Ο Χριστός μας μαζί με τους μαθητές του ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για την εορτή της Πεντηκοστής των Ιουδαίων. Όπως όλες οι παλιές πόλεις, έτσι και η Ιερουσαλήμ περιβαλλόταν από τείχη, τα οποία είχαν διάφορες πύλες, από τις οποίες περνούσαν όσοι έμπαιναν και έβγαιναν από την πόλη. Μια από αυτές ήταν και η λεγομένη προβατική, διότι από εκεί περνούσαν τα προς θυσίαν στο ναό πρόβατα και κοντά σε αυτήν την πύλη ήταν μια δεξαμενή, η κολυμβήθρα Βηθεσδά, που είχε γύρω της πέντε στοές. Εκεί βρίσκονταν πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, ανήμποροι κατά τα πόδια ή τα χέρια, και όλοι αυτοί περίμεναν να γιατρευτούν, διότι κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου τάρασσε τα νερά της κολυμβήθρας και όποιος έμπαινε πρώτος σε αυτά γινόταν καλά από οποιοδήποτε νόσημα υπέφερε.

Αυτή την κολυμβήθρα επισκέφθηκε ο Κύριος και κατευθύνθηκε προς κάποιον που ήταν παράλυτος τριάντα οκτώ ήδη χρόνια και τον ρώτησε: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;» θέλεις να θεραπευτείς;

Γιατί όμως πήγε ο Κύριος συγκεκριμένα σε αυτόν τον άρρωστο και άφησε όλους τους άλλους; Για να δείξει την καρτερία του, μας λέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Ας ντραπούμε και ας στενάξουμε για την πολλή μας ραθυμία. Τριάντα οκτώ χρόνια έμεινε στο ίδιο μέρος εκείνος και μ’ όλο που δεν πετύχαινε ό,τι ήθελε, δεν απομακρυνόταν. Και δεν πετύχαινε όχι από δική του αδιαφορία αλλά διότι τον εμπόδιζαν και τον παραμέριζαν οι άλλοι. Και όμως δεν απογοητευόταν. Εμείς όμως λίγες μέρες αν μείνουμε κάπου και παρακαλέσουμε για κάτι και δεν το επιτύχουμε απογοητευόμαστε και παύουμε να δείχνουμε τον ίδιο ζήλο. Και οι άνθρωποι μεν πολλές φορές μας απογοητεύουν. Η ελπίδα όμως στον Κύριό μας «ου καταισχύνει», δεν ντροπιάζει, δεν απογοητεύει. Και ενώ από αυτόν θα πάρουμε μεγαλύτερη από τους κόπους μας αμοιβή, δεν θέλουμε να μένουμε με την προσευχή κοντά του με τον ζήλο που πρέπει. Αλλά είναι κουραστική, θα έλεγε κάποιος, η αδιάκοπη προσευχή. Αλλά ποια αρετή δεν είναι κοπιαστική; Και αν ακόμη δεν ήταν δυνατόν να πάρουμε εκείνο που ζητάμε, αυτή την αδιάκοπη συνομιλία, τη συνεχή επικοινωνία με το Θεό δεν πρέπει να τη θεωρούμε μέγιστο αγαθό;

Και τι απάντησε ο παράλυτος στην ερώτηση του Κυρίου αν θέλει να γίνει καλά; «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω». Δεν έχω κάποιον να με βάλει στην κολυμβήθρα όταν ταραχθεί το νερό.

Πόσες φορές και εμείς δεν νοιώθουμε ή και δεν εκφράζουμε το παράπονο· «άνθρωπον ουκ έχω». Δεν έχουμε κάποιον να μας καταλάβει, κάποιον να μας βοηθήσει στη δυσκολία μας, κάποιον που να μας αγαπά πραγματικά. Και όμως πάντα έχουμε τον Θεάνθρωπο που είναι έτοιμος να μας ακούσει, που μας καταλαβαίνει καλύτερα και μας αγαπά περισσότερο από ό,τι εμείς καταλαβαίνουμε και αγαπούμε τον εαυτό μας· που θέλει να μας βοηθήσει προσφέροντάς μας, όχι όμως ό,τι εμείς θέλουμε – και συνήθως εμείς θέλουμε το βόλεμα στη ζωή αυτή – αλλά ό,τι πραγματικά μας συμφέρει. Αρκεί να τον πλησιάζουμε με εμπιστοσύνη, να του ζητούμε με πίστη, και να δεχόμαστε ό,τι αυτός μας δώσει, λέγοντας το «να ‘ναι ευλογημένο». Αυτό που μου έδωσες είναι το καλύτερο για τη σωτηρία μου.

