Η όλη διδασκαλία των Πατέρων μάς έχει μυήσει σε μια μεγάλη αλήθεια, ότι δεν φθάνει μόνο να βιώνουμε την μετάνοια, αλλά να την βιώνουμε και σωστά. Και για να την βιώνουμε σωστά, πρέπει να κραυγάζουμε νύχτα και μέρα το «ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς». Από κάθε άποψη αισθανόμαστε ότι είμαστε εξουθενημένοι από τα ίδια μας τα πάθη, και συγχρόνως ποθούμε, λαχταρούμε να γίνουμε εύχρηστα σκεύη της Χάριτος του Θεού, με την μετάνοια, την συναίσθηση και τον πόθο, την μεταστροφή, την κραυγή της μεταστροφής, την συνείδηση του τι είμαστε.

Αυτήν την κραυγή οι Πατέρες της Εκκλησίας την βάζουν στο στόμα των Ισραηλιτών. Όπως οι Ισραηλίται, έτσι κι εμείς που είμαστε ο νέος Ισραήλ πρέπει να την κάνουμε δική μας και να κραυγάζουμε μέρα-νύχτα. Όταν οι Ισραηλίται αιχμαλωτίστηκαν μαζί με όλα τα σκεύη του ναού του Σολομώντος και με την Κιβωτό της Διαθήκης, σύρθηκαν κάτω στην Βαβυλώνα, ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη. Οι Βαβυλώνιοι τους κορόιδευαν, γιατί ήταν ο μόνος λαός που πίστευε στον Θεό. Τους ενέπαιζαν. Και όχι μόνο οι Βαβυλώνιοι, αλλά και οι γύρω ειδωλολατρικοί λαοί τους κορόιδευαν. «Πού εστιν ο Θεός υμών;» (Ψαλμ. 113:10.56). Άντε, τώρα γίνατε παίγνια δικά μας. Πού είναι ο Θεός σας να σας λυτρώσει;

Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, κατά ένα παράλληλο τρόπο είμαστε κι εμείς ο νέος Ισραήλ, ο Ισραήλ της Χάριτος, τα γνήσια παιδιά του Θεού, τα αληθινά παιδιά του Θεού. Αφεθήκαμε και γίναμε αιχμάλωτοι στα πάθη μας, στον εγωισμό μας, στην φιλαυτία μας. Άλλοι Βαβυλώνιοι τα πάθη μας, άλλοι δυνάσται τα πάθη μας. Μας δυναστεύει η κατάκριση, η ενασχόληση με την ζωή των άλλων, το θέλημά μας, το γιατί να γίνει έτσι και να μην γίνει αλλιώς… Δεν αναλογιζόμαστε ότι μπήκαμε στο μοναστήρι, μπήκαμε στην πνευματική ζωή, για να πεθάνει το θέλημά μας, αλλά θέλουμε με το έτσι θέλω να ζήσει το θέλημά μας. Ω! δεινής αιχμαλωσίας, ω! τραγικής αιχμαλωσίας! Κι έρχεται ο διάβολος και μας βλέπει εξουθενημένους και καταταλαιπωρημένους και αιχμαλώτους εις τα δεινά πάθη που απορρέουν από μέσα μας και δεν πολεμούμε να τα ξεριζώσουμε. Και λέει ο εχθρός: «Πού εστιν ο Θεός υμών;» Δίνουμε, δηλαδή, λαβή και αφορμή στον μέγα εχθρό μας, τον διάβολο, να εξακολουθεί να μας βλέπει αιχμαλώτους στα πάθη μας, να εξακολουθεί να μας βλέπει θύματα κυρίως της φιλαυτίας και του εγωκεντρισμού και του θελήματος, και να κοροϊδεύει. Να κοροϊδεύει κι εμάς, να κοροϊδεύει και τον Θεό μας και να λέει, «πού εστιν ο Θεός υμών;»

