Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει Κόλαση. Είναι επιτυχία του Διαβόλου που τους έπεισε γι’ αυτό, και τούτο επειδή το πυρ της κολάσεως είναι ετοιμασμένο «τω διαβόλω και τοις Αγγέλοις αυτού» και όχι για τους ανθρώπους. Οι δαίμονες όμως προσπαθούν να σύρουν στο πυρ αυτό όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούν, παρουσιάζοντας την αμαρτία ελκυστική. Το αψευδές όμως στόμα του Χριστού μίλησε για διαχωρισμό αμνών από τα ερίφια, δικαίων από τους αμαρτωλούς. Με ποιο κριτήριο άραγε; Με κριτήριο την αγάπη. Ο άνθρωπος καλείται να βγει από την αυταρέσκεια του εγωκεντρισμού του και να κινηθεί προς τον Θεό και τον πλησίον με κίνητρο την αγάπη. Στο βαθμό που θα μοιάσει με τον Θεό, θα ενωθεί με τον Θεό. Στο βαθμό που θα αγαπήσει, θα θεωθεί.

Ο Θεός είναι τρία πρόσωπα σε αλληλοπεριχώρηση και κοινωνία τέλειας αγάπης. Γι’ αυτό είναι κοινωνικός και κινείται, βγαίνει από τον εαυτό του, δημιουργεί εμάς, μας προστατεύει, σαρκώνεται, διδάσκει, σταυρώνεται, είναι ανάμεσά μας. Έχει βάλει δε ανάμεσά μας τα αδέλφια του, τους «ελαχίστους». Στο βαθμό που αγαπάς τους ελαχίστους, αγαπάς το Χριστό. Εάν έχεις αρχίσει να βλέπεις τον Χριστό σε αυτούς, έχεις αρχίσει να αγαπάς. Η αγάπη προς τον αδελφό είναι κίνηση προς τα έξω. Εάν έχεις αρχίσει να μοιράζεσαι, να διαχέεσαι προς όλους από την αγάπη, αυτό δεν είναι θυσία αλλά είναι ο προορισμός σου, έχεις επιτύχει της επαγγελίας, αντιλαμβάνεσαι την ανθρωπότητα ως μία ολότητα, κάνεις πράξη την προσευχή του Κυρίου «ίνα εν ώσι…».

Ο κόσμος έχει ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους που αγαπούν όχι για να μην κολασθούν αλλά γιατί επιτυγχάνουν το «καθ’ ομοίωσιν», γίνονται άνθρωποι και όχι ανθρωπάκια, συμπεριφέρονται με την αρχοντιά των υιών και των θυγατέρων του Θεού, δεν είναι δούλοι ή μισθωτοί αλλά υιοί. Οι χριστιανοί που το πετυχαίνουν αυτό, βοηθούν το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του κόσμου, δεδομένου ότι «Θεού συνεργοί εσμέν».

Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας, η στιγμή που ο ιερεύς αναφωνεί «όσοι κατηχούμενοι προέλθετε» και οι κατηχούμενοι εξέρχονται από τον κυρίως ναό, συμβολίζει την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας. Το εκκλησίασμα διαχωρίζεται και η λειτουργία τότε συνεχίζεται μόνο για τους πιστούς και η κυριαρχία του λόγου του Θεού συμβολίζεται με την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως. Μόνο τα λόγια του Χριστού είναι το Πνεύμα του και από τα εκατομμύρια των βιβλίων που έχουν γραφεί μόνο το Ευαγγέλιο κρατά ο Κύριος στην εικόνα του τέμπλου, γιατί με βάση μόνο το Ευαγγέλιο, τον λόγο της αγάπης, θα γίνει η τελική κρίση.