Στη συνέχεια θεράπευσε ο Κύριος τον παράλυτο, αργότερα δε, όταν τον είδε στο ιερό, του είπε: «Δες, έχεις γίνει καλά· από εδώ και πέρα μη αμαρτάνεις, για να μη πάθεις κάτι χειρότερο». «Από εδώ μαθαίνουμε», σημειώνει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, «ότι από αμαρτίες προερχόταν η αρρώστιά του». Και τίθεται τώρα το ερώτημα· όλα τα νοσήματα προέρχονται από αμαρτίες; «Όχι όλα», απαντά άλλος ερμηνευτής της Εκκλησίας, «αλλά τα περισσότερα». Μερικά οφείλονται σε δική μας ραθυμία ή απροσεξία. Άλλα, όπως στην περίπτωση του Ιώβ, επιτρέπει ο Θεός να έλθουν για να αναδειχθεί η αρετή του εναρέτου, για να λάβει μεγαλύτερα στεφάνια και να ωφεληθούν οι άλλοι.

Έτσι και εμείς, όταν αρρωστήσουμε, ας φροντίσουμε για την υγεία του σώματος, αλλά και της ψυχής μας με τη μετάνοια. Ας πάμε στο γιατρό, αλλά και στην ιερά Εξομολόγηση. Ας πάρουμε το φάρμακο, αλλά ας κάνουμε και το ειδικό για τις περιπτώσεις αυτές ιερό Ευχέλαιο.

Αλλά ας επανέλθουμε στην κολυμβήθρα Βηθεσδά. Οι άγιοι Πατέρες βλέπουν να υπάρχει ένας συσχετισμός μεταξύ της κολυμβήθρας αυτής και της Εκκλησίας, δηλαδή του αγίου Βαπτίσματος. Εκεί οι άνθρωποι έμπαιναν σωματικά άρρωστοι και έβγαιναν σωματικά υγιείς. Εδώ, στην κολυμβήθρα της Εκκλησίας, μπαίνουν οι άνθρωποι πνευματικά νεκροί και βγαίνουν πνευματικά ζωντανοί. Τα νερά της Βηθεσδά δεν ήταν ιαματικά αλλά θαυματουργικά, διότι δεν γίνονταν καλά όλοι, ούτε πάντα, αλλά μόνο εκείνος που έμπαινε πρώτος μετά την ταραχή του νερού από τον άγγελο. Και το νερό του Βαπτίσματος με τις ευχές της Εκκλησίας δέχεται τη χάρη του Θεού και με αυτή ο άνθρωπος, ο πνευματικά νεκρός, καθαρίζεται από το προπατορικό και τα προσωπικά του αμαρτήματα, γίνεται μέλος του Σώματος του Χριστού και αρχίζει να ζει μια νέα ζωή, την ζωή του Χριστού.

Βηθεσδά θα πει «οίκος ελέους». Και τέτοια είναι η Εκκλησία, οίκος ελέους του Θεού. Και αν εκεί το έλεος του Θεού εκδηλωνόταν μερικές φορές, εδώ υπάρχει συνέχεια. Και αν εκεί θεραπευόταν μόνο ο πρώτος, εδώ θεραπεύονται όλοι, αρκεί να το θέλουν. Πρέπει να το θέλουν, διότι η χάρη του Βαπτίσματος, δεν χάνεται μεν ποτέ, αλλά και δεν δρα μαγικά, δηλαδή χωρίς τη δική μας συγκατάθεση και συνεργασία. Χρειάζεται διαρκώς να ενεργοποιούμε τη χάρη, να ζούμε σύμφωνα με τη χάρη του Θεού που πήραμε, δηλαδή σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού. Και όταν με τις αμαρτίες μας λερώνουμε την ψυχή μας και με τα πάθη καταχωνιάζουμε τη χάρη του Βαπτίσματος, υπάρχει η δυνατότητα αποθεραπείας, η δυνατότητα αποκαταστάσεως της σχέσεώς μας με το Θεό με το δεύτερο βάπτισμα, το μυστήριο της μετανοίας και της ιεράς Εξομολογήσεως.

Όλα αυτά όμως γίνονται μόνο μέσα στο θεραπευτήριο της μίας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας, δηλαδή μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και εμείς που έχουμε την μέγιστη ευλογία να βρισκόμαστε μέσα σε αυτό το μοναδικό θεραπευτήριο, ας παραμένουμε και ας μη απομακρυνόμαστε από αυτό, είτε από αδιαφορία είτε παρασυρμένοι από κάποια αίρεση. Ας βρούμε τους απλανείς οδηγούς και διακριτικούς θεραπευτές και ας ακολουθούμε τις συμβουλές τους, τις εντολές του Χριστού. Και τέλος, ας παίρνουμε με όλα τα μυστήρια και τις αγιαστικές πράξεις, το αναντικατάστατο φάρμακο της χάρης του Αγίου Πνεύματος, με τη βέβαιη ελπίδα ότι ο Χριστός θα θεραπεύσει και τις δικές μας ψυχές και θα μας χαρίσει τη δική του ζωή, την αιώνια ζωή, για την οποία αυτός ο ίδιος μας έπλασε και την οποία βαθύτερα, από την κατασκευή μας, όλοι μας επιθυμούμε. Αμήν.

Αρχιμ. Λουκάς Τσιούτσικας

Κυριακή του Παραλύτου της Βηθεσδά

The post Κυριακή του Παραλύτου της Βηθεσδά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πλησίαζε το Πάσχα. Πλήθος κόσμου ανέβαινε στην Αγία Πόλη για την μεγάλη εορτή. Αυτοί που κατέβαιναν από τα βορειότερα μέρη της Παλαιστίνης έπρεπε να περάσουν από την Ιεριχώ για να ανέβουν κατόπιν στα Ιεροσόλυμα. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Χριστός με τους μαθητές του. Και όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ζητιάνοι, τυφλοί και ανάπηροι μαζεύονται  στα περάσματα και τους τόπους συγκεντρώσεως τού πλήθους, ζητώντας ελεημοσύνη. Ο Χριστός μας, που είχε γίνει πολύ γνωστός με τα τελευταία του κηρύγματα, πήγαινε για να σταυρωθεί. Θόρυβος πολύς έφθασε στα αυτιά του τυφλού, καθώς πλησίαζε προς το μέρος του το πλήθος που ακολουθούσε τον Κύριο.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησε όλο περιέργεια και ενδιαφέρον. «Περνά ο Ιησούς ο Ναζωραίος», του είπαν.

Ο τυφλός είχε ακούσει προηγουμένως και γνώριζε για τον Χριστό και πίστευε ότι είναι ο Μεσσίας και ότι μπορούσε να τον θεραπεύσει. Γι’ αυτό άρχισε να φωνάζει· «Ιησού υιέ Δαυΐδ, ελέησόν με». Και όταν οι προπορευόμενοι τον μάλωναν για να σωπάσει, εκείνος φώναζε ακόμα πιο δυνατά «υιέ Δαυΐδ, ελέησόν με». Ωσπου ο Κύριος ανταποκρινόμενος στην κραυγή του τον θεράπευσε· «ανάβλεψον, η πίστις σου σέσωκέ σε» και «παραχρήμα», και αμέσως, «ανέβλεψε» (Λκ 18:35-43).

Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης έλεγαν ότι όταν έλθει ο Μεσσίας, αυτός θα χαρίσει το φως στους τυφλούς· «εν τη ημέρα εκείνη οφθαλμοί τυφλών όψονται πάλιν. Τότε ανοιχθήσονται οφθαλμοί τυφλών». Επομένως η θεραπεία του τυφλού αυτού, όπως και άλλων, είναι ένα σημάδι που δείχνει, που κηρύσσει, ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας, είναι ο Χριστός, είναι ο σωτήρας του κόσμου. Αυτός που μπορεί να θεραπεύσει όχι μόνο τους σωματικά τυφλούς, δίνοντας το υλικό φως, αλλά και την πνευματική τύφλωση δίνοντας το φως το πνευματικό. Ποιο όμως είναι αυτό το πνευματικό φως;

Κατ’ αρχάς δεν είναι μια ιδέα, δεν είναι ένα σύμβολο, δεν είναι κάτι το φανταστικό. Είναι κάτι το πραγματικό αλλά άκτιστο, δηλαδή δεν είναι κτίσμα, όπως ο κόσμος που μας περιβάλλει, οι άνθρωποι, τα ζώα κλπ. Είναι κάτι θεϊκό. Είναι το φως που είδαν οι τρεις μαθητές κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, το εν είδει πυρίνων γλωσσών φως της Πεντηκοστής, το φως που είδε ο Απόστολος Παύλος καθώς πλησίαζε στη Δαμασκό, το φως που καταλάμπει τους αγίους και εικονογραφείται στις άγιες εικόνες τους ως φωτοστέφανο, και είναι το μόνο φως που μπορεί να αναπαύσει και να χαροποιήσει τον άνθρωπο, αυτό που ζητούμε στη θεία Λειτουργία και στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος, του αγίου Τριαδικού Θεού, είναι η Βασιλεία του Θεού.

Ακόμη το σημερινό ευαγγέλιο μας υποδεικνύει και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε και εμείς να αποκτήσουμε το φως αυτό.

Πρωτίστως ο τυφλός της σημερινής περικοπής, πίστευε ή μάλλον ήταν βέβαιος ότι ήταν τυφλός. Και εμείς, εάν δεν έχουμε φθάσει στο να έχουμε τη χάρη του Θεού ολοφάνερα, «εν πάση αισθήσει και ενεργεία» όπως λέει ο άγιος Μακάριος, πρέπει να έχουμε την πεποίθηση ότι είμαστε πνευματικά τυφλοί.

