Δεν ξέρεις πόσο κακό είναι, του λέω. Και αρχίζω και του κάνω μια ανάλυση της βλασφημίας, τι τρομερό έγκλημα είναι. Η καρδιά σου δουλεύει σαν το ρολόι, του λέω, τικ-τακ, τικ-τακ, αν θα στη σταματήσει ο Θεός την καρδιά; Εάν αποφασίσει εν τη δικαιοσύνη Του; Σε ανέχεται τώρα και σε φυλάει. Αν αύριο στη σταματήσει την καρδιά σου και φύγεις από τη ζωή; Θα Τον δεις Κριτή! Θα στραφείς στην Παναγία να ζητήσεις βοήθεια· μα και την Παναγία δεν την άφησες ήσυχη. Και αυτή την βλαστήμησες!

Από ποιον θα ζητήσεις βοήθεια; Θα βρεθείς μετωπικά με τον Θεό τον υβριζόμενο, τον υβρισθέντα από σένα σ’ όλη τη ζωή σου! Τι έλεος;

Ήδη θα έχεις πάρει την απόφαση από τη συνείδησή σου· η συνείδησή σου θα σ’ έχει αποφασίσει· δεν χρειάζεται να δεις τον δικαστή καθόλου. Είναι η συνείδηση ο δικαστής. Επομένως, τώρα, άνθρωπέ μου, τι θα κάνεις; Να, πες ότι κοιμήθηκες. Και αυτή τη στιγμή σου σταματάει την καρδιά και συ δεν ξυπνάς. Πού θα πας;

Ύστερα σου φταίει η γυναίκα σου, σου φταίει το παιδί σου, σου φταίει το άλφα, το βήτα. Καλά, δεν μου λες, αν σ’ είχε ευεργετήσει ένας άνθρωπος για ένα ελάχιστο πράγμα, ή ας υποθέσουμε για ένα μεγάλο πράγμα, σου γλύτωσε τη ζωή σου, και σου φταίει η γυναίκα σου, ας πούμε, και το παιδί σου, είναι ποτέ δυνατόν να φανταστείς ότι εσύ θα βρίσεις αυτόν τον ευεργέτη; «Όχι», μου λέει. Και τι είναι αυτός που σου γλύτωσε τη ζωή τη σωματική σου, την κατά κόσμον ζωή, μ’ εκείνον που σε γλύτωσε από την αιώνια κόλαση, που σ’ έκανε άνθρωπο; Αυτό το είναι σου είναι απ’ αυτά τα χέρια του Θεού, από τον Θεό είναι, και συνέχεια Τον βλαστημάς, μα και τόσες άλλες απειράριθμες αμαρτίες κάνεις. Είναι στο χέρι του Θεού να σου κόψει τη ζωή, να σε δικάσει και να σε μπάσει στην κόλαση. Τι θα κάνεις;

Πες ότι παίζουν τα παιδάκια σου έξω και συ κάθεσαι και τα κοιτάς και για μια στιγμή μεταξύ τους τσακώνονται και αρχίζουν να βρίζουν εσένα: «Ο πατέρας μου, ο ποίσος, ο δείξος». Τι θα έκαμες; Θα τα είχες σκοτώσει στο ξύλο! Και είσαι και άνθρωπος και αμαρτωλός και γήινος και για μια στιγμή λες: «Δεν είναι σωστό αυτό που μου έκαναν».

Και πράγματι δεν είναι σωστό αυτό που κάνουν, μέσα σ’ ένα παιχνίδι τους να βρίσουν εσένα τον πατέρα τους μετά από τόση λατρεία που τα έχεις. Και αυτή η ζωή ένα παιχνίδι είναι εδώ κάτω, του λέω. Και σου φταίει ο άλφα και βήτα και φτάνεις εσύ να βλαστημάς τον Ουράνιο Πατέρα σου; Την Ουράνια Μητέρα σου; Ποια είναι η Παναγία; Μα ποιος μας κρατάει από την οργή του Θεού; Δεν μας κρατάει η Παναγία; Κι εσύ Την βρίζεις;

