Ο σκοπός αυτής της ζωής είναι η ένωσή μας με τον Θεό. Όλες μας οι πράξεις, ο γάμος, η ανατροφή παιδιών, η εργασία μας, οι μεταξύ μας σχέσεις αποκτούν νόημα όταν γίνονται εν Χριστώ. Στον γάμο είναι τρεις, οι σύζυγοι και ο Χριστός. Τα παιδιά μας τα γνωρίζουμε στον Χριστό. Έχουν πατέρα και μητέρα, αλλά προσεύχονται «Πάτερ ημών». Ο Απόστολος Παύλος έβλεπε «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3:11).

Καθώς ωριμάζει κανείς πνευματικά, κάνει τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ. Το να προσπαθήσεις να φτιάξεις έναν κόσμο χωρίς τον Χριστό είναι ουτοπία. Το κάνεις για να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του Θεού. Να αυτοθεωθείς, να αυτολυτρωθείς. Ό,τι δηλαδή έκανε ο Εωσφόρος, ο λαμπρός Αρχάγγελος που έγινε ο Διάβολος. Αυτός είναι ο ορισμός της αμαρτίας. Κάνω κάτι χωρίς τον Θεό, πίσω από την πλάτη του Θεού.

Δεν υπάρχει στο σύμπαν ένα στίγμα που δεν βρίσκεται ο Θεός. Άρα, ό,τι κάνεις χωρίς Αυτόν είναι μάταιο. Αν θεωρείς τον Θεό βαρετό σ’ αυτήν την ζωή, δεν πρόκειται να τον συμπαθήσεις στην άλλη. Και εκεί θα τον βαριέσαι. Δεν θα ζήσεις, λοιπόν, στην βασιλεία Του.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 51, 91).

Τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ

The post Τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Βλέπεις τι συμβαίνει στα σπίτια των υιών της απειθείας. Τα παιδιά τους δεν τους λογαριάζουν. Είναι επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν εξομολογήθηκαν την ανυπακοή. Αν η μια γενιά εξέκλινε λίγο, η πτώση της επομένης είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήμερα καταργούνται παραδόσεις αιώνων και ετοιμάζεται η βασιλεία του αντιχρίστου, επειδή οι νέοι του ’50 και του ’60 νόμισαν ότι τα ξέρουν όλα και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν τίποτε. Οι επόμενες γενιές τους ακολούθησαν.

Εκεί πάτησε ο πονηρός και σήμερα η αμαρτία οργιάζει στον κόσμο και οδηγούμαστε στην αποστασία. Ως γενιά της ανυπακοής πρέπει να ζητήσουμε εξιλασμό με την μετάνοια και την επιστροφή. Όσο ζει ο πατέρας σου πάρε την ευχή του και ο Θεός θα σου ανοίξει τον δρόμο μπροστά σου.

Να μην θέλεις να αρέσεις στους ανθρώπους αλλά στον Θεό. Ο Θεός κρίνει αυτούς που θέλουν να αρέσουν στους ανθρώπους. Στην περίπτωσή σου να θυμάσαι ότι: «Ο κακολογών πατέρα ή μητέρα θανάτω τελευτάτω» (Ματθ. 15:4). Ο Θεός σού λέει: Αφού δεν σέβεσαι τον πατέρα σου, που μπορείς να δεις, πώς θέλεις να πιστέψω ότι σέβεσαι εμένα που δεν μπορείς να δεις!

Σήμερα μιλάς σε ένα παιδί και σου γυρίζει πίσω τόσα λόγια! Η υπακοή γεννά την ταπείνωση, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος προκειμένου να οικοδομήσεις έναν χαρακτήρα θεάρεστο. Όταν ταπεινώνεις τον εαυτό σου, εξυψώνεσαι στα μάτια του Θεού. Η ταπείνωση ημερώνει τους ανθρώπους, αφήνει τους δαίμονες άφωνους. Ο κόσμος, η κυρίαρχη κουλτούρα, σε ωθεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Όλοι ωρύονται γύρω σου ότι είσαι ανόητος, σε λάθος δρόμο. Ο κόσμος ας σε περιφρονεί.

«Κατ’ εμού ηδολέσχουν οι καθήμενοι εν πύλαις, και εις εμέ έψαλλον οι πίνοντες οίνον» (Ψαλμ. 68:13). «Ο Θεός διεσκόρπισεν οστά ανθρωπαρέσκων· κατησχύνθησαν, ότι ο Θεός εξουδένωσεν αυτούς» (Ψαλμ. 52:6).

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 28, 30).

Σεβασμός στους γονείς

The post Σεβασμός στους γονείς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι κάτοικοι των Γεργεσηνών παρέβαιναν την εντολή του Μωσαϊκού νόμου να μην τρώγουν χοίρειο κρέας. Η ύπαρξη του δαιμονισμένου και το σημείο του Κυρίου με τον πνιγμό της αγέλης των χοίρων δεν τους συνέτισαν. Αντίθετα, αντί να μετανοήσουν, έδιωξαν τον Θεάνθρωπο Ιησού από τον τόπο τους, παραμένοντας υποχείρια του σατανά, εξ αιτίας της αγάπης τους για το χρήμα.

Οι δαίμονες είναι πεπτωκότες άγγελοι. Ο Θεός ως Πανάγαθος δεν δημιούργησε κάτι κακό ή άσχημο, αλλά τα πάντα «καλά λίαν». Όμως τα κτιστά όντα είναι τρεπτά, αλλοιωτά. Μπορούν να κάνουν βήματα προς την τελείωσή τους, μπορούν όμως να οδηγηθούν και στο μηδέν, στην ανυπαρξία. Η τελείωση είναι για τον άνθρωπο η μετοχή στο τέλειο ον, στον Θεό, και το μηδέν ισοδυναμεί με την απώλεια ακόμη και του είναι.

Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα εκτός από τον Θεό, τον όντως όντα. Ο διάβολος και οι δαίμονες είναι κτίσματα, άγγελοι που έπεσαν. Δεν υπάρχει ο θεός του Καλού και ο θεός του Κακού (δυαρχία). Μόνο ο Θεός είναι αυθύπαρκτος και η κτιστή πραγματικότητα είναι εικόνα του Θεού, σύμφωνα με τους προαιώνιους «δημιουργικούς λόγους». Γι’ αυτό και όλη η κτίση «συστενάζει και συνωδίνει», κατά τον Απόστολο Παύλο, με τον άνθρωπο, από την στιγμή της πτώσης των Πρωτοπλάστων. Η μετοχή στις θείες ενέργειες κάθε περιοχής της κτίσης ποικίλει κατά την δεκτικότητά της.

Ο Θεός δεν αστόχησε με την δημιουργία του ανθρώπου και χρειάστηκε να επανορθώσει με την ενανθρώπιση του Λόγου, αλλά η κατά στάδια δημιουργία υπήρχε στην βούληση του Θεού απ’ αρχής της δημιουργίας, ήταν «προεπινοούμενον» κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Οι «λόγοι των όντων» είναι στη βούληση του Θεού, γι’ αυτό η πτώση στον Παράδεισο δεν είναι το θεμελιώδες γεγονός με το οποίο ερμηνεύεται όλη η θεολογία, αλλά ένα περιστατικό.

Η αμαρτία κατά την Ορθόδοξη θεολογία είναι νόσος που χρήζει θεραπείας, όχι παράβαση που χρήζει τιμωρίας. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός, αλλά αγάπη. Γι’ αυτό και οι συνέπειες της πτώσης στον Παράδεισο, δηλαδή η φθορά και ο θάνατος, αίρονται με την ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού. Η άπειρη αγάπη του Θεού προς το πλάσμα του επιτρέπει την μετοχή του ανθρώπου στην θεωτική ενέργεια του Θεού, στην θέωση δηλαδή, ανάλογα με την καθαρότητα και την δεκτικότητά του. Το κακό είναι απλώς διάβρωση, παραμόρφωση της αγαθής πραγματικότητας. Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας δεν είναι πράγμα, δεν είναι ον, δεν έχει υπόσταση.

Ο Διάβολος μπορεί να επηρεάσει τον νου του ανθρώπου. Η αποδοχή του κακού όμως έγκειται στη ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Δεν μπορεί ο διάβολος να επιβάλει το κακό στον άνθρωπο. Μπορεί να του υποβάλει μία σκέψη, μία πρόταση μόνον. Η μακροχρόνια, όμως, παραμονή του ανθρώπου μακριά από τον Θεό αδυνατίζει την αντίστασή του στο κακό. Γι αυτό χρειάζεται η Ορθόδοξη άσκηση, δηλαδή η τήρηση των εντολών, η προσευχή του ενός για τον άλλον, και η τακτική εξομολόγηση. Οι Πρωτόπλαστοι δεν κατακρίθηκαν επειδή έπεσαν αλλά επειδή δεν μετενόησαν.

Ο διάβολος, κατά την ρήση του Κυρίου, είναι «ανθρωποκτόνος». Επιζητεί τον αφανισμό του ανθρώπου. Ο Θεός δεν του επιτρέπει, όμως, να καταστρέψει το πλάσμα του. Αντιθέτως, ο αδύναμος άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τις παγίδες του Πονηρού εάν είναι ενωμένος με τον Κύριο. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί ο άνθρωπος βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις να ανταπεξέλθει στις μηχανουργίες των δαιμόνων. Όταν, όμως, εν ταπεινώσει αναγνωρίσει την αδυναμία του και επικαλεσθεί την δύναμη του Θεού, σώζεται. Για τον λόγο αυτό ο Χριστός στην σημερινή ευαγγελική διήγηση επιτρέπει στους δαίμονες να εισέλθουν στο κοπάδι των χοίρων «ουκ εκείνοις πειθόμενος, αλλά πολλά εντεύθεν οικονομών» κατά τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, προκειμένου, δηλαδή, να δείξει την καταστροφική μανία των δαιμόνων, αλλά όχι σε βάρος ανθρώπων.

Χρειάζεται η αρετή της διάκρισης προκειμένου κανείς να διακρίνει τις παγίδες των δαιμόνων. Στην «Κλίμακα» του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτου η διάκριση είναι εκ των υψηλοτέρων αρετών. Ο ασφαλής δρόμος στην πορεία για την ένωσή μας με τον Θεό είναι η «υψοποιός» ταπείνωση. Οι δαίμονες δεν μπορούν να πλησιάσουν τον ταπεινό επειδή η ψυχή του καταυγάζεται από την ευλογία του Θεού. Όμως, στην πάλη του με τα πονηρά πνεύματα ο άνθρωπος αποκτά πείρα πνευματική και αγαπά περισσότερο τον Θεό που προσφέρει αγάπη, παρηγοριά, ασφαλές καταφύγιο και τελικά την αιώνιο ζωή με τον αγαπητό των αγαπητών, σε μια πλημμυρίδα φωτός.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

Η άπειρη αγάπη του Θεού προς το πλάσμα του – Κυριακή Ε’ Ματθαίου

The post Η άπειρη αγάπη του Θεού προς το πλάσμα του – Κυριακή Ε’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το να προσπαθείς να κάνεις στα πνευματικά περισσότερο από όσα μπορείς είναι πράξη υπερηφανείας. Γι’ αυτό αποτυγχάνεις. Επειδή υπερεκτιμάς τον εαυτό σου. Ξεκίνα από το ελάχιστο. Μπορείς να νηστεύεις Τετάρτη και Παρασκευή και να κάνεις λίγη προσευχή κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Ας είναι δέκα λεπτά. Δεν παίζει ρόλο η ποσότητα της προσευχής σε αυτήν την περίπτωση αλλά η συχνότητα. Λίγο λίγο ο Θεός θα αναπληρώσει τα ελλείποντα. Προσευχήσου με καθαρότητα, χωρίς άγχη, αλλά «απαλά» κατά τον όσιο Πορφύριο. Ο Θεός τα θέλει όλα, αλλά σου δίνει χάρη, όταν η βάση της εν Χριστώ προσωπικότητάς σου είναι η ταπείνωση. Διαφορετικά το δώρο Του θα σε κατέστρεφε.

Μάθε να ζητάς βοήθεια. Να προσεύχεσαι «Κύριε, βοήθει μοι». Μην προσπαθείς να λύσεις τα προβλήματά σου μόνος σου. Είναι εγωιστικό, εωσφορικό. Η παραδοχή της αδυναμίας σου και της ανεπάρκειάς σου είναι το πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Η ταπείνωση είναι λυτρωτική. Με την ταπείνωση και την μετάνοια δέχεσαι την επίσκεψη της χάριτος και αρχίζει η καλή αλλοίωση. Πρέπει να απελπιστείς από τον εαυτό σου για να επενεργήσει η χάρη. Σε ένα παλιό βιβλίο για την νοερά προσευχή ο συγγραφέας υπογράφει: «ο απελπισμένος από τον εαυτό του». Αυτό ακριβώς εννοεί.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 54, 41, 81).

Η βάση είναι η ταπείνωση

The post Η βάση είναι η ταπείνωση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.