Δεύτερον, ο τυφλός ποθούσε να δει το φως, να αναβλέψει, να γιατρευτεί. Και δικός μας πόθος και καημός πρέπει να είναι η θεραπεία της ψυχής μας, ο φωτισμός της με το φως του Αγίου Πνεύματος και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως η απόκτηση της αδιάλειπτης νοεράς προσευχής.

Τρίτον, ο τυφλός πίστεψε ότι ο Χριστός μπορεί να τον θεραπεύσει. Πολλοί άνθρωποι ποθούν να φωτιστούν. Γι’ αυτό και καταφεύγουν σε φώτα κτιστά, ανθρώπινα ή δαιμονικά, όπως στην επιστήμη, σε απόκρυφες τέχνες, πνευματισμό, ανατολικές θρησκείες και τα παρόμοια. Εμείς πρέπει να πιστέψουμε ότι μόνο στον Χριστό και στην Εκκλησία, εκεί και μόνον εκεί μπορούμε να βρούμε και να πάρουμε το φως το αληθινό, το φως που σώζει.

Τέλος ο τυφλός όχι μόνον πίστεψε αλλά και κατέφυγε στον Χριστό. Του ζήτησε με κραυγή τη γιατρειά του, με την κραυγή «Ιησού υιέ Δαυΐδ, ελέησόν με». Και εμείς ας καταφεύγουμε στον μοναδικό Σωτήρα, γενικώς μεν με την μετάνοια, ειδικότερα δε με την γνωστή σύντομη και περιεκτική ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Η ευχή αυτή ας γίνει αναγκαιότερη από την αναπνοή μας. Ο τυφλός, όσο τον εμπόδιζαν, όσο τον προέτρεπαν να σωπάσει, τόσο εκείνος πιο πολύ φώναζε. Και εμείς, όσο περισσότερο οι περιστάσεις ή οι γύρω μας ή και ο ίδιος ο εαυτός μας, μας εμποδίζουν τη σχέση και κοινωνία μας με τον Χριστό, τόσο περισσότερο ας εντείνουμε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Αλλά να τη λέμε με ταπείνωση, δηλαδή με συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Και με εμπιστοσύνη, με την πίστη ότι ο Χριστός θα μας ελεήσει· «πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται»· και βέβαια με την παράλληλη φροντίδα να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.

Όταν δει ο Κύριος, μας λέει και πάλι ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, όταν δει την ψυχή να συμμαζώνει το κατά δύναμιν τον εαυτό της, ζητώντας πάντα τον Κύριο και προσδοκά νύχτα και μέρα και βοά προς αυτόν, καθώς μας έδωσε την εντολή να προσευχόμαστε αδιαλείπτως, πάντοτε, θα της δώσει το δίκαιό της, καθώς υποσχέθηκε, καθαρίζοντάς την από κάθε κακία, και άμωμη και άσπιλη νύμφη θα την παραστήσει στον εαυτό του.

Εάν πιστεύεις ότι αυτά είναι αληθινά, όπως και είναι, πρόσεχε στον εαυτό σου εάν βρήκε η ψυχή σου το φως που είναι ο Κύριος. Εάν δεν το έχεις, ζήτησε νύχτα και μέρα να το λάβεις. Όταν λοιπόν δεις τον ήλιο, ζήτησε τον αληθινό ήλιο, γιατί είσαι τυφλός. Όταν βλέπεις το φως κοίτα στην ψυχή σου αν βρήκες το αληθινό φως και αγαθό. Διότι υπάρχει εσωτερικός άνθρωπος και εσωτερικοί οφθαλμοί, τους οποίους τύφλωσε ο σατανάς,  και ήλθε ο Ιησούς αυτόν τον εσωτερικό άνθρωπο να τον κάνει υγιή. Σε αυτόν, καθώς και στον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα ανήκει η δόξα, στους αιώνες. Αμήν.

Αρχιμ. Λουκάς Τσιούτσικας

Χριστός, το αληθινό φως – Κυριακή ΙΔ’ Λουκά

The post Χριστός, το αληθινό φως – Κυριακή ΙΔ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όσο η πίστη αποτελεί βασικό στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, χωρίς το οποίο βήμα δεν μπορούμε να κάνουμε, άλλο τόσο η πίστη στο Χριστό είναι απαραίτητη προκειμένου να έχουμε σχέση, κοινωνία με αυτόν, να μπορούμε να δεχόμαστε και να αξιοποιούμε τη χάρη του, να αγιαζόμαστε και έτσι να σωθούμε. Γι’ αυτό και ο λόγος του Θεού δεν παύει κάθε τόσο να μας ομιλεί για το σημαντικότατο αυτό θέμα, το θέμα της πίστεως, όπως έγινε και με το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα.

