Για την προσευχή έλεγε:

– Μπορούμε να προσευχόμαστε σε κάθε τόπο και σε κάθε περίσταση – όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι, στη δουλειά, στον δρόμο και, κατεξοχήν, στον ναό, όπου κάθε συζήτηση την ώρα της ακολουθίας είναι μεγάλη αμαρτία.

Όποτε έμπαινε σε λεωφορείο ή άλλο μεταφορικό μέσο, έκανε σιωπηλά το σημείο του σταυρού, χωρίς να δίνει σημασία σ’ εκείνους που τον χλεύαζαν. Και έλεγε:

– Η πίστη και η προσευχή ενός ή δύο ανθρώπων μπορούν να σώσουν πολλούς από ένα μεγάλο κακό.

Κάποια φορά, μιλώντας για τις διαφορές των χαρακτήρων και των πνευματικών καταστάσεων των ανθρώπων, επισήμανε:

– Στους ανθρώπους που έχουν εγωισμό, πρέπει να προσέχουμε πώς μιλάμε, γιατί δεν σηκώνουν ούτε πείραγμα ούτε υπόδειξη ούτε επίπληξη. Απεναντίας, οι ταπεινοί τα σηκώνουν όλα.

Κάποτε μάλωνε άδικα έναν ταπεινό και μακρόθυμο άνθρωπο μπροστά σε άλλους, προκειμένου να νουθετήσει έμμεσα εκείνους, επειδή δεν μπορούσε να τους μιλήσει απευθείας για τις αδυναμίες τους.

Συνιστούσε στους πιστούς να φροντίζουν την υγεία τους.

– Μην αδιαφορείτε για την υγεία σας, έλεγε, γιατί είναι δώρο του Θεού. Η αδιαφορία για την υγεία είναι αμαρτία.

Ζητούσε απ’ όλους ευσπλαχνία, και έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον, ιδιαίτερα προς τους βασανισμένους, τους δυστυχισμένους, τους αναπήρους και τους αρρώστους. Παρακινούσε τις κοπέλες να εργάζονται σε νοσοκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να επισκέπτονται τα ιδρύματα αυτά και να παρηγορούν τους τροφίμους τους.

– Ακόμα κι ο πιο σκληρόκαρδος άνθρωπος, έλεγε, όταν βλέπει συνανθρώπους του πονεμένους και αναλογίζεται ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, αισθάνεται συμπόνια και αγάπη γι’ αυτούς. Από τη συμπόνια και την αγάπη προς τον πλησίον εξαρτάται η σωτηρία της ψυχής μας.

Εγκωμιάζοντας την ακτημοσύνη, ο π. Σεβαστιανός αναφέρθηκε σ’ έναν γνωστό του ιερέα, ο οποίος, όταν πέθανε, δεν άφησε πίσω απολύτως τίποτα, ούτε χρήματα ούτε πράγματα.

– Τι καλά που είναι, αναφωνούσε, να πεθαίνεις χωρίς υπάρχοντα και ν’ ανεβαίνεις ανάλαφρος στη βασιλεία των ουρανών, για να βρεις εκεί τους αιώνιους πνευματικούς θησαυρούς!

Μετά την Προηγιασμένη Λειτουργία κάποιας Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ένας πιστός είπε:

– Πολλοί κοινώνησαν σήμερα.

Και ο π. Σεβαστιανός αποκρίθηκε:

– Πολλοί κοινώνησαν… αλλά λίγοι κοινώνησαν πραγματικά.

Ο γέροντας τόνιζε συχνά τη σημασία της αργής και σταθερής προόδου στην πνευματική ζωή:

– Όποιος υπομονετικά ανεβαίνει από την αρχή ως το τέλος τη νοητή σκάλα της πνευματικής ζωής, όποιος δεν πηδά τα σκαλιά δύο-δύο ή τρία-τρία, αλλά πατά σταθερά από το ένα στο άλλο, χωρίς να βιάζεται, αυτός σώζεται.

Έχοντας στενή προσευχητική σχέση με τους αγίους του Θεού, παρακινούσε τους πιστούς:

– Να τιμάτε όλους τους αγίους και να επικαλείστε τις πρεσβείες τους στις θλίψεις, στις αρρώστιες και στους πειρασμούς σας. Προπάντων να τιμάτε τον άγιο που τ’ όνομά του πήρατε στο άγιο Βάπτισμα. Οι χριστιανοί γιορτάζουν την ημέρα της μνήμης του αγίου τους, όχι τα γενέθλιά τους, όπως κάνουν οι άνθρωποι του κόσμου. Μην ξεχνάτε πως ο Ηρώδης στη διάρκεια του συμποσίου των γενεθλίων του πρόσταξε να αποκεφαλιστεί ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Όποτε του μιλούσαν για οράματα και οπτασίες, μιαν απάντηση έδινε:

– Εγώ δεν βλέπω τίποτα.

Και υπενθύμιζε το γνωστό πατερικό απόφθεγμα:

– Πιο μακάριος από τον άνθρωπο που βλέπει αγγέλους είναι εκείνος που βλέπει τις αμαρτίες του.