Στον αρχιερατικό θρόνο, στην εικόνα του Κυρίου δεν υπάρχει καντήλι, που συμβολίζει το γεγονός ότι στην Κρίση δεν υπάρχει έλεος αλλά καθένας λαμβάνει κατά τα έργα του. Ο άνθρωπος, λοιπόν, κρατά το κλειδί της μετά θάνατον ζωής. Όπου είναι η καρδιά κάθε ανθρώπου εκεί και πορεύεται. Κατά τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ο καθένας μας θα πορευθεί από μόνος του προς ό,τι του αξίζει την ημέρα της Κρίσεως. Ο Θεός δεν τιμωρεί. Αυτοί που αποδέχονται την αγάπη του ζουν με τον Θεό. Ο Θεός είναι αγάπη και αυτοί που αρνούνται τον Θεό διαλέγουν να ζήσουν έτσι και ο Θεός, από σεβασμό στην ελευθερία του ανθρώπου, τον αφήνει να επιλέξει. Αλλά, και η επιλογή είναι πράξη αγάπης: «ο αγαπών με τηρεί τας εντολάς μου». Ο Θεός θα ήταν αντιφατικός εάν δεν σεβόταν το αυτεξούσιο του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έχει την ελευθερία να δεχθεί ή να απορρίψει τον Θεό. Η Κόλαση είναι ο σεβασμός του Θεού απέναντι στην ελευθερία του ανθρώπου.

Όπως λέγει ένας σύγχρονος γέροντας, να ευχηθούμε ούτε ένα πουλάκι να πάει στην Κόλαση. Να γίνουμε εμείς όργανα προσευχής και ικεσίας προς τον Θεό, για όλη την ανθρωπότητα. Να μην χαρίσουμε ούτε έναν στον διάβολο. Να θεωρήσουμε ότι έχουμε χρεωμένους όλους τους ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει τον Θεό. Ας γίνει η ζωή μας μία αποστολή σωτηρίας του εαυτού μας και κάθε άλλου ανθρώπου.

Από την άλλη μεριά ο άνθρωπος πρέπει να συγχωρεί. Η συγχώρηση όταν δίδεται, φέρνει την αγάπη και γιατρεύει την ψυχή αυτού που ζητά συγνώμη, αλλά κι αυτού που συγχωρεί. Εάν δεν συγχωρούμε τους άλλους, τότε αλλοιώνεται η ψυχή μας προς το χειρότερο και καθηλώνεται η πνευματική μας πρόοδος επειδή απορρίπτουμε τον Θεό που είναι αγάπη και χωριζόμαστε απ’ αυτόν. Στην κατάσταση αυτή δεν μπορούμε να σωθούμε, εφόσον δεν είμαστε ενωμένοι με τον Θεό. Συνεπώς, «ουδέ ο πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα ημών».

Όσο περισσότερο γνωρίζει κανείς τον Θεό, τόσο ευκολότερα μπορεί να συγχωρεί. Η παρεχόμενη συγχώρηση είναι βεβαίωση ότι ο άνθρωπος έχει «εμπειρία» του Θεού, γνωρίζει ποιανού Πατρός Υιός είναι (Λουκ. 9:55).

Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι υπάρχουν διαφορές και διενέξεις μεταξύ των αγγέλων. Γιατί άραγε υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων; Υπάρχουν, επειδή δεν έχουμε την πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένα σώμα και η κεφαλή είναι ο Χριστός. Ότι είμαστε «μέλη εκ μέλους» κατά τον Απόστολο Παύλο. Άρα, η διαμάχη ανάμεσα στα μέλη ενός σώματος είναι μία παρά φύσιν ενέργεια. Η κατά φύσιν ενέργεια είναι η αρμονική συνεργασία των μελών και η αμοιβαία πρόοδος. Ο σύνδεσμος της αγάπης μεταξύ των μελών είναι το κατά φύσιν ζητούμενο.

