Επιτρέψτε μου, αγαπητοί μου, να πω λίγα λόγια πριν την έξοδο του επιταφίου.

Απόψε σε όλους τους ναούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας ψάλλεται ο Επιτάφιος θρήνος. Είναι μία ανθοδέσμη ύμνων προς τον Κύριο, ο οποίος οδηγείται στο μνήμα από τον Ιωσήφ, το Νικόδημο και τις μυροφόρες γυναίκες. Αποτελείται από 99 σύντομους ύμνους, τα εγκώμια, που είναι χωρισμένα σε 3 ομάδες – στάσεις και περιέχουν υπέροχα νοήματα.

Η τρίτη στάση αρχίζει με το πασίγνωστο «Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου». Τα λόγια αυτά δίνουν αφορμή να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις.

Ο ύμνος μιλάει για «γενεές». Ποια λέγεται γενεά; Ο ιερός υμνογράφος εδώ χρησιμοποιεί μία ομηρική ιδέα που έχει υπ’ όψιν.

Ο Όμηρος παρομοιάζει την ανθρωπότητα με δέντρο που ζει χιλιετίες και κάθε τόσο βγάζει νέα φύλλα. Υπάρχουν και δέντρα αιωνόβια· οι ελιές π.χ. κάτω απ’ τις οποίες προσευχήθηκε ο Κύριος στη Γεθσημανή λένε ότι ζουν ακόμη, και στην Αθήνα ότι υπάρχουν επίσης ελιές από τον καιρό του Πλάτωνος. Αλλά το πιο μακρόβιο δέντρο είναι η ανθρωπότητα.

Τα δέντρα διακρίνονται σε αειθαλή, όσα διατηρούν πάντοτε το φύλλωμά τους, και σε φυλλοβόλα, όσα το χειμώνα ρίχνουν τα φύλλα τους και μένουν γυμνά, και την άνοιξη γεμίζουν πάλι με νέα φύλλα. Έτσι και η ανθρωπότητα· είναι ένα δέντρο αείζωο, που κάθε τόσο αλλάζει φύλλωμα. Με την αλλαγή φυλλώματος μοιάζει και η διαδοχή των γενεών, οι οποίες έρχονται και παρέρχονται.

Κάθε γενεά υπολογίζεται σε 25 με 30 χρόνια. Ένας αιώνας δηλαδή έχει 4 γενεές· επομένως, στους 20 αιώνες από την εποχή του Χριστού, έχουν περάσει 80 περίπου γενεές. Γενεά από γενεά διαφέρει. Τα ζώα δεν έχουν πρόοδο. Το μυρμήγκι π.χ. ή τα αποδημητικά πουλιά κάνουν σήμερα τη φωλιά τους όπως την έκαναν και πριν από χιλιάδες χρόνια· ζουν μέσα σε ένα στενό κύκλο ενστίκτων. Ο άνθρωπος όμως προοδεύει, και σήμερα ταξιδεύει στο διάστημα· είναι μια πρόοδος αυτό.

Γενεά από γενεά διαφέρει σε πολλά. Ένα πράγμα όμως είναι σταθερό χαρακτηριστικό όλων των γενεών· ότι στην ψυχή των ανθρώπων υπάρχει βαθύ και ανεκρίζωτο το θρησκευτικό συναίσθημα, η ανάγκη της θρησκείας. Όπως λέει ο Πλούταρχος, μπορεί να βρεις πόλεις «ανοχύρωτες, αγράμματες, χωρίς αρχηγό, χωρίς κατοίκους, χωρίς χρήματα, να μην έχουν νόμισμα, θέατρα, σχολεία, γυμναστήρια· πόλη όμως χωρίς θεούς και ναούς, …ούτε είδε ούτε θα δει κανείς».

Σύμφωνα με τον ύμνο που σχολιάζουμε όλες οι γενεές υμνούν το όνομα του Χριστού, «το υπέρ παν όνομα» (Φιλ. 2:9). Έρχονται βέβαια κάποτε και εποχές σκληρές· αλλά και στην πιο διεφθαρμένη γενεά θα υπάρχει ένας Νώε, θα υπάρχει ένας Λωτ, άνθρωποι πιστοί στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Είδαμε πάντως και γενεές που επηρεάζονται απ’ το υλιστικό πνεύμα. Μία τέτοια ήταν στην εποχή μας. Επί 75 χρόνια στη Ρωσία επικράτησε αθεΐα· γκρέμισαν εκκλησιές, έσφαξαν ιερείς, εξόρισαν πατριάρχες, έκλεισαν σε φρενοκομεία πιστούς· τελικά πραγματοποιήθηκε ο λόγος του Ντοστογιέφσκυ, που είπε· Χριστέ, η Ρωσία θα σε σταυρώσει, θα σε θάψει χίλια μέτρα κάτω απ’ τη γη, αλλά και πάλι θ’ αναστηθείς. Και αναστήθηκε! Πηγαίνετε στη Μόσχα, στο Στάλινγκραντ, την Αγία Πετρούπολη· θα δείτε, ότι ο Κύριος τώρα λατρεύεται και προσκυνείται από εκατομμύρια Ρώσων Χριστιανών. Σήμερα σε καμία άλλη ορθόδοξη χώρα δεν εορτάζεται τόσο θερμά η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα όσο εκεί.

• Αν προσέξατε, ο ύμνος λέει «Γενεαί πάσαι». Όχι δηλαδή μόνο στη δική μας, αλλά και σε κάθε άλλη γενεά. Έως ότου ανατέλλει ο ήλιος και ρέουν οι ποταμοί και λάμπουν τα άστρα, μέχρι συντελείας των αιώνων, ο Ιησούς Χριστός θα είναι το πρόσωπο που σαν θείος μαγνήτης θα ελκύει τις ψυχές. Μόνο χυδαία όντα δεν μπορούν να τον αγαπήσουν. Οι προφητείες λένε, ότι οι ημέρες μας είναι πονηρές και λίγοι θα μείνουν πιστοί, οι πολλοί θα είναι«γενεά άπιστος και διεστραμμένη» (Ματθ. 17:17). Ασφαλώς λοιπόν θα έρθουν και γενεές που η απιστία θα θριαμβεύει· θα είναι τότε όπως ήταν οι ημέρες του Λωτ και του κατακλυσμού. Αλλά όσο λίγοι και αν μείνουν οι πιστοί, ποτέ απογοήτευση! Και ένας ακόμη να μείνει πιστός στο σπίτι, στο χωριό, στην πόλη, στην πατρίδα, και στον πλανήτη ακόμα, φτάνει αυτός ο ένας ν’ αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο νικητής· ότι είναι «το αρνίον το εσφαγμένον», που θα νικήσει όλους τους δαίμονες (Απ. 17:14).