Καταλαβαίνετε σε τι πλάνη βρισκόμαστε; Καταλαβαίνετε ότι γινόμαστε παίγνια του διαβόλου, όταν αφήνουμε να μας αιχμαλωτίζουν τα πάθη μας και δεν αγωνιζόμαστε να γίνουμε σκεύη εκλεκτά του Αγίου Πνεύματος; Είδατε ποτέ μύρο βαλμένο σε τενεκεδένιο και σκουριασμένο κουτί; Λοιπόν, πώς θα μπει το μύρο της Χάριτος του Θεού μέσα στην ψυχή μας; Πώς θα μπουν τα χαρίσματα του Θεού μες στην ψυχή μας; Πώς θα μπουν οι αρετές οι πνευματικές, της πνευματικής Ορθοδόξου ζωής, μέσα στην ψυχή μας, όταν εμείς είμαστε σκουριασμένα τενεκεδάκια, τα οποία τα σκούριασε το εγώ, το θέλημα, τα πάθη, η ιδιορρυθμία και οτιδήποτε άλλο;

Ο Απόστολος Παύλος λέει: «ποίησον ημάς σκεύη ηγιασμένα» (πρβλ. Β’ Τιμ. 2:21). Κάποιος Προφήτης λέει: «ποίησον ημάς σκεύη επιθυμητά» (Β’ Παραλ. 32:27). Για τον Δαβίδ λέει ο Θεός: «εύρον άνδρα κατά την καρδίαν μου» (Πραξ. 13:22-23). Πρέπει να γίνει λαχτάρα μας ο πόθος να πει ο Θεός, να, ψυχή κατά την καρδίαν μου, εδώ αναπαύομαι! «Ώδε καταπαύσω» (πρβλ. Ψαλμ. 131:14.57). Πού θα καταπαύσει η Χάρις του Θεού; Πώς θα καταπαύσει, όταν εμείς αφήνουμε τους εαυτούς μας να ταλαιπωρούνται και να αιχμαλωτίζονται από το τι κάνει ο ένας, τι κάνει ο άλλος, ή γιατί να μη γίνει έτσι ή αλλιώς; Αυτά, δηλαδή, τα ανόητα αιχμαλωτίζουν δεινώς την ψυχή μας και την καταστρέφουν και την κάνουν παίγνιο του διαβόλου… Και τότε χορεύει ο διάβολος και λέει: «Πού εστιν ο Θεός υμών;» Πού είναι ο Θεός σας να σας λυτρώσει; Μα, πώς να μας λυτρώσει ο Θεός που λαχταράει να κατοικήσει στην καρδιά μας, που λαχταράει να βρει «σκεύος επιθυμητόν» κατά την καρδίαν Του, και δεν βρίσκει, γιατί γινόμαστε τενεκέδες σκουριασμένοι;

Όπως είπαμε, οι υμνογράφοι μιλούν για «σκεύη εύχρηστα». Ποιο είναι το εύχρηστο σκεύος; Εύχρηστα σκεύη είναι αυτά που είναι έτοιμα να μπει μέσα τους η Χάρις του Θεού. Και αυτά τα σκεύη είναι αυτά που άφησαν κάθε λογική και κάθε θέλημα, και κάθε ανάπαυση, και κάθε βόλεμα, και κάθε κρίση, και κάθε τι άλλο, και κάνουν μόνο αυτό που αναπαύει τον Θεό, αυτό που χαροποιεί τον Θεό. Μπορεί να θέλει ο Θεός να μας περάσει από χίλια μύρια δεινά. Ας μας έχει δικά Του εύχρηστα σκεύη, και ας μας περάσει απ’ όπου θέλει. Αρκεί να μας κρατάει δικούς Του. Αλλά για να μας κρατάει δικούς Του, θέλει την ελευθερία μας. Αυτό είναι το λεπτό σημείο. Βλέπετε, ο Παντοδύναμος Θεός είναι αδύναμος μπροστά στην δική μας ελευθερία. Πού θα δώσουμε την βούλησή μας; Πού θα δώσουμε την καρδιά μας; Πού θα δώσουμε την αγάπη μας; Πού θα δώσουμε το είναι μας; Πού θα δώσουμε τα πάντα μας; Στον εαυτό μας; Τότε λέει ο Θεός, Ε! Κάνε ό,τι θέλεις. Εγώ σε αφήνω ελεύθερο. Αλλά έτσι δεν είσαι εύχρηστο σκεύος. Και εφόσον δεν είσαι εύχρηστο σκεύος, δεν είσαι και σκεύος ηγιασμένο, άρα δεν είσαι και σκεύος επιθυμητό.

Λοιπόν, εύχομαι, όλες μας να γίνουμε εύχρηστα σκεύη, σκεύη επιθυμητά, σκεύη ηγιασμένα της Χάριτος, και όλων των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Από το βιβλίο: † Φεβρωνίας μοναχής, Ομιλίες στην τράπεζα της Μονής. Έκδοσις Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Πανόραμα – Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 54.

«Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς»

The post «Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και βεβαίως, η αγία μας Εκκλησία διατηρεί μόνιμα την αγάπη της και την αγωνία της για τα παιδιά της. Ζώντας και μεταφέρουσα την πατρική αγάπη του Θεού και την αγωνία της αγάπης Του, να μην ξεχαστούν τα παιδιά Του, μας φέρνει πάλι το κήρυγμα του Προδρόμου, το «Μετανοείτε». Γιατί, μέσα στην λαμπρότητα των ημερών, μέσα στο πανηγύρι των ημερών, μέσα στην αγαλλίαση των ημερών, αν θέλετε και μέσα στην χαλάρωση των ημερών, κινδυνεύουμε, αντί να μείνουμε στην Χάρη και στα θεία και στα άγια νοήματα αυτών των μεγάλων εορτών, να παρασυρθούμε και να χαλαρώσουμε και να ξεχαστούμε. Αλλά εκείνο για το οποίο τρέμουν οι άγιοι Πατέρες μας, εκείνο για το οποίο ανησυχεί η Εκκλησία μας, είναι ακριβώς αυτό: να μην ξεφύγουμε από το κλίμα της μετανοίας· να μην χάσουμε το φρόνημα της μετανοίας. Δηλαδή, ο νους μας να μεταστρέφεται συνεχώς από κάθετι προσωπικό και ανθρώπινο και επίγειο και φθαρτό, εις τον Θεόν.

Η Εκκλησία μας δεν θέλει με τίποτα τα παιδιά της να ξεχαστούν, με τίποτα τα παιδιά της να χαλαρώσουν. Ναι μεν, να πανηγυρίζουν και να γιορτάζουν την κάθε μεγάλη Θεομητορική, Δεσποτική εορτή ή εορτή Αγίων, αλλά να την πανηγυρίζουν και να την εορτάζουν άγια· τόσο άγια, που η κάθε γιορτή να είναι γιορτή που να συνυφαίνεται και να συμπλέκεται με την μετάνοια. Και θέλοντας να μας κρατάει η Εκκλησία μας σε νηφαλιότητα, να έχουμε τον νου μας και τα μάτια μας άγρυπνα, μη τυχόν και ξεχαστούμε, και σαν στρουθία κάπου μας στήσει παγίδα ο διάβολος και μας κερδίσει, σφραγίζει την απόδοση των Θεοφανείων με το κήρυγμα της μετανοίας. Το οποίο, αν θέλετε, είναι μόνιμο κήρυγμα της Εκκλησίας μας, μόνιμη τοποθέτηση της Εκκλησίας μας, μόνιμη διάθεση, μόνιμο ήθος, το «μετανοείτε, μετανοείτε, μετανοείτε». Αν πάψετε να μετανοείτε, φεύγετε από τον δρόμο του Θεού. Και βέβαια, βιώνοντας αυτήν την αλήθεια οι άγιοι Πατέρες μας, όπου και να γυρίσουμε τα μάτια μας, ό,τι κι αν ψάλουμε, αυτήν την αλήθεια θα βρούμε.

Από το βιβλίο: † Φεβρωνίας μοναχής, Ομιλίες στην τράπεζα της Μονής. Έκδοσις Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Πανόραμα – Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 52.

Στην απόδοση των Θεοφανείων

The post Στην απόδοση των Θεοφανείων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Κύριός μας, όταν μας έπλασε, έφτιαξε μέσα στον καθένα μας έναν πανέμορφο πίνακα, μια πανέμορφη ζωγραφιά, της οποίας ταίρι δεν υπήρχε. Τόση ήταν η θεϊκή ομορφιά την οποία μας χάρισε και με την οποία μας στόλισε ο Θεός. Άσχετα με το αν, όπως διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία, ο καθένας μας είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο με τα δικά του ξεχωριστά χαρίσματα, με την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, με τις δικές του ξεχωριστές δυνατότητες, αλλά όμως η καθεμιά μας και ο καθένας είμαστε μια πανέμορφη, θεόμορφη εικόνα του Χριστού. Θεόπλαστη και θεόμορφη εικόνα του Χριστού!

