Αν προσέξεις, θα δεις ότι οι Άγιοι των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα έχουν δύο χαρακτηριστικά. Έχουν μόνο την βασική μόρφωση (δημοτικό) ή ούτε καν αυτήν (άγιος Πορφύριος), και έχουν ως προσευχή τους την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Προσεύχονται μόνο με αυτές τις πέντε λέξεις, μαζί με την ευχή προς την Παναγία: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Η ευχή ανέδειξε τον άγιο Παΐσιο, τον άγιο Πορφύριο, τον άγιο Ιάκωβο τον «με συγχωρείτε». Σήμερα αρκετοί Άγιοι εν ζωή έχουν πνευματική ενασχόληση την μονολόγιστη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Η ευχή είναι νοερά εργασία. Αρχίζεις από την προφορική εκφορά της, ώστε να την ακούς και μετά λίγο καιρό ο νους την αρπάζει και την εκτελεί αδιάλειπτα. Η ψυχή γεμίζει ευφροσύνη. Δεν φοβάσαι πια, δεν είσαι μόνος, είσαι δεμένος μόνιμα με τον Χριστό λέγοντας το όνομά Του: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

ΜΗ ΔΙΑΛΕΓΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΣΟΥ! Μη μιλάς με τον δαίμονα. Οπωσδήποτε θα σε ανατρέψει. Το έχει κάνει και σε μεγάλους ασκητές που διανοήθηκαν να μιλήσουν με τον λογισμό. Εσύ να αγνοείς αυτούς τους λογισμούς που μου αναφέρεις. Εσύ μόνο τον Χριστό ξέρεις. Κατά την ρήση του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος: «Ιησού ονόματι μάστιζε πολεμίους». Μαστίγωνε τους εναντίους του Χριστού με το όνομά Του. Είναι παντοδύναμο.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 46, 48, 49, 58).

Να βάλεις βία στον εαυτό σου

The post Να βάλεις βία στον εαυτό σου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5:44). Φαίνεται δύσκολο να το επιτύχει κανείς. Το να μην ανταποδίδεις κακό στο κακό ή να ανέχεσαι μερικά πράγματα είναι κάτι που μπορείς να κάνεις. Αλλά να αγαπάς τους εχθρούς σου; Αυτό γίνεται όταν δεν αισθάνεσαι τον πόνο που προέρχεται από την κακία κάποιων ανθρώπων. Είσαι, πλέον, νεκρός για αυτόν τον κόσμο. Τίποτε δεν έχει σημασία παρά μόνο ο Θεός. Τότε μπορείς να αγαπάς τους εχθρούς σου. Όχι μόνο να τους συγχωρείς ή να τους ανέχεσαι, αλλά να τους αγαπάς. Δεν έχεις, πλέον, προσωπικά ενδιαφέροντα. Δεν ζεις εσύ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα σου (Γαλ. 2:20).

Εγώ φταίω όταν δεν μπορώ να αγαπήσω κάποιον που μου επιτίθεται. Η εντολή που έχουμε από τον Δεσπότη Χριστό είναι να αγαπούμε τους εχθρούς μας. Όχι να τους ανεχόμαστε, ούτε να λέμε «ο Θεός να σε πληρώσει ανάλογα», αλλά να τους αγαπούμε. Ας αρχίσουμε από την προσπάθεια να μην ανταποδίδουμε κακό στο κακό και να πορευθούμε προς την αγάπη για τον «εχθρό». Στην πνευματική μας αυτή πορεία θα παύσουμε να τον θεωρούμε εχθρό, αλλά ως πλησίον και ως αδελφό. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχουμε γνωρίσει τον Χριστό, να έχουμε συστηθεί σ’ αυτόν, να έχουμε απελπιστεί από τον εαυτό μας, να έχουμε προσεγγίσει τον Κύριο με μετάνοια και συντριβή. Μόνο όταν έχουμε αγαπήσει υπερβολικά τον Χριστό δεν μας πειράζουν οι μικροκακίες των ανθρώπων.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 7, 9, 39).