Ήρθε ο καημένος την επόμενη χρονιά και μου λέει: «Πάτερ, δεν ξαναβλαστήμησα». Όταν ένας γεωργός οργώσει το χωράφι και το σπείρει και μετά αρχίσει και βλέπει καρπό, δεν χαίρεται για τον καρπό; Έτσι είναι και ένας πνευματικός, όταν δει, ας πούμε, ότι η προσπάθεια η μικρή, το δίλεπτο της χήρας έφερε έναν καρπό στον Θεό, για τη δόξα του Θεού, γιατί σταμάτησε να βρίζει τον Θεό. Ο διάβολος τον έβαζε και έβριζε τον Θεό συνέχεια· και για μια στιγμή σταματάει να βρίζει τον Θεό. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα, για να σωθεί αυτός ο άνθρωπος! Και άμα σταματήσει να βρίζει τον Θεό, θα ‘ρθει και η ευλογία του Θεού.

Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς ότι το έγκλημα των εγκλημάτων είναι η βλασφημία. Ο διάβολος τον βλαστημάει τον Θεό, γιατί εκείνος έχει ανοιχτό πόλεμο. Πάει, τέρμα, λέει, τα ‘βαλα με τον Θεό, είναι ο εχθρός. Εσύ δεν το λες αυτό. Εσύ λες πως αγαπάς τον Θεό: «Μα εγώ τον Χριστό τον αγαπάω». Τότε, πώς και Τον βρίζεις;

Μα, του λέω, άνθρωπέ μου, τώρα, αν σε δει ένας άπιστος άνθρωπος, ότι εσύ βλαστημάς τον Θεό σου, θα πει αυτός: «Εγώ τον Θεό μου δεν τον βλαστημάω», που είναι είδωλο. Κατάλαβες; Και βλέπει εσένα, που λες ότι είναι ο αληθινός Θεός αυτός που πιστεύεις, ενώ σου φταίει κάτι άλλο, να χτυπάς τον Θεό. Θα σου πει αυτός ο άνθρωπος, ούτε ο τρελός δεν το κάνει, ούτε ο λογικός δεν το κάνει· είναι οξύμωρο σχήμα· είναι ένα τέρας, παρά φύση ο βλάσφημος άνθρωπος. Εφόσον βλαστημάει τον Θεό του, τη στιγμή που του φταίει κάποιος άλλος, είναι τέρας ο άνθρωπος. Και μέσα σ’ αυτή την κατάσταση του τέρατος, έρχεται ο Θεός για μια στιγμή να του πει: «Παιδί μου, όλα σου τα συγχωρώ. Με βλαστήμησες, με ποδοπάτησες, με έκανες, με έφτιαξες, στα συγχωρώ όλα, πέρνα μέσα. Μόνο πες μου ότι τα έκανες· μια αναγνώριση των σφαλμάτων σου είναι δύσκολο να την κάνεις; Πήγαινε και πες την αλήθεια ότι τα ‘χεις κάνει· εκείνο που έχεις κάνει, ομολόγησέ το!» Και άπαξ και το ομολογήσει ο άνθρωπος, ελύθη ο γόρδιος δεσμός. Το χρέος στη λήθη, έσβησε. Πέρασε μέσα!

Να βλέπεις τώρα μέσα στη Βασιλεία του Θεού να είναι δισεκατομμύρια βλάσφημοι! Και λες, όλοι αυτοί είναι συγχωρημένοι; Μεγαλεία του Θεού! Τα μεγαλεία του Θεού! Γι’ αυτό λένε και οι Πατέρες: Μη φοβηθείς τον Θεό με τις απειλές Του, αλλά να Τον φοβηθείς από την αγάπη Του! Όταν προσβάλλεις την αγάπη Του και δεν την λογαριάζεις. Διότι συνεχίζοντας την ζωή σου συσσωρεύεις οργή εν ημέρα οργής και αποκαλύψεως Θεού! Ύστερα τελείωσε! Να, λέει σε σένα ο Θεός: «Σ’ αγαπούσα, σε συγχωρούσα, σε ανεχόμουν, σε έτρεφα, σού ‘δινα τα αγαθά και συ συνέχιζες να με βλαστημάς! Τώρα τι να σου κάνω; Σε περίμενα, σε περίμενα, σου ‘δωσα ευκαιρίες, σου ‘δωσα ευκαιρίες, και δεν τις έπιασες τις ευκαιρίες! Τι περίμενες; Να βγει η ψυχή σου;»

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 17, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 23.