«Γενεαί πάσαι»! Τι σημαίνει αυτό; ότι κάθε γενεά, ολόκληρη την ανθρωπότητα σε κάθε εποχή, αναστενάζει κάτω από το βάρος των αμαρτιών της και νοσταλγεί Λυτρωτή· όπως προ Χριστού, έτσι και μετά Χριστόν, και μέχρι τέλους. Ιδιαιτέρως ζωηρή ήταν η νοσταλγία αυτή στους Ιουδαίους, που τους θέρμαιναν τα λόγια των προφητών. Αλλά και οι άλλοι λαοί περίμεναν λυτρωτή. Στην Αθήνα ο Σωκράτης, όταν δικαζόταν, είπε στους δικαστές του λόγια, που θεωρούνται προαναγγελία για την έλευση του Λυτρωτού· Ήμουν ο ελεγκτής των κακιών, τους είπε, κάτι σαν βούκεντρο με το οποίο ο γεωργός παρακινεί τα βραδυκίνητα βόδια, μια φωνή διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα· τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή θα πέσετε σε ύπνο βαθύ· και έτσι θα κοιμάστε μέχρις ότου έρθει εκείνος που θα σας ξυπνήσει απ’ το λήθαργο. Και στην Αμερική ακόμη, που οι ιθαγενείς δεν είχαν επικοινωνία με τον υπόλοιπο πλανήτη, όταν πήγε εκεί ο Κολόμβος, το πρώτο που τον ρώτησαν ήταν· Ήρθε;… Ήταν λοιπόν παγκόσμια η νοσταλγία για τον Λυτρωτή.

Έχοντας αυτά υπ’ όψιν αυτά, να πιστεύουμε, αγαπητοί μου, ότι δεν θα νικήσουν οι πονηρές δυνάμεις· θα έλθει και νέα γενεά, γενεά ευσεβής και πιστή, «γενεά ζητούντων τον Κύριον» όπως λέει ο Δαβίδ (Ψαλμ. 23:6), άξια να συνεχίσει το ’40 και τις Θερμοπύλες και να λέει το «Μολών λαβέ» και το ιστορικό «Όχι».

Νέα γενεά! Πρέπει όλοι να φροντίσουμε για τη νέα γενεά. Εμείς η παλαιά γενεά φεύγουμε πλέον. Είδαμε φοβερά πράγματα· ανεβήκαμε στα ψηλά βουνά, στο Γράμμο και στο Βίτσι· ενταφιάσαμε ήρωες, κηρύξαμε, διδάξαμε. Τώρα ο γέρων εγώ επίσκοπος εμφανίζομαι σύρων τα βήματα και υποβασταζόμενος· αλλά είμαι βέβαιος ότι η Ελλάς δεν θα πεθάνει· θα ζήσει και θα συνεχίσει να λατρεύει και να υμνεί τον Χριστό, να είναι «γενεά ζητούντων τον Κύριον», γενεά που θα πιστεύει μέχρι τέλους εις Πατέρα Υιόν και άγιον Πνεύμα.

• Και μία τελευταία παρατήρηση. Ο ύμνος λέει όχι απλώς «προσφέρουσι, Χριστέ», αλλά «προσφέρουσι, Χριστέ μου»! Θέλω αυτό να το εντυπώσω στη διάνοιά σας. Γιατί λέει «Χριστέ μου»;

Το «μου» αυτό έχει σημασία, δεν λέγεται τυχαία. Όπως στο μνημείο της Ακροπόλεως κάθε πέτρα έχει τη σημασία της, έτσι και στον αθάνατο Επιτάφιο θρήνο έχει σημασία και αυτή η κτητική αντωνυμία. Κ’ εσείς στις εκφράσεις σας έχετε τέτοιες κτητικές αντωνυμίες· λέτε π.χ. το παιδί μου, ο άντρας μου, η γυναίκα μου, ο γιατρός μου, το σπίτι μου, το χωριό μου, η πατρίδα μου, η επιστήμη μου κτλ. Τι σημαίνουν όλα αυτά τα «μου»; Κάποιους δεσμούς σας. Έτσι και το «Χριστέ μου» δηλώνει έναν ιδιαίτερο ιερό σύνδεσμο που πρέπει να έχουμε με τον «δι’ ημάς σταυρωθέντα, παθόντα και ταφέντα» Σωτήρα μας. Για σένα δεν είναι «ο Χριστός» απλώς, αλλά πρέπει να γίνει «ο δικός σου». Και ο Θωμάς, όταν είδε το Χριστό μετά την ανάστασή του, είπε όχι απλώς «ο Κύριος και ο Θεός», αλλά «ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20:28). Είναι λοιπόν και για μας ο Χριστός το πιο αγαπητό πρόσωπο της ζωής μας; το θέτουμε υπεράνω παντός άλλου;

Σε λίγο θ’ ακολουθήσει η έξοδος του επιταφίου. Θέλω λοιπόν να σας παρακαλέσω, σύμφωνα μ’ αυτά που είπαμε, κατά την περιφορά να τηρήσετε ανάλογη στάση. Κηδεία έχουμε σήμερα· και στην κηδεία δεν μιλάνε ούτε γελάνε· στέκονται με προσοχή και κατάνυξη. Έτσι κ’ εμείς τώρα, που κηδεύουμε τον Σωτήρα μας. Διαφορετικά, θα προκληθεί σκανδαλισμός.

Είθε, αγαπητοί μου, να καλλιεργηθεί στην ψυχή μας ιδιαίτερος σύνδεσμος με τον Κύριό μας και από την κοινωνία μαζί του ν’ αντιληφθούμε, ότι υπό τον ουρανό και υπεράνω του ουρανού δεν υπάρχει τίποτε άλλο ωραιότερο, υψηλότερο, αγιότερο από τον Χριστό· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

Σύνθεση δύο ομιλιών επί του ιδίου θέματος, που έγιναν στον Ι. Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης την 16-4-1993 και την 21-4-1995.

Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, φύλλο 2183, Φλώρινα 2019.

«Γενεά ζητούντων τον Κύριον»

The post «Γενεά ζητούντων τον Κύριον» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αποτολμώ, αγαπητοί μου, τις άγιες αυτές ημέρες, παρά το γήρας μου, να πω λίγα λόγια επάνω στις λίγες φράσεις, που ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός επρόφερε από το ύψος του σταυρού του τις φοβερές εκείνες ώρες της Μεγάλης Παρασκευής, κρεμάμενος επί ξύλου και ενώ το τίμιο αίμα του έρρεε «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας» (θ. Λειτ. Μ. Βασ. καθαγ.).

Οι λόγοι αυτοί του σταυρού είναι επτά. Και απορεί κανείς πώς ο Χριστός, μέσα σε απερίγραπτους πόνους σώματος και ψυχής, βρήκε δύναμη, αταραξία, νηφαλιότητα, διαύγεια, να πει τέτοια λόγια. Αυτό ανήκει στην θεία φύση του. Πέλαγος ιερών νοημάτων ανοίγουν οι λόγοι αυτοί· θαύμα το περιεχόμενό τους.

Ερμηνεύσαμε ήδη τον πρώτο και τώρα ερχόμεθα να πούμε λίγα λόγια επί του δευτέρου λόγου του Εσταυρωμένου. Ποιος είναι αυτός; «Γύναι, ίδε ο υιός σου», είπε στην Παναγία, και στον Ιωάννη «Ιδού η μήτηρ σου» (Ιω. 19:26-27).

Επάνω στο Γολγοθά, αγαπητοί μου, εκείνες τις ώρες δεν ήταν μόνο άντρες (Ρωμαίοι, Εβραίοι αρχιερείς, γραμματείς, φαρισαίοι…)· ήταν και μερικές γυναίκες, όμιλος γυναικών με επί κεφαλής τη Μητέρα του Χριστού, την αειπάρθενο Μαρία. Μία παρένθεση εδώ.

Όταν ήμουν στην Αθήνα ιεροκήρυκας, μίλησα κάποτε καυστικά για τις γυναίκες. Τότε μια ταπεινή Χριστιανή, καθαρίστρια σε υπουργείο, με πλησίασε. – Πάτερ, μ’ ερωτά, γυναίκα πρόδωσε το Χριστό; – Όχι, λέω χωρίς να ξέρω πού το πάει. – Γυναίκα τον κατηγόρησε; – Όχι. – Γυναίκα τον δίκασε; – Όχι. – Γυναίκα τον σταύρωσε; – Όχι. – Γυναίκα τον λόγχισε; – Όχι.

Αυτό, ομολογώ, μ’ έκανε να αναλογισθώ, ότι η γυναίκα, προς τιμήν της, στα πάθη του Χριστού στάθηκε δίπλα του· και στη δίκη η σύζυγος του Πιλάτου έστειλε το μήνυμα «Μηδέν σοι και τω δικαίω εκείνω· πολλά γαρ έπαθον σήμερον κατ’ όναρ δι’ αυτόν» (Ματθ. 27:19), και στην οδό προς το Γολγοθά «θυγατέρες Ιερουσαλήμ» έκλαιγαν γι’ αυτόν (Λουκ. 23:28), και τώρα κάτω απ’ το σταυρό βρίσκεται η πονεμένη Μάνα μαζί με τον μαθητή «ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιω. 19:26).

Η υπεραγία Θεοτόκος έδωσε τα πάντα για τον Μονογενή της. Υπέταξε τον εαυτό της στις βουλές του Κυρίου και τον κυοφόρησε. Τον γέννησε σε πρωτάκουστες συνθήκες, μέσα σ’ ένα βρώμικο στάβλο με συντροφιά ένα γαϊδουράκι κ’ ένα βόδι. Πόνεσε κατά την Υπαπαντή ακούγοντας από το γέροντα Συμεών, ότι την καρδιά της «διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. 2:35). Όταν από τον ουρανό ήρθε μήνυμα ότι ο Ηρώδης έχει κακό σκοπό, πήρε νύχτα το Βρέφος στην αγκάλη και με συνοδό τον μνήστορα Ιωσήφ έφυγαν στην Αίγυπτο, όπου έμειναν ένα διάστημα ως πρόσφυγες – όσοι είστε παιδιά προσφύγων ρωτήστε τους γονείς να σας πουν τι θα πει προσφυγιά.

Μετά, όταν έμαθαν ότι ο Ηρώδης πέθανε, γύρισαν κ’ εγκαταστάθηκαν στη Ναζαρέτ. Τι αγωνία πέρασε έπειτα, όταν έχασαν τον Ιησού δωδεκαετή στα Ιεροσόλυμα! Κι όταν στα τριάντα του χρόνια βγήκε στο δημόσιο βίο, με πεζοπορίες σε πόλεις και χωριά, με διδασκαλία και θαύματα, η Παναγία συμμερίστηκε μαζί του όχι μόνο την αγάπη του λαού αλλά και το μίσος των εχθρών· μίσος, που κατέληξε στο δράμα των ημερών αυτών· σύλληψη, δίκη, εξευτελισμός, καταδίκη, πάθη οδυνηρά, και τώρα εδώ μπροστά ο σταυρός! Όσο δεν πόνεσε στη γέννησή του, τόσο πονάει τώρα. Εκπληρώθηκε η προφητεία Συμεών. Αυτό δείχνει, ότι η παρθένος Μαρία είναι πραγματική μητέρα του Χριστού και τον συμπονεί, κ’ εκείνος πραγματικός άνθρωπος με στοργή για τη μητέρα που τον γέννησε.

Ο Χριστός επάνω στο ξύλο, και κάτω η Μητέρα με τον Ιωάννη δίπλα της. Τι οδύνη, τι πόνος, αλλά και τι αυτοκυριαρχία και έγνοια! Ο Υιός δεν λησμονεί να φροντίσει γι’ αυτήν που τον γαλούχησε, κι ο Διδάσκαλος δεν λησμονεί να διδάξει το μαθητή του. Καθώς τα χέρια του μένουν ακίνητα, με το βλέμμα και ένα λεπτό νεύμα της κεφαλής δείχνει στην Παναγία τον Ιωάννη και της λέει «Ίδε ο υιός σου», να τον έχεις παιδί σου, και στο μαθητή πάλι λέει «Ιδού η μήτηρ σου», να την έχεις μητέρα σου (Ιω. 19:26-27).

