Ο απόστολος Πέτρος σαν άνθρωπος, πάνω στην αδυναμία του, αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως το Πνεύμα το άγιο επεφοίτησε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έγινε λιοντάρι και κήρυξε το Ευαγγέλιο, κήρυξε τον Χριστό μας και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Και ακριβώς η ημέρα της Πεντηκοστής είναι η μέρα που πανηγυρίζει η Εκκλησία μας την Αγία Τριάδα, πανηγυρίζει το άγιο Πνεύμα, το οποίο επεφοίτησε και ανέδειξε τους αγίους Αποστόλους πανσόφους και σωτήρες του κόσμου. Γιατί την μεγάλη και πάμφωτο ημέρα του αγίου Πνεύματος, κάθε ψυχή που είναι προετοιμασμένη το δέχεται αυτό το άγιο Πνεύμα και γίνεται και αυτή φως και φωστήρας του Χριστού.

Πεντηκοστή εορτάζουμε πάντοτε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Ο ιερός υμνογράφος δανείζεται φράσεις από τον Λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην Πεντηκοστή και λέγει: «Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν. Και το μυστήριον όσον! ως μέγα τε και σεβάσμιον· διο βοώμεν σοι· Δημιουργέ του παντός Κύριε δόξα σοι». Θα το ακούσουμε την Κυριακή.

Η Πεντηκοστή είναι φανέρωση του αγίου Πνεύματος κατά τον ζωηρότερο τρόπο που θα μπορούσε να γίνει. Και επειδή με την επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος συμπληρώνεται και η αποκάλυψη και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό η ημέρα του αγίου Πνεύματος, η επομένη της Πεντηκοστής, θεωρείται ως ημέρα της Αγίας Τριάδος. Διότι τόσο τον Πατέρα όσο και τον Υιό τούς γνωρίζουμε μόνο με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος.

Η ψηλή κορυφή ενός βουνού είναι σκεπασμένη από τα σύννεφα, με την έννοια ότι είναι πάρα πολύ ψηλή. Δεν φαίνεται. Ξαφνικά βγαίνει ο ήλιος και αποκαλύπτεται το μεγαλείο και το ύψος αυτής της κορυφής. Έτσι και εδώ η ψηλότερη κορυφή στον κόσμο είναι η Αγία Τριάς. Τα σύννεφα του σκοτεινιασμένου μυαλού μας και της αχόρταστης καρδιάς μας δεν μας αφήνουν να βλέπουμε και να θαυμάσουμε το ακρόριο το υψηλότερο της Θεολογίας που είναι η Αγία Τριάδα.

Και έρχεται το Πνεύμα το άγιο και φωτίζει το νου και καθαρίζει την καρδιά και ο πιστός βλέπει με την πίστη την αγία Τριάδα! Γι’ αυτό και στους Αίνους του Όρθρου της Πεντηκοστής ψάλλουμε: «Δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις, της Αγίας Τριάδος».

Ο Χριστός μας φεύγοντας με την Ανάληψή του στους ουρανούς, υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει άλλον Παράκλητον για να μένει μαζί μας εις τους αιώνας, πάντοτε. Και τον Παράκλητο, το Πνεύμα το άγιο, μας το έστειλε την ημέρα αυτή της μεγάλης εορτής της Πεντηκοστής. Και παραμένει εις τον αιώνα μέσα στην Εκκλησία, μέσα στα μυστήρια.