Το έγκλημα των εγκλημάτων είναι η βλασφημία

The post Το έγκλημα των εγκλημάτων είναι η βλασφημία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο απόστολος Πέτρος σαν άνθρωπος, πάνω στην αδυναμία του, αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως το Πνεύμα το άγιο επεφοίτησε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έγινε λιοντάρι και κήρυξε το Ευαγγέλιο, κήρυξε τον Χριστό μας και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Και ακριβώς η ημέρα της Πεντηκοστής είναι η μέρα που πανηγυρίζει η Εκκλησία μας την Αγία Τριάδα, πανηγυρίζει το άγιο Πνεύμα, το οποίο επεφοίτησε και ανέδειξε τους αγίους Αποστόλους πανσόφους και σωτήρες του κόσμου. Γιατί την μεγάλη και πάμφωτο ημέρα του αγίου Πνεύματος, κάθε ψυχή που είναι προετοιμασμένη το δέχεται αυτό το άγιο Πνεύμα και γίνεται και αυτή φως και φωστήρας του Χριστού.

Πεντηκοστή εορτάζουμε πάντοτε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Ο ιερός υμνογράφος δανείζεται φράσεις από τον Λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην Πεντηκοστή και λέγει: «Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν. Και το μυστήριον όσον! ως μέγα τε και σεβάσμιον· διο βοώμεν σοι· Δημιουργέ του παντός Κύριε δόξα σοι». Θα το ακούσουμε την Κυριακή.

Η Πεντηκοστή είναι φανέρωση του αγίου Πνεύματος κατά τον ζωηρότερο τρόπο που θα μπορούσε να γίνει. Και επειδή με την επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος συμπληρώνεται και η αποκάλυψη και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό η ημέρα του αγίου Πνεύματος, η επομένη της Πεντηκοστής, θεωρείται ως ημέρα της Αγίας Τριάδος. Διότι τόσο τον Πατέρα όσο και τον Υιό τούς γνωρίζουμε μόνο με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος.

Η ψηλή κορυφή ενός βουνού είναι σκεπασμένη από τα σύννεφα, με την έννοια ότι είναι πάρα πολύ ψηλή. Δεν φαίνεται. Ξαφνικά βγαίνει ο ήλιος και αποκαλύπτεται το μεγαλείο και το ύψος αυτής της κορυφής. Έτσι και εδώ η ψηλότερη κορυφή στον κόσμο είναι η Αγία Τριάς. Τα σύννεφα του σκοτεινιασμένου μυαλού μας και της αχόρταστης καρδιάς μας δεν μας αφήνουν να βλέπουμε και να θαυμάσουμε το ακρόριο το υψηλότερο της Θεολογίας που είναι η Αγία Τριάδα.

Και έρχεται το Πνεύμα το άγιο και φωτίζει το νου και καθαρίζει την καρδιά και ο πιστός βλέπει με την πίστη την αγία Τριάδα! Γι’ αυτό και στους Αίνους του Όρθρου της Πεντηκοστής ψάλλουμε: «Δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις, της Αγίας Τριάδος».

Ο Χριστός μας φεύγοντας με την Ανάληψή του στους ουρανούς, υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει άλλον Παράκλητον για να μένει μαζί μας εις τους αιώνας, πάντοτε. Και τον Παράκλητο, το Πνεύμα το άγιο, μας το έστειλε την ημέρα αυτή της μεγάλης εορτής της Πεντηκοστής. Και παραμένει εις τον αιώνα μέσα στην Εκκλησία, μέσα στα μυστήρια.

