Κατά το έτος 1917-1918 πήγα στην Παροικία. Κάποιος πιστός χριστιανός ονομαζόμενος Πέτρος Μοστράτος με κάλεσε στο σπίτι του και αφού εξομολογήθηκε αυ­τός και η σύζυγός του, μου διηγήθηκε το κατωτέρω κατανυ­κτικό όραμα, το οποίο έγραψα για να δημοσιεύσω προς ωφέλεια των πιστών αναγνωστών χριστιανών.

Είχα –μου είπε– δύο τέκνα, ένα γιο και μια κόρη. Ως πατέρας φρόντισα και τα έμαθα γράμματα, και αφού τελείωσαν το Γυμνάσιο αποφάσισα να τα στείλω και τα δύο να σπουδάσουν στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο. Η κόρη, αν και μικρότερη κατά δύο χρόνια, υπερτερούσε κατά πολύ από τον αδελφό της στα γράμματα, στην επιμέλεια, στην αγάπη, ευσέβεια, πίστη, σύνεση, φρόνηση και τις άλλες αρετές. Όταν της πρότεινα να πάει στο Πανεπιστήμιο με τον αδελφό της, μου είπε: «Πατέρα, πάντοτε σε όλα σου έκανα υπακοή, σε αυτό δεν θα σου κάμω. Μου αρκούν τα γράμματα που έμαθα».

«Ε­γώ, κόρη μου», της είπα, «θέλω να σε στείλω να γίνεις επι­στήμονας». «Κι εγώ, πατέρα», μου απάντησε, «θεωρώ ότι μεγαλύτερη επιστήμη σε ένα κορίτσι δεν είναι άλλη από το να φυλάξει την εντολή του Θεού που λέει “Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται”, να αγαπήσει τους γονείς της, να τους υπηρετήσει και βοηθήσει στα γεράματά τους, όταν δεν έχουν άλλο παι­δί όπως εσείς, που τόσο κοπιάσατε για μένα και όταν ήμουν στην κοιλιά της μητέρας, και όταν ήμουν νήπιο και κατόπιν μικρό κορίτσι και μέχρι τώρα. Είναι αδύνα­το να σας αφήσω, και μάλιστα τώρα που γεράσατε».

Βλέποντας την επιμονή της, την άφησα· και βλέποντας την αγάπη και αφοσίωση, την περιποίηση και τη φροντίδα που είχε και σ’ εμένα και στη μητέρα της, χαιρόμασταν και νομίζαμε ότι είμαστε ευτυχείς και θα είμαστε για πάντα, και πολλοί μας μακάριζαν που είχαμε τέτοια χαριτωμένη κόρη, και λησμονήσαμε ότι η χαρά και η ευτυχία η διαρκής δεν είναι στην παρούσα πρόσκαιρη ζωή, αλλά στη μέλλουσα.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και αρρώστησε βαριά και οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι θα πεθάνει. Η χαρά μας μεταβλήθηκε σε ανείπωτη λύπη. Στην απελπισία μου κατέφυγα στη γοργή βοήθεια, στην ελπίδα και προστασία και καταφυγή των Χριστιανών, στη σπλαχνικότατη Μητέρα του Θεού, την Παναγία τη Μεγαλόχαρη Ευαγγελίστρια. Πήγα στον ιδιόκτητο Ναό της, τον οποίο είχα κληρονομιά από τους γονείς μου, κοντά στο σπίτι μου, έπεσα στα γόνατα μπροστά στην εικόνα Της και Την παρακαλούσα με θερμά δάκρυα να σώσει την κόρη μου από τον θάνατο, ή να πάρει το αγόρι μου και να μου αφήσει το κορίτσι, που ήταν τόσο καλό. Η Παναγία δεν με άκουσε και πέθανε η κορούλα μου.

Όταν πέθανε, κι εγώ και η σύζυγός μου είμασταν απαρηγόρητοι· τίποτε άλλο δεν κάναμε, μό­νο μέρα και νύχτα θρηνούσαμε τη δυστυχία μας. Επί δεκαπέντε μέρες έμενα κλεισμένος με τη σύζυγό μου στο σπίτι μας και κλαίγαμε διαρκώς. Αφού συμπληρώθηκαν δεκαπέντε μέρες πήγα στην Εκκλησία κοντά στο σπίτι μου και άναψα την κανδήλα της Πα­ναγίας. Θυμήθηκα τότε ότι Την παρακαλούσα να σώσει την κόρη μου και δεν την έσωσε, έσβυσα την κανδήλα και είπα προς την εικόνα της Παναγίας με θυμό: «Επειδή δεν με άκουσες, Παναγία, κι εγώ σου σβύνω την κανδή­λα», και πήγα στο σπίτι μου.

Μόλις πλάγιασα στο κρεβάτι μου, ήρθαν δύο αστραπόμορφοι νέοι, με παρέλαβαν, με έβγαλαν από το σπίτι και περπατούσαμε σε μια πεδιάδα. Φοβήθηκα και τους είπα: «Πού με πηγαί­νετε;» «Σε πηγαίνουμε», μου είπαν, «να δεις την κόρη σου». «Η κόρη μου», τους είπα, «είναι δεκαπέντε μέρες που πέθανε, δεν υ­πάρχει». Τότε με ύφος αυστηρό μου είπαν: «Άπιστε, ακό­μη δεν πιστεύεις; Έλα να τη δεις». Καί αφού προχωρήσαμε λίγο, φτάσαμε σε έναν κήπο θαυμάσιο που έμοιαζε με τον Παράδεισο. Στο μέσο του Παραδεί­σου ήταν ένα μεγαλοπρεπέστατο ανάκτορο κτισμένο από λαμπερό χρυσάφι. Μου έδειξαν μια μεγάλη πύ­λη χρυσή και μου λένε: «Μπες από αυτή την πύλη στο ανάκτορο, εκεί θα δεις την κόρη σου».

Μπήκα από την πύλη και βλέπω μια αίθουσα βασιλική απέραντη. Στην αίθουσα εκείνη ήταν μυριά­δες παρθένων, που κάθονταν σε θρόνους χρυσούς και δεξιά και αριστερά τους ήταν λαμπάδες. Τα πρόσωπα των παρθένων άστραφταν περισσότερο από τον ήλιο, το δε φως των λαμπάδων και γενικά οι θρόνοι των παρθένων, το κάλ­λος της αίθουσας και του ανακτόρου ήταν απερίγραπτο και ασύλληπτο. Παρατηρώντας τις παρθένες βλέπω την κόρη μου σε θρόνο χρυσό να αστράφτει από το κάλλος, αλλά οι λαμπάδες της ήσαν σβησμένες.

Μόλις την είδα, την αναγνώρισα. Τρέχω με χαρά να την αγκαλιάσω, να τη φιλήσω, αλλά μόλις πλησίασα, σηκώθηκε από τον θρόνο και με βλέμμα αυστηρό με κοίταξε και μου λέει: «Φύγε απ’ εδώ! Πώς τόλμησες και ήρθες κι εδώ να με ενοχλήσεις;» Και μ’ έβγαλε από την αίθουσα και κάθησε πάλι στον θρόνο της.

Εγώ άρχισα να παραπο­νούμαι και να της λέω: «Κόρη μου, γιατί δεν με δέχεσαι; Δεν ξέρεις πόσο σε αγαπούσα; Εγώ παρακαλούσα την Παναγία να πεθάνει ο αδελφός σου για να ζήσεις εσύ, να σ’ έχω μαζί μου, και συ με διώχνεις;» «Πάψε», μου λέει, «να λες ότι με αγαπάς, γιατί αν με αγαπούσες, έπρεπε να χαιρόσουν με την ευτυχία μου, τη δόξα μου, την τι­μή μου και όχι να λυπάσαι. Έπρεπε να ευχαριστείς τον Θεό και την Παναγία που με αξίωσαν τέτοιας ευτυχίας και δόξας και όχι να γογγύζεις».

Τότε της λέω: «Κό­ρη μου, γιατί των άλλων παρθένων οι λαμπάδες είναι αναμμένες, ενώ οι δικές σου είναι σβυσμένες;» Μου απά­ντησε: «Εσύ και η μητέρα μου μου τις σβύσατε με τα δά­κρυά σας, και αν δεν πάψετε να κλαίτε, να μη λέτε ότι είμαι κόρη σας».

Αυτή τη στιγμή ξύπνησα και στοχαζόμενος εκείνα τα μεγαλεία που είδα και τη δόξα των παρθένων και της κόρης μου και το ανείπωτο κάλλος, έμεινα αρκετή ώρα εκστατικός. Αφού συνήλθα, διηγήθηκα στη σύζυγό μου τα όσα είδα και παρηγορήθηκε αρκετά.

Στο μεταξύ έγινε μέρα και τρέχω στην Εκκλησία, πέφτω στα γόνατα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και με δάκρυα με­τάνοιας και χαράς ζητούσα συγχώρηση: «Παναγία μου, παρηγορήτριά μου και προστασία και εμού και όλων των Χριστιανών, συγχώρησέ με για τα άσκοπα και ά­πρεπα λόγια που σου είπα. Η πολλή θλίψη μού προξένησε παραφροσύνη. Σ’ ευχαριστώ μυριάδες φορές, σ’ ευχαρι­στώ και θα σ’ ευχαριστώ μέχρι το τέλος της ζωής μου και θα σου ανάβω το καντήλι μέρα και νύχτα».

Επέστρεψα στο σπίτι μου, φόρεσα τα γιορτινά μου και βγήκα στην αγορά περπατώντας χαρούμενος στον κεντρικό δρόμο. Μόλις με είδαν οι άνθρωποι, έτρεχαν να με συλλυπηθούν. Εγώ τους έλεγα: «Δεν δέχομαι συλλυπητήρια. Δέχομαι συγχα­ρητήρια».

Μερικούς από τους φίλους και γνωστούς τούς άκουσα να ψιθυ­ρίζουν και να λένε: «Τι κρίμα! Ο μπάρμπα-Πέτρος τα έχασε από την πολλή λύπη». Εγώ τους πλησίασα και τους είπα: «Όχι, δεν τα έχασα· πριν να δω την κόρη μου τα είχα χάσει, αλλά τώρα που την είδα, είδα ότι ζει και βρίσκεται σε μεγάλη δόξα, τιμή και ευτυχία· είναι στον χορό των παρθένων, στον ουράνιο Νυμφώνα, έγινε νύμφη του Ουράνιου Βασιλιά. Έχω χαρά μεγάλη και θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή, διότι έχω κόρη νύμφη του Ουράνιου Νυμφίου».

Από το βιβλίο: Μοναχού Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2007

Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου

The post Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν τα πληροφορήθηκα αυτά, ως πνευματικός πατέρας και ιερεύς του Θεού λυπήθηκα πάρα πολύ και έγραψα επιστολή στον αείμνηστο βασιλέα Κωνσταντίνο, υπενθυμίζοντας σε αυτόν ότι πρέπει να εκδώσει διαταγή αυστηρότατη, να πάψει τελείως η βλασφημία και από τον λαό και ιδίως από τον στρατό, και να γίνονται προσευχές, δεήσεις και παρακλήσεις, διότι οι νίκες και οι θρίαμβοι τους οποίους πολλές φορές πέτυχαν από τους αρχαιότατους χρόνους οι πρόγονοί μας, επί Βυζαντινών αυτοκρατόρων και οι προπάτορές μας κατά την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1821, ακόμη και επί των ημερών μας κατά τα έτη 1912-1913, δεν έγιναν με βλασφημίες εναντίον του Θεού και της Παναγίας Μητέρας Του, αλλά με πίστη θερμή και αληθινή προς τον Θεό, με προσευχές, με δεήσεις και παρακλήσεις, και με τη βοήθεια και συμμαχία του Θεού και την προστασία της Παναγίας Μητέρας Του.

«Πιστεύω, Μεγαλειότατε, αναμφιβόλως», έγραφα τότε, «ότι, εάν πάψει η βλασφημία, πάψει η διχόνοια και η διαίρεση (διότι εξακολουθούσε η διαίρεση μεταξύ Βασιλικών και Βενιζελικών), και συνδεθούν όλοι οι Έλληνες, και ο λαός και ο στρατός, δια του συνδέσμου της αγάπης και αναπέμπονται θερμές δεήσεις και ικεσίες με πίστη και ευλάβεια, θα μας βοηθήσουν ο Θεός και η Παναγία και θα νικήσουμε. Θα ελευθερώσουμε τους αδελφούς μας Μικρασιάτες και θα δοξασθούμε από Αυτόν σε όλο τον κόσμο. Στην αντίθετη περίπτωση, και αν δεν πάψει η βλασφημία και η διχόνοια, φοβούμαι, πολύ φοβούμαι, ότι θα συμβεί το αντίθετο και θα καταισχυνθούμε».

Ο βασιλεύς αδιαφόρησε, αλλά η αδιαφορία εκείνη επέφερε τη δίκαιη οργή και αγανάκτηση του Θεού, την τέλεια ήττα του στρατού, την ολοσχερή καταστροφή της Μικράς Ασίας, την εξορία από την Ελλάδα και τον θάνατο από τη στενοχώρια και την πολλή θλίψη του βασιλέως, τον θάνατο των έξι κορυφαίων πολιτικών της Ελλάδας και τα λοιπά θλιβερά γεγονότα της εποχής εκείνης.

Λίγους μήνες προ της καταστροφής της Μικράς Ασίας, βρισκόμην στην Αίτζια, μια ώρα μακριά από τον Τσεσμέ, όπου υπάρχουν θερμές ιαματικές πηγές. Μια μέρα είχαμε συζήτηση με κάποιον φιλοπάτριδα πλούσιο από τη Σμύρνη, ο οποίος μου έλεγε: «Να ξέρεις, π. Φιλόθεε, ότι σε λίγες μέρες ο στρατός μας θα εισέλθει στην Κωνσταντινούπολη». «Ξέρω», του λέω, «ότι σε λίγες μέρες θα βρίσκεται στην Αθήνα ηττημένος και καταδιωγμένος». «Μην είσαι», μου λέει, «τόσο απαισιόδοξος».

«Δεν είμαι», απάντησα, «αλλά εφόσον πληροφορήθηκα σίγουρα ότι οι στρατιώτες, αντί να επικαλούνται τον Θεό σε βοήθεια, τον υβρίζουν και τον βλασφημούν, είναι αδύνατο, αδύνατο να μη τιμωρηθούν, διότι λέει το Πνεύμα το Άγιο: “Φυλάσσει Κύριος πάντας τους αγα­πώντας αυτόν και πάντας τους αμαρτωλούς εξολοθρεύσει”. Οι βλάσφημοι όχι μόνο δεν αγαπούν τον Θεό, αλλά και τον βλασφημούν με τις αισχρότερες λέξεις. Οι βλάσφημοι είναι οι ασεβέστεροι και αμαρτωλότεροι όλων. Επομένως οι λόγοι του Κυρίου είναι αδύνατο να μην εκπληρωθούν».

Και δεν πέρασαν πολλές μέρες και εκπληρώθηκαν. Ο ελληνικός στρατός, αφού εγκαταλείφθηκε από τον Θεό, δείλιασε και οπισθοχώρησε και άφησε τους αδελφούς μας υπόδουλους στα χέρια των βαρ­βάρων, οι οποίοι σκότωσαν όσους μπόρεσαν, και τους άλλους τους έδιωξαν γυμνούς από τις οικίες και όλα τους τα υπάρχοντα.

Και όλων αυτών αιτία και αφορμή ήταν και άλλες αμαρτίες, αλλά προπάντων η βλασφημία. Είναι απόλυτη ανάγκη να εξαλειφθεί η πληγή της βλασφημίας τελείως από το Έθνος για να ευτυχήσει, να δοξασθεί και να υψωθεί.

Από το βιβλίο του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου ΙΕΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 1994.

Η βλασφημία επισύρει την οργή του Κυρίου

The post Η βλασφημία επισύρει την οργή του Κυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η σκάλα εκείνη η μυστική ήταν τύπος και εικόνα της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας την σεβάσμια Κοίμηση περιχαρώς εορτάζουμε.

Μετά την παράβαση και παρακοή των πρωτοπλάστων, μεταξύ ουρανού και γης δεν υπήρχε καμία επικοινωνία. Πεθαίνοντας οι άνθρωποι μετέβαιναν στον Άδη. Πέρασαν περίπου πέντε χιλιάδες έτη και δεν βρισκόταν μέσον για να επικοινωνήσει η γη με τον ουρανό, ο άνθρωπος με τον Θεό. Υπήρχε τείχος. Υπήρχε φραγμός αδιάρρηκτος. Βρέθηκε, τέλος, το μέσον που χάλασε τον μεσότοιχο, διέρρηξε τον φραγμό, κατέβασε από τους ουρανούς τον Θεό, ανέβασε τον άνθρωπο στον ουρανό, ένωσε τα επίγεια με τα επουράνια και έγινε εύκολη η διάβαση και η ανάβαση των ανθρώπων από τη γη στα ουράνια. Όλα, όλα αυτά γνωρίζετε, αγαπητοί μου, ποιος τα επετέλεσε; Η πανύμνητη Παρθένος που εορτάζουμε σήμερα!

Ω μεγαλεία, μεγαλεία της Παρθένου! Τα μεγαλεία σου, Παρθένε, ποιος θα τα διηγηθεί! Αν εκείνος ο ουρανόπεμπτος αρχάγγελος Γαβριήλ, που υπηρέτησε στο μέγα αυτό μυστήριο, εξεπλάγη από θαυμασμό, πώς εμείς οι ταλαίπωροι, υλικοί και χοϊκοί να μην έλθουμε σε απορία και έκσταση; Αλλά ας παραλείψουμε τα του ύψους του μυστηρίου, και ας στραφούμε στο ζήτημα της σωτηρίας. Στο πώς δηλαδή θα σωθούμε και πώς θα μπορέσουμε να ανεβούμε στον ουρανό μέσω της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όσοι, αγαπητοί μου αδελφοί, επιθυμείτε να ανεβείτε από τη γη στον ουρανό, να γίνετε πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ, συμπολίτες των Αγγέλων και οικείοι του Θεού, υιοί Θεού και θεοί κατά χάριν, ελάτε και ακούστε. Στρέψετε τα αυτιά της ψυχής και του σώματος και προσέξτε τους λόγους μου, του ελαχίστου και ευτελούς. Σας μιλώ με αγάπη και αλήθεια και με συγκίνηση καρδιάς. Σας λέω με πλήρη πεποίθηση ότι δεν θα βρείτε άλλο μέσον ούτε ευκολότερο ούτε ασφαλέστερο να ανεβείτε στους ουρανούς από αυτή τη νοητή κλίμακα, την Παναγία Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία.

Κανείς ας μη διστάσει. Κανείς ας μη δειλιάσει. Κανείς ας μην αμφιβάλλει. Και αν κανείς είναι βεβαρημένος και βαρυφορτωμένος από πολλές και ποικίλες αμαρτίες, ας γίνει πρόθυμος, ας έχει θάρρος, ας μην απελπίζεται.

Αλλά πώς και με ποιον τρόπο είναι δυνατόν να ανεβούμε από τη γη στους ουρανούς; Τόσο ύψος! Αυτό είναι κόπος, κίνδυνος, φόβος. Αυτό κι εγώ το ομολογώ, ότι είναι κόπος και πόνος, αλλά υπάρχει μέσον εύκολο, η Παναγία Παρθένος, η νοητή κλίμακα, μέσω της οποίας θα ανέλθουμε στους ουρανούς.

Όσοι πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε ότι υπάρχει μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση και ότι «οι τα αγαθά ποιήσαντες απελεύσονται εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω. 5:29), και γι’ αυτό ζείτε ενάρετη ζωή, για να αξιωθείτε της ουρανίου βασιλείας, μη λησμονείτε, αλλά πάντοτε, στο στάδιο της παρούσας ζωής, να επικαλείσθε την Θεοτόκο, διότι αυτή με τη μεσιτεία της μπορεί να σας εισαγάγει στους ουρανούς.

Όσοι είστε αμαρτωλοί, απορρίψτε με ειλικρινή και καθαρή μετάνοια και εξομολόγηση τις αμαρτίες και επικαλεσθείτε με όλη σας την ψυχή τη Θεοτόκο, για να μπορέσετε να ανεβείτε στους ουρανούς. Δεν βρίσκεται άλλο μέσον να σας βοηθήσει περισσότερο από την Παναγία. «Πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».

Αυτή είναι η πρόξενος της σωτηρίας μας. Αυτή κατέρριψε τον μεσότοιχο της μεταξύ ημών και του Θεού έχθρας. Αυτή συμφιλίωσε εμάς με τον Θεό και μας απάλλαξε από τη αιώνια καταδίκη και μας προξένησε την αφθαρσία. Αυτή είναι η γέφυρα η μετάγουσα προς την αιώνιον ζωήν, η κλίμακα που μας ανεβάζει στους ουρανούς και η ολκάς (το πλοίο) που μας οδηγεί στο ακύμαντο λιμάνι του Παραδείσου. Αυτή είναι των αμαρτωλών η σωτηρία και των Αγγέλων ο γλυκασμός. Ο ιατρός των νοσούντων και η τροφή των πεινώντων. Των πονεμένων ο πλούτος και των τυφλών η βακτηρία. Των αδικουμένων προστάτης και των ξένων η παράκληση.

Και τι να πω; Στους πάντες είναι τα πάντα η Μητέρα του Θεού και μητέρα ημών των χριστιανών. Όλοι όσοι βρισκόμαστε σε θλίψεις, συμφορές και ανάγκες προς αυτήν καταφεύγουμε, και όλοι όσοι με πίστη προστρέχουμε, τα αιτήματα λαμβάνουμε. «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε…».

Όσοι όμως είναι άπιστοι, όσοι είναι βλάσφημοι και υβριστές της Θεοτόκου, όχι μόνον τα αιτήματά τους δεν λαμβάνουν, αλλά θα έχουν και αντίδικη την Παναγία, εάν δεν σπεύσουν να μετανοήσουν.

Ας σπεύσουμε, αγαπητοί φιλόχριστοι, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε αμαρτία, πριν έλθει η ώρα και η στιγμή του θανάτου. Ας επικαλούμαστε πάντοτε την Παναγία, γέροντες, νέοι, γυναίκες, παιδιά. Όλοι στο στόμα μας ας έχουμε το όνομα της Παναγίας. Το πρωί όταν σηκωνόμαστε, το βράδυ όταν πρόκειται να αναπαυθούμε, το όνομα της Παναγίας, του Ιησού και των Αγίων Του ας μη λείπει από το στόμα μας. Και όταν είμαστε υγιείς και όταν ασθενείς και όταν ψυχορραγούμε, ας εκπνεύσουμε με το όνομα της Παναγίας και του Ιησού στο στόμα, για να δοξασθούμε μαζί τους στους αιώνες. Αμήν.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 67.

Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

The post Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου   appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

(Mατθ. 4:20).

Στο έργο της απολυτρώσεως και σωτηρίας των ανθρώπων ο φιλάνθρωπος, ο υπεράγαθος και Θεάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός κάλεσε ως συνεργούς του δώδεκα άνδρες, τους οποίους και μαθητές και αποστόλους του ονόμασε· και πρώτους από τους  μαθητές του κάλεσε τα δύο ζεύγη αδερφών, Πέτρο και Ανδρέα, Ιάκωβο και Ιωάννη. Μια μέρα, ενώ ο Κύριός μας περπατούσε στην ακρογιαλιά τής θάλασσας της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Πέτρο και τον αδελφό του Ανδρέα, που ήταν ψαράδες και ετοίμαζαν τα δίχτυα τους, και τους λέει: «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4:19). Ελάτε μαζί μου και εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων, να πιάνετε με το δίχτυ της πίστεως λογικούς ανθρώπους. Αμέσως ο Πέτρος και ο Ανδρέας άφησαν τα δίχτυα και ακολούθησαν τον Χριστό. Αφού προχώρησε λίγο ο Κύριος, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη μαζί με τον πατέρα τους Ζεβεδαίο, οι οποίοι και αυτοί ετοίμαζαν τα δίχτυα τους, και κάλεσε και αυτούς· και αυτοί με την ίδια προθυμία και τον ίδιο ζήλο άφησαν το πλοίο, τα δίχτυα και τον πατέρα τους και ακολούθησαν τον Χριστό.

Θαυμάζω, απορώ και εξίσταμαι, πώς για ένα τέτοιο παμμέγιστο έργο ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν κάλεσε εγγράμματους επιστήμονες και σοφούς, παρά κάλεσε τους αγράμματους ψαράδες; Αλλά μου λύνει  την απορία και τον θαυμασμό ο θεοκήρυκας απόστολος Παύλος: «τα μωρά του κόσμου ο Θεός εξελέξατο, ίνα καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή, ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή και τα εξουθενημένα και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ». Επειδή από τη δική τους σοφία δεν γνώρισαν οι άνθρωποι τον Θεό, ευδόκησε ο Θεός με τη μωρία του κηρύγματος να σώσει αυτούς που πιστεύουν σε αυτόν.

Οι άγιοι Απόστολοι για την προθυμία, τον ζήλο, την πίστη, την αφοσίωση που έδειξαν στο κάλεσμα του Διδασκάλου τους και για την αγάπη τους προς Αυτόν έλαβαν πλούσια τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Από άσοφοι έγιναν πάνσοφοι, από αλιείς ιχθύων, αλιείς ανθρώπων. Έγιναν Κήρυκες, Θεολόγοι και Διδάσκαλοι όλης της οικουμένης. «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας», ψάλλει η Ορθόδοξη  Εκκλησία μας. Οι πρώην αγράμματοι Απόστολοι υπερέβησαν στη σοφία και στη μάθηση όλους τους σοφούς, τους ρήτορες και επιστήμονες… Με μία δημηγορία ο Απόστολος Πέτρος σαγηνεύει στα δίχτυα της πίστεως τρεις χιλιάδες ψυχές. Έλαβαν δύναμη από τον Χριστό οι άγιοι Απόστολοι, για να υποτάξουν τα έθνη στον Χριστιανισμό. Ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ δώδεκα στον αριθμό χωρίς όπλα, χωρίς χρήματα, χωρίς επιστήμες και τέχνες, ήταν αγράμματοι, άσοφοι ψαράδες. Όλοι ήταν εχθροί των Αποστόλων, αυτοκράτορες, βασιλείς, ηγεμόνες, τοπάρχες, σατράπες, στρατηγοί, αξιωματικοί, στρατιώτες, ιδιώτες και όλα τα συστήματα των φιλοσόφων.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός που κάλεσε τους αγίους του Αποστόλους, καλεί και εμάς και όλους. Μας καλεί, όχι για να γίνουμε αλιείς ανθρώπων, γιατί δεν είναι δυνατό να γίνουμε όλοι απόστολοι, ούτε όλοι προφήτες ή διδάσκαλοι ή θαυματουργοί· μας καλεί για να μας αναπαύσει. «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς. Ελάτε προς εμένα, όσοι κοπιάζετε για τη φύλαξη των εντολών μου και όσοι μετανοείτε για τις αμαρτίες σας, και εγώ θα σας αναπαύσω. Ελάτε προς εμένα όλοι. Εγώ είμαι το φως του κόσμου, ελάτε προς το φως, όσοι είστε στο σκοτάδι της αμαρτίας, για να φωτιστείτε. Εγώ είμαι η οδός, αφήστε την οδό της αμαρτίας και ελάτε προς εμένα, για να περπατήσετε την οδό της αρετής. Εγώ είμαι η ζωή, αφήστε την αμαρτία, γιατί προξενεί θάνατο. Εγώ είμαι η αλήθεια, αφήστε το ψεύδος και ελάτε προς εμένα, για να μάθετε την αλήθεια. Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής, ελάτε προς εμένα, λάβετε, φάγετε το σώμα μου και πιείτε το αίμα μου, για να έχετε ζωή αιώνια, για να είστε μαζί μου. Εγώ είμαι το ύδωρ το ζων, το οποίο όποιος πιει, δεν θα διψάσει στον αιώνα. Ελάτε προς εμένα, για να σας κάνω υιούς μου και θεούς κατά χάρη. Εγώ είπα, θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες. Εγώ υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν».

Εμείς σε αυτά τα καλέσματα να μη φράζουμε τα αυτιά και να μην κλείνουμε τα μάτια μας, αλλ’ ας ακούσουμε τη φωνή του πανάγαθου Σωτήρα μας Ιησού Χριστού: «Εγώ ειμί η αγάπη. Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ…»

Από πρόχειρες σημειώσεις του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου, 1920-30 περίπου. Δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 11, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 159.

Για τους αγίους Αποστόλους

The post Για τους αγίους Αποστόλους appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.