Όταν ήμουν στα νειάτα μου κατηχητής – διηγείται ο Π. Χ. – είχα ένα κατηχητόπουλο που το έλεγαν Δημήτρη. Προερχόταν από χριστιανική οικογένεια και ήταν πολύ καλό παιδί και καλός χριστιανός. Τον αγαπούσα πολύ, αλλά είχε πολλές ανησυχίες πνευματικές.

Τα χρόνια πέρασαν, τέλειωσα το Πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα και έχασα τα ίχνη του. Κάποια μέρα γυρίζοντας από την δουλειά μου τον συνάντησα στο λεωφορείο. Χαρήκαμε και οι δύο πολύ. Τον ρώτησα με τι ασχολείται και μου είπε ότι σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο, στο 2ο ή 3ο έτος (δεν ενθυμούμαι καλά), και ότι ήταν οπαδός του γκουρού Μαχαράτσι και κάνει αυτοσυγκέντρωση και τα άλλα που κάνουν οπαδοί τέτοιων δοξασιών. Στενοχωρήθηκα πολύ και του πρότεινα να πάμε να συναντήσουμε τον γέροντα Πορφύριο (ήταν δεκαετία του ’80), αφού προηγουμένως του εξήγησα μερικά πράγματα γι’ αυτόν. Συμφώνησε, με τον όρο ότι κάποια στιγμή θα πήγαινα κι εγώ, έστω μια φορά, σε κάποια από τις συναντήσεις που έκαναν οι οπαδοί αυτού του γκουρού, κάπου στον Λυκαβηττό.

Στην συνέχεια, μετά από λίγες μέρες, επισκεφθήκαμε τον π. Πορφύριο, που τότε ζούσε στο Μοναστήρι του στο Μήλεσι Ωρωπού. Στην συνάντηση εκείνη, που παραβρέθηκα κι εγώ, ο π. Πορφύριος τον ρωτούσε διάφορα πράγματα για το τι κάνει, πώς προσεύχεται, πώς κάνει αυτοσυγκέντρωση, αν βλέπη “φώτα” κλπ. κι αυτός απαντούσε διάφορα. Του είπε ότι αυτά που κάνει δεν είναι καλά και ν’ απομακρυνθή από εκεί. Μάλιστα εκ των υστέρων ο π. Πορφύριος μου είπε ότι αν δεν απομακρυνθή από εκεί, κινδυνεύει να τρελλαθή. Επίσης μου είπε ότι σε κάποια από αυτά που τον ρωτούσε, δεν του έλεγε την αλήθεια.

Αργότερα ο Δημήτρης μου ζήτησε να πάω κι εγώ σε μια συγκέντρωσή τους, πράγμα που έγινε, αφού προηγουμένως πήρα ευλογία από τον π. Πορφύριο. Φθάνοντας στον Λυκαβηττό, σε μια αίθουσα που είχαν, συνάντησα πολύ κόσμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους, νέους, έγκυες γυναίκες κλπ. Αφού βγάλαμε τα παπούτσια μας, μπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα, στον ένα τοίχο της οποίας υπήρχαν δύο πολύ μεγάλες φωτογραφίες του γκουρού και μπροστά σε κάθε φωτογραφία έκαιγε μια μεγάλη λαμπάδα. Ανάμεσα στις δύο λαμπάδες υπήρχε ένα βάθρο και επάνω του ένα γραφείο. Όλοι οι άνθρωποι ήμασταν όρθιοι (δεν υπήρχαν καρέκλες). Εγώ στάθηκα πλάι σ’ έναν τοίχο και περίμενα να δω τι θα γίνη, ενώ μυστικά έλεγα την ευχή του Ιησού και παρακαλούσα τον γέροντα Πορφύριο για συμπαράσταση· ήξερα ότι και «βλέπει και ακούει».