Κι από τότε ο Ιωάννης παρέλαβε την Παναγία στο σπίτι του· την είχε σαν μητέρα του, κ’ εκείνη πάλι τον είχε σαν παιδί της. Αλλά, κοντά στον Ιωάννη, και κάθε Χριστιανός νιώθει τη Μητέρα του Χριστού σαν δική του μητέρα, κ’ εκείνη πάλι έχει παιδί της κάθε Χριστιανό. Τέλος, ύστερα από μερικά χρόνια ήρθε και η ημέρα της κοιμήσεώς της· και τότε«απόστολοι εκ περάτων» (εξαποστ.) μαζί με αγγέλους εκήδευσαν το σώμα της στη Γεθσημανή.

Με τον λόγο του προς τον Ιωάννη «Ιδού η μήτηρ σου» ο Εσταυρωμένος έκανε τον Ιωάννη αδελφό του. Δεν ήταν η πρώτη φορά· και άλλοτε ονόμασε «αδελφούς» του τους πιστούς μαθητές του (βλ. Ματθ. 12:46-50. Μαρκ. 3:31-35. Λουκ. 8:19-21).

Η δε μέριμνα για τη Μητέρα του διδάσκει κ’ εμάς, αγαπητοί μου, ότι οφείλουμε να δείξουμε ενδιαφέρον για τους γονείς μας, τη μάνα που μας γέννησε και τον πατέρα που μας προστάτευσε. Κι αυτό είναι σπουδαίο ιδιαιτέρως σήμερα, που εκπληρώνεται η προφητεία του αποστόλου Παύλου, ότι στους εσχάτους χρόνους «οι άνθρωποι έσονται άστοργοι», θα είναι άστοργοι (Ρωμ. 1:31. Β’ Τιμ. 3:3).

Τι θα πει άστοργοι· θα ξεριζώσουν από μέσα τους τη στοργή, το έμφυτο αίσθημα αγάπης και συμπόνιας που έχουν οι γονείς για τα παιδιά και τα παιδιά για τους γονείς. Απόδειξη της αστοργίας των γονέων σήμερα είναι, ότι σκοτώνουν τα βρέφη τους. Το έμβρυο στην κοιλιά της μάνας είναι η πιο αθώα ύπαρξη. Όποιος σκοτώνει παιδί, είπε ο Ντοστογιέφσκυ, είναι σαν να σκοτώνει το Χριστό. Φοβερό να σκέπτεται κανείς, ότι στην Ελλάδα γίνονται 400.000 εκτρώσεις το έτος!

Αλλά άστοργοι είναι και τα παιδιά. Όταν ήμουν στην Αθήνα ιεροκήρυκας, ήρθε μια μέρα ένας νέος, καλός Χριστιανός, κλαίγοντας. Αποφάσισα, λέει, να παντρευτώ, να δημιουργήσω οικογένεια. Βρήκα μια κοπέλα, που μου φαινόταν σαν άγγελος. Προτού να κλείσουμε συμφωνία, μου κάνει την ερώτηση· – Στο σπίτι έχετε παλιά έπιπλα; Δεν καταλάβαινα τι εννοεί. – Τι θα πει, της λέω, «παλιά έπιπλα»; Κ’ εκείνη χωρίς ντροπή απαντά· – «Παλιά έπιπλα» είναι οι γέροι. – Ε, πώς, λέω· έχω τη μάνα και τον πατέρα μου. – Α, έτσι δεν συμφωνούμε, λέει. – Ε, τότε καλύτερα που μου το ‘ πες… Και το συνοικέσιο χάλασε. Αξιέπαινος ο νέος αυτός. Πολλοί όμως στη θέση του θυσιάζουν την αγάπη της μάνας μπροστά στο σαρκικό έρωτα. Τέτοιοι είναι σήμερα οι άνθρωποι.

Γίναμε κατώτεροι από τα ζώα. Ο πελαργός, που χτίζει τη φωλιά του στα καμπαναριά, απολαμβάνει φιλοστοργία από τα παιδιά του· όταν γεράσει και μαδήσουν τα φτερά του, εκείνα τον θερμαίνουν με τα φτερά τους και τον ταΐζουν. Αυτή η στοργή στην αρχαία ελληνική γλώσσα λέγεται «αντιπελάργησις». Μια τέτοια παράσταση πελαργού έχω ζωγραφίσει στο δάπεδο ενός νέου γηροκομείου που προσπαθούμε να εγκαινιάσουμε· είναι σπάνια τα ιεραποστολικά πρόσωπα που υπηρετούν στα ιδρύματα αυτά. Τι ζητούν εκεί οι γέροντες και οι γερόντισσες; Λίγη στοργή! Μια μέρα είδα μια γριά στο γηροκομείο που, ενώ ήταν λυπημένη, ξαφνικά χαμογέλασε. Γιατί; Ύστερα από χρόνια είχε λάβει γράμμα από τα παιδιά της στην Αμερική.

Όσοι από σας, αγαπητοί μου, έχετε τους γονείς σας, μάνα πατέρα, μη φανείτε αγνώμονες και άστοργοι, γιατί αυτό είναι από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα. Η πέμπτη εντολή του Δεκαλόγου λέει· «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται, και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης» (Εξ. 20:12. Δευτ. 5:16)· αν θέλεις να ευτυχήσεις και να ζήσεις χρόνια πολλά, να τιμάς τους γονείς σου. Όποιος δεν τιμά τους γονείς του, είναι ανάξιος να λέγεται άνθρωπος, είναι κατώτερος κι από τα ζώα. Και είναι γεγονός, ότι «ευχαί γονέων στηρίζουσι θεμέλια οίκων» (ακολ. γάμου, ευχ. 2α)· «ευλογία γαρ πατρός στηρίζει οίκους τέκνων, κατάρα δε μητρός εκριζοί θεμέλια» (Σ. Σειρ. 3:9). Ας διδαχθούμε από τον εσταυρωμένο Κύριό μας, ο οποίος τις τελευταίες στιγμές της επιγείου ζωής του δεν λησμόνησε την αγία του Μητέρα.

Ω μάνα, γλυκυτάτη μάνα! Πολλά λησμονεί ο άνθρωπος. Όταν όμως πλησιάσει το τέλος, ακούς και λέει «μάνα» και με τη λέξι αυτή αφήνει την επίγειο ζωή. Λοιπόν ευγνώμονες προς τους γονείς, μητέρα και πατέρα, μιμούμενοι Ιησούν Χριστόν τον Ναζωραίον, τον εσταυρωμένον και Θεόν· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις τους αιώνας.

Ομιλία στον Ι. Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης την 13-4-1993.

Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, φύλλο 2178, Φλώρινα 2019.

Στοργή στη Μάνα

The post Στοργή στη Μάνα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου, είναι Σάββατο του Λαζάρου.

Το όνομα Λάζαρος σημαίνει «Ο Θεός είναι η ελπίδα μου». Πριν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, περπατώντας μια μέρα στο Επταπύργιο, είδα πρωί-πρωί ένα πλανόδιο λαχανοπώλη με το καροτσάκι του φορτωμένο. Μου έκανε εντύπωση μια επιγραφή, που είχε πάνω στο καροτσάκι. Έγραφε· «Έχει ο Θεός». Έπιασα κουβέντα μαζί του. Ήταν καμιά τριανταπενταριά χρονών. Είχε 6-7 παιδιά· νοίκιαζε σπιτάκι στο άκρο της πόλεως. Γύριζε έτσι όλους τους δρόμους· χωρίς κανένα άλλο έσοδο. «Μ’ αυτό το καροτσάκι», λέει, «ζω την οικογένεια. Ας έχει δόξα ο Θεός, που δεν μ’ εγκατέλειψε. Γι’ αυτό έγραψα το “Έχει ο Θεός”». Τι μεγάλο πράγμα να έχει κανείς την ελπίδα του στο Θεό!

Θα μιλήσουμε λοιπόν για το Λάζαρο. Ή μάλλον θα σας παρουσιάσω δύο Λαζάρους. – Περίεργο πράγμα, θα πείτε· δύο Λάζαροι υπάρχουν;… Ναι. Τον ένα το γνωρίζετε· είναι αυτός που εορτάζουμε. Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος. Θα τον ακούσετε στο τέλος· ή, εάν προσέξετε τα ωραία τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας, θα τον ανακαλύψετε μόνοι σας.

Αλλ’ ας αρχίσουμε από τον πρώτο Λάζαρο.

Έξω απ’ τα Ιεροσόλυμα υπάρχει, μέχρι και σήμερα, ένα μικρό χωριό, η Βηθανία. Εκεί ζούσε μια ευλογημένη οικογένεια με τρία πρόσωπα· ο Λάζαρος, η αδελφή του Μαρία, και η άλλη αδελφή του Μάρθα. Σ’ αυτούς πήγαινε συχνά ο Χριστός· στο θερμό περιβάλλον της αγάπης τους εύρισκε ανάπαυση. Ως Θεός δεν είχε ανάγκη αναπαύσεως, αλλ’ ως άνθρωπος, που δοκίμαζε τόσες πικρίες, είχε και αυτός ανάγκη αναπαύσεως· και οι ψυχές αυτές τον περιέβαλλαν με μεγάλη αγάπη και στοργή.

Ο Λάζαρος μια μέρα έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος βαριά. Και κινδύνευε να πεθάνει· από ώρα σε ώρα περίμεναν το θάνατό του. Πού ήταν τότε ο Χριστός; Μας ενδιαφέρει.

Ως Θεός εγνώριζε, ότι πλησιάζει η ώρα της θυσίας του. Πέρασε λοιπόν τον Ιορδάνη και βρέθηκε στην έρημο, με τα λιοντάρια. Αλλά τα θεριά εκείνα έσκυβαν και του φιλούσαν τα πόδια. Στα Ιεροσόλυμα όμως υπήρχαν άλλα θεριά πιο άγρια, κακοί άνθρωποι, οι γραμματείς και φαρισαίοι. Και είναι προτιμότερο να κατοικείς στην έρημο με τ’ άγρια θηρία, παρά σε μια πολιτεία όπου οι άνθρωποι έχουν γίνει χειρότεροι από θηρία· «Άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς» (Ψαλμ. 48,13,21). Γι’ αυτό ο Χριστός τις παραμονές των παθών του βρισκόταν εκεί μαζί με τους μαθητές του.

Οι δύο αδελφές εγνώριζαν πού είναι. Έστειλαν λοιπόν και του μήνυσαν· Ο αγαπητός σου Λάζαρος κινδυνεύει· έλα. Ο Χριστός είπε στους μαθητές· – Είναι ανάγκη να πάμε στα Ιεροσόλυμα. Εκείνοι λένε· – Μα τι λες, δάσκαλε; δεν είναι πολύς καιρός που οι Ιουδαίοι ήθελαν να σε λιθοβολήσουν· πάλι εκεί θα πας; – Ναι, τους λέει, διότι ο φίλος μας ο Λάζαρος εκοιμήθη. – Ε, λένε εκείνοι, αν κοιμήθηκε, θα ξυπνήσει μόνος του. Τότε ο Χριστός, επειδή δεν κατάλαβαν, τους λέει· – Ο Λάζαρος πέθανε. Και ο Θωμάς λέει στους άλλους με μελαγχολική διάθεση· – Αφού το θέλει, ας πάμε κ’ εμείς να πεθάνουμε μαζί του. Αφήνουν λοιπόν την έρημο και ξεκινούν.

Όταν πλησίασαν στη Βηθανία και το ‘μαθε η Μάρθα, έτρεξε από το σπίτι, ήρθε και προϋπάντησε το Χριστό. Έπεσε στα πόδια του και λέει· – Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου. Της λέει ο Χριστός· – «Αναστήσεται ο αδελφός σου», θ’ αναστηθεί ο αδελφός σου. – Το ξέρω, λέει, δάσκαλε· αλλά θ’ αναστηθεί «εν τη εσχάτη ημέρα», στο τέλος του κόσμου· προς το παρόν είναι νεκρός (πιστεύανε δηλαδή στην ανάσταση των νεκρών). – Εγώ είμαι «η ανάστασις και η ζωή» (Ιω. 11:23-25), της απαντάει ο Χριστός.

Αμέσως η Μάρθα τρέχει και ειδοποιεί τη Μαρία. Έτρεξε κι αυτή, και πίσω της όλος ο κόσμος. Πέφτει στα πόδια του και λέει τα ίδια λόγια· – Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου. Συγκινήθηκε ο Χριστός και δάκρυσε. Έτσι, και ενώ είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, έφθασαν και στάθηκαν μπροστά στο μνήμα του Λαζάρου. (Πρέπει να ξέρουμε, ότι οι Εβραίοι σκάβανε μια σπηλιά· εκεί μέσα βάζανε το νεκρό, και στη θύρα του τάφου έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι για να φράζει την είσοδο.) Εκεί στάθηκε ο Χριστός. Κ’ ενώ όλοι κλαίγανε, διέταξε ν’ ανοίξουν το μνήμα. – Δάσκαλε, λέει η Μάρθα, μυρίζει, «τεταρταίος γαρ εστί» (ε.α. 11:39). Σήκωσε κατόπιν τα μάτια στον ουρανό και έκανε την προσευχή· – Πάτερ, σ’ ευχαριστώ που πάντοτε μ’ ακούς, και τώρα σε παρακαλώ να μ’ ακούσης· όχι για μένα, αλλά για το λαό που είναι εδώ, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες. Και τότε έγινε κάτι απίστευτο μα αληθινό. Έδωσε διαταγή· – «Λάζαρε, δεύρο έξω» (ε.α. 11:43). Και με τη φωνή αυτή και μόνο, παίρνει ζωή το νεκρό σώμα του Λαζάρου, σαν να το πέρασε ηλεκτρισμός. Άνοιξε τα μάτια κι άρχισε να περπατά, να βγαίνει από το μνημείο. Τρόμος κατέλαβε το πλήθος, και πολλοί από τους Ιουδαίους πίστεψαν σ’ αυτόν.

Άλλοι όμως δεν πίστεψαν. Και οι εχθροί του, όταν έμαθαν το θαύμα αυτό, μαζεύτηκαν όλοι· τότε πλέον αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Και ο Χριστός πήγε πάλι στην έρημο.

Αυτό, αγαπητοί μου, με απλά λόγια είναι το θαύμα, η ανάσταση του Λαζάρου. Αλλά είπα ότι υπάρχει κ’ ένας άλλος Λάζαρος. Ή μάλλον όχι ένας, αλλά πολλοί Λάζαροι. Ποιοι είναι αυτοί οι Λάζαροι, οι τεταρταίοι νεκροί, που σκορπάνε πτωμαΐνη μέσα στην κοινωνία και στον κόσμο; Λαζάρους; όσους θέλεις!

Τον βλέπεις εκείνον; Έχει 5, 10, 15 χρόνια να πάει στο σπίτι του. Φωνάζουν η γυναίκα, τα παιδιά του, η κοινωνία· τίποτα αυτός! Πού είναι; Στον τάφο του. Ποιος είναι ο τάφος; Είναι το σπίτι της ξένης γυναίκας. Δεν ξεκολλά από ‘κει. Τεταρταίος Λάζαρος είναι ο μοιχός, που διέσπασε τον ιερό δεσμό του γάμου.

Τον βλέπεις τον άλλο; Βραδιάζει, περνούν τα μεσάνυχτα, τον περιμένει το σπίτι του, κι  αυτός πού είναι; Στον τάφο του, στην ταβέρνα. Κι όταν επιστρέφει το πρωί, κάνει σαν βρικόλακας· δεν στέκει στα πόδια του, βγάζει άναρθρες φωνές, βρίζει, βλαστημάει, κάνει όργια. Τεταρταίος Λάζαρος είναι ο μέθυσος.

Βλέπεις τον άλλο; Είναι στο δικό του τάφο, στο χαρτοπαίγνιο. Είναι σαν να ‘χη πεθάνει για το σπίτι του. Λάζαρος και ο χαρτοπαίκτης.

Βλέπεις τον άλλο;… Μπορούμε ν’ αναφέρουμε πολλούς τέτοιους Λαζάρους, που ο καθένας είναι νεκρός σε κάποιο τάφο. Όλοι αυτοί είναι ζωντανοί νεκροί. Το λέει η Αποκάλυψις· «όνομα έχεις ότι ζης, και νεκρός ει», σε θεωρούν ζωντανό μα συ είσαι νεκρός (Απ. 3:1). Γιατί; Διότι ζωντανά είναι και τα ζώα, τα ποντίκια οι αρκούδες τα λιοντάρια τα θηρία. Αλλά ζωή από ζωή διαφέρει. Αυτοί έχουν μάτια, αυτιά, στομάχια, έντερα, όλα όσα έχει ένα ζώο· δεν έχουν όμως ζωή πνευματική.

Ο Λάζαρος μέσ’ στον τάφο δεν μιλούσε, δεν σκεπτόταν, δεν περπατούσε. Έτσι κι αυτοί. Σαν να μην έχουν γλώσσα· όσο κι αν καθίσεις κοντά τους, δεν θ’ ακούσεις ένα λόγο πίστεως, μια θρησκευτική κουβέντα. Το μυαλό τους; απ’ το πρωί ως το βράδυ όλα τα σκέπτεται, όχι όμως το Θεό. Η καρδιά τους; δεν πάλλει για τον Εσταυρωμένο. Δεν έχουν αυτό που λέει ο προοιμιακός ψαλμός, «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω», η σκέψη μου ευφραίνεται όταν πετά στον Κύριο (Ψαλμ. 103:34). Λοιπόν, η γλώσσα δεν μιλάει για τα μεγαλεία του Θεού, το μυαλό δεν Τον σκέπτεται, τα πόδια δεν πάνε στην εκκλησία, το χέρι δεν κάνει σταυρό· δεν είναι νεκροί αυτοί οι άνθρωποι; δεν είναι Λάζαροι τεταρταίοι; δεν είναι άξιοι θρήνων και κοπετών; Ασφαλώς.