Αλλά δυστυχώς, ο άνθρωπος αυτό το μεγάλο και το ουράνιο και το θεϊκό χάρισμα που πήρε από τον Θεό, την ελευθερία, το χρησιμοποίησε κακώς. Και πήρε μια βούρτσα – από αυτήν που ασπρίζουν όχι οι ασπριτζήδες, αλλά κι αυτοί που δεν ξέρουν πώς την πιάνουν την βούρτσα –, πήρε και μερικά χρώματα, και τον θεϊκό και ουράνιο πίνακα τον αμαύρωσε, όπως λένε οι Πατέρες, όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς· τον καταμουτζούρωσε, τον καταμαύρισε, τον αλλοίωσε, κλπ.

Όλος ο αγώνας μας είναι, από την στιγμή που γνωρίσαμε τον Χριστό και από την στιγμή που μπήκαμε μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας δια των μυστηρίων, δια της Χάριτος, δια του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, δια της προσευχής, δια της υπομονής των θλίψεων και των δοκιμασιών, σιγά σιγά, σιγά σιγά να κάνουμε έναν κόπο να καθαρίσουμε αυτήν την εικόνα.

Η εικόνα του Θεού μένει μέσα μας, όπως μένει η σπίθα κάτω από την στάχτη· η πανέμορφη εικόνα του Θεού υπάρχει μέσα μας. Αλλά έχουμε να κάνουμε αγώνα με την μετάνοια και με πολλή προσοχή. Πώς θα πάρει ένας καλλιτέχνης έναν πολύ μεγάλης αξίας πίνακα που τον έχουν, ας πούμε, εξωτερικά πασαλείψει, για να τον συντηρήσει, και θέλει χρόνο, και λίγο λίγο και λίγο λίγο και με υπομονή και με πολλή τέχνη και με πολλή διάθεση ξανααποδίδει στον πίνακα την ομορφιά του… Έτσι κι εμείς πρέπει να κάνουμε, αλλά χρησιμοποιώντας την προσωπική μας ελευθερία, τον προσωπικό μας αγώνα, τον προσωπικό μας κόπο, ουσιαστικά την μετάνοιά μας. Με την μετάνοια να αναμορφώσουμε την εικόνα του Χριστού μέσα μας, να ανακαινίσουμε την εικόνα του Χριστού μέσα μας, να ξαναδώσουμε την λάμψη, το μεγαλείο, την ομορφιά με την οποία ο Θεός μας στόλισε και την οποία την καταστρέψαμε.

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος, (έχει μια σειρά ομιλιών περί μετανοίας), όταν ο Θεός μας δοκιμάζει με θλίψεις και δοκιμασίες, μπαίνουμε λιγάκι κάτω από την αίσθηση αυτή του φόβου του Θεού και κάνουμε μια μικρή προσπάθεια μετανοίας, αλλά δεν είναι αυτό που θέλει ο Θεός. Και αναφέρεται στον Προφήτη, ο οποίος λέει: «όταν απέκτειναν αυτούς, τότε… ώρθριζον προς τον Θεόν» (Ψαλμ. 77:34,51). Όταν ο Θεός τον Ισραηλιτικό λαό τον κοπανούσε, τότε πρωί πρωί έτρεχαν προς Αυτόν· όταν ο Θεός έκανε πίσω, τότε ξεχνούσαν τον Θεό.

Όπως, δηλαδή, ένα άλογο που είναι εύτακτο, φορώντας τα χαλινάρια του, και περπατάει εύρυθμα, έτσι κι εμείς, λέει, να φοράμε νοερώς, πνευματικώς, το ουράνιο χαλινάρι του θεϊκού φόβου. Και καθώς θα είναι η ζωή μας συνυφασμένη με την μετάνοια και τον θεϊκό φόβο, να μην πέφτουμε στην λήθη του Θεού, στην λησμονιά του Θεού, αλλά ο θεϊκός φόβος να ‘ναι στολίδι, να ‘ναι χαρά, να ‘ναι ελευθερία, να ‘ναι αγαλλίαση, να ‘ναι ευφροσύνη, να ‘ναι ώθηση στο να μπορούμε σαν άλλοι μικροί καλλιτέχνες, ο καθένας από μας, να ξανααναμορφώσουμε, να ανακαινίσουμε, να αναπλάσουμε, να συντηρήσουμε αυτό το ουράνιο και το θεϊκό που έβαλε ο Θεός μέσα μας και το καταπατήσαμε. Και όλα αυτά γίνονται δια της μετανοίας.

Αν καταργήσουμε την μετάνοια από την ζωή μας, όλα τα άλλα είναι δεύτερα και τρίτα· δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά που θέλει ο Θεός. Και θα ‘ρθει η ώρα που ο καθένας μας θα κριθούμε και θα δώσουμε λόγο, πόσο αληθινά μετανοήσαμε και πόσο αληθινά επιστρέψαμε.

Βλέπετε, η παγκοσμιοποίηση σήμερα αυτό προσπαθεί να κάνει: να καταστρέψει το πρόσωπο, να θεωρηθούν όλοι μια μάζα… Σας έλεγα κι άλλη φορά ότι κανένα πρόσωπο δεν είναι το ίδιο· όλοι έχουν τα δικά τους ουράνια, πανέμορφα, θεϊκά χαρίσματα με τα οποία μας στόλισε ο Θεός ο Ίδιος, με το ίδιο Του το χέρι. Αλλά έχουμε αγώνα· αυτά τα χαρίσματα, εφόσον με την απροσεξία μας και την κακή χρήση της ελευθερίας μας κάπου τα αλλοιώσαμε, τα διαστρεβλώσαμε, τα κουκουλώσαμε, να τα αναπλάσουμε, να τα ανακαινίσουμε και να τα αποδώσουμε με την ίδια ομορφιά πάλι στον Θεό δια της μετανοίας.

Επειδή είναι και καινούρια χρονιά, και επομένως και ξεκίνημα καινούριου αγώνος, εύχομαι σε όλους μας να μπούμε σ’ αυτόν τον όμορφο και τον θεϊκό αγώνα και να αξιωθούμε να χαρούμε κι εμείς, να χαρεί και ο Θεός μαζί μας.

Από το βιβλίο: † Φεβρωνίας μοναχής, Ομιλίες στην τράπεζα της Μονής. Έκδοσις Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Πανόραμα – Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 47.

Στην Κυριακή μετά τα Φώτα

The post Στην Κυριακή μετά τα Φώτα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να σας θυμίσω αυτό που διαβάζαμε χθες, ότι τα σπλάγχνα της μητέρας αυτής, της αγίας Σολομονής, αν ήταν πέτρινα, θα έλειωναν· αν ήταν αδαμάντινα, θα έλειωναν· αλλά δεν έλειωσαν, γιατί ήταν σπλάγχνα θεϊκά. Δεν την νίκησε ο πόνος ο μητρικός, γιατί ήξερε ότι έστελνε στεφανωμένους τους γιους της στην Βασιλεία των Ουρανών. Αλλά με συγκίνησε κι αυτό το του μικρού υιού, που έσπευσε, λέει, πριν τον δέσουν, για να μη γίνει τυχόν θύμα – προσέξτε – μιας άγριας ευσπλαγχνίας· μη τυχόν τον λυπηθεί ο τύραννος και πει, δεν πέτυχα τίποτα από τους μεγάλους, θα πετύχω από τούτον; Άφησέ τον.

Να μη γίνει όπως και στον άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, για τον οποίο πρότεινε το ποίμνιό του να τον γλυτώσουν. Εκείνος έλεγε, βέβαια, «άφετέ με βοράν γενέσθαι των θηρίων»… Καμιά φορά, η πολλή αγάπη αδικεί κάποιες ψυχές που ποθούν να βρουν τον Θεό. Δεν ήθελε, λοιπόν, ο μικρός υιός να γίνει θήρα μιας τέτοιας ευσπλαγχνίας· βιαζόταν, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, να πάει στο μαρτύριο για να μη μείνει πίσω από τα άλλα τα αδέλφια στα στεφάνια και στην άθληση.