Συγχώρηση και αγάπη στους εχθρούς

The post Συγχώρηση και αγάπη στους εχθρούς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Χριστός φρόντισε να βεβαιωθούν οι μαθητές ότι μετά την Ανάσταση έφερε το αναστημένο σώμα του και δεν ήταν πνεύμα η φάντασμα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την σωτηρία μας. Ο Χριστός, λοιπόν, προσέλαβε την φύση μας μία φορά και για πάντα και γι αυτό την θέωσε. Εφόσον ο Χριστός αναστήθηκε, όλοι εμείς οι χοϊκοί θα αναστηθούμε. Όχι μόνο αυτό. Εφόσον «εκάθησε εκ δεξιών του Πατρός» φέροντας το ανθρώπινο σώμα, όλοι εμείς που φέρουμε σώμα και είμαστε ενωμένοι μαζί του έχουμε πρόσκληση να καθίσουμε στον ίδιο θρόνο, να είμαστε σύνθρονοι και συγκάθεδροι του Θεού. Βεβαίως τα παραπάνω είναι σχηματικά, αποδίδουν όμως την αλήθεια: η ανθρώπινη φύση προσλήφθηκε και θεώθηκε από το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, τον Υιό και Λόγο του Θεού. Η ανθρώπινη φύση δεν γίνεται, ασφαλώς, θεία, αλλά η θεότητα γίνεται «ψιλός άνθρωπος». Υπάρχει κατά χάρη μέθεξη. Με την Ανάσταση του Χριστού «ο θάνατος τεθανάτωται». Έπαυσαν οι συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, η φθορά και ο θάνατος, να ισχύουν. Πλέον απομένουν τα έσχατα για να παγιωθούν η ανάσταση των νεκρών και η αιώνιος ζωή. «Πού σου θάνατε το νίκος;».

Με τον παραπάνω τρόπο γίνεται η ανακαίνιση της ανθρώπινης φύσης. Γίνεται δηλαδή στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν θεώνεται η ανθρώπινη φύση έξω από το πρόσωπο του Χριστού. Αυτό έχει οντολογικές συνέπειες. Επειδή το έργο του Χριστού αφορά όλη την ανθρωπότητα ο Χριστός ανακεφαλαιώνει όλους τους ανθρώπους, ανακαινίζει όλη την ανθρώπινη φύση. Πρόκειται, δηλαδή, για αναδημιουργία, για ένα προεπινοούμενο δεύτερο στάδιο της Δημιουργίας. Η Ανάσταση του Χριστού ανακαινίζει την ανθρώπινη φύση επειδή όλη η ανθρώπινη φύση ήταν υποστασιασμένη στο πρόσωπό του. Συνεπώς, είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με το πρόσωπο του Χριστού και ό,τι έχει ο Χριστός κατά φύση εμείς τα έχουμε κατά χάρη και κατά υιοθεσία. Η ανάσταση του ανθρώπου είναι η δυνατότητά του να μετέχει στην αιώνια ζωή. Ο άνθρωπος μπορεί να συνδοξάζεται με τον Θεό.

Ο Χριστός είναι ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Επειδή έχει υποστατικό ιδίωμα το γεννητό, μας ανάγει σε υιούς και θυγατέρες του Πατέρα. Κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο μέσω του Υιού. Πρέπει να είμαστε διαρκώς αγκιστρωμένοι πάνω του , ενωμένοι μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας και μέσω της προσευχής. Ο Χριστός είναι ο νέος Αδάμ και η ανθρωπότητα ξαναρχίζει με αυτόν, οι συνέπειες της Ανάστασης αφορούν όλους τους ανθρώπους, όλο το σύμπαν. Ο άνθρωπος και όλη η κτίση ανακαινισμένοι μετά την πρόσληψή μας στην μία υπόσταση του Θεού Λόγου «ελογώθηκαν», βαδίζουν προς την τελειότητα με την διαρκή αγιοποίηση όλης της κτίσης. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός».