Τι πρέπει να γίνει; Αχ να ‘χαμε τη δύναμη του Χριστού, να πάμε στις ταβέρνες και στα κέντρα, στα αμαρτωλά σπίτια και στις χαρτοπαικτικές λέσχες, παντού, να σταθούμε  απ’ έξω και να φωνάξουμε «Λάζαρε, δεύρο έξω»· ελάτε έξω, βγείτε από τους τάφους σας. Τέτοιες άγιες μέρες ελάτε στην εκκλησία να προσκυνήσετε τον Εσταυρωμένο. Δεν έχουμε τέτοια δύναμη, γιατί είμαστε αμαρτωλοί. Αλλά ο Χριστός έχει τη δύναμη· και φωνάζει τους αμαρτωλούς και τους καλεί κοντά του. Αυτή είναι η πραγματική ανάσταση, ανάσταση των ψυχών, στην οποία κατ’ εξοχήν αρέσκεται ο αναστάς Κύριός μας. Αμήν.

Εσπερινή ομιλία στον Ι. Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης το Σάββατο του Λαζάρου 5-4-1969.

Λάζαρος και Λάζαροι

The post Λάζαρος και Λάζαροι appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η οσία Μαρία, όπως γράφουν τα βιβλία, έζησε τον έκτο αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορος Ιουστινιανού (527-565 μ.Χ.). Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, τη μεγάλη πόλη της Αιγύπτου, κέντρο εμπορίου, πλούτου και γραμμάτων, αλλά και μεγάλης διαφθοράς. Οι γονείς της όμως, που δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, έδειξαν ασυγχώρητη αμέλεια στην ανατροφή του παιδιού τους, με αποτέλεσμα το μικρό κορίτσι να ξεφύγει από την επιτήρησή τους και να πάρει από νωρίς το δρόμο τον κακό.

Δεν χάρηκε επί πολύ την παιδική αθωότητα· ζώντας στη μεγαλούπολη της Αλεξανδρείας μολύνθηκε γρήγορα από τη διαφθορά του περιβάλλοντος και σε ηλικία 12 ετών εξόκειλε πολύ στην αμαρτία. Από τότε και επί 17 ολόκληρα χρόνια εθήτευε στην ακολασία. Ζούσε από «μισθώματα πορνείας», όπως λέει ο προφήτης (Μιχ. 1:7). Προσείλκυε πλήθος εραστές, εμπορευόταν τη σάρκα της, κέρδιζε πλούτη πολλά, αλλά πλούτη επαίσχυντα. Είχε γίνει φοβερή παγίδα και δίχτυ αμαρτίας για θύματα.

Όταν ήταν περίπου 30 ετών αποφάσισε ν’ ακολουθήσει έναν όμιλο προσκυνητών που αναχωρούσε για τους Αγίους Τόπους. Πήγε μαζί τους, αλλά με άλλα κίνητρα, όχι από ευλάβεια. Μοιάζει κάπως στο σημείο αυτό της ζωής της η οσία Μαρία με τους προσκυνητές εκείνους που τρέχουν και τώρα σε γιορτές και πανηγύρια εξωκκλησίων όχι για να προσκυνήσουν, αλλά για να διασκεδάσουν.

Ήταν Σεπτέμβριος και στις 14 του μηνός γινόταν η εορτή του τιμίου σταυρού. Πλήθος κόσμου συνέρρεαν στην εκκλησία να προσκυνήσουν. Όταν υψώθηκε ο σταυρός πήγε να μπει μαζί με όλους στο ναό, αλλ’ αυτό στάθηκε αδύνατον. Ενώ επιχείρησε τρεις-τέσσερις φορές να περάσει το κατώφλι, κάποια μυστηριώδης δύναμη δεν την άφηνε. Για πρώτη φορά τότε συναισθάνθηκε, ότι δεν είναι άξια να μπει στο ναό λόγω των αμαρτιών της. Δάκρυα έτρεξαν απ’ τα μάτια της κ’ έκανε μέσα της μια προσευχή θερμή στην Παναγία: Κυρία Θεοτόκε, συ που γέννησες τον Υιό του Θεού, μη με απορρίψεις· αξίωσε κ’ εμένα να προσκυνήσω τον τίμιο σταυρό, και σου υπόσχομαι ότι στο εξής θ’ αλλάξω ζωή, θα εγκαταλείψω την αμαρτία! (βλ. Ε.Π. Migne 87Γ’, 3713C-D).

Μόλις τελείωσε την προσευχή, αισθάνθηκε ελεύθερη και μπήκε στο ναό. Προσκύνησε το τίμιο Ξύλο και είπε πάλι στην Παναγία· Σ’ ευχαριστώ, που με άκουσες· λοιπόν, Οδηγήτρια του κόσμου, οδήγησε κ’ εμένα όπου κρίνει η ευσπλαχνία σου· ό,τι μου πεις θα κάνω, Παναγία μου… Κ’ ενώ έλεγε αυτά, ακούει κάποιον να φωνάζει από μακριά «Εάν τον Ιορδάνην διέλθης, καλήν ευρήσεις ανάπαυσιν» (ε.α. 3716Α). Κι αμέσως εκτελεί την οδηγία. Χαίρε κόσμε μάταιε, χαίρετε άνθρωποι και πολιτείες της αμαρτίας, η Μαρία σας αποχαιρετά!…

Ήταν 9 το πρωί. Της έδειξαν το δρόμο, βάδισε όλη μέρα, και το ηλιοβασίλευμα έφτασε στον Ιορδάνη, όπου υπήρχε ναός του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού. Προσκύνησε κ’ έβρεξε το πρόσωπο και τα χέρια της με το νερό του ποταμού. Εκεί μετέλαβε τα άχραντα μυστήρια, ήπιε νερό από τον Ιορδάνη, και διανυκτέρευσε πλαγιάζοντας κατά γης στην όχθη. Την άλλη μέρα βρήκε ένα πλοιάριο και πέρασε απέναντι. Εκεί προσευχήθηκε πάλι στην Παναγία να την οδηγήσει όπου είναι αρεστό σ’ αυτήν. Έτσι άρχισε μέσα στην έρημο μια ζωή σκληρή, συντροφιά με τα θηρία, και με περιπλάνηση που κράτησε 47 χρόνια!