Γι’αυτό δεχόμενοι εμείς οι άνθρωποι, παίρνοντας τα άγια μυστήρια και ιδιαίτερα την Θεία Ευχαριστία, το άγιο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, παίρνουμε όλη την Αγία Τριάδα και δη το Πνεύμα το άγιο που αγιάζει τα τίμια δώρα και από άρτο και οίνο τα μεταβάλλει σε σώμα και αίμα Χριστού. Αν η Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού, το Πνεύμα το άγιον είναι η καρδιά της Εκκλησίας.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Η ημέρα της Αγίας Τριάδος

The post Η ημέρα της Αγίας Τριάδος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εάν είναι σε πνευματική θεωρία ο άνθρωπος, και βάλει κατά διάνοιαν ότι είναι σε ένα θέατρο, και γλεντούνε και χορεύουνε, τότε θα καταλάβει την τεράστια τρέλα και την αμυαλοσύνη των ανθρώπων, και των δαιμόνων το κατόρθωμα.

Δύο διαφορετικοί τρόποι σκέψεως· οι άνθρωποι οι κοσμικοί σκέπτονται τα προ του τάφου, και εμείς σκεπτόμαστε τα μετά τον τάφο! Αυτοί οι κοσμικοί σκέπτονται τα παρόντα· αυτά βλέπουν και αυτά πιστεύουν· αλλά το Ευαγγέλιο του Χριστού, η αποκάλυψις, έριξε άπλετο φως στις ψυχές που θέλουν να σωθούν· τους άνοιξε νέο ορίζοντα της επιγνώσεως του αληθινού Θεού. «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς»! Δίδεται δόξα απεριόριστη, ακατανόητη και ασύλληπτη σε εκείνους που θα βαδίσουν στο φως του Χριστού!

Γι’ αυτό είμαστε αναπολόγητοι ενώπιον του Θεού, για τις μεγάλες ευεργεσίες Του, το να μας καλέσει κλήσει αγία, και να μας δείξει τον δρόμο του φωτός και της αληθείας! Μέγα το έλεος του Θεού! Ας μη το καταφρονήσουμε! Ας το επεξεργασθούμε· ας σκεπτόμαστε νύκτα και ημέρα το θέμα της ψυχής μας, και το πώς να αγωνισθούμε. Η μελέτη του Θεού και η πρακτική αρετή φέρνουν τους ανθρώπους σύντομα κοντά στον Θεό…

Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου· μελέτα πατερικά· προσεύχου με την ευχή, που θα σου τονώσει βασικά τον ψυχικό σου οργανισμό.

Τον θάνατο μελέτα· κάτι που είναι υπέρ-σίγουρο και βέβαιο πως θα μας έλθει. Ω, ο θάνατος! Το ποτήριο του θανάτου είναι πικρότατο στην ψυχή, που την χωρίζει από το σώμα με την δύναμή του. Πόση μεταμέλεια για όσα πράξαμε με απροσεξία και υποχώρηση! Η συνείδηση θα μας τυραννάει σαν πρώτη κόλαση.

Γιατί λοιπόν τώρα να μας νικά η ηδονή της αμαρτίας, που θα την πληρώσουμε με οδύνες πολλές, χωρίς θεραπεία!!

Ο άνθρωπος, το εκλεκτό πλάσμα του Θεού, η πνοή του Θεού, ο διπλούς τη φύσει, γεννιέται πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, την γη, και σιγά-σιγά κάποια ημέρα πεθαίνει σωματικά· ανίκανος εντελώς να κρατήσει τον εαυτό του στην ζωή. Η φαντασία τον φουσκώνει σαν μπαλόνι, που με μια αρρώστια σαν βελόνι, πεθαίνει και χάνεται.

Δεν έχει στην εξουσία του τον εαυτό του· κυβερνάται χωρίς να το εννοεί από μία άλλη θέληση και κυβέρνηση, και αυτός φέρεται αθέλητα και ανήμπορα εντελώς να αντιδράσει.