Γι’αυτό δεχόμενοι εμείς οι άνθρωποι, παίρνοντας τα άγια μυστήρια και ιδιαίτερα την Θεία Ευχαριστία, το άγιο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, παίρνουμε όλη την Αγία Τριάδα και δη το Πνεύμα το άγιο που αγιάζει τα τίμια δώρα και από άρτο και οίνο τα μεταβάλλει σε σώμα και αίμα Χριστού. Αν η Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού, το Πνεύμα το άγιον είναι η καρδιά της Εκκλησίας.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Η ημέρα της Αγίας Τριάδος

The post Η ημέρα της Αγίας Τριάδος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εάν είναι σε πνευματική θεωρία ο άνθρωπος, και βάλει κατά διάνοιαν ότι είναι σε ένα θέατρο, και γλεντούνε και χορεύουνε, τότε θα καταλάβει την τεράστια τρέλα και την αμυαλοσύνη των ανθρώπων, και των δαιμόνων το κατόρθωμα.

Δύο διαφορετικοί τρόποι σκέψεως· οι άνθρωποι οι κοσμικοί σκέπτονται τα προ του τάφου, και εμείς σκεπτόμαστε τα μετά τον τάφο! Αυτοί οι κοσμικοί σκέπτονται τα παρόντα· αυτά βλέπουν και αυτά πιστεύουν· αλλά το Ευαγγέλιο του Χριστού, η αποκάλυψις, έριξε άπλετο φως στις ψυχές που θέλουν να σωθούν· τους άνοιξε νέο ορίζοντα της επιγνώσεως του αληθινού Θεού. «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς»! Δίδεται δόξα απεριόριστη, ακατανόητη και ασύλληπτη σε εκείνους που θα βαδίσουν στο φως του Χριστού!

Γι’ αυτό είμαστε αναπολόγητοι ενώπιον του Θεού, για τις μεγάλες ευεργεσίες Του, το να μας καλέσει κλήσει αγία, και να μας δείξει τον δρόμο του φωτός και της αληθείας! Μέγα το έλεος του Θεού! Ας μη το καταφρονήσουμε! Ας το επεξεργασθούμε· ας σκεπτόμαστε νύκτα και ημέρα το θέμα της ψυχής μας, και το πώς να αγωνισθούμε. Η μελέτη του Θεού και η πρακτική αρετή φέρνουν τους ανθρώπους σύντομα κοντά στον Θεό…

Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου· μελέτα πατερικά· προσεύχου με την ευχή, που θα σου τονώσει βασικά τον ψυχικό σου οργανισμό.

Τον θάνατο μελέτα· κάτι που είναι υπέρ-σίγουρο και βέβαιο πως θα μας έλθει. Ω, ο θάνατος! Το ποτήριο του θανάτου είναι πικρότατο στην ψυχή, που την χωρίζει από το σώμα με την δύναμή του. Πόση μεταμέλεια για όσα πράξαμε με απροσεξία και υποχώρηση! Η συνείδηση θα μας τυραννάει σαν πρώτη κόλαση.

Γιατί λοιπόν τώρα να μας νικά η ηδονή της αμαρτίας, που θα την πληρώσουμε με οδύνες πολλές, χωρίς θεραπεία!!

Ο άνθρωπος, το εκλεκτό πλάσμα του Θεού, η πνοή του Θεού, ο διπλούς τη φύσει, γεννιέται πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, την γη, και σιγά-σιγά κάποια ημέρα πεθαίνει σωματικά· ανίκανος εντελώς να κρατήσει τον εαυτό του στην ζωή. Η φαντασία τον φουσκώνει σαν μπαλόνι, που με μια αρρώστια σαν βελόνι, πεθαίνει και χάνεται.

Δεν έχει στην εξουσία του τον εαυτό του· κυβερνάται χωρίς να το εννοεί από μία άλλη θέληση και κυβέρνηση, και αυτός φέρεται αθέλητα και ανήμπορα εντελώς να αντιδράσει.