Όταν αναφερόταν στον πόλεμο των παθών, τόνιζε:

– Ως τον θάνατο, μην έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και στις δυνάμεις σας. Κανείς δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί μόνος του από τα πάθη. Μόνο ο Κύριος μπορεί να μας απαλλάξει απ’ αυτά, αν ζητάμε τη βοήθειά Του και επικαλούμαστε τις πρεσβείες των αγίων Του.

Σ’ όποιον παραπονιόταν για τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής και για τις συνεχείς ενοχλήσεις από τους ανθρώπους, τους δαίμονες, τα πάθη κλπ., αποκρινόταν:

– Μην περιμένεις άνεση και ανάπαυση σε τούτη τη ζωή. Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: «Μετά των αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου…». Ο άνθρωπος γεννιέται όχι για ν’ αναπαύεται, αλλά για ν’ αγωνίζεται, να μοχθεί, να υπομένει πειρασμούς για χάρη της αιώνιας ζωής. Εδώ, στη γη, είμαστε ξενιτεμένοι. Και οι ξενιτεμένοι δεν βρίσκουν ανάπαυση στην ξενιτιά. Έτσι κι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε ανάπαυση σε τούτη την ξένη χώρα· θα βρούμε, αν αγωνιστούμε, στην αγαπημένη μας πατρίδα, στο κατοικητήριο του Θεού, στη βασιλεία των ουρανών!

Ο γέροντας υπογράμμιζε πάντοτε την αξία του χρόνου:

– Ποιο είναι πολυτιμότερο πράγμα σ’ αυτόν τον κόσμο; Ο χρόνος! Τι είναι αυτό που περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο σπαταλάμε ασυλλόγιστα και ανώφελα; Ο χρόνος! Χάνουμε τον χρόνο μας; Χάνουμε τον εαυτό μας, χάνουμε τα πάντα! Όταν χάνουμε ένα πράγμα, ακόμα και το πιο ασήμαντο, το αναζητούμε επίμονα. Για το χάσιμο του χρόνου μας, όμως, δεν μας νοιάζει καθόλου. Ο χρόνος, που μας δίνεται από τον Κύριο, πρέπει να χρησιμοποιείται σωστά· πρώτα για τη σωτηρία της ψυχής μας και έπειτα για τα αναγκαία βιοτικά έργα, όχι για μάταιες ασχολίες, για κούφια λόγια, για αμαρτωλές διασκεδάσεις. Ο Κύριος θα μας ζητήσει λόγο για τη χρήση του χρόνου μας.

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 400.

Διδαχές του π. Σεβαστιανού (Φόμιν)

The post Διδαχές του π. Σεβαστιανού (Φόμιν) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στα είκοσι ένα του χρόνια αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Βλαντιμίρ, νυμφεύθηκε την ευσεβή Αντωνίνα και χειροτονήθηκε διάκονος. Δυο χρόνια αργότερα μπήκε στη Θεολογική Ακαδημία της Πετρουπόλεως, από την οποία αποφοίτησε το 1890. Το 1892, όταν ο Πέτρος ήταν ήδη είκοσι εννέα χρονών, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και από τότε επιδόθηκε με όλη του την ψυχή στη διακονία της Εκκλησίας.

Από το 1898 και μέχρι το μαρτυρικό του τέλος, το 1918, ο π. Πέτρος υπηρέτησε στον Ναό της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η χαρά», ως απλός εφημέριος στην αρχή και από το 1912 ως προϊστάμενος και πρωτοπρεσβύτερος. Παράλληλα εργάστηκε και ως καθηγητής των θρησκευτικών σε σχολεία, ενώ από το 1914 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εκκλησιαστικού Σεμιναρίου της Πετρουπόλεως.

Στον Ναό της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η χαρά» συνέρρεαν καθημερινά εκατοντάδες πιστοί απ’ όλη την πρωτεύουσα, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και να επικαλεστούν τη θεομητορική χάρη στα δύσκολα εκείνα χρόνια, που οι βίαιες πολιτικές εξελίξεις συγκλόνιζαν τη ρωσική κοινωνία. Ο π. Πέτρος προσπαθούσε με τα θερμά του κηρύγματα να τους εμψυχώνει, να τους τονώνει την πίστη και την ελπίδα, να τους καλεί σε μετάνοια. Δεν δίσταζε, επίσης, να στηλιτεύει και τα αντίχριστα αθεϊστικά κινήματα της εποχής. Τα κηρύγματά του έβρισκαν μεγάλη απήχηση στον λαό, γι’ αυτό στα μάτια των αθέων ήταν ένας επικίνδυνος εχθρός.

Στις αρχές του Ιανουαρίου του 1918 έγινε γνωστό πως η νεοσύστατη κυβέρνηση των μπολσεβίκων σκόπευε να εκδώσει σύντομα διάταγμα για τον χωρισμό Εκκλησίας και κράτους, χωρισμό που θα γινόταν με όρους συντριπτικά επαχθείς για την Εκκλησία. Ο μητροπολίτης Πετρουπόλεως Βενιαμίν (Καζάνσκι) (*) έστειλε στην κυβέρνηση επιστολή, με την οποία εκδήλωνε την ανησυχία του για το περιεχόμενο του υπό έκδοση διατάγματος. Αντί για απάντηση, ο Λένιν διέταξε να επισπευθεί η σύνταξη και η δημοσίευσή του. Η εφαρμογή του, ωστόσο, άρχισε νωρίτερα.

Έτσι, στις 13 Ιανουαρίου του 1918, την ώρα της δεύτερης Λειτουργίας, εισέβαλε στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι της Πετρουπόλεως ένα απόσπασμα ναυτών, οι οποίοι δήλωσαν στον ηγούμενο, επίσκοπο Προκόπιο (Τίτωφ), ότι δημεύονταν όλες οι μοναστηριακές εγκαταστάσεις εκτός μόνο από τον ναό. Δυό μέρες αργότερα στάλθηκε στη λαύρα και σχετική έγγραφη διαταγή των αρχών.

Στις 18 Ιανουαρίου ο διορισμένος από την κυβέρνηση κομισάριος της λαύρας Ιλοβάισκι απαίτησε από τον ηγούμενο την παράδοση όλων των περιουσιακών της στοιχείων. Ο επίσκοπος Προκόπιος, υπακούοντας στην αρχιερατική του συνείδηση, αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Στις 19 Ιανουαρίου, γύρω στις 2 μ.μ., ο κομισάριος κατέφθασε στη λαύρα με είκοσι στρατιώτες και πέντε ναύτες. Αμέσως οι καμπανάρηδες σήμαναν συναγερμό. Μόλις ακούστηκε η χαρακτηριστική καμπανοκρουσία από το λαυριώτικο καμπαναριό, οι καμπάνες όλων των κοντινών εκκλησιών άρχισαν να σημαίνουν με τον ίδιο τρόπο. Πλήθος πιστοί απ’ όλη την περιοχή έτρεξαν στη λαύρα.

Ο Ιλοβάισκι συνέλαβε τον επίσκοπο Προκόπιο. Οι Κοκκινοφρουροί εισέβαλαν στο κελλί του την ώρα που συσκεπτόταν με τέσσερις μοναχούς, μέλη του ηγουμενοσυμβουλίου. Τον έβγαλαν βίαια και τον οδήγησαν σε μιαν αίθουσα, όπου τον κλείδωσαν, βάζοντας φρουρό στην πόρτα.

Κατεβαίνοντας στην αυλή της λαύρας, ο Ιλοβάισκι περικυκλώθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος. Κινδύνεψε να λιντσαριστεί, αλλά τον έσωσαν μερικοί μοναχοί, που προσπάθησαν να ηρεμήσουν τον λαό και συνάμα, καλύπτοντάς τον με τα σώματά τους, τον οδήγησαν σ’ ένα κοντινό κτίριο. Σε λίγο ο Ιλοβάισκι και οι στρατιώτες πεισματωμένοι εγκατέλειψαν τη λαύρα.

Σύντομα, ωστόσο, κατέφθασε ένα φορτηγό γεμάτο στρατιώτες, επικεφαλής των οποίων ήταν πάλι ο Ιλοβάισκι. Εκτός από τον ατομικό τους οπλισμό, έφεραν και δύο πολυβόλα, που τα έστησαν στην αυλή, απέναντι από τον Ναό της Πεντηκοστής. Στο μεταξύ οι καμπάνες δεν είχαν σταματήσει να χτυπούν. Οι Κοκκινοφρουροί έριξαν μερικές εκφοβιστικές ριπές στους καμπανάρηδες, αλλά αυτοί συνέχισαν απτόητα την καμπανοκρουσία. Τότε ο Ιλοβάισκι μπήκε με μερικούς στρατιώτες στον ναό, που ήταν κατάμεστος από προσκυνητές, και ανέβηκε από την εσωτερική σκάλα στο καμπαναριό. Οι στρατιώτες κατέβασαν με τη βία τους καμπανάρηδες, χτυπώντας τους με τους υποκοπάνους. Ύστερα, με την απειλή των όπλων, άρχισαν να βγάζουν τους πιστούς από τον ναό και να τους διώχνουν από τη λαύρα. Ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί, κι ένας προσκυνητής έπεσε κάτω τραυματισμένος.

Την ώρα εκείνη έφτασε στη λαύρα ο π. Πέτρος Σκιπετρώφ, ο οποίος ήθελε να συζητήσει με τον μητροπολίτη Βενιαμίν. Στην κεντρική πύλη τον συνάντησε ο γιος του και τον θερμοπαρακάλεσε να μην προχωρήσει, επειδή η κατάσταση ήταν τεταμένη και υπήρχε κίνδυνος αιματηρών επεισοδίων. Ο π. Πέτρος, όμως, δεν τον άκουσε. Πέρασε την πύλη και κατευθύνθηκε προς το κατάλυμα του μητροπολίτη. Σύντομα, όμως, του έκοψαν τον δρόμο μερικοί στρατιώτες, που λογομαχούσαν με κάποιες πιστές γυναίκες, απειλώντας τες μάλιστα με τα όπλα τους. Ο π. Πέτρος, δίχως καθόλου να δειλιάσει, υπερασπίστηκε τις γυναίκες και άρχισε να νουθετεί τους στρατιώτες. Τους σύστησε να μην ασκούν βία στους πιστούς και με σθένος ψυχής τούς έκανε αυστηρές παρατηρήσεις για τη βεβήλωση των ιερών χώρων και τον χλευασμό της πίστεως.

Τότε ένας στρατιώτης σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε τον ιερέα στο πρόσωπο εξ επαφής. Η σφαίρα μπήκε από το σαγόνι και σφηνώθηκε στον λαιμό του π. Πέτρου, που έπεσε αιμόφυρτος στο έδαφος. Οι προσκυνητές τον έβαλαν πάνω σ’ ένα πρόχειρο φορείο και τον μετέφεραν, όσο μπορούσαν πιο γρήγορα, στο κοντινό νοσοκομείο, στη λεωφόρο Νέφσκι. Εκεί κατέφθασαν αναστατωμένοι η πρεσβυτέρα Αντωνίνα και ο μητροπολίτης Βενιαμίν. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σώσουν τη ζωή του, αλλά δεν στάθηκε δυνατό. Έτσι, στις 10:45′ το βράδυ ο π. Πέτρος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

Κηδεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου από τον Ναό της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η χαρά». Η εκκλησία και οι γειτονικοί δρόμοι πλημμύρισαν από χιλιάδες πιστούς, που ήρθαν για να συνοδεύσουν προσευχητικά στην τελευταία κατοικία του το σκήνωμα του φλογερού υπηρέτη του Κυρίου. Την εξόδιο ακουλουθία τέλεσαν ο μητροπολίτης Βενιαμίν, οι βοηθοί του επίσκοποι Προκόπιος και Αρτέμιος και είκοσι πέντε ιερείς.

Με εντολή του μητροπολίτη, το φέρετρο με το σεπτό σκήνωμα μεταφέρθηκε για την ταφή στο κοιμητήριο της λαύρας από τον ίδιο δρόμο που είχε βαδίσει ο μακαριστός ιερέας την τελευταία ημέρα της επίγειας ζωής του, όταν, δίχως να το γνωρίζει, είχε έρθει για να λάβει το μαρτυρικό στεφάνι. Πλήθος χριστιανοί περνούσαν καθημερινά από τον τάφο του, που έγινε λαϊκό προσκύνημα. Αδιάκοπα διαβάζονταν εκεί Τρισάγια «υπέρ αναπαύσεως του δια την ορθόδοξον πίστιν φονευθέντος δούλου του Θεού Πέτρου πρωτοπρεσβυτέρου».

Ο καθηγητής Αλέξανδρος Μπρονζώφ (1858-1919), σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά την κηδεία του ιερομάρτυρα, έγραφε: «…Σε καμιά περίπτωση δεν θα λησμονήσουμε, δεν πρέπει να λησμονήσουμε, το μάθημα που πήραμε όλοι από το μαρτυρικό τέλος του π. Πέτρου! Μας δίδαξε πώς πρέπει να ζούμε, πώς να ομολογούμε άφοβα τον Χριστό και πώς να κηρύσσουμε με θάρρος τον λόγο της αλήθειας Του. Ας διατηρούμε μέσα μας, όπως κι εκείνος, τη θεϊκή φλόγα, για να μη μεταβληθούμε σε υπάρξεις που σκέφτονται μόνο την ύλη… Για μας προσωπικότητες όπως ο μακαριστός π. Πέτρος είναι πάντοτε φωτεινοί φάροι, που η θύμησή τους ενεργεί μέσα μας ευεργετικά και μας προφυλάσσει από σφάλματα, αδυναμίες και πτώσεις…».

(*) Ο μητροπολίτης Πετρουπόλεως άγιος Βενιαμίν (1873 – 1922) ήταν ονομαστός για την απλότητα, τη βαθιά του πνευματικότητα και τον ιδιαίτερο ποιμαντικό του ζήλο. Εκτελέστηκε με τουφεκισμό στις 13 Αυγούστου 1922.

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 10.

Ιερομάρτυς Πέτρος (Σκιπετρώφ)

The post Ιερομάρτυς Πέτρος (Σκιπετρώφ) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο ιερομάρτυς Αλέξανδρος γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1874 στο χωριό Σόσκα της επαρχίας Λιπέτσκ. Ήταν γιος του ιεροψάλτη Νικολάου Αρχάγγελσκι.

Το 1896 αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ και την ίδια χρονιά διορίστηκε ιεροψάλτης σ’ έναν ναό της πόλης. Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε την κόρη του πρωτοπρεσβυτέρου π. Καπίτωνος Αλεξέγιεφ Αικατερίνα. Η οικογένεια του π. Καπίτωνος ήταν μεγάλη και πολύ ευσεβής. Όλοι οι γιοι του έγιναν αργότερα ιερείς.

Κάποτε η Αικατερίνα αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ταμπώφ. Τότε ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να πάρει στο σπίτι του μια ορφανή κοπέλα που ήταν κουφή, τη Μαρία, για να τον βοηθάει στις δουλειές.

Κάποια μέρα ο Αλέξανδρος και η Μαρία μίσθωσαν μιαν άμαξα και κίνησαν για το νοσοκομείο. Στον δρόμο συνάντησαν ένα μικρό πλήθος πιστών ιερέων και λαϊκών, που λιτάνευαν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν. Ο Αλέξανδρος είπε στον αμαξά να σταματήσει. Κατέβηκε από την άμαξα και, πλησιάζοντας τους πιστούς που μετέφεραν την εικόνα, τους παρακάλεσε ν’ αφήσουν και το κουφό κορίτσι να την κρατήσει για λίγο. Εκείνοι δέχτηκαν πρόθυμα. Ύστερα έψαλαν όλοι μαζί Παράκληση. Μόλις τελείωσαν, ο Αλέξανδρος και η Μαρία ανέβηκαν πάλι στην άμαξα και συνέχισαν τον δρόμο τους. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα, ένα αστροπελέκι έσχισε τον μολυβένιο ουρανό και σχεδόν αμέσως μια δυνατή βροντή ακούστηκε. Η Μαρία τρόμαξε και άρχισε να σταυροκοπιέται.

– Τι συμβαίνει, Μαρία; τη ρώτησε με έκπληξη ο Αλέξανδρος. Μήπως άκουσες τη βροντή;

– Ναι, την άκουσα! Τώρα ακούω! Ακούω πολύ καλά! απάντησε η κοπέλα ολόχαρη.

Δόξασαν και οι δύο τον Θεό για το θαύμα που είχε κάνει με τη μεσιτεία της Παναγίας Μητέρας Του.

Σε ηλικία τριάντα χρονών ο Αλέξανδρος χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε στον ναό του χωριού Στοροζεβί Βισέλκι της επαρχίας Βορονέζ. Δύο χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ήδη τότε είχε επτά παιδιά. Ωστόσο, πονόψυχος καθώς ήταν, όταν πέθανε ένα ανδρόγυνο της ενορίας του, πήρε στο σπίτι του τα δύο ορφανά παιδιά τους.

Σ’ όλες τις μεγάλες γιορτές πλήθος πιστοί κατέφθαναν στο Στοροζεβί Βισέλκι από τα γύρω χωριά. Πολλοί απ’ αυτούς φιλοξενούνταν στο σπίτι του π. Αλεξάνδρου. Ο καλός ιερέας έστρωνε σανό στο πάτωμα και εκεί κοιμόντουσαν οι προσκυνητές, ο ένας δίπλα στον άλλον. Η Αικατερίνα, πάλι, μολονότι ήταν φιλάσθενη, τους διακονούσε όλους με χαρά και αγάπη.

Κάποτε ο π. Αλέξανδρος πήγαινε με άμαξα στην πόλη Ούσμαν, στο γυμνάσιο της οποίας φοιτούσαν μερικά από τα παιδιά του. Περνώντας από ένα χωριό, είδε ένα σπίτι να καίγεται. Χωρίς χρονοτριβή, σταμάτησε την άμαξα, κατέβηκε κι έτρεξε κατά ‘κει. Από τους χωρικούς, που ήταν μαζεμένοι ολόγυρα, πληροφορήθηκε ότι μέσα στο φλεγόμενο σπίτι βρισκόταν ένα τρίχρονο κοριτσάκι, που οι γονείς του έλειπαν. Όλοι έκλαιγαν και φώναζαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να κάνει ό,τι αδίστακτα έκανε αμέσως ο φιλάνθρωπος ιερέας: Χώθηκε στις φλόγες κι έβγαλε το κοριτσάκι ζωντανό, λίγο πριν καταρρεύσει η σκεπή του σπιτιού. Δεν περίμενε να τον ευχαριστήσουν και να τον τιμήσουν. Γύρισε βιαστικά στην άμαξά του κι έφυγε.

Το 1917 οι μπολσεβίκοι, με το που κατέλαβαν την εξουσία, απαίτησαν από τον π. Αλέξανδρο να εγκαταλείψει το σπίτι του, για να το κάνουν σχολείο. Εκείνος δεν έφερε αντίρρηση. Στη συνέχεια ζήτησαν να τους παραδώσει τα έπιπλά του, καθώς και όλα τα εκκλησιαστικά περιοδικά και βιβλία του. Τους τα έδωσε. Το σχολείο, ωστόσο, δεν λειτούργησε για πολύ. Οι δάσκαλοι και οι μαθητές άρχισαν ν’ αρρωσταίνουν ανεξήγητα ο ένας μετά τον άλλον. Οι χωρικοί κατάλαβαν πως οι αρρώστιες αυτές δεν ήταν τυχαίες. Συνδέοντάς τες με το γεγονός ότι τα μαθήματα γίνονταν στο σπίτι που είχαν αρπάξει οι μπολσεβίκοι από τον ιερέα του Θεού, απαίτησαν τη μεταφορά του σχολείου σε άλλο οίκημα. Και αυτό έγινε σύντομα.

Το φθινόπωρο του 1918 οι σοβιετικές αρχές αποφάσισαν, δίχως καμιάν αφορμή, τη σύλληψη και την εκτέλεση του π. Αλεξάνδρου την παραμονή της εορτής της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. Ο ιερέας γύρισε στο σπίτι του αργά το βράδυ κουρασμένος από τις ποιμαντικές μέριμνες και υποχρεώσεις της ημέρας. Ήταν μουσκεμένος από τη βροχή. Μπήκε στην κουζίνα και ετοιμάστηκε να ξαπλώσει πάνω στη χτιστή σόμπα για να στεγνώσει. Ξάφνου άκουσε ποδοβολητά αλόγων, που σταμάτησαν μπροστά στην αυλόπορτα. Κατάλαβε πως είχαν έρθει γι’ αυτόν. Δεν έχασε καιρό. Μπήκε στην τραπεζαρία, όπου κάθονταν η πρεσβυτέρα και τα παιδιά του, και τους είπε:

– Ο Κύριος να σας σκεπάζει όλους! Φεύγω. Ήρθαν να με συλλάβουν. Μόνο ο Θεός μπορεί να με γλυτώσει από τα χέρια τους.

Από ένα παράθυρο κατέβηκε στην πίσω αυλή και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι. Η πρεσβυτέρα άναψε ένα φανάρι και άνοιξε την πόρτα. Όρμησαν τότε μέσα τρεις οπλισμένοι άνδρες. Ένας απ’ αυτούς ρώτησε άγρια:

– Ποιος μένει εδώ;

– Ο ιερέας π. Αλέξανδρος Αρχάγγελσκι, του απάντησε η Αικατερίνα.

– Πού είναι;

– Ίσως σε κάποιο σπίτι για ιεροτελεστία ή στον μύλο.

Χωρίς να πουν τίποτ’ άλλο, ερεύνησαν όλο το σπίτι. Έφυγαν, αφού αναποδογύρισαν τα πάντα.

Στο μεταξύ ο π. Αλέξανδρος πήγε στο σπίτι μιας θεοσεβούμενης γριούλας, της Μάρθας Ιβάνοβνας, και την παρακάλεσε:

– Κρύψε με! Με κυνηγούν οι κακούργοι.

– Παππούλη, αποκρίθηκε εκείνη, όλοι γνωρίζουν ότι έρχεσαι στο σπίτι μου, όπως έρχομαι κι εγώ στο δικό σου. Θα σε αναζητήσουν, λοιπόν, εδώ. Καλύτερα είναι να φύγεις μακριά.

Ο π. Αλέξανδρος άκουσε τη συμβουλή της και τράβηξε για το γειτονικό χωριό Μανσούρωφ. Βρήκε καταφύγιο στο σπίτι ενός πιστού χωρικού, που τον έκρυψε μέσα σ’ έναν σωρό σανό.

Οι άθεοι εξουσιαστές μέσα στη νύχτα άρχισαν να ερευνούν τα σπίτια των πιστών το ένα μετά το άλλο. Δεν άργησαν να φτάσουν και στο σπίτι όπου ήταν κρυμμένος ο ιερέας. Κάποιος απ’ αυτούς έχωσε το ξίφος του κάμποσες φορές μέσα στον σανό. Με τη χάρη του Θεού, όμως, ο π. Αλέξανδρος διαφυλάχθηκε αβλαβής.

Χαράματα έφυγε με τα πόδια για την πόλη Ούσμαν κι από ‘κει πήγε στο Βορονέζ. Ο επίσκοπος της επαρχίας τον διόρισε εφημέριο του ναού του χωριού Λιπόφκα, όπου υπηρέτησε δυόμισι χρόνια. Έπειτα τοποθετήθηκε διαδοχικά στα χωριά Μέτσεσκα και Μπουτουρλίνκα.

Συνελήφθη ύστερ’ από χρόνια, στις 8 Απριλίου του 1930. Στη διάρκεια των ανακρίσεων αντιστάθηκε σθεναρά στις πιέσεις και δεν παραδέχθηκε καμία από τις ανυπόστατες κατηγορίες που του απέδωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 2 Αυγούστου, για την αγάπη του στον Χριστό και την Εκκλησία.

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 159.

Ιερομάρτυς Αλέξανδρος (Αρχάγγελσκι)

The post Ιερομάρτυς Αλέξανδρος (Αρχάγγελσκι) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι επικεφαλής του Σοβιέτ του Βισεγκορόντ μήνυσαν επανειλημμένα στον π. Αλέξανδρο να μην κυκλοφορεί στο χωριό με ράσο και να κόψει τα μαλλιά του. Εκείνος, ωστόσο, δήλωσε με παρρησία ότι ποτέ δεν θα συμμορφωνόταν προς την παράνομη αυτή απαίτησή τους.