Μα τι είσαι, άνθρωπε, και κομπάζεις καυχώμενος, υπέρογκα φανταζόμενος για το άτομό σου; Ιδού ένα μικρόβιο αθέατο σε προσβάλει, και συ αμέσως αρρωσταίνεις, αδιαθετείς και πηγαίνεις στον τάφο. Φαντασμένε θνητέ, βλέπεις τον θάνατο να έρχεται, και ότι θα φύγεις σε άγνωστη χώρα, και υποτάσσεσαι χωρίς καμία αντιλογία. Έχεις την δύναμη να αρνηθείς, να αντισταθείς, να ξεφύγεις απ’ ό,τι συμβαίνει αυτή την φοβερή ώρα; Καθόλου! Ανικανότης τελεία. Τότε τι καυχάσαι, πήλινε άνθρωπε, ανίκανε, ελεημένε και άχρηστε! Τι έχεις το οποίο δεν σου το ‘δωσε ο Θεός; Δεν σου το παίρνει όταν θέλει; Ναι. Τότε σκύψε τον αυχένα, ταπεινώσου, και έτσι σώζεσαι.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου

The post Φρόντιζε για την ψυχή σου, παιδί μου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πολλά όνειρα κάμνουμε… και ξαφνικά έρχεται ο θάνατος και τα ματαιώνει όλα… Προσοχή! να μη φύγουμε από την πρόσκαιρη αυτή ζωή με ένοχη συνείδηση και λερωμένη ψυχή.

Η παρούσα μας ζωή ομοιάζει με όνειρο και καπνό, ενώ η άλλη, η αιώνια ζωή είναι ατελεύτητη.

Πάντοτε να ενθυμούμαστε, αγαπητοί, τον θάνατο και την κρίση του Θεού, για να αυξάνουμε τον φόβο του Θεού και να κλαίμε για τις αμαρτίες μας, διότι τα δάκρυα παρηγορούν την ψυχή του κλαίοντος.

Ως όνειρο παρέρχονται όλα τα γήινα και κανένα αυτού του κόσμου δεν μένει σταθερό και αναλλοίωτο! Προς τι λοιπόν να αγαπήσουμε τα προσωρινά και εφήμερα, από τα αιώνια και αεί διαμένοντα!

Ο θάνατος μας απειλεί ανά πάσαν στιγμήν, για να μας παραπέμψει στον άλλο κόσμο. Τι λοιπόν απομένει να κάνουμε εμείς; Τι άλλο παρά να ετοιμαζόμαστε να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό;…

Ας μνημονεύουμε το άδηλον της φοβερής ώρας του θανάτου, ως και το τρομερό κριτήριο· διότι στην φοβερή ώρα του θανάτου κανένας δεν μας βοηθά· ούτε πατέρας, ούτε μητέρα, ούτε αδελφοί, συγγενείς και γνωστοί, ει μη μόνον τα έργα τα καλά, που κάναμε για τον Θεό και την ψυχή μας.

Ας ενατενίζουμε τον Ιησού και αυτόν μόνον να φροντίζουμε να αναπαύσουμε και να χαροποιήσουμε, διότι σε Αυτόν θα πάμε να κριθούμε.

Ας ενθυμούμαστε τον θάνατο, διότι όλα τερματίζουν σε αυτό τον κόσμο, και μακάριος όποιος σπούδασε την γνώση των ουρανίων πραγμάτων…

Στην ώρα την δυσκολότατη και πολύ οδυνηρή του θανάτου ουδείς υπάρχει ο βοηθών τον άνθρωπο, ει μη τα έργα του μόνον. Ουδείς κατ’ αλήθεια, ει μη ο Θεός. Εάν Αυτόν υπηρετήσουμε, θα έχουμε πανίσχυρο βοηθό και αντιλήπτορα στον δεινό και επιθανάτιο χωρισμό ψυχής και σώματος! «Οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη του σώματος!» Έχουμε και τα εναέρια τελώνια, που παρεμποδίζουν τις ανερχόμενες ψυχές να ανέλθουν, παρουσιάζοντας τις πράξεις του βίου προς εμποδισμό της ανόδου τους.