Παράλληλα, γιορτάζουμε και την πρόοδο, την έξοδο, δηλαδή, του Τιμίου Σταυρού, γιατί σαν σήμερα έβγαινε ο Τίμιος Σταυρός από το παλάτι και μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου γύριζαν το Τίμιο Ξύλο σε όλη την επαρχία, σε όλο το Βυζάντιο, σε όλους τους αγρούς, σε όλες τις πόλεις, σε όλα τα χωράφια, γιατί ήταν και περίοδος ασθενειών και θανάτου και καταστροφών. Γύριζαν το Τίμιο Ξύλο παντού, σταύρωναν και αγίαζαν με το Τίμιο Ξύλο όλους τους χώρους, όλα τα σπίτια, όλα τα χωράφια, και μετά επέστρεφε πάλι, στην Αγια-Σοφιά κατέληγε.

Η Εκκλησία μας ξεκινάει αυτήν την πολύ ευλογημένη περίοδο με την γιορτή του Τιμίου Σταυρού και με την μνήμη των αγίων επτά Μακκαβαίων και της αγίας Σολομονής και του αγίου Ελεαζάρου, για να μας ξυπνήσει και να μας θυμίσει ότι πρέπει να φέρουμε τον Σταυρό του Κυρίου, να αίρουμε τον Σταυρό του Κυρίου υπομονετικά κι ευχαριστιακά. Εάν δεν σηκώνουμε τον Σταυρό μας ευχαριστιακά, δεν τον σηκώνουμε εν Χριστώ.

Δεν φτάνει να τον σηκώνουμε μόνο –γιατί πολλές φορές βλέπουμε κι ανθρώπους μακριά από την Εκκλησία, οι οποίοι θέλουν – δεν θέλουν κάνουν υπομονή και σηκώνουν τον α’ και τον β’ σταυρό. Αλλά το ειδικό γνώρισμα των ορθοδόξων Χριστιανών είναι, πάνω στον σταυρό τους να ευχαριστούν και να ευγνωμονούν· να μην τους νικάει ούτε το παράπονο, ούτε η πίκρα, πολλώ μάλλον η αντίδραση στο θέλημα του Θεού, αλλά να ξεχειλίζει μέσα από την καρδιά τους η ευχαριστία και η ευγνωμοσύνη.

Εύχομαι, να μας χαρίζει ο Θεός σταυρικό φρόνημα, να ζούμε και να κινούμεθα με σπλάγχνα σαν της αγίας Σολομονής. Εμείς, βέβαια, δεν έχουμε και δεν καλούμαστε να θυσιάσουμε παιδιά, αλλά έχουμε πολλά θελήματα να θυσιάσουμε. Την ώρα, λοιπόν, που σπαράζει το είναι μας μέσα μας, καθώς μας κόβουν το θέλημα ή μας καυτηριάζουν τον παλαιό άνθρωπο ή μας σκοτώνουν τον παλαιό άνθρωπο και τον εγωκεντρισμό μας, τότε να αποδεικνύουμε ότι έχουμε τα σπλάγχνα της αγίας Σολομονής. Να ζούμε σταυρικά και ευχαριστιακά.

Εύχομαι, να ζήσουμε άγια αυτήν την ευλογημένη και αγία περίοδο που την επισφραγίζει η Εκκλησία μας και με την νηστεία. Να ευαρεστήσουμε την Παναγία μας, η Οποία προσβλέπει σε μας, στην καθεμιά ψυχή· περιμένει να καταθέσουμε ολοκάρδια την προσευχή μας, να καταθέσουμε την διάθεσή μας, τον πόθο μας, την αγάπη μας, κι αυτά έμπρακτα· μέσα στον αγώνα μας τον καθημερινό, έτσι που να Την αναπαύσουμε και να μας δώσει και επί καθημερινής βάσεως, αλλά και στην μνήμη Της, χειμαρρωδώς την Χάρη Της και την ευλογία Της.

Από το βιβλίο: † Φεβρωνίας μοναχής, Ομιλίες στην τράπεζα της Μονής. Έκδοσις Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Πανόραμα – Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 24.

Στην Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού και στην Αγία Σολομονή

The post Στην Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού και στην Αγία Σολομονή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.