Μπορεί κανείς να πει ότι από αυτήν την πρώτη εμφάνισή του στους μαθητές την «μία των Σαββάτων», ο Χριστός εξαπολύει την Εκκλησία στο έργο της. Δίνει στους μαθητές το Άγιο Πνεύμα («λάβετε Πνεύμα άγιον»), τους καθιστά Αποστόλους («καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ καγώ πέμπω ημάς») και τους δίνει την εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες («αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς»). Η ημέρα της Ανάστασης και η ημέρα της Πεντηκοστής είναι ένα γεγονός, μια ημέρα, η «ημέρα Κυρίου». Βέβαια χρονικά μετά την Ανάσταση έπρεπε να γίνει η Ανάληψη και μετά η Πεντηκοστή αλλά το έργο της ίδρυσης της Εκκλησίας σαν σώμα Χριστού και η πορεία της μέσα στον χρόνο είναι έργο του Τριαδικού Θεού. Για τον λόγο αυτό στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχουμε χριστομονισμό ή πνευματομονισμό αλλά γνωρίζουμε ότι το Άγιο Πνεύμα μας βοηθά στην οικείωση του έργου του Χριστού. Χριστός και Άγιο Πνεύμα είναι διαρκώς παρόντες στην ζωή της Εκκλησίας.

Κάθε άνθρωπος μπορεί να αναφωνήσει τα λόγια του Θωμά: «ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Ο Χριστός εκτός από άσαρκος και ένσαρκος Λόγος, είναι ο «πνευματικώς ορώμενος» μέσα στην Εκκλησία και μετά την Ανάληψή του. Σου επιτρέπει να τον ψηλαφήσεις εάν είσαι καλοπροαίρετος. Η ίδια η Εκκλησία είναι η παράταση της ζωής του Χριστού μέσα στον κόσμο. Όσοι μετέχουν στην σοφοποιό ή φωτιστική ή θεοποιό άκτιστη ενέργεια του Θεού, όσοι έχουν την εμπειρία της όρασης του ακτίστου φωτός, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, έχουν «εμπειρία» του Θεού. Για εμάς, που δεν έχουμε εμπειρίες θέωσης, η αίσθηση της αγάπης του είναι μία καθημερινή πραγματικότητα. Στην μικρή άσημη καθημερινότητά μας η παρουσία του είναι αισθητή σαν βοήθεια. Χωρίς την άπειρη αγάπη του θα ήταν τεράστιο το βάρος της ζωής. Η αγάπη του Θεού ψηλαφίζεται, και από μόνη της είναι λόγος να ζεις αυτή την ζωή.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» – Κυριακή του Θωμά

The post «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» – Κυριακή του Θωμά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Υπάρχει μεγάλη διαμάχη μεταξύ των οπαδών της θεωρίας της εξέλιξης και αυτών που πιστεύουν στην Δημιουργία από τον Θεό. Στην Ορθόδοξη λατρεία ομολογούμε: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες…» (Ευχή του Χερουβικού Ύμνου). Στην ευχή αυτή ομολογούμε ότι είμαστε κτίσματα του Θεού αδύναμα, ατελή, που όμως λαμβάνουμε το είναι αλλά και την χάρη από τον ίδιο τον Θεό. Είναι μια ομολογία που πηγάζει από την συναίσθηση της αδυναμίας και ανεπάρκειάς μας και την προσμονή του θείου ελέους. Είναι μια διακήρυξη ταπείνωσης. Εσύ, Κύριε, είσαι τα πάντα για μας. Από εσένα λαμβάνουμε την ύπαρξη και στην δική σου συγκατάβαση προσδοκούμε για να ζήσουμε για πάντα μαζί σου και μέσα σου, στην αιωνιότητα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αντιμάχεται, δεν ψάχνει για οπαδούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιάζει τον τόπο. Τελεί την θεία Λειτουργία εν παντί τόπω και χρόνω και αγιάζει ολόκληρη την κτίση. Μέσα σε αυτήν την αγιασμένη κτίση οι άνθρωποι φωτίζονται με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και γίνονται πιστοί. Μόνο η Εκκλησία μπορεί να προσφέρει στον κόσμο αυτήν την ευεργεσία.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 80, 89).

Εσύ, Κύριε, είσαι τα πάντα για μας

The post Εσύ, Κύριε, είσαι τα πάντα για μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.