θεράπευσε, και παρακαλώντας την να τους φυλάγει από κάθε πειρασμό. Και έφυγαν από τη ζωή με αγαθές ελπίδες.

Κάποιος Στέφανος, υποδιάκονος, έκαμε πόνο κάτω από τη μέση του, στο λεγόμενο ισχίο, πόνο δεινό και ανίατο· και πονώντας πολύ, κατέφυγε στην έτοιμη βοήθεια, και αφού ήπιε από το αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής με ακλόνητη πίστη και ράντισε τον πόνο, αμέσως γιατρεύθηκε.

Και ένας στρατιωτικός από το τάγμα των Βαράγγων, Ιωάννης ονομαζόμενος, που είχε υδρωπικία και κόντευε να πεθάνει, κατέφυγε στο έλεος της πανεύσπλαχνης Θεομήτορος, και αφού την παρακάλεσε με δάκρυα, και ήπιε με πίστη από το αγίασμα, παραδόξως θεραπεύθηκε, και γύρισε στο σπίτι του υγιής, κηρύττοντας το έλεος της Θεοτόκου προς αυτόν.

Αλλά και κάποιος άλλος που είχε καρκίνο, και άλλος γάγγραινα και άλλες πληγές ανίατες σ’ όλο το σώμα, και άλλος λεπρωμένος και μύριοι άλλοι που είχαν διάφορες αρρώστιες κατά καιρούς θεραπεύθηκαν, με την δια του αγιάσματος χάρη της Δέσποινάς μας Θεοτόκου· και όχι τότε μόνο, αλλά και μέχρι σήμερα βλέπουμε να γίνονται πάμπολλα θαύματα στους πιστούς από τη θεία ενέργεια του σεπτού αγιάσματος· δαιμόνια δηλαδή καθημερινά να εκδιώκονται από ανθρώπους, πυρετούς λαύρους να θεραπεύονται, και κάθε άλλη αρρώστια ψυχική και σωματική να εξαφανίζονται τελείως με την πίστη και τη μετάνοια.

Απόσπασμα από το έργο του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου: «Λόγος πανηγυρικός τη Παρασκευή της Διακαινησίμου και μερικών θαυμάτων διήγησις της Υπερενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της Ζωοδόχου Πηγής».

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Από τα θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής

The post Από τα θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και πού πάει; Ήρθε στην πατρίδα μου, σ’ ένα μοναστηράκι στον Μαλέα, που ήταν παλιά ένας Γεώργιος, ο εν τω Μαλεώ, που λέει και ο συναξαριστής, και επειδή τον λέγανε και εκείνον Γεώργιο – ίσως ο άγιος Γεώργιος τον εφώτισε – πήγε και κατοίκησε εκεί.

Αλλά επειδή εκεί κατοίκησε, κι ήταν κοντά και πήγαιναν από τα χωριά, σηκώθηκε κι έφυγε· άφησε τα βιβλία του εκεί όπως ήτανε και πήγε και κατοίκησε στον Πάρνωνα, σε μια σπηλιά. Μια σπηλιά, η οποία έχει μικρή τρύπα και κάτω, όταν μπαίνει κανείς, είναι βαθύ· και εκεί έμενε άγνωστος.

Πόσο καιρό έμενε, δεν ξέρει κανείς. Αλλά όταν επήγα εγώ στο Μοναστήρι που έκανε, τον άγιο Γεώργιο, και τον έλεγαν και αυτόν Γεώργιο, έμαθα ότι εκεί στην σπηλιά τον βρήκε ένας βοσκός που είχε χάσει ένα πρόβατο, και περιπλανώμενος στα όρη και στα σπήλαια για να το εύρη, είδε την σπηλιά εκείνη και νόμισε μήπως κατέβηκε κάτω, και κατεβαίνει, και αντί να ιδεί το πρόβατο, είδε έναν άνθρωπο και τρόμαξε και παρ’ ολίγο να πεθάνει από τον φόβο του.