Ανέβηκε κάποιος στο βάθρο και είπε μερικά λόγια για τον γκουρού και στην συνέχεια μας ανακοίνωσε ότι κάποιος (προϊστάμενος πιστεύω), μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία, όπου τον είχε συναντήσει και έφερνε τις “ευλογίες” και τα νέα του. Πράγματι σε λίγο μπήκε ένας κύριος γύρω στα σαράντα και είπε πρώτα να γονατίσουμε όλοι και να “προσευχηθούμε” στον γκουρού και μετά θα μας έλεγε τα νέα του. Όλοι στην αίθουσα γονάτισαν, εκτός από εμένα που στεκόμουν όρθιος λέγοντας μυστικώς την ευχή και παρακαλώντας τον γέροντα Πορφύριο.

Το γονάτισμα θα κράτησε 5 έως 10 λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων ο ομιλητής κατά καιρούς μου έριχνε κάποιες ματιές. Όταν σηκώθηκαν από το γονάτισμα όλοι, ο κύριος που με κοίταζε και που θα μας έλεγε τα νέα του γκουρού, κάτι είπε σε κάποιον διπλανό του κι έφυγε. Ο διπλανός του πήρε τον λόγο και είπε ότι ο κύριος τάδε (ο παρ’ ολίγον ομιλητής) ήταν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι στην Ιταλία και δεν θα μας μιλούσε απόψε, αλλά κάποια άλλη φορά. Έτσι έληξε και διαλύθηκε η συγκέντρωση. Ο Θεός δια των ευχών του αγίου Πορφυρίου είχε κάνει το θαύμα του και δεν επέτρεψε στον άνθρωπο αυτόν να πη (τουλάχιστον εκείνη την φορά) τις πλάνες του.

Στην συνέχεια απομακρυνθήκαμε ο Δημήτρης κι εγώ, ο ένας από τον άλλο, κι έχασα πάλι τα ίχνη του. Αργότερα έμαθα ότι και οι γονείς του Δημήτρη πήγαν και συμβουλεύτηκαν τον π. Πορφύριο για το παιδί τους, αλλά απ’ όσο γνωρίζω, δεν ακολούθησαν τις συμβουλές του ώστε να βοηθηθή το παιδί τους. Τελικά, μετά από μερικά χρόνια έμαθα ότι ο Δημήτρης είχε εγκαταλείψει τα πάντα (γκουρού, σπουδές, αναζητήσεις κλπ.) και νοσηλευόταν κάπου με ψυχοφάρμακα, έχοντας τρελλαθεί, όπως είχε προείπει ο άγιος Πορφύριος.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Α’. Μαρτυρίες.  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 121.

Άγιος Πορφύριος: Αν δεν φύγης από κει, θα τρελλαθής

The post Άγιος Πορφύριος: Αν δεν φύγης από κει, θα τρελλαθής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εγώ δεν έχω τίποτε. Ένα πράγμα ξέρω· μετάνοια, εξομολόγηση, ζωή μέσα στην Εκκλησία.

Η θρησκεία μας είναι κάτι το μεγαλειώδες, θεραπεύει τα πάντα. Ν’ αγαπήσεις τον Χριστό και τότε όλα θα αλλάξουν μέσα σου και γύρω σου.

Στενοχωρούμαι και στενάζω, διότι δεν αγάπησα το Θεό, όσο πρέπει.

Το χάρισμα, παιδί μου, δεν είναι δικό μου είναι του Θεού. Λέω αυτό, που με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό που μου λέει ο Θεός και όχι αυτό, που λέει ο νους μου, η φαντασία μου, η γνώση μου, η δική μου δυνατότητα.

Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό.

Πριν την κοίμησή του δύο εβδομάδες είπε τηλεφωνικώς, από το κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, τα εξής στην ερώτηση μιας κυρίας, πότε θα επέστρεφε στην Αθήνα: «Άκουσε, κόρη μου, σας αγαπώ όλους, αