Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.

Στην Αθήνα ήταν μία μητέρα που είχε μία κόρη μόνο. Ο σύζυγος είχε πεθάνει. Η κόρη είχε τάλαντα από τον Θεό. Είχε και ομορφιά και ανάστημα και κυρίως καλή φωνή. Η μητέρα με την πεποίθηση ότι είχε ένα παιδί καναρίνι, μια αηδόνα, όπως θα λέγαμε, σκέφθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο. Αυτή πρέπει να σπουδάσει στο εξωτερικό και μάλιστα στην Ιταλία. Την έβλεπε με τα σχέδιά της, πως μία ημέρα αυτή από την Σκάλα του Μιλάνου θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα.

Ήταν μια κοπέλα γύρω στα είκοσι χρόνια και θα έφευγε μόνη της τώρα να πάει στην Ιταλία, για να γίνει καλλιτέχνης. Έχουμε 999 φορές φόβο και μία να επιτύχει. Ετοιμάσθηκαν τα πάντα, μέχρι και το ταξί είχε κανονισθεί που θα ερχόταν το πρωί να τους πάρει. Παρ’ ότι ήρθε το πρωί το ταξί να τους πάρει, δεν ήταν σε θέση να ταξιδεύσουν. Η κόρη δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Παράλυτη η 20χρονη κόρη στο κρεβάτι. Θρήνοι και κοπετοί! Καταλαβαίνετε τώρα όχι τόσο γιατί είναι άρρωστη η κόρη και δεν ξέρουμε τι έχει, όσο γιατί χάνει την καριέρα της. Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανήσει.

Η μητέρα αισθάνεται άσχημα. Αρνείται τον Θεό και αρχίζει να Τον βλασφημεί. Η κόρη από τη Σκάλα του Μιλάνου βρέθηκε στη Βούλα των Αθηνών, στο νοσοκομείο που είναι γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Έμεινε εκεί 4 μήνες. Κανένας γιατρός δεν βρήκε τι είχε. Ξαπλωμένη μια κόρη 1.80 χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να διαγνώσει ότι είχε αυτό.

Εκεί πήγαινε μια συντροφιά χριστιανών που μιλούσαν δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό. Η κοπέλα αρχίζει να ακούει, ο δε Θεός, πολλές φορές βάζει το χέρι του μπροστά, για να γλυτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη. Και σιγά σιγά άρχισε να μιλάει στην μητέρα της που συχνά την επισκεπτόταν: «Μαμά, μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός;» Αυτή με τον εγωισμό της δεν ήθελε να ακούει, επειδή θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνιδος, τραγουδίστριας κλπ. Δεν ήθελε να ακούει περί Θεού και μιλούσε πολύ σκληρά. Αυτή η συμπεριφορά έθλιβε το κορίτσι και μαζευόταν κάτω από το σεντόνι.

Το αποτέλεσμα, όσο περνούσαν οι ημέρες γιγάντωνε μέσα της η πεποίθηση ότι αυτό που συνέβη, έγινε για καλό. Αυτό της έγινε κτήμα και άρχισε να το πιστεύει. Πλησίαζαν τότε οι ημέρες του Πάσχα και λέει στη μητέρα της: «Μαμά, φέτος λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα; Εγώ σου λέω ότι θα κάνουμε μαζί Πάσχα. Αν εσύ, μητέρα, δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, τα πράγματα θα αλλάξουν. Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία. Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ πιο ασφαλή, πιο σίγουρη και όχι τόσο επικίνδυνη». Διότι πρέπει να ξέρετε ότι όσο οι άνθρωποι ανεβαίνουν ψηλά, ευκολότερα πέφτουν. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς χαμηλότερα και να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρά ψηλά και επικίνδυνα.

Μετά από μερικές προσπάθειες της κόρης, η μητέρα άρχισε να το κυκλοφορεί στο μυαλό της, ο εγωισμός της όμως δεν την άφηνε. Της υπέδειξε ότι χθες ήρθε πνευματικός εδώ και εμείς εξομολογηθήκαμε (ήταν το Σάββατο του Λαζάρου), εσύ, μητέρα, πήγαινε έξω και βρες και τακτοποιήσου.  Τελικά τη Μεγάλη Τετάρτη πήγε και εξομολογήθηκε η μητέρα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά τον επιτάφιο πήρε ένα κερί να το πάει στην κόρη της. Η κόρη της είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι που πήγε η μητέρα της στο νοσοκομείο, ήταν η κόρη της πίσω από την πόρτα όρθια και την περίμενε. Και αντί να της αφήσει το κερί για την Ανάσταση, την πήρε και πήρανε το εξιτήριο και κάνανε το Πάσχα μαζί στο σπίτι τους. Έβαλε ο Θεός το χέρι Του στην περίπτωση αυτή.

Άλλο περιστατικό. Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη προς Αθήνα. Μέσα στους επιβάτες που θα μετέφερε ήταν και ένας Ταγματάρχης με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο στρατιώτης οδηγός άργησε να πάει με το τζιπ να τους πάρει από το σπίτι για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, το αεροπλάνο πετούσε. Ο Ταγματάρχης βλαστήμησε την Παναγία και τον Χριστό του στρατιώτη λέγοντας: «Θα βγάλω το πιστόλι να σε σκοτώσω» και άλλα απρεπή. Ο φαντάρος μαζεύτηκε και δημιουργήθηκε κατάσταση. Ζήτησε το λόγο από τους υπευθύνους ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καθυστερούσαν το αεροπλάνο έστω δύο λεπτά, εφόσον ήξεραν ότι βρισκόταν σε υπηρεσία.

Δεν είχε τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Δεν επέτρεψε ο Θεός να πάει, ήθελε την επιστροφή του. Το αποτέλεσμα ήταν πως, όταν είδε ότι το θεωρούμενο κακό ήταν για καλό, άλλαξαν τα πράγματα.

Έχουμε λοιπόν και τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αν μας συμβεί κάποιος πειρασμός, κάποια ανέχεια, κάποια ασθένεια, εμείς έχουμε υποχρέωση να μην πούμε ότι ήμαστε άγιοι, ήμαστε Παύλοι, ήμαστε Ιώβ. Να πούμε ότι ήμαστε αμαρτωλοί και εξαιτίας των αμαρτιών μας παιδευόμαστε. Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να δούμε, πού και τι στραβό έχουμε κάνει, πού σφάλλουμε και μας πιάνει. Και όπως ο πατέρας και η μητέρα δεν πιάνουνε χωρίς λόγο το μικρό από το αυτί, αλλ’  όταν φταίει, όταν θέλουν να το βάλουν στο σωστό δρόμο, να το βάλουν πάνω από το βιβλίο του, πάνω από τη δουλειά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και ο Θεός στον άνθρωπο. Και χαρά στον άνθρωπο, όπως λέει ο Δαβίδ, τον οποίο εκπαιδεύει ο Κύριος σε αυτόν εδώ τον κόσμο και να πει, εγώ υποφέρω λόγω των αμαρτιών μου και φέρω αυτό το σταυρό που έχω.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 170 (απόσπασμα).

Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός

The post Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πρώτον, για να κατανοήσουν τα θρησκευτικά ζητήματα πρέπει να «κοντύνουν» τον εγωισμό τους. Δεύτερον, θα πρέπει να θελήσουν να γίνουν μωροί, ώστε να μπορέσουν να γίνουν σοφοί κατά Θεόν, όπως διδάσκει και ο Παύλος λέγοντας: «Μηδείς εαυτόν εξαπατάτω, εί τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός. Η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστί» (Α’ Κορ. 3:18-19). Και τρίτον, θα πρέπει να θέσουν την ψυχή τους κάτω από Πνευματικό και όχι κάτω από επιστήμονα. Άλλωστε ο Χριστιανισμός δεν επικράτησε μέσω των επιστημόνων αλλά μέσω Πνευματικών. Αλίμονο δε σε αυτούς, που τους διαφεύγει αυτό. Γι’ αυτό η Μετάνοια και η Εξομολόγηση δεν είναι υπόθεση επιστημονικής φύσεως, αλλά πνευματικής, και μάλιστα Μυστήριο. Γιατί αν ήταν κάτι που θα μπορούσε να έχει γνώμη η Επιστήμη, πώς τότε θα ήταν Μυστήριο! Το Μυστήριο δεν επιδέχεται έρευνα και καλούμαστε να το δεχθούμε μόνο ως Μυστήριο.

Και ρωτούμε όλους αυτούς που τυχόν έχουν διαφορετική γνώμη, αυτούς που απορρίπτουν δηλαδή την Εξομολόγηση στον εντεταλμένο ιερέα και γενικώς το Μυστήριο ως Μυστήριο.

Γνωρίζουν, ότι ο Χριστιανισμός είναι Μυστήριο; Έχουν προσέξει τις μεταβολές, που κάνει ο Χριστός στις καρδιές μας;

Και αν ναι, τότε πώς ζητούν επιστημονικές λύσεις για τα Μυστήρια, και μάλιστα από τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα ενεργεί το Μυστήριο και όχι ο άνθρωπος; Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να δικαιολογούνται, ότι δήθεν αναζητούν Πνευματικούς επιστήμονες, παρότι υπάρχουν και τέτοιοι. Διότι όπως υπάρχουν μικροί και μεγάλοι ιατροί του σώματος, έτσι υπάρχουν και των ψυχών, αρκεί να θελήσουν, και υπάρχουν πολλοί, πάμπολλοι, ώστε θα είναι αναπολόγητοι, αν το αποφύγουν. Πάντως, όπως έχουμε πει πρωτύτερα, τα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν τα επιτελούν οι ιερείς ως άνθρωποι, ούτε η κατά κόσμον μόρφωσή τους, αλλ’ αυτό το ίδιο το Άγιο Πνεύμα μέσω αυτών. Οι ιερείς, επαναλαμβάνουμε, είναι όργανα στη διακονία του Αγίου Πνεύματος, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος: «Ούτως ημάς λογιζέσθω άνθρωπος, ως υπηρέτας Χριστού και οικονόμους μυστηρίων Θεού» (Α’ Κορ. 4:1).

Ώστε δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Και ακόμη, αν προς στιγμήν παραδεχθούμε, ότι η μόρφωση του ιερέως είναι αυτή που αξιοποιεί το Μυστήριο, τότε πώς προσέρχονται πολλές φορές σε θεία Κοινωνία την οποία επιτελούν κάποιες φορές και αγράμματοι ιερείς; Διότι κατά λογική συνέπεια, ο ιερέας, ο οποίος θεωρείται ανάξιος για το ένα Μυστήριο, της Εξομολογήσεως ας πούμε, θα πρέπει να είναι ανάξιος και για το άλλο, το της θείας Ευχαριστίας. Και γι’ αυτό ρωτούμε όλους αυτούς, που αποφεύγουν, με την ανωτέρω δικαιολογία, την Εξομολόγηση: Πώς το δικαιολογούν αυτό; Πιστεύουν μήπως ότι υπάρχουν ιερείς, οι οποίοι μπορούν να τελούν το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας (για να προσέρχονται αυτοί ανεξομολόγητοι) και ότι δεν μπορούν να ενεργούν και το Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως, για να εξομολογηθούν; Ας μας επιτρέψουν να τους υπενθυμίσουμε, ότι τους πλανά ο Διάβολος και να προσέξουν… Να προσέξουν πολύ, διότι το θέμα της σωτηρίας της ψυχής τους δεν είναι υπόθεση ανθρώπινης γνώσεως, αλλ’ ενεργείας Αγίου Πνεύματος.

Και ακόμη, ας μας επιτρέψουν να τους θέσουμε ακόμη μία ερώτηση: Από πού και ως πού είναι ανώτεροι άνθρωποι και ζητούν ανώτερους και μορφωμένους πνευματικούς; Πώς είναι ανώτεροι, αφού είναι δούλοι της αμαρτίας, γεμάτοι από πορνείες, μοιχείες, εκτρώσεις, κλοπές, αδυναμίες, βλασφημίες, ζηλοτυπίες, φθόνους κλπ.; Πώς συμβαίνει η μόρφωσή τους και η διανόησή τους να κυλιέται στον βόρβορο της αμαρτίας; Γι’ αυτό είναι καιρός να πληροφορηθούν όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι «καλοί, ανώτεροι, διανοούμενοι» κλπ., ότι οι αμαρτίες τους έχουν την ανάγκη του Πνευματικού ιερέως και όχι τη μόρφωσή του, και από τη στιγμή που συγχέουν και εξαρτούν τη σωτηρία της ψυχής τους από τη μόρφωση του ιερέως και όχι από το πετραχήλι του, δεν γνωρίζουν ούτε τι λένε ούτε τι ζητούν. Και ως αμαρτωλοί που είναι και αυτοί, ας φροντίσουν να λάβουν θέση αμαρτωλού έναντι του Κυρίου, της Εκκλησίας Του της Ορθοδόξου και των ζωηφόρων της Μυστηρίων και όχι διανοούμενου. Ως αμαρτωλοί, που έχουν ανάγκη συγχωρήσεως, ας ταπεινωθούν και ας ζητήσουν την άφεση των αμαρτιών τους από τον Κύριο, μέσω των οργάνων Του στη γη που λέγονται ιερείς, είτε είναι μορφωμένοι αυτοί είτε όχι, είτε είναι αμαρτωλοί είτε όχι, αν σοβαρά αγαπούν την ψυχή τους και επιθυμούν τη Βασιλεία των Ουρανών.

Τέλος, σημειώνουμε μέρος μιας από τις κατανυκτικές προσευχές του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Η προσευχή έχει ως εξής: «Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, στόμα ανάξιον βοά προς σε, Κύριε, και καρδία ου καθαρά και ψυχή μεμολυσμένη. Ελέησόν με, τον υπέρ πάντας τους αμαρτωλούς αμαρτήσαντα. Ελέησόν με, τον εχθρόν της ψυχής μου και επίβουλον της σωτηρίας μου. Ελέησόν με».

Από το περιοδικό «Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία», τ. 45-47, Εκδ. Ορθ. Κυψέλης, σελ. 237.

Το μυστήριο της εξομολογήσεως και οι διανοούμενοι

The post Το μυστήριο της εξομολογήσεως και οι διανοούμενοι appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται, τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό. Γιατί ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του (ο θεός της μόδας, ο θεός της σαρκός, ο θεός του εγωισμού κ.ά.). Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου, αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου είναι αποπνικτική. Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει, με όλη σου την καρδιά, αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια που έχεις μέσα σου, θα έρθει μέσα στην καρδιά σου.

Η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή είναι, να αγαπήσεις τον Θεό εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της διανοίας σου. Επομένως ποια είναι η μεγαλύτερη αμαρτία; Είναι η παράβαση της πρώτης εντολής. Ποιος όμως από εμάς, έχει ποτέ εξομολογηθεί αυτήν την αμαρτία; Η δεύτερη μεγαλύτερη εντολή είναι, να αγαπήσεις τον συνάνθρωπό σου, όσο αγαπάς τον εαυτό σου.

Κατά τον Απόστολο Παύλο, η χαρά που πρέπει να έχει ο άνθρωπος, πρέπει να είναι εν Κυρίω και όχι εν σαρκί και εν τω κόσμω. Η χαρά εν Κυρίω είναι συνδυασμένη με λύπη, η λεγόμενη χαρμολύπη, όπου ο άνθρωπος λυπάται για την αμαρτωλότητά του και ο Θεός ταυτόχρονα τον παρηγορεί με χαρά. Περισσότερη χαρά νιώθει ένας που προσεύχεται με λύπη στο Θεό, παρά ένας που τραγουδάει, γιατί ο πρώτος νιώθει σαν να έκανε ένα πρωτόγνωρο μπάνιο την ψυχή του, ενώ ο δεύτερος, μόλις σταματήσει το τραγούδι, όλη η μίζερη πραγματικότητα και τα προβλήματα ορθώνονται μπροστά του. Είναι κάποιες λεπτομέρειες που ο άνθρωπος δεν τις προσέχει.

Ο πραγματικά Χριστιανός, είναι μέσα του γεμάτος. Οι άνθρωποι που είναι μακριά από το Θεό, μη έχοντας Χριστό μέσα τους, είναι κενοί και άδειοι και έχουν την ανάγκη να ψυχαγωγηθούν και να περάσουν ευχάριστες στιγμές. Άλλος με τη σάρκα, άλλος με τον τζόγο και άλλος με άλλα πράγματα ξεσκάει και, όταν περάσει αυτή η επήρεια, διπλά στενοχωριέται γιατί δεν τον ικανοποιούν πλήρως την ψυχή. Δεν έχει ανάγκη ο Χριστιανός να πάει στου σατανά τα στέκια και να δανειστεί χαρά.

Από το βιβλίο: “Εις αγαθή ανάμνηση. Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού εργάτου Κυρίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (1916-1982)”. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 26 (αποσπάσματα).

Η αγάπη και η χαρά του Χριστιανού

The post Η αγάπη και η χαρά του Χριστιανού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στην Αθήνα δυστυχώς έχουμε γεμίσει από νευρολογικές κλινικές. Παλικάρια, παιδιά, κορίτσια και αγόρια κλεισμένα μέσα. Γιατί είναι κλεισμένα μέσα; Και γιατί υποφέρουν οι γονείς; Διότι μόνοι τους έφτιαξαν την κατάσταση αυτή. Δεν φρόντισαν να κρατήσουν το παιδί κοντά τους και κοντά στον Χριστό. Νόμιζαν, ότι εάν του μάθουνε δύο γράμματα, εάν του δώσουν τα μέσα, που σήμερα ζητά ο άνθρωπος, όχι για την πνευματική του ζωή, αλλά για να του κάνει μεγαλύτερη την υλική του ζωή, ό,τι πλέον κάνουν  άνθρωπο για τον κόσμο αυτό. Και εν τούτοις πολλοί λανθάνουν.

Ένα παιδί, λέει, έκανα και αυτό στο τρελάδικο. Γιατί όμως είναι στο τρελάδικο; Και γιατί έκανες ένα παιδί και δεν έκανες δύο, αν σου λείψει το ένα να έχεις το άλλο· και δεν έκανες τρία, τέσσαρα και πέντε; Γιατί είχες τη γνώμη, ότι μπορείς, να κάνεις, ό,τι θέλεις στον κόσμο αυτό. Έρχεται η αμαρτία μας, η συμπεριφορά μας, η πολιτεία μας και φτιάχνει ένα σταυρό στο σπίτι, ένα μαύρο πέπλο από πάνω.

Τι να το κάνω, να βλέπω το παλικάρι στην νευρολογική κλινική; Εφ’ όσον εγώ μόνος μου του πήρα το αυτοκίνητο, εγώ του έδωσα τα λεφτά, εγώ του άφησα το σπίτι, να κάνει το πάρτι με τις φιλενάδες και τους φίλους του· και εγώ έφευγα από το σπίτι, για να είναι ελεύθερα τα παιδιά.

Σήμερα βέβαια δρέπουν τους καρπούς αυτούς. Μια ασθένεια, μια κατάσταση και ένα σταυρό στο σπίτι, που τον φτιάξαμε μόνοι μας. Και δεν είναι ο μοναδικός, είναι πολλοί.

Γνωρίζω προσωπικά τρεις περιπτώσεις που έχουν παιδιά στο σπίτι όχι φυσιολογικά, νορμάλ, που λέμε. Τα οποία τα τρέφουν. Γιατί είναι αυτά τα αποτελέσματα; Το ομολογούν οι ίδιοι οι γονείς: ότι είναι συλλήψεις εορτών, Μεγάλης Παρασκευής και Πάσχα. Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού, άνθρωπε, και νομίζεις ότι δεν εξαρτάσαι από κανένα, θα βρεθείς αντιμέτωπος με τον Νομοθέτη Θεό. Πίσω από την ατασθαλία σου αυτή και πίσω από την αμαρτία σου αυτή υπάρχει σταυρός, τον οποίο θα φέρεις, για να σου υπενθυμίζει πάντοτε, ότι θα βρεθείς κρινόμενος στην περίπτωση αυτή.

Και χαρά στον άνθρωπο που το καταλαβαίνει στον κόσμο αυτό, υποφέρει, σηκώνει το σταυρό του, αλλά δεν χάνει τη ψυχή του. Έχουμε σήμερα νιάτα, που σύρονται στον δρόμο εξαιτίας του αλκοόλ. Τα ποτά, τα ναρκωτικά, τα ξενύχτια, οι ασωτίες, έκαναν πολλούς σημερινούς νέους, να μη μπορούν να σταθούν στα πόδια τους…

Γίνονται σήμερα πολλές καταχρήσεις, γι’ αυτό ο καθένας από εκεί, που βρίσκεται, ας νουθετήσει και διαφωτίσει, ώστε να περιοριστούν αυτοί οι σταυροί. Έχει δώσει νόμους ο Θεός και φυσικούς και ηθικούς. Και όταν παραβαίνω τον φυσικό νόμο, όταν βάλω το χέρι μου στη φωτιά, θα καώ και θα δοκιμάσω την οδύνη από τα νυστέρια, τις αλλαγές και ούτω καθ’ εξής. Μπορεί το χέρι να μη το χάσω, όπως και η ψυχή που παραβαίνει τον ηθικό νόμο, μπορεί να μη χαθεί και οι ψυχές των γονέων, που έκαναν αυτή την ατασθαλία μπροστά στο νόμο του Θεού, να μη κολαστούν, επειδή υπάρχει μετάνοια και εξομολόγηση. Και όταν οι άνθρωποι μετανοήσουν, σώζονται. Αλλά θα υποφέρουν, θα φέρουν ένα σταυρό. Σ’ αυτό δεν φταίει ο Θεός. Φταίει ο άνθρωπος, που δεν πρόσεξε, δε σοβαρεύθηκε, δεν άκουσε κανένα μας! Ούτε τη μητέρα του, ούτε τον πατέρα του, ούτε την Εκκλησία, ούτε ακόμη και τους νόμους της πολιτείας, που πολλές φορές μπαίνουν εμπόδιο μπροστά, για να μη καταστραφούμε. Και εμείς πηδούμε τον φράκτη, γκρεμίζουμε τα πάντα και κάνουμε το δικό μας.

Υπάρχουν πολλοί σταυροφορεμένοι άνθρωποι εξαιτίας της ασθενείας και δεν είναι μόνο αυτοί, που υποφέρουν, αλλά είναι και οι άλλοι γύρω τους… Πολλοί λοιπόν σταυροί συμβαίνουν και υπάρχουν στην περίπτωση αυτή.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 166 (απόσπασμα).

Ο σταυρός της ασθενείας

The post Ο σταυρός της ασθενείας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.