Στην ευρύτερη περιοχή του Βισεγκορόντ υπηρετούσε ένας αστυνόμος με το όνομα Μουζερώφ, που ήταν διαβόητος για τη σκληρότητα και την απανθρωπιά του. Οι ντόπιοι, αγανακτισμένοι με τη συμπεριφορά του, αναφέρθηκαν πολλές φορές στις τοπικές αρχές, αλλά δεν βρήκαν κατανόηση. Μια μέρα, λοιπόν, κάποιοι θερμόαιμοι χωρικοί σκότωσαν τον αδιόρθωτο αστυνόμο. Για την τιμωρία τους, στάλθηκε από τη Μόσχα ένοπλο απόσπασμα από πενήντα Λετονούς καβαλάρηδες.

Ήταν η 1η Νοεμβρίου του 1918, με το παλαιό ημερολόγιο. Στον Ναό των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού του χωριού Νόβαγια Μπορίσοφκα, που βρισκόταν δίπλα στο Βισεγκορόντ, γινόταν μεγάλο πανηγύρι. Για να τιμήσουν τους αγίους είχαν έρθει κάτοικοι από τα γύρω χωριά με τους ιερείς τους, οι οποίοι συλλειτούργησαν με τον εφημέριο του ναού π. Θεόδωρο. Μετά τη Λειτουργία και την Παράκληση παρατέθηκε γιορταστικό γεύμα. Έπειτα οι ιερείς αναχώρησαν για τις ενορίες τους. Τίποτε δεν προμήνυε το κακό που θα ξεσπούσε σε λίγες ώρες.

Δεν είχε καλά-καλά σουρουπώσει, και οι Λετονοί καβαλάρηδες έκαναν την εμφάνισή τους στη Νόβαγια Μπορίσοφκα, σκορπίζοντας γύρω τους τον τρόμο. Στον δρόμο τους βρέθηκε ο φύλακας της εκκλησίας, που τον έσφαξαν επιτόπου. Έπειτα έκαναν έρευνα στο χωριό και εκτέλεσαν χωρίς καμιά διαδικασία τους κατοίκους για τους οποίους υπήρχε υποψία ότι συμμετείχαν στη δολοφονία του αστυνόμου.

Μια ομάδα απ’ αυτούς κίνησε γοργά για το Βισεγκορόντ. Μαθαίνοντας εκεί ότι ο π. Αλέξανδρος ήταν στο σπίτι του, έστειλαν την αρχινοσοκόμα του τοπικού νοσηλευτηρίου για να τον καλέσει στο Σοβιέτ του χωριού.

– Γιατί να πάω; της είπε ο ιερέας με απλότητα και απορία. Δεν έχω διαπράξει κανένα αδίκημα.

– Όπως θέλετε, αποκρίθηκε εκείνη κι έφυγε, αλλά στη φωνή της υπήρχε κάτι το απειλητικό.

Η πρεσβυτέρα του π. Αλεξάνδρου και η κόρη του Ελένη αποφάσισαν να πάνε στο Σοβιέτ του χωριού για να δουν τι γινόταν εκεί. Στο σπίτι έμεινε ο ιερέας με τον τετράχρονο γιο του Αλέξανδρο.

Σε λίγο ακούστηκαν δυνατά χτυπήματα στην πόρτα. Ο π. Αλέξανδρος άνοιξε αμέσως, και το σπίτι γέμισε οπλισμένους Λετονούς.

– Ετοιμαστείτε! του είπαν επιτακτικά. Σας περιμένει ο πρόεδρος του Σοβιέτ.

– Μα πώς ν’ αφήσω μόνο του το μικρό μου αγοράκι; είπε ο ιερέας. Δεν υπάρχει άλλος στο σπίτι.

– Ο πρόεδρος δεν μπορεί να περιμένει! του φώναξαν άγρια. Ακολουθήστε μας αμέσως!

Πήραν μόνοι τους μερικά χοντρά κεριά που βρήκαν στο σπίτι, τα άναψαν και βγήκαν στον δρόμο.

– Κύριε, γενηθήτω το θέλημά σου! ψιθύρισε ο π. Αλέξανδρος, κάνοντας τον σταυρό του. Και, αφού φόρεσε ένα μάλλινο ράσο κι έναν σκούφο, ακολούθησε τους Λετονούς.

Φυσούσε ένα απαλό αλλά παγερό αεράκι. Είχε ήδη πέσει το πρώτο χιόνι.

Κρατώντας τα αναμμένα κεριά, οι εκτελεστές, με τον π. Αλέξανδρο ανάμεσά τους, τράβηξαν για το Σοβιέτ του χωριού. Στη συνέχεια πήραν τον δρόμο για τη Νόβαγια Μπορίσοφκα. Ο ιερέας, όμως, δεν θα έφτανε εκεί ζωντανός.

Ύστερα από κάμποση ώρα συνάντησαν άλλη ομάδα Λετονών, που είχε συλλάβει τον π. Θεόδωρο. Και τότε ανακοίνωσαν στους δύο ιερείς ότι θα εκτελούνταν επιτόπου.

– Αφήστε μας τουλάχιστον να προσευχηθούμε πρώτα, παρακάλεσε ο π. Αλέξανδρος.

– Προσευχηθείτε, συγκατένευσε ο επικεφαλής των ενόπλων.

Οι ιερείς γονάτισαν και προσευχήθηκαν σιωπηλά για λίγη ώρα. Πρώτος σηκώθηκε ο π. Αλέξανδρος.