Το προπατορικό αμάρτημα αμαύρωσε την ανθρώπινη φύση αλλά δεν την κατέστρεψε. Ο άνθρωπος δεν μπορεί από μόνος του να ανέλθει στο καθεστώς της τελείας αγάπης και της θέωσης, μπορεί όμως εν Χριστώ. Εάν ο άνθρωπος μπορούσε από μόνος του να σωθεί δεν χρειαζόταν η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού. Μόνο εν Χριστώ ο ατελής άνθρωπος μπορεί να αγαπά ανιδιοτελώς τους πάντες και όχι μόνο αυτούς που τον αγαπούν. Μόνo εν Χριστώ η αίτηση συγνώμης και η παροχή συγχώρησης είναι δυνατή, όχι σαν νομική επανόρθωση ή φαρισαϊσμός, αλλά σαν θρίαμβος της αγάπης.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

«… τους αδελφούς μου, τους ελαχίστους…»

The post «… τους αδελφούς μου, τους ελαχίστους…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, όπως και η παραβολή των δέκα παρθένων, είναι κάτι που πρέπει να τρομάζει τους λεγόμενους ανθρώπους της Εκκλησίας. Εδώ η προσευχή ενός ανθρώπου που νηστεύει και κάνει δωρεές στην Εκκλησία δεν εισακούσθηκε, στην περίπτωση μάλιστα των δέκα παρθένων ο Χριστός τούς είπε: «δεν σας γνωρίζω». Είναι τραγικό να νομίζεις ότι είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας και ο Θεός να μην σε ακούει ή να μη σε γνωρίζει καν. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε ο Θεός να εισακούει τις προσευχές μας ή πώς μπορούμε να συστηθούμε στον Θεό; Η απάντηση είναι να διδαχθούμε από τον τελώνη.

Η προσευχή του Φαρισαίου περιέχει κατάκριση («ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί») και αμετροέπεια («νηστεύω δις του σαββάτου και αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι»). «Το στόμα λαλεί εκ του περισσεύματος της καρδίας» (Ματθ. 12:34). Δικαιώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, ενώ η Αγία Γραφή γράφει: «ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων» (Ψαλ. 142:2). Δεν αναφέρει τις πτώσεις του στον Θεό, ούτε όσα κάνει τα αποδίδει στην χάρη του Θεού.

Αντίθετα, ο τελώνης έχει συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, μετάνοια και συντριβή. Στέκει μακριά από το ιερό, δεν σηκώνει καν τα μάτια του στον ουρανό, κτυπά το στήθος του. Ψυχικά και σωματικά οδυνάται. Η μετάνοια και η ταπείνωσή του προδίδουν ότι έχει συναίσθηση της παρουσίας του Θεού, αισθάνεται ότι είναι ενώπιόν του. Εκεί οδηγεί η μετάνοια και η ταπείνωση τον άνθρωπο: στην αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Όταν ζεις μακρυά από τον Θεό δεν ενοχλείσαι από τις αμαρτίες σου, αυτοδικαιώνεσαι, βάζεις τον εαυτό σου στην θέση του Θεού και δημιουργείς εντολές, όμως αγνοείς τον Θεό και αυτός σε αγνοεί, δεν σε ξέρει. Πίσω από μια επίφαση ευσεβείας μπορεί να κρύβεται υποκρισία, εγωισμός, δαιμονική υπερηφάνεια. Ο μόνος τρόπος να προσεγγίσεις τον Θεό είναι η συντριβή επειδή τον αγνόησες («το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα» Ψαλ. 50:4), και αυτό είναι μια ομολογία αγάπης. Ομολογείς την θλίψη σου επειδή σε κάποιον που σε αγαπά τόσο και νοιάζεται για σένα, εσύ του ανταπέδωκες κακία, τον έθλιψες και τώρα που ήλθες σε συναίσθηση δεν έχεις μάτια να τον αντικρύσεις.

Η μετάνοια είναι επιστροφή στην αγάπη και δεν μπορεί να μη συνοδεύεται από δάκρυα. Η μετάνοια είναι ο θρίαμβος της αγάπης και τα δάκρυα είναι κατά τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο ο κλαυθμός του μωρού που επιστρέφει στο στήθος της μάνας του να θηλάσει. «Συγχώρεσέ με, Κύριε» είναι τα μόνα λόγια που επανενώνουν τον σύνδεσμο που έσπασε και αποκαθιστούν την αποδοχή της αγάπης, που πάντα εκπέμπει ο Θεός. «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;» Όσο περισσότερο η πληγωμένη από την μετάνοια ψυχή εξομολογείται στον Κύριο τόσο βαθαίνει η σχέση αγάπης μας μαζύ του.

Η μετάνοια είναι ένα δώρο του Θεού στις ψυχές που μπορούν να το αποδεχθούν, το πρώτο βήμα για την θέωση κατά τους Πατέρες, δηλαδή την επιστροφή στην αγάπη. Ο Θεός παραχωρεί ώστε η αληθινά μετανοούσα ψυχή να αισθάνεται την παρουσία του Θεού, να φλέγεται από θείο έρωτα, να ζει ουράνιες καταστάσεις. Γι’ αυτόν το λόγο οι Πατέρες ομιλούν για χαρμολύπη, για την μυστική πληροφορία που έχει η ψυχή του μετανοούντος ότι ο Θεός δέχθηκε την προσευχή του και τα δάκρυα της μετανοίας του έπλυναν τον ρύπο της αμαρτίας.

Ω, ευλογημένη μετάνοια και ω, ευλογημένη ταπείνωση που πηγάζει απ’ αυτήν. Ο Κύριός μας αυτό εκήρυξε: «Μετανοείτε…». Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής αυτό εκήρυξε: «Μετανοείτε…». Αν ο Χριστός περιπατούσε ανάμεσά μας στις μέρες μας αυτό θα εκήρυττε: «Μετανοείτε…». Δηλαδή: «Επιστρέψτε σε μένα, ανταποκριθείτε στην αγάπη μου, αγαπήστε με, μην αγαπάτε τον εαυτό σας μόνο».

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ»

The post «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η ταραχή είναι σημάδι της παρουσίας των δαιμονίων. Εγώ τα προσκάλεσα με την ανυπακοή μου, με την υπερηφάνειά μου, με την αυτονόμησή μου. Ιδού τρέχω πίσω στην αγκαλιά Σου, Κύριε. Δεν υπάρχει κόσμος έξω από Σένα. Η άλλη «πραγματικότητα» που πήγα να πλάσω δεν υπάρχει. «Συ ει Θεός μόνος». Βεβαίωσέ με εις τους λόγους σου. Μη εκκλίνεις την καρδία μου εις λόγους πονηρίας. «Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν» (Ψαλμ. 68:18-19).

Μην προσεγγίζεις τα πράγματα βασισμένος στις δικές σου δυνάμεις μόνο. Μην ελπίζεις «επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145:3). Κάνε προσευχή, επικαλέσου τον Θεό. Είναι μία πράξη ταπείνωσης. Όταν ζητάς σε κάτι βοήθεια, παραδέχεσαι ότι μόνος σου δεν μπορείς να το επιτύχεις. Είναι σαν να λες: «Κύριε, αν εσύ δεν το κάνεις τότε δεν γίνεται, εγώ δεν μπορώ». Αυτή η προσευχή έχει ταπείνωση και εισακούεται. Είναι δαιμονικό να πιστεύεις ότι μπορείς να τα ελέγξεις όλα. Στο βάθος αυτό είναι ανασφάλεια. Προσκάλεσε τον Χριστό στην ζωή σου. «Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν». Έλα και στήσε την σκηνή σου μέσα μου. Ο Θεός το έχει πει: Θέλω να «ενοικήσω εν υμίν και εμπεριπατήσω» (Β’ Κορ. 8:16). Και να πάρω την καρδία σου την λίθινη (πέτρινη) και να την κάνω σάρκινη (τρυφερή, να αισθάνεται) (Ιεζ. 11:19). Έτσι είναι ο Θεός: είναι ταπεινός, τρυφερός, αγαπά, νοιάζεται. Εσύ δεν μπορείς να σώσεις τον κόσμο. Ο Χριστός όμως μπορεί. Κανείς δεν μπορεί να σου πει «σ’ αγαπώ» όπως αυτός.

Συγχώρησέ με, Κύριε. Οδήγησε τα βήματά μου, επίτρεψέ μου να σε ακολουθήσω. Δος μου να σε αγαπήσω εξ όλης της ψυχής, εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της ισχύος και εξ όλης της διανοίας μου. Δώσε μου, Κύριε, πίστη, ελπίδα, ταπείνωση, μετάνοια και αγάπη. Βάλε στα μάτια μου δάκρυα να κατέβουν στα μάγουλά μου να πλύνουν την κακία μου. Κάνε να αισθανθούμε την παρουσία σου ανάμεσά μας. Βάλε μία σταγόνα της χάριτός σου στις καρδιές μας.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 32-34, 55).

Κάνε προσευχή, επικαλέσου τον Θεό

The post Κάνε προσευχή, επικαλέσου τον Θεό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εκείνοι που έχουν θέσει σκοπό της ζωής τους να υπηρετούν τον κάθε άνθρωπο και τον Θεό, έχουν θέσει θεμέλιο της εν Χριστώ προσωπικότητάς τους την αγία ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι το κατάλληλο έδαφος για να βλαστήσει ο λόγος του Θεού. Ο Θεός είναι ο πομπός που στέλνει σε όλους την αγάπη του. Οι δέκτες ποικίλουν. Άλλοι ανταποκρίνονται στην αγάπη του Θεού, άλλοι προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν για προσωπικό όφελος, άλλοι αδιαφορούν. Οι άνθρωποι προσανατολίζουν τις καρδιές τους ελεύθερα, με βάσει το αυτεξούσιο. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να βλαστήσει ο λόγος του Θεού σε μία καρδιά είναι η φιλαυτία, η αγάπη του εαυτού μας. Ο λόγος του Θεού είναι «ζων και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διϊκνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών» (Εβρ. 4:12). Όμως δεν έχει μεταμορφωτική δύναμη εάν το έδαφος δεν είναι κατάλληλο. Πρέπει, λοιπόν, να προετοιμάσει κανείς την ψυχή του για να βλαστήσει ο λόγος του Θεού και να εγγίσει ο άνθρωπος τον Θεό.

Ο σπόρος, λοιπόν, του σπορέως είναι ο λόγος του Θεού. Κάθε λόγος του Θεού έχει Πνεύμα, είναι ζωή. Ο Κύριος έλεγε «τα ρήματα α εγώ λαλώ υμίν απ’ εμαυτού ου λαλώ· ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα» (Ιω. 14:10). Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τον λόγο του, άρα ο λόγος του Θεού εμπερικλείει δύναμη. Πίσω από τις γραμμές του Ευαγγελίου υπάρχει Άγιο Πνεύμα που αποκαλύπτεται σε όσους είναι ικανοί να δεχθούν την αποκάλυψη. Όταν ο άνθρωπος προσανατολίσει την ψυχή του προς τον Θεό, τότε ο λόγος του Θεού ενεργεί βαθειά, εισέρχεται στο βάθος της ύπαρξής του και τον αλλοιώνει την καλή αλλοίωση. Ο Θεός τότε μιλά στο βάθος του εαυτού σου, στο κομμάτι εκείνο της ψυχής που δεν είναι αλλοτριωμένο από την αμαρτία και τα πάθη της ψυχής. Όταν ο λόγος του Θεού εισέλθει στον έσω άνθρωπο έχει θαυματουργική, μεταμορφωτική δύναμη. Ο λόγος του Θεού τότε συντελεί στην αναμόρφωση του ανθρώπου, τον εξαγνίζει, έχει θεοποιό ενέργεια, αναδημιουργεί τον άνθρωπο.