Ποιος τώρα να διηγηθεί τους πειρασμούς της, τον πόλεμο του σατανά, τους κινδύνους, τους αγώνες της, τις προσευχές της, τα θαυμαστά σημεία της; 17 χρόνια πάλεψε με τις αναμνήσεις του παρελθόντος και τις κοσμικές επιθυμίες που την τάραζαν. Οι λογισμοί άλλοτε της θύμιζαν την Αλεξάνδρεια και της έλεγαν, Πόσο ανόητη είσαι που άφησες τη μεγαλούπολή σου για να έρθεις να θαφτής σ’ αυτή την έρημο…! άλλοτε τις θύμιζαν τα συμπόσια, τα πλούσια φαγητά και ποτά, τις μουσικές, τα πορνικά τραγούδια, τους χορούς, τους εραστές, τα πλούτη, τα πολυτελή ρούχα, όλα όσα μπορούν ν’ ανάψουν την πυρκαϊά των παθών.

Ικέτευε τον Κύριο πέφτοντας στα γόνατα και βρέχοντας το έδαφος με δάκρυα. Οδηγό, βοηθό και παρήγορό της είχε την Παναγία, στην οποία κατέφευγε κάθε φορά. Κι όταν πλέον ο εχθρός είδε ότι δεν μπορεί να τη νικήσει, την άφησε. Έζησε έτσι στην έρημο άλλα 30 χρόνια, εν συνόλω δηλαδή 47.

Στο διάστημα αυτό, άλλοτε μέσα την παγωνιά του χειμώνα κι άλλοτε μέσα στον καύσωνα του θέρους, το ρούχο που φορούσε έλειωσε, το σώμα της στέγνωσε, τα μαλλιά της άσπρισαν

Τρεφόταν με ό,τι μπορεί να βρεθεί στην έρημο. Άνθρωπο δεν είδε. Βιβλία να διαβάσει δεν είχε – δεν ήξερε άλλωστε γράμματα. Μόνη πηγή ενισχύσεως η αγάπη στο Θεό, η πίστη στην πρόνοιά του, η διαρκής προσευχή.

Προς το τέλος του βίου της οικονόμησε ο Θεός, κατά τη συνήθεια των μοναχών, να βγει στην έρημο τις ημέρες της μεγάλης Τεσσαρακοστής ένας ασκητής, ο αββάς Ζωσιμάς. Η οσία Μαρία, υπό συνθήκες θαυμαστές, συναντήθηκε μαζί του και του διηγήθηκε όλη την ιστορία της. Προτού ν’ αποχωριστούν τον παρακάλεσε, τη Μεγάλη Πέμπτη του επομένου έτους να της φέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου να κοινωνήσει. Ο Ζωσιμάς δεν το ξέχασε. Παίρνει τα τίμια δώρα και έρχεται. Αλλά πώς να περάσει το ποτάμι; Βλέπει όμως την οσία στην απέναντι όχθη να κάνη το σημείο του σταυρού στον ποταμό – ήταν νύχτα με πανσέληνο –, να περιπατάει πάνω στα νερά και να ‘ρχεται προς αυτόν. Ο Ζωσιμάς κοίταζε κατάπληκτος. Μετά, αφού είπε το Πιστεύω και το Πάτερ ημών, την κοινώνησε. Εκείνη ύψωσε τα χέρια στον ουρανό και με δάκρυα είπε «Νυν απολύεις την δούλην σου, ω Δέσποτα, …ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου» (Λουκ. 2:29-30). Τέλος του ζήτησε, να ξαναέρθη του χρόνου· «Ελθέ πάντως δια τον Κύριον, και πάλιν όψει με καθώς θέλει ο Κύριος» (ε.α. 3721Β-D).

Μετά από ένα έτος, όταν ήρθε πάλι ο άγιος Ζωσιμάς, τη βρήκε νεκρή στο μέρος όπου συναντήθηκαν την πρώτη φορά. Κοντά στο κεφάλι της είδε χαραγμένα στη γη τα λόγια· «Θάψον, αββά Ζωσιμά, εν τούτω τω τόπω της ταπεινής Μαρίας το λείψανον» (ε.α. 3724Β-C). Την έθαψε με τη βοήθεια ενός λιονταριού, που έσκαψε με τα νύχια του τον τάφο της.

Αυτός με συντομία είναι ο βίος και το τέλος της σημερινής αγίας. Όλα αυτά τα διηγήθηκε η ίδια στον άγιο Ζωσιμά· από αυτόν έγινε γνωστός ο βίος και η άθλησή της, και τον 7ο αιώνα τα έγραψε ο άγιος Σωφρόνιος πατριάρχης Ιεροσολύμων (βλ. Βίος Μαρίας Αιγυπτίας, Ε.Π. Migne 87Γ’, 3697-3726).

Το πρώτο ασφαλώς που εντυπωσιάζει στον βίο της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας είναι, αγαπητοί μου, η δύναμη της μετανοίας. Πως μια ψυχή χαμένη κερδήθηκε για τον Κύριο! «Μεγάλη η μετάνοια» θ’ ακούσουμε τη Μεγάλη Τετάρτη (αίν.). Αν δεν υπήρχε μετάνοια, θα είχε αγίους ο παράδεισος; όλοι θα ήταν για την κόλαση.

Και το δεύτερο που κάνει εντύπωση είναι η στάση, ο σεβασμός της οσίας προς τον ιερέα. Ήταν αγία, ζούσε υπέρ φύσιν, έκανε θαύματα· και όμως, για να σωθεί, είχε ανάγκη από το πετραχήλι. Γι’ αυτό κι ο άγιος Κοσμάς δίδασκε· Αν συναντήσεις έναν άγγελο και έναν ιερέα, τον ιερέα να προσκυνήσεις πρώτα.

Ας μετανοήσουμε κ’ εμείς, ας μισήσουμε την αμαρτία, ας αναζητήσουμε καλό πνευματικό πατέρα, με την ευλογία του ας κοινωνήσουμε τα θεία μυστήρια, και ο Θεός ασφαλώς θα μας αξιώσει του ελέους του· αμήν.

Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, αριθμός 2175, 14 Απριλίου 2019, Φλώρινα

Από το χειρόγραφο ομιλίας, η οποία έγινε σε άγνωστο ι. ναό της ι. μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας και πιθανώς την 10-4-1938.

Ας μετανοήσουμε

The post Ας μετανοήσουμε appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.