– Είμαι έτοιμος, είπε. Κάντε μου ό,τι θέλετε…

Και κοιτάζοντάς τους με βλέμμα γαλήνιο, πρόσθεσε προφητικά:

–…Αλλά να ξέρετε πως όλοι σας θα χαθείτε πολύ σύντομα.

Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ο επικεφαλής του αποσπάσματος μάνιασε. Τράβηξε το ξίφος του και χτύπησε τον ιερέα στο κεφάλι, προξενώντας μια τομή από τον δεξιό κρόταφο ως το βρεγματικό οστό. Ο π. Αλέξανδρος έπεσε στα γόνατα και σήκωσε το χέρι του για να κάνει το σημείο του σταυρού. Το δεύτερο χτύπημα τον βρήκε στον αυχένα, αλλά κι αυτό δεν τον θανάτωσε. Κάποιοι από τους δημίους τον πυροβόλησαν στο κεφάλι και στον λαιμό, ενώ ο επικεφαλής τον χτύπησε άλλες δυο φορές με το ξίφος του, τρυπώντας τον στην κοιλιά και στη μία πλευρά. Παρ’ όλα αυτά, ο ιερέας – απίστευτο και όμως αληθινό – ήταν ακόμα ζωντανός! Οι Λετονοί φοβήθηκαν. Τότε ο πιο ψύχραιμος απ’ αυτούς πλησίασε τον π. Αλέξανδρο και, πυροβολώντας τον εξ επαφής στην καρδιά, τον θανάτωσε.

Οι εκτελεστές πλησίασαν τώρα τον π. Θεόδωρο, ο οποίος άφοβα άρχισε να τους στηλιτεύει για την ωμότητα και την αιμοβορία τους. Του απάντησαν με δυνατά χτυπήματα στο πρόσωπο. Και όταν έπεσε καταγής, ένας τους τον πυροβόλησε δύο φορές. Οι σφαίρες, που τον βρήκαν στο αυτί η πρώτη και στην πλάτη η δεύτερη, δεν του στέρησαν τη ζωή. Οι Λετονοί, ωστόσο, δεν τον αποτελείωσαν. Τον άφησαν μισοπεθαμένο κι έφυγαν σαν κυνηγημένοι.

Φτάνοντας στο χωριό, έλεγαν στους κατοίκους:

– Ρε, τι παπάς ήταν αυτός ο Αλέξανδρος! Δεν έχουμε ξαναδεί άλλον σαν κι αυτόν! Και μας είπε πως θα χαθούμε σύντομα όλοι. Φτου!

Η προφητεία του ιερομάρτυρα εκπληρώθηκε σε λίγες μέρες, όταν οι Λετονοί έπεσαν σε ενέδρα χωρικών κοντά στο χωριό Μπαλαμπάνωφ και εξοντώθηκαν ως τον τελευταίο.

Το άλλο πρωί ένας ντόπιος, μπαίνοντας καβαλάρης στη Νόβαγια Μπορίσοφκα, άκουσε αναστεναγμούς. Ξεπέζεψε και είδε ξαπλωμένον στο χιόνι τον π. Θεόδωρο, που ζούσε ακόμα. Λίγο πιο πέρα βρήκε τον π. Αλέξανδρο νεκρό. Ειδοποίησε αμέσως τους χωρικούς. Όταν, όμως, αυτοί ήρθαν, ο π. Θεόδωρος είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή.

Έπειτα από τρεις μέρες έγινε η κηδεία των ιερομαρτύρων. Στη νεκρώσιμη ακολουθία η κοσμοπλημμύρα ήταν πρωτοφανής. Οι αρχές φοβήθηκαν λαϊκή εξέγερση, γι’ αυτό παραδέχθηκαν δημόσια το άδικο της δολοφονίας και έστειλαν στην κηδεία εκπροσώπους με λευκά περιβραχιόνια, τα οποία συμβόλιζαν την αθωότητα των ιερομαρτύρων.

Εννέα ημέρες μετά το μαρτύριό του ο π. Αλέξανδρος εμφανίστηκε στην κόρη του Ελένη, ενώ αυτή κοιμόταν, και της είπε να συλλέξει μερικά μικρά οστά του, που είχαν απομείνει στον τόπο της εκτελέσεως, υποδεικνύοντάς της μάλιστα και το σημείο όπου βρίσκονταν. Στο ετήσιο μνημόσυνό του εμφανίστηκε στον γιο του Αλέξανδρο ντυμένος με αστραφτερά άμφια.

Είκοσι χρόνια αργότερα οι άθεοι έβαλαν φωτιά στο σπίτι του μακαριστού ιερέα και το έκαψαν. Ανάμεσα στις στάχτες δεν βρέθηκε παρά μόνο η φωτογραφία του, που παράδοξα διασώθηκε καψαλισμένη στις άκρες.

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 51.

Ιερομάρτυρες Αλέξανδρος (Σμυρνώφ) και Θεόδωρος (Ρεμιζώφ)

The post Ιερομάρτυρες Αλέξανδρος (Σμυρνώφ) και Θεόδωρος (Ρεμιζώφ) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.