Τον ενίσχυσε ο άγιος και του λέγει: «Μην φοβάσαι, είμαι άνθρωπος, δεν είμαι σατανάς». Και πήρε θάρρος, του μίλησε και του είπε: «Σε παρακαλώ μη πεις τίποτε ότι είμαι εδώ, αλλά να μου φέρνεις κάθε 10-15 μέρες λίγο ψωμί και λίγο νερό». Πώς περνούσε; Όπως περνούσε ο προφήτης Ηλίας και οι άλλοι: με χόρτα, φαίνεται, και με νερό. Πήγαινε λίγο μακριά σε μια πηγή και έπινε.

Επήγαινε λοιπόν ο βοσκός την τροφή, αλλά η γυναίκα του, περίεργη, λέει: «Πού την πας την τροφή και σε ποιον;» «Σε κάποιον, λέει, μην ρωτάς». «Όχι, του λέει, πρέπει να μάθω, να μου πεις. Μήπως πηγαίνεις σε κανέναν κακούργο και βρούμε τον μπελά μας». «Όχι, λέει, αλλά δεν μπορώ να σου πω, γιατί έχω εντολή». «Να μου πεις… να μου πεις…» «Τέλος πάντων, θα σου πω, της λέει, αλλά δεν θα το πεις σε κανέναν». «Δεν το λέγω», λέει. Και την άλλη μέρα βγήκε στο χωριό όλο και είπε: «Ο σύζυγός μου βρήκε ένα άγιο άνθρωπο και είναι πάνω στον Πάρνωνα».

Αμέσως άρχισαν να τρέχουν. Και αναγκάστηκε και τους εδέχετο και τους εδίδασκε. Πού; Πάνω στα βουνά, στα κρημνά, έτρεχαν οι άνθρωποι από τα πλησίον χωριά της Επιδαύρου. Κατόπιν πήγαιναν από την Μαντινεία και από την Κυνουρία. Και στο βουνό εκείνο, στη σπηλιά εκείνη δεν έπαυαν να πηγαίνουν άνθρωποι. Γιατί; Γιατί εθαύμαζαν τα καλά του έργα, την πίστη του, την αγάπη που είχε προς τον Θεό· διότι αν αυτός δεν είχε αγάπη, δεν ημπορούσε να κατοικεί εκεί στα βουνά. Θα πει ότι κάτι από μέσα του τον έφλεγε και όλα τα θλιβερά του βίου του τα εθεώρει ως τερπνά· και έτσι κατόπιν είδε μια οπτασία, τον άγιο Γεώργιο, και του λέει: «Να κατέβεις στην παραλία, εις ένα σχίνον· εκεί είναι η εικών μου και εκεί να μου κτίσεις εκκλησία». Κατέβηκε και βρήκε την εικόνα.

Διεδόθη εν τω μεταξύ ότι ευρέθη η εικών του Αγίου Γεωργίου και έτρεχαν από όλα τα μέρη. Έβαλαν αμέσως εργάτες και έβαλαν τα θεμέλια. Αλλά τα έβαλαν σ’ άλλο μέρος, δεν τα έβαλαν εκεί που ήταν κρεμασμένη στο σχινάρι. Και αφού άνοιξαν τα θεμέλια και ήθελαν να κτίσουν από την αρχή κι άφηναν τα εργαλεία εκεί, έφευγαν τα εργαλεία μοναχά τους και πήγαιναν από κάτω στην εικόνα. Και οι κτίστες απορούσαν.

Το είπαν στον Γέροντα, λέει, «φυλάξτε, να βάλετε φύλακες». Δεν τα έκλεβαν, αλλά πήγαιναν και τάβρισκαν εκει από κάτω στην εικόνα. Και αφού δυο-τρεις φορές επήγαν, έβαλαν φύλακες. Κι ακούει ένας, που είχε από ώρες φύλακας, και πήγε να αποκοιμηθεί, ακούει ένα κρότο και βλέπει όλα σαν να σηκώθηκαν, σαν να είχαν ψυχή, να είχαν ζωή, και περπατούσαν, οι αξίνες, οι κασμάδες, τα σφυριά, και πήγαιναν από κάτω στην εικόνα. Σου λέει ο άγιος, εδώ θα ‘ρθεις, θα κτισθεί εδώ η εκκλησία, εκεί που είναι σχινάρι θα τεθεί η εικόνα στο τέμπλο. Κι είναι μια μικρή εικόνα, αλλά θαυματουργός. Και πολύ δεν μπορεί να την δει κανείς, γιατί νομίζει ότι βλέπει κρέας ανθρώπου. Πήγα και την επροσκύνησα.