Μα τι είσαι, άνθρωπε, και κομπάζεις καυχώμενος, υπέρογκα φανταζόμενος για το άτομό σου; Ιδού ένα μικρόβιο αθέατο σε προσβάλει, και συ αμέσως αρρωσταίνεις, αδιαθετείς και πηγαίνεις στον τάφο. Φαντασμένε θνητέ, βλέπεις τον θάνατο να έρχεται, και ότι θα φύγεις σε άγνωστη χώρα, και υποτάσσεσαι χωρίς καμία αντιλογία. Έχεις την δύναμη να αρνηθείς, να αντισταθείς, να ξεφύγεις απ’ ό,τι συμβαίνει αυτή την φοβερή ώρα; Καθόλου! Ανικανότης τελεία. Τότε τι καυχάσαι, πήλινε άνθρωπε, ανίκανε, ελεημένε και άχρηστε! Τι έχεις το οποίο δεν σου το ‘δωσε ο Θεός; Δεν σου το παίρνει όταν θέλει; Ναι. Τότε σκύψε τον αυχένα, ταπεινώσου, και έτσι σώζεσαι.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου

The post Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πολλά όνειρα κάμνουμε… και ξαφνικά έρχεται ο θάνατος και τα ματαιώνει όλα… Προσοχή! να μη φύγουμε από την πρόσκαιρη αυτή ζωή με ένοχη συνείδηση και λερωμένη ψυχή.

Η παρούσα μας ζωή ομοιάζει με όνειρο και καπνό, ενώ η άλλη, η αιώνια ζωή είναι ατελεύτητη.

Πάντοτε να ενθυμούμαστε, αγαπητοί, τον θάνατο και την κρίση του Θεού, για να αυξάνουμε τον φόβο του Θεού και να κλαίμε για τις αμαρτίες μας, διότι τα δάκρυα παρηγορούν την ψυχή του κλαίοντος.

Ως όνειρο παρέρχονται όλα τα γήινα και κανένα αυτού του κόσμου δεν μένει σταθερό και αναλλοίωτο! Προς τι λοιπόν να αγαπήσουμε τα προσωρινά και εφήμερα, από τα αιώνια και αεί διαμένοντα!

Ο θάνατος μας απειλεί ανά πάσαν στιγμήν, για να μας παραπέμψει στον άλλο κόσμο. Τι λοιπόν απομένει να κάνουμε εμείς; Τι άλλο παρά να ετοιμαζόμαστε να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό;…

Ας μνημονεύουμε το άδηλον της φοβερής ώρας του θανάτου, ως και το τρομερό κριτήριο· διότι στην φοβερή ώρα του θανάτου κανένας δεν μας βοηθά· ούτε πατέρας, ούτε μητέρα, ούτε αδελφοί, συγγενείς και γνωστοί, ει μη μόνον τα έργα τα καλά, που κάναμε για τον Θεό και την ψυχή μας.

Ας ενατενίζουμε τον Ιησού και αυτόν μόνον να φροντίζουμε να αναπαύσουμε και να χαροποιήσουμε, διότι σε Αυτόν θα πάμε να κριθούμε.

Ας ενθυμούμαστε τον θάνατο, διότι όλα τερματίζουν σε αυτό τον κόσμο, και μακάριος όποιος σπούδασε την γνώση των ουρανίων πραγμάτων…

Στην ώρα την δυσκολότατη και πολύ οδυνηρή του θανάτου ουδείς υπάρχει ο βοηθών τον άνθρωπο, ει μη τα έργα του μόνον. Ουδείς κατ’ αλήθεια, ει μη ο Θεός. Εάν Αυτόν υπηρετήσουμε, θα έχουμε πανίσχυρο βοηθό και αντιλήπτορα στον δεινό και επιθανάτιο χωρισμό ψυχής και σώματος! «Οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη του σώματος!» Έχουμε και τα εναέρια τελώνια, που παρεμποδίζουν τις ανερχόμενες ψυχές να ανέλθουν, παρουσιάζοντας τις πράξεις του βίου προς εμποδισμό της ανόδου τους.

Ο αββάς Αγάθων έκλαιγε την ώρα του θανάτου και του λέγουν τα καλογέρια του· «Και εσύ κλαις Αββά;» «Πιστεύσατέ με, τέκνα, εγώ μεν έβαλα την δύναμή μου για να αρέσω στον Θεό, δεν ξέρω όμως αν άρεσε το έργο μου ενώπιον του Θεού!»

Έκλαιγε και ο μέγας εν ασκηταίς άγιος Αντώνιος. «Και συ κλαις Αββά;» «Πιστεύσατέ με, τέκνα, αφ’ ότου έγινα μοναχός, ο φόβος του θανάτου ουκ απέστη απ’ εμού».

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό

The post Να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.