Ο αββάς Αγάθων έκλαιγε την ώρα του θανάτου και του λέγουν τα καλογέρια του· «Και εσύ κλαις Αββά;» «Πιστεύσατέ με, τέκνα, εγώ μεν έβαλα την δύναμή μου για να αρέσω στον Θεό, δεν ξέρω όμως αν άρεσε το έργο μου ενώπιον του Θεού!»

Έκλαιγε και ο μέγας εν ασκηταίς άγιος Αντώνιος. «Και συ κλαις Αββά;» «Πιστεύσατέ με, τέκνα, αφ’ ότου έγινα μοναχός, ο φόβος του θανάτου ουκ απέστη απ’ εμού».

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό

The post Να δώσουμε καλή απολογία στον Θεό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– «Χαίρε και συ, ω Γέρων. Έχε υπ’ όψιν σου ότι ανεβαίνει ο Βέκκος ο Πατριάρχης με στρατό και πήγαινε στο μοναστήρι και πες να κλείσουν τη θύρα και να μην τον δεχθούν στο μοναστήρι, ως αιρετικό».

Και τρέχει ο ασκητής και πληροφορεί τον ηγούμενο και τους πατέρες και κλείνουν την πόρτα και κλείνονται στον πύργο. Αυτοί βέβαια, σαν δύναμη στρατιωτική, έσπασαν την πόρτα, πήδηξαν μέσα, αλλά τον πύργο δεν μπόρεσαν να τον προσβάλουν. Οι πατέρες από τον πύργο επάνω έλεγχαν τον λατινόφρονα, αποκαλώντας τον προδότη της Ορθοδοξίας. Αυτός με τον στρατό έβαλαν φωτιά κι έκαψαν τους πατέρες κι οι πατέρες αναδείχθησαν Οσιομάρτυρες.

Στις Καρυές επάνω ανέβηκαν στο Πρωτάτο, οι Πατέρες ομολόγησαν, και εκείνοι συνέλαβαν πάρα πολλούς. Τους έσφαξαν έξω από το Πρωτάτο, και παιδιά ακόμη, παιδάκια που ήταν με τους γονείς τους που ήταν εργάτες. Απόδειξη της αλήθειας και της παραδόσεως είναι προ ετών ολίγων, ένας τάφος που έχουμε έξω από το Πρωτάτο. Ακριβώς έξω από το τείχος που εκαίγετο καντηλάκι, έγινε εκταφή και βρέθηκαν λείψανα ενός αγίου Βατοπεδινού, ο οποίος είχε ομολογήσει και τον έσφαξε ο Βέκκος. Και άλλα λείψανα μικρά, παιδιών, τα οποία έδειξαν πίστη στην Ορθοδοξία και εσφάγησαν, και πάρα πολλοί. Ρήμαξαν το Άγιον Όρος, αλλά το Άγιον Όρος παρέμενε απόρθητη ακρόπολις και φρούριο. Σε κάθε περίπτωση που κρίνει το Άγιον Όρος να παρουσιάσει και να ομολογήσει, το κάνει αφού συσκεφθεί σοβαρά για το κάθε θέμα.

* * *

Το μόνο λάθος που έγινε τότε επί Βέκκου, ήταν όταν ο λατινόφρονας προσέβαλε τη Μεγίστη Λαύρα, το μεγάλο μας μοναστήρι, κι εκεί παραπλάνησε τρεις-τέσσερις προϊσταμένους ιερείς – οι άλλοι βέβαια ομολόγησαν, αντέταξαν –, τους παραπλάνησε και συλλειτούργησαν. Αυτοί πέθαναν μετά, κι όταν έγινε η εκταφή τους παρουσίασαν εικόνα δαιμονισμένη και φοβερή και να τη δει κανείς ακόμη. Απόδειξη τρανταχτή το τι θα πει καθολικισμός.