Υπάρχει, λοιπόν, κλιμάκωση στους ανθρώπους σχετικά με την αποδοχή του θείου λόγου στις καρδιές τους. Κλιμάκωση υπάρχει και στους αγγέλους, κατά τον άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, αναφορικά με την εισδοχή της χάριτος. Οι ανώτερες τάξεις δέχονται απ’ ευθείας την χάρη και βοηθούν στην διανομή στις κατώτερες. Παρόμοια συμβαίνει με τους ανθρώπους. Υπάρχει διαβάθμιση στην δεκτικότητα του θείου λόγου ο οποίος καρποφορεί αναλόγως. Κάθε ένας διαλέγει την θέση που θέλει στο ενιαίο ιεραρχικό σώμα Θεού και κτίσης. Η απόρριψη του Θεού είναι μια επιλογή που ο Θεός σέβεται και μετά θάνατον. Τότε όμως η χάρη του Θεού που ακτινοβολεί σε όλους, αντί να δροσίζει καίει. Όλοι θα μετέχουν του Θεού και μετά την κρίση. Για εκείνους που δεν δέχθηκαν την αγάπη του Θεού αυτή η επιλογή, που πλέον έχει παγιωθεί, θα τους βασανίζει.

Ο λόγος του Θεού, είτε είναι το ευαγγέλιο είτε ο λόγος ενός ανθρώπου που είναι ενωμένος με τον Θεό, είναι ζωή. Ένα κήρυγμα μπορεί να αλλάξει μία ζωή. Όταν ο λόγος εισέλθει στο βάθος της καρδιάς τότε διαλύει την αμαρτία. Ο άγιος Αυγουστίνος άλλαξε την ζωή του ριζικά με την ανάγνωση μερικών γραμμών του Ευαγγελίου. Ο Θεός φροντίζει με αγάπη να δοθεί σε κάθε ψυχή ευκαιρία για μετάνοια και αξιοποιεί, κατά τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, κάθε μικρή εκδήλωση του έσω ανθρώπου προκειμένου να τον σώσει. Έστω η στιγμιαία μεταστροφή μιας λίθινης καρδιάς σε σαρκίνη, εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, οδηγούν τον άνθρωπο σε ελπίδα σωτηρίας.

Ο ιεροκήρυκας, τέλος, για να κηρύξει πραγματικά τον λόγο του Θεού πρέπει να βιώνει τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Έχει γραφεί ότι «ο ανθρώπινος λόγος γίνεται θείος λόγος όταν ο κήρυξ έχει Λογοποιηθεί, Χριστοποιηθεί και δι’ αυτού ομιλεί ο Θεός». Ο Χριστοποιημένος κήρυκας δεν προσπαθεί να αποδείξει, ούτε αντιδικεί. Απλά διανέμει την εμπειρία του Θεού που έχει. Αυτό συμβαίνει με τον λόγο πολλών γερόντων, που διαπερνούν τις ψυχές ακριβώς επειδή έχουν εμπειρία θέωσης. Τότε ο λόγος τους μεταμορφώνει τις ψυχές των ακροατών, χαρίζει ζωή. Δεν περιγράφουν τα θεία, αλλά εκφράζουν την προσωπική εμπειρία τους από την θεοποιό ενέργεια του Θεού. Οι Άγιοι των τελευταίων ετών στην Ελλάδα στερούνταν εγκύκλιας μόρφωσης, μπορούσαν όμως να ομιλούν για τα θεία και να αλλοιώνουν τις ψυχές των ακροατών, επειδή ακριβώς είχαν πάθει τα θεία. Με αυτών τις ευχές να πορευθούμε κι εμείς.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

«Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού» – Κυριακή Δ’ Λουκά

The post «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού» – Κυριακή Δ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.