Εκεί έμαθα λοιπόν και τα κατορθώματα αυτινού που τον έλεγαν διδάσκαλο εκεί οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι εκεί τριγύρω στα βουνά ήσαν άγριοι· αυτός τους έκανε πρόβατα κι έκανε και πολλούς αγίους. Πήγαιναν και εξομολογούντο και τους εδέχετο με μεγάλη αγάπη και ιλαρότητα και εθεράπευε τας ασθενείας των. Πολλοί πήγαιναν ασθενείς και τους θεράπευε με την προσευχή· αλλά για να μην φημίζεται ότι είναι άγιος, έκανε μερικά φάρμακα, μερικά χόρτα. «Θα πάρεις αυτό το φάρμακο και θα γίνεις καλά». Και πολλοί εγίνοντο καλά. Σ’ αυτό το ορεινό μέρος, σ’ όλα τα χωριά είχε παύσει η βλασφημία τελείως. Πού να βλασφημήσει άνθρωπος!

Μια φορά που πήγα, όταν ήμουνα μικρός, σε μια εκκλησία στο χωριό, δεν βρήκα κανέναν στο χωριό. Εγνώριζα τον παπά, πήγα στο σπίτι του, κανείς. Κοιτάζω τα άλλα σπίτια να δω κανέναν άνθρωπο, μα κανέναν δεν είδα.

Βγαίνω από την μία άκρη του χωριού και βλέπω ένα γέρο κι οδηγούσε κάτι ζώα. Λέγω, «Δεν μου λέγεις, παππούλη, πέθαναν όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το χωριό;» «Όχι, λέει, δεν πέθαναν». «Μα πού είναι; Εγώ δεν βρήκα κανέναν», λέγω. «Είναι στην εκκλησία», (η εκκλησία ήταν έξω από το χωριό, σ’ έναν ελαιώνα και δεν εφαίνετο) «κι εγώ, λέει, πήγα και έφερα τα ζώα. Θα τα βάλω στη μάντρα και θα πάω στην εκκλησία. Είναι Κυριακή σήμερα».

Πάω να μπω στην εκκλησία – μπήκαμε μαζί – δεν μπορούσα να μπω γιατί ήταν στριμωγμένοι οι άνθρωποι. Φανταστείτε! Κανένας δεν ήταν στο σπίτι. Όλοι στην εκκλησία! Και τους έλεγε: «Την Κυριακή να μην κάνετε εργασία, γιατί είστε καταραμένοι. Πηγαίνετε πρώτα στην εκκλησία, και μετά την εκκλησία πηγαίνετε να ποτίσετε τα ζώα σας και ό,τι θέλετε να κάμετε». Και ό,τι τους έλεγε, επειδή έβλεπαν τα καλά του έργα, τον άκουαν.

Εκείνος ο Γεώργιος που σας λέω, ο Στουρνάρας, ο διδάσκαλος, καίτοι είχε γίνει γιατρός, δεν έμεινε εις τον κόσμο, αλλά έμεινε στην Μονή, στην ερημιά, στα σπήλαια και πόσους ωφέλησε! Και πολλοί αγίασαν από αυτόν τον άνθρωπο, με τις συμβουλές του, με τις οδηγίες και περισσότερο με το παράδειγμά του.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 8 (1983), άρθρο: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών», σελ. 9-12.

Διήγηση για έναν άγνωστο όσιο

The post Διήγηση για έναν άγνωστο όσιο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.