Ο Κύριός μας, μετά τη θαυμαστή θεραπεία του δαιμονισμένου στη χώρα των Γαδαρηνών επέστρεψε στην Καπερναούμ, και καθώς πήγαινε προς το σπίτι του άρχοντος της συναγωγής Ιαείρου, για να θεραπεύσει την ετοιμοθάνατη κόρη του, κόσμος πολύς τον ακολουθούσε και τον περιέβαλε ασφυκτικά. Μέσα σ’ αυτό το πλήθος ήταν και μια γυναίκα που υπέφερε από αιμορραγία δώδεκα χρόνια. Είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία σε πολλούς γιατρούς χωρίς να δει κανένα όφελος, αλλά αντίθετα έγινε πολύ χειρότερα. Όταν άκουσε για το Χριστό, ήρθε κοντά του και μέσα από τον κόσμο, από πίσω, άγγιξε το ρούχο του. Και αυτό, διότι έλεγε μέσα της: «Και μόνο αν αγγίξω τα ρούχα του θα σωθώ». Αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία και αισθάνθηκε στο σώμα της ότι θεραπεύτηκε από την αρρώστια που την βασάνιζε.

Ο Χριστός μας κατάλαβε, ένοιωσε αμέσως τη δύναμη που βγήκε από αυτόν, στράφηκε στο πλήθος και είπε: «Ποιος άγγιξε τα ρούχα μου»; Του είπαν δε οι μαθητές του: «Βλέπεις τον κόσμο να σε συνθλίβει και ρωτάς ποιος σε άγγιξε»; Εκείνος όμως γυρνούσε να δει εκείνη που τον άγγιξε. Τότε η θεραπευμένη, με φόβο και τρόμο, ξέροντας αυτό που της συνέβη, ήλθε, έπεσε στα πόδια του και είπε όλη την αλήθεια. Και ο Κύριος της είπε: «Κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε. Έχε ειρήνη, και να είσαι υγιής, απαλλαγμένη από την αρρώστιά σου».

Κατόρθωσε λοιπόν η αιμορροούσα, που τόσο καιρό υπέφερε από τη μάστιγά της, να αξιοποιήσει την παντοδύναμη και θεραπευτική χάρη του Κυρίου και έτσι να θεραπευθεί. Και η μέθοδός της ήταν η πίστη. «Θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε».

Το παράδειγμά της, η μεθοδολογία της, αποτελεί υπόδειγμα και για μας. Διότι και εμείς έχουμε ανάγκη θεραπείας.

Ίσως έχουμε κάποια σωματική αρρώστια, ίσως όμως και αρκετοί από μας να είναι σωματικά υγιείς. Όμως όλοι μας, ως απόγονοι του Αδάμ, έχουμε την πνευματική και θανατηφόρα ασθένεια της αμαρτίας. Την αρρώστια αυτή που συνίσταται στην έλλειψη επικοινωνίας της ψυχής, του νου, της καρδιάς, με τη χάρη του Θεού και της οποίας το κύριο, αν όχι το μοναδικό σύμπτωμα, είναι η φιλαυτία, ο εγωισμός. Κέντρο της ζωής και της αγάπης του καθενός είναι ο εαυτός μας, και επιδίωξη συνεχής η δική μας ευχαρίστηση και η δική μας ικανοποίηση.

Και η θεραπεία σε τι συνίσταται; Στην αποκατάσταση της κοινωνίας του νου, της καρδιάς με τη χάρη του Θεού, η οποία και θα επιφέρει την καλή αλλοίωση, την απαλλαγή από τη φιλαυτία και την απόκτηση της αγάπης που θυσιάζεται για τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Αλλά για να γίνουν αυτά πρέπει να μιμηθούμε την πίστη της αιμορροούσης του σημερινού ευαγγελίου, και να ακολουθήσουμε τα βήματά της τα πνευματικά.

Και πρώτον, πίστευε, γνώριζε πολύ καλά, ότι ήταν άρρωστη και δεν θεωρούσε φυσιολογική την κατάστασή της.

Και εμείς πρέπει να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί. Φέρουμε μέσα μας, από τη γέννησή μας, τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος. Ακόμα και μετά το άγιο Βάπτισμα παραμένει η ροπή προς την αμαρτία, η οποία γίνεται μεγαλύτερη καθώς από απροσεξία και αμέλεια κάνουμε τις προσωπικές καθημερινές αμαρτίες, με τις οποίες λερώνεται η κατ’ εικόνα Θεού πλασμένη ύπαρξή μας και γεμίζουμε με πολλά και διάφορα πάθη, τα οποία εκδηλώνονται με τις διάφορες αμαρτωλές πράξεις που κάνουν κόλαση τη ζωή του καθενός, αλλά και της κοινωνίας γενικότερα.

Δεύτερον, πίστευε ότι ο Χριστός δεν ήταν όπως οι άλλοι γιατροί στους οποίους ξόδεψε την περιουσία της και έμεινε αθεράπευτη, αλλά αυτός μπορούσε να τη θεραπεύσει.

Και εμείς αυτή την πίστη πρέπει να έχουμε, ότι ο Χριστός είναι ο μόνος που μπορεί να θεραπεύσει και να σώσει την προσωπικότητα, την ύπαρξή μας. Είναι ματαιοπονία και χάσιμο πολύτιμου χρόνου το να πιστεύουμε ότι κάποιος άνθρωπος ή κάποια ανθρώπινα ή μάλλον δαιμονικά κατασκευάσματα μπορούν να μας σώσουν και να τρέχουμε σε αυτά. «Μη πεποίθατε επί υιούς ανθρώπων οις ουκ έστι σωτηρία». Τα διάφορα φιλοσοφικά, θρησκευτικά, πολιτικά-οικονομικά συστήματα, οι διάφοροι νόμοι, η επιστήμη ή η τεχνολογία, πιθανώς να περιορίζουν το κακό που υπάρχει στη ζωή των ανθρώπων, όμως δεν είναι ικανά να θεραπεύσουν ριζικά και να χαροποιήσουν μόνιμα την ανθρώπινη ψυχή. Μόνο ο Θεός, εν Χριστώ Ιησού, δηλαδή μέσα στην Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία, μπορεί με το Άγιο Πνεύμα, να χαρίσει στον άνθρωπο τη δική του ζωή, την αληθινή και αιώνια, για την οποία πλάστηκε ο άνθρωπος και η οποία είναι η μόνη που μπορεί βαθειά και τελεσίδικα να τον αναπαύσει.

Τρίτον, η πίστη της αιμορροούσης ήταν ζωντανή, δηλαδή έμπρακτη και δυνατή. Η πίστη χωρίς τα ανάλογα έργα είναι νεκρή. Της αιμορροούσης όμως η πίστη κινητοποίησε όλες της τις δυνάμεις και την έκανε να ξεπεράσει κάθε δισταγμό και φόβο, να ξεπεράσει το εμπόδιο του πλήθους που ασφυκτικά περιέβαλε τον Κύριο και να αγγίξει τα ρούχα του. Έτσι έγινε το θαύμα, και «έγνω τω σώματι ότι ίαται από της μάστιγος».

Η πίστη ως άνοιγμα της υπάρξεως στο Θεό και αποδοχή του λόγου και γενικότερα της χάριτός του, είναι κατά τον άγιο Μάξιμο Ομολογητή, το μέγα και πρώτο φάρμακο της σωτηρίας, ενώ χωρίς αυτή, κατά τον απόστολο Παύλο, είναι αδύνατο να ευαρεστήσουμε στο Θεό. Όσο και αν τον πλησιάζουμε και τον συνθλίβουμε, θα μείνουμε αμέτοχοι και άγευστοι της δωρεάς του.

Τέτοια ζωντανή και δυνατή πίστη είχαν όλοι οι Άγιοι, οι οποίοι «δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων… ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγενήθησαν ισχυροί εν πολέμω… έλαβον γυναίκες εξ αναστάσεως τους νεκρούς αυτών· άλλοι δε ετυμπανίσθησαν (βασανίστηκαν μέχρι θανάτου)… ελιθάσθησαν, επρίσθησαν (πριονίστηκαν), εν φόνω μαχαίρας απέθανον… υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι».

Αυτή η πίστη είναι δώρο του Θεού αλλά και καρπός του πόθου, της προσευχής και του αγώνος του ανθρώπου.

Αυτή είθε να αποκτήσουμε και εμείς και με αυτή να γίνουμε μέτοχοι χάριτος και ζωής αιωνίου, προς δόξαν του αγίου Τριαδικού Θεού. Αμήν.

Αρχιμ. Λουκάς Τσιούτσικας

Να μιμηθούμε την πίστη της αιμορροούσης – Κυριακή Ζ’ Λουκά

The post Να μιμηθούμε την πίστη της αιμορροούσης – Κυριακή Ζ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Κύριός μας είχε αρχίσει να φανερώνει στους μαθητές του πως πρέπει να πάει στα Ιεροσόλυμα και εκεί να πάθει, να θανατωθεί και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί. Τότε τον πήρε κατά μέρος ο Πέτρος και άρχισε να τον μαλώνει και να του λέει: «Θεός φυλάξει, Κύριε! Να μη σου συμβεί αυτό!» Και ο Ιησούς γύρισε και του είπε: «Φύγε από μπροστά μου, σατανά! Συ μου γίνεσαι εμπόδιο, γιατί δεν φρονείς εκείνα που φρονεί ο Θεός, αλλά αυτά που φρονούν οι άνθρωποι». Και πρόσθεσε στους μαθητές του: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί».

Ο Χριστός δηλαδή παρουσιάζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να έχει κάποιος, προκειμένου να τον ακολουθήσει, προκειμένου να είναι πραγματικός χριστιανός. Και το πρώτο είναι η θέληση. Και μάλιστα η ελεύθερη θέληση.

Όστις θέλει.

Ο Θεός έπλασε ελεύθερο τον άνθρωπο. Του έδωσε το αυτεξούσιο. Ως εκ τούτου ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να μένει κοντά στο Θεό ή να φεύγει μακριά του, να κάνει το καλό ή το κακό.

Δεν μπορεί να υπάρξει αρετή χωρίς την ελευθερία. Όταν κάνω το καλό διότι κάποιος άλλος με πιέζει να το κάνω, αυτό δεν είναι αρετή. Και ο Χριστός σέβεται απόλυτα τον άνθρωπο και την ελευθερία του. Δεν υποχρεώνει κανένα. Απλώς δείχνει το σωστό, το καλό, το κατά φύσιν, και προτρέπει τον άνθρωπο να το ακολουθήσει. Όμως απ’ εκεί και πέρα, την απόφαση θα την πάρει ο ίδιος ο άνθρωπος.

Βέβαια πολλές φορές φαίνεται, ο Θεός, με διάφορα δυσάρεστα, να μας πιέζει να τρέξουμε προς αυτόν. Όμως πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτές οι συμφορές είναι συνέπειες, γενικώς, της αμαρτίας του ανθρώπου, ο δε Θεός, απλώς επιτρέπει από αγάπη, ο άνθρωπος να υποστεί τις συνέπειες της αφροσύνης του, και έτσι να μάθει με το κακό εκείνα που δεν μπόρεσε να μάθει με το καλό, και τελικά να συνετιστεί να μετανοήσει και να σωθεί.

Γι’ αυτό ας σεβόμαστε και εμείς τους άλλους, ας ανεχόμαστε τις επιλογές τους κι ας μη θέλουμε να επιβάλλουμε οπωσδήποτε τις δικές μας, έστω και “σωτήριες”, αφήνοντας περισσότερο πεδίο δράσεως στον Θεό για να επέμβει όπως και όταν θέλει.

Στην περίπτωση όμως των μικρών παιδιών, στα οποία δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως ο νους και η κρίση τους, επιβάλλεται να ενεργήσουμε πιο ανελεύθερα. Όπως στην περίπτωση σοβαρής σωματικής αρρώστιας τη θεραπευτική επέμβαση τους την επιβάλλουμε, έτσι και πνευματικά, πρέπει να τους δοθεί ό,τι καλύτερο και σωτήριο έχει επιλέξει η πείρα των ενηλίκων, το οποίο μετά μπορούν να κρατήσουν ή να απορρίψουν.

* * *

Για να ακολουθήσει λοιπόν κανείς τον Χριστό χρειάζεται πρώτον να το θέλει. Μετά χρειάζεται το «απαρνησάσθω εαυτόν». Το να απαρνηθεί τον εαυτό του. Και τον κακό αλλά και τον καλό εαυτό του. Πρέπει πρώτα να αδειάσει κανείς από τα δικά του, ακόμα και τα καλά, για να μπορέσει να γεμίσει με τα του Χριστού. Τα ανθρώπινα, όσο καλά και αν φαίνονται, αποτελούν εμπόδιο στο να δεχθούμε τα του Θεού.

Πιο συγκεκριμένα πρέπει να αφήσουμε: Τις γνώμες και τις σοφίες μας. Δυστυχώς αυτά τα έχουμε περί πολλού και δεν τα αφήνουμε εύκολα. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι και η μεγαλύτερη ανθρώπινη σοφία μπρος στη σοφία του Θεού, είναι μωρία, πραγματική ανοησία. «Το μωρόν του Θεού (αυτό που μοιάζει με μωρία του Θεού) σοφώτερον των ανθρώπων εστί», και «η σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστί». Η ανθρώπινη σοφία μπορεί να μας οδηγήσει προς το Θεό. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την σοφία του Θεού, την αλήθεια του Χριστού, την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Κύριος, όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο, χαρακτήρισε τον Πέτρο σατανά, διότι προσπάθησε να παρεμποδίσει το έργο του, φρονώντας τα των ανθρώπων και όχι τα του Θεού. Γι’ αυτό, «ει τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν… μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός».

Ακόμη απάρνηση του εαυτού μας είναι το να αφήνουμε τις επιθυμίες και τα θελήματά μας, όχι μόνο τα αμαρτωλά αλλά και τα καλά. Αν ο Χριστός έλεγε «ου ποιώ το θέλημα το εμόν αλλά το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός», αν άφηνε το δικό του φυσικό και καθαρό ανθρώπινο θέλημα, εμείς πόσο περισσότερο θα πρέπει να αφήνουμε το δικό μας θέλημα, που από τη γέννησή μας ρέπει προς το κακό;

Αυταπάρνηση είναι και το να αφήνω τα δικαιώματά μου χάριν του άλλου. Την ξεκούραση και τον ύπνο που δικαιούμαι. Τις ανέσεις που εύκολα μπορώ να έχω και που οι άλλοι συνήθως απολαμβάνουν. Το να ντύνομαι ή να ομιλώ όπως μου αρέσει. Το να τρώγω και να πίνω ό,τι τραβά η όρεξή μου.

Αυταπάρνηση είναι να αφήνω το δίκαιό μου. Να σιωπώ όταν άδικα με κατηγορούν, να υπομένω όταν με συκοφαντούν, να υποχωρώ εν γνώσει μου, όταν ολοφάνερα με αδικούν.

Αυταπάρνηση είναι, αν χρειασθεί, να αφήσω οτιδήποτε έχω πολύτιμο, ακόμη και την ίδια τη ζωή μου, όπως οι άγιοι μάρτυρες, για χάρη του Χριστού.

* * *

Τέλος, η τρίτη προϋπόθεση για να ακολουθήσει κανείς τον Χριστό: «και αράτω τον σταυρόν αυτού». Και ας σηκώσει τον σταυρό του.

Ποιος είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώσουμε;

Κατ’ αρχάς αυτά που αναφέραμε προηγουμένως. Το να απαρνηθεί κανείς τον εαυτό του δεν είναι εύκολο πράγμα. Είναι ένας πραγματικός σταυρός.

Σταυρός είναι ακόμα τα βάσανα και οι θλίψεις της ζωής αυτής. Πολύς ο πόνος και μεγάλος ο σταυρός. Όμως γίνεται ελαφρότερος αν αναλογισθούμε, μάλλον μας γίνει πεποίθηση, ότι, οτιδήποτε επιτρέπει ο Θεός να έλθει στη ζωή μας, είναι οπωσδήποτε για το καλό μας, απαραίτητο για τη σωτηρία μας.

Κυρίως όμως σταυρός είναι η με τη θέλησή μας υπακοή στις εντολές του Χριστού. Σταυρός είναι ο αγώνας για την κάθαρση, την απαλλαγή από την τυραννία των παθών, τη μεταμόρφωση της ψυχής μας. Δεν υπάρχουν μέσα μας κακές δυνάμεις που πρέπει να αποβάλλουμε, αλλά διεστραμμένες δυνάμεις που πρέπει να μεταμορφωθούν.

Σταυρός ιδιαίτερα είναι η αγάπη. Η αγάπη από τη φύση της είναι υπέρβαση του εγώ, κένωση, θυσία. Ο Χριστός με τη σταύρωσή του έδειξε την ανυπέρβλητη αγάπη του και προς τον Θεό Πατέρα, αλλά και προς εμάς. Και εμείς σταυρωνόμαστε, πρέπει να σταυρωνόμαστε καθημερινά, για να δείξουμε την αγάπη μας στο Θεό και τους άλλους.

Ο Ορθόδοξος δεν αντιστέκεται κοσμικά στη δύναμη που ξεσπά επάνω του. Πολεμά με την αγάπη. Είναι άοπλος και οπλισμένος. Σταυρωμένος στο σταυρό της αγάπης, είναι ο πραγματικά ελεύθερος και διαθέτει τη μεγαλύτερη δύναμη.

* * *

Όλα αυτά, αυταπάρνηση, σταυρός, θυσία, πιθανώς να ακούονται “ωσεί λήρος” (ως φλυαρίες) στα αυτιά του ανθρώπου της εποχής μας – εποχής δικαιωμάτων και απολαύσεων – και να θεωρούνται τρέλα. Για μας όμως είναι η οδός του Θεού. “Η οδός του Θεού σταυρός καθημερινός εστιν”, κατά τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Είναι η υγιής τρέλα, η ανώτερη από τη σύνεση του κόσμου τούτου, με την οποία μακάρι όλοι μας να τρελαθούμε. Η νέκρωση η ζωοποιός, την οποία είθε πάντες να υποστούμε.

Διαφορετικά, όπως τονίζει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, εάν αγαπάς δόξα ανθρώπων και θέλεις να προσκυνείσαι και ζητάς ανάπαυση, ξέφυγες από τον δρόμο του Κυρίου. Διότι πρέπει να συσταυρωθείς μ’ αυτόν που σταυρώθηκε, να συνταφείς μ’ αυτόν που έπαθε, για να συνδοξαστείς έτσι μ’ αυτόν που δοξάστηκε… Διότι δεν είναι δυνατόν κανείς, χωρίς παθήματα και χωρίς να βαδίσει την τραχεία και στενή και τεθλιμμένη οδό να εισέλθει στην πόλη των αγίων και να αναπαυθεί και να συμβασιλεύσει με τον βασιλέα Χριστό, στον οποίο ταιριάζει κάθε δόξα στους απέραντους αιώνες. Αμήν.

 Αρχιμ. Λουκάς Τσιούτσικας

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

The post Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.