Δεν είναι απλό το θέμα όπως παρουσιάζεται κι όπως κοινολογείται. Όχι, είναι σοβαρότατο. Εάν θα βάλουμε κάτω ένα-ένα τα θέματα, θα δείτε ότι τίποτε δεν έμεινε όρθιο από πλευράς Καθολικής Εκκλησίας προς την Ορθόδοξο Εκκλησία. Τίποτε δεν έμεινε που δεν το άλλαξαν, που δεν το δηλητηρίασαν με το ανορθόδοξο και το αντιδογματικό. Και η κορυφή των λαθών της Καθολικής Εκκλησίας και της εγωιστικής ανταρσίας είναι ότι προσέβαλαν το Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν οι δύο πρώτες Οικουμενικές Σύνοδοι και το επικύρωσαν και οι εφτά, να μη μετακινηθεί μήτε κεραία, ανάθεμα κι ασυγχώρητος και κολασμένος θα είναι όποιος μετακινήσει ένα τόνο απ’ τη μία συλλαβή στην άλλη. Όχι λέξεις ν’ αλλάξουν και νόημα, αλλά μετακίνηση τόνου. Πράγμα που οι Καθολικοί το έκαναν, καίτοι συνυπέγραψαν κι αυτοί, όταν η Ρώμη ήταν αγία. Όταν η δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος απεδέχθη και υπέγραψε τη γνησιότητα του Συμβόλου της Πίστεως της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, συνυπέγραψε και η Ρώμη. Αλλά μετά ταύτα αυτοί αθέτησαν την υπογραφή τους και επέσπασαν εις τους εαυτούς των το ανάθεμα. Εδώ έχουμε δογματικό λάθος, και έχουμε κι άλλα, και την θεία Κοινωνία, κι αν ψάξουμε δεν θα βρούμε κανένα σωστό.

Ακόμη και στον Αγιασμό, που είναι μια απλή Ακολουθία, βλέπουμε την καθαρότητα του Ορθοδόξου αγιασμού και το βρώμισμα του αγιασμού των Καθολικών.

* * *

Γι’ αυτό θα πρέπει εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, θα πρέπει όσο μπορούμε να κρατήσουμε ακρίβεια πάνω στην θρησκεία μας. Για να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας την αξία της Ορθοδοξίας και την ενημέρωση από πλευράς αιρέσεων, ώστε να είναι τα παιδιά ενημερωμένα και προετοιμασμένα από την αλήθεια, ώστε να μην κάνουν λάθη. Τα βλέπουμε τα λάθη βέβαια, αλλά εμείς έχουμε την ευθύνη να τους αναπτύξουμε το θέμα και να προσέξουμε τους μικτούς γάμους και τόσα άλλα, τα οποία βέβαια κατ’ οικονομίαν γίνονται έξω, αλλά στους κανόνες της Εκκλησίας δεν στέκονται με τίποτα.

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας και του μοναχισμού, στέκει, όπως ακριβώς παρέλαβε από τους Αγίους Πατέρες, τους πρώτους θεμελιωτές του Αγιωνύμου Όρους. Μονάχα που εμείς είμαστε ταλαίπωροι, ενώ εκείνοι αγίασαν το Άγιο Όρος με τη ζωή τους, με την αγιότητά τους, με τον θείο φωτισμό. Δυστυχώς εγώ ο ταλαίπωρος δεν έκανα τίποτε για να το τιμήσω. Λυπούμαι για τον εαυτό μου, γιατί δεν ανταποκρίθηκα στην αγιότητα του Αγίου Όρους και των αγίων Πατέρων μας. Αλλά δύναται ο Θεός και εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ. Δηλαδή μπορεί και στη σημερινή εποχή, που εμείς σήμερα δεν έχουμε εκείνη την αγιότητα των αγίων Πατέρων μας, των παππούδων μας, οι οποίοι έκαναν μεγάλες ασκήσεις και δέχθηκαν πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τα οποία εμείς, λόγω της μειωμένης ασκητικής μας ζωής, δεν τα έχουμε.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 7, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 2003, σ. 36.

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας

The post Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.