Εγώ δεν έχω τίποτε. Ένα πράγμα ξέρω· μετάνοια, εξομολόγηση, ζωή μέσα στην Εκκλησία.

Η θρησκεία μας είναι κάτι το μεγαλειώδες, θεραπεύει τα πάντα. Ν’ αγαπήσεις τον Χριστό και τότε όλα θα αλλάξουν μέσα σου και γύρω σου.

Στενοχωρούμαι και στενάζω, διότι δεν αγάπησα το Θεό, όσο πρέπει.

Το χάρισμα, παιδί μου, δεν είναι δικό μου είναι του Θεού. Λέω αυτό, που με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό που μου λέει ο Θεός και όχι αυτό, που λέει ο νους μου, η φαντασία μου, η γνώση μου, η δική μου δυνατότητα.

Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό.

Πριν την κοίμησή του δύο εβδομάδες είπε τηλεφωνικώς, από το κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, τα εξής στην ερώτηση μιας κυρίας, πότε θα επέστρεφε στην Αθήνα: «Άκουσε, κόρη μου, σας αγαπώ όλους, αλλά εδώ έχω υψηλότερα καθήκοντα. Είμαι πολύ αμαρτωλός και ήρθα εδώ να βρω το Θεό.

» Όταν φύγω θα είμαι πιο κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις».

«Ο ταπεινός», έλεγε, «δεν είναι μια προσωπικότητα διαλυμένη. Έχει συνείδηση της καταστάσεώς του, αλλά δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητάς του. Ξέρει την αμαρτωλότητά του, τη μικρότητά του και δέχεται τις παρατηρήσεις του πνευματικού του, των αδελφών του. Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται. Θλίβεται, αλλά δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται. Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας, εξωτερικά και στην αρχή, μοιάζει με τον ταπεινό. Αν, όμως, λίγο τον θίξεις ή και τον συμβουλεύσεις, τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται, χάνει κι αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει. Το ίδιο», έλεγε, «συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό σε σχέση με το μετανοούντα αμαρτωλό. Ο μελαγχολικός περιστρέφεται κι ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. Ο αμαρτωλός, που μετανοεί κι εξομολογείται, βγαίνει από τον εαυτό του. Αυτό το μεγάλο έχει η πίστη μας: τον εξομολόγο. Τον πνευματικό. Έτσι και το ‘πες στο Γέροντα κι έλαβες τη συγχώρεση, μη γυρνάς πίσω…»

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 97 (απόσπασμα).

Λόγοι του αγίου Πορφυρίου

The post Λόγοι του Αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να λιώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ’ ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ’ αυτό τον τρόπο θ’ αγιάσεις.

Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι αυτόν άσχημα.

Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ’ αγαπούν. Τούς εξηγώ τότε: «Όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς τον Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, και είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι εκείνοι σ’ αγαπούν. Κι αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

Επιτρέπεται να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;

Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο.

Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία.

Βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ’ αυτό τον τρόπο να διώξεις το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως και μόνο τότε θα φύγει το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξει το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες· αυτό είναι το φως, που θα διώξει το σκοτάδι.

Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια.

Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά.

Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα.

Ένας τρόπος υπάρχει, για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά· η αγιότητα. Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας.

Όταν βλέπεις τον διάβολο να πατά στο λαιμό το παιδί σου, εσύ, αντί να θυμώνεις στο παιδί σου, διότι παραστράτησε, να μιλάς στο Θεό γι’ αυτό…

Όσα θα έλεγες σ’ αυτό το παιδί σου, αφού έχει κάποιες αντιδράσεις, λόγω του χαρακτήρα του, να τα λες στο Θεό. Γονάτιζε στο Θεό και, δια της χάριτος του Θεού, τα λόγια σου θα μεταβιβάζονται στο παιδί σου.

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 96 (απόσπασμα).

Νουθεσίες του αγίου Πορφυρίου

The post Νουθεσίες του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εκεί πέρα γνώρισα και έναν τσομπάνο και με αγαπάει, του πήρα και ένα ραδιόφωνο ηλιακό, να του πάω. Είναι ένα ραδιόφωνο που δεν του αλλάζεις στήλη, το βγάζεις μία ώρα στον ήλιο και κρατάει δύο εβδομάδες, είναι στερεοφωνικό, έχει πολύ ωραία φωνή. Και τώρα θα του το πάω για να πηγαίνη ότι ώρα θέλω για ψάρια. Πιο κάτω έχει έναν ψαρότοπο και μου φέρνει ψάρια. Και τα χειρότερα ψάρια να μου φέρη μου αρέσουν. Κάτι χάνοι και κάτι άλλα παλιόψαρα που είναι εδώ στον κόσμο δεν τα τρώνε, αλλά εκεί πέρα είναι γλύκισμα. Έχω τρία χρόνια που πηγαίνω, εκεί είναι και ένα εξωκκλήσι και το επιτελείο μου κοιμάται έξω και εγώ κοιμάμαι μέσα στο εξωκκλήσι. Έχω βρει ένα τροχόσπιτο, είναι 2½ μέτρα μήκος, 2,20 φάρδος και 1,60 ύψος, είναι χαμηλό. Και ξέρεις τι ωραία είναι εκεί! είναι πάρα πολύ ωραία. Εδώ δεν ξέρω πότε θα φάω, πότε θα κοιμηθώ. Εκεί πέρα δεν έχουμε ούτε τηλέφωνο, είναι πάρα πολύ ωραία. Και κάθε Κυριακή έρχεται ένα αυτοκίνητο και μας πάει σε ένα χωριό όχι κοντινό, πιο μακριά, να μην μας μάθουνε, και πάμε και μεταλαμβάνουμε. Και έχω πιάσει φιλία με έναν τσομπάνο, που στην αρχή τον απέφευγα για να μην έρχεται και μας ενοχλεί. Είναι με την γυναίκα του που είναι 75 χρονών και βοσκάει γίδια, σαν να είναι 20 χρονών. Είναι πάρα πολύ υγιεινό το κλίμα εκεί.

Εγώ από μικρός είχα δύο Γέροντες και είχα δεθή από μικρός στην υπακοή και δεν είχα διαβάσει, δεν ήξερα και να διαβάζω, αλλά σιγά–σιγά έμαθα και διάβαζα μόνο τα βιβλία της Εκκλησίας, Μηναία, Παρακλητική, αλλά Πατέρες δεν είχα δει (διαβάσει). Βασίλειο, Γρηγόριο, Χρυσόστομο καθόλου δεν είχα διαβάσει. Και έτσι τώρα τόσον καημό που έχω, παράγγειλα στην Θεσσαλονίκη όλα τα βιβλία των Πατέρων και μου τα στείλανε, μου φτειάξανε και μια βιβλιοθήκη και τα έχω δίπλα μου, αλλά ποιος να διαβάση. Εδώ από τις πέντε η ώρα έρχεται κόσμος βέβαια όλη την ημέρα. Ενώ εκεί (έχω συγκεκριμένη) ώρα να φάω, να κοιμηθώ, πότε θα πιώ νερό, (έχω) ανάπαυση, ησυχία, χωρίς επισκέψεις. Και άμα με πιάση καμμιά φορά και η φλυαρία, έχω και τα παιδιά που μου λένε «Γέροντα, δεν πρέπει να μιλάης» και έτσι με βάζουνε στην θέση μου, παρ’ όλο που ό,τι να πούμε θα είναι καλό και ωραίο.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 209.

Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό

The post Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κάποτε επιστρέφαμε από ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Συνταξιδιώτης μας του λέει: «Γέροντα, οι άνθρωποι που είδαμε εκεί ως επί το πλείστον δεν ήταν όμορφοι· μήπως επειδή είναι αβάπτιστοι;». «Το βάπτισμα, παιδί μου, απάντησε, ωραιοποιεί τον άνθρωπο, διότι δέχεται άπλετα την Χάρη του Θεού… Και μάλιστα ο βαπτιζόμενος, εφ’ όσον με τον αγώνα του κρατήσει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα δεχθή και τους καρπούς Του, που είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια».

Μου ζήτησε να επαναλάβω τις 9 αυτές αρετές, αλλά δυσκολεύτηκα, και στενοχωρημένος μου είπε: «Δεν ξέρουμε, μωρέ, την θρησκεία μας, δεν διαβάζουμε την Αγία Γραφή και τους Πατέρες μας. Να προσεύχεστε και να μελετάτε. Η προσευχή και η μελέτη δεν πρέπει να γίνωνται μηχανικά, αλλά να γίνωνται αργά-αργά και να περνούν από τον νου και την καρδιά μας. Να διαβάζετε τους Ψαλμούς και τους Κανόνες των Αγίων, οι οποίοι γλυκαίνουν την ψυχή. Ο Θεός από εσένα ζητά λίγα πράγματα και μετά σου δίνεται… Γράφονται πολλά για την Προσευχή, κανείς όμως δεν μπορεί να πη τι είναι… Κανείς δεν μπορεί να περιγράψη σε άλλον το μέλι που εγεύθη σε κάποια χώρα που πήγε· πρέπει κι ο άλλος να το γευθή για να το καταλάβη».

Τόνιζε πως βοηθά πολύ η προσευχή που γίνεται για τους άλλους με αγάπη. «Είναι σπουδαίο πράγμα, μου είπε σε κάποια συνάντησή μας, να είσαι καθαρίστρια σε οίκο ανοχής… Είναι μεγάλη προσφορά… Με κατάλαβες, μωρέ;…».

– Όχι, Γέροντα.

– Να, μωρέ, να είσαι καθαρίστρια εκεί μέσα και να κάμης το καθήκον σου… Να σκουπίζης, να σφουγγαρίζης καλά και συγχρόνως να λέγης την ευχή… Να μην λέγης όμως τίποτε άλλο, να μην κάνης κατήχηση… Ε! τι να σου πω, τις έσωσες…

Μεγάλη ήταν η έγνοια του για την σωστή ανατροφή των παιδιών. Όταν συνόδευσα κάποτε ένα πολύτεκνο ζευγάρι μέχρι τον Άγιό μας, άκουσα να λέη: «Στα παιδιά σας να μην είστε καταπιεστικοί, γιατί τώρα μπορεί να πηγαίνουν στην Εκκλησία και να νηστεύουν, αλλά αργότερα δεν θα θέλουν ούτε να σας βλέπουν, διότι θα σας αισθάνωνται ως κακούς καταπιεστάς. Θέλετε να κάνετε τα παιδιά σας καλά, ενώ εσείς δεν είστε καλοί…».

Η αγάπη του μας συνόδευε όπου κι αν βρισκόμασταν. Κάποτε μου παρήγγειλε κάποιος ένα βιβλίο με αποκρυφιστικό περιεχόμενο. Πήγα λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο και το αγόρασα. Την επομένη, μόλις έφθασα στο Μοναστήρι, μου λένε ότι με ζητούσε ο Γέροντας. Μόλις έφθασα στο κελλάκι του, η πρώτη του κουβέντα μόλις με αντίκρυσε ήταν: «Τι σχέση έχεις εσύ με τις Ανατολικές θρησκείες;». «Καμμία», του λέγω. «Μα τότε, απάντησε, τι δουλειά είχες στα βιβλιοπωλεία τους;». Θυμήθηκα την παραγγελία που είχα, του εξήγησα σχετικά και η απάντησή του ήταν κατηγορηματική. «Να μην πηγαίνης ούτε στα βιβλιοπωλεία τους». Απάντηση που με ενθουσίασε, που με χαροποίησε, γιατί ένοιωθα ότι με παρακολουθούσε, ότι με φρόντιζε, είχε την έγνοια μου.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 73.

Η αγάπη του αγίου Πορφυρίου μας συνόδευε

The post Η αγάπη του αγίου Πορφυρίου μας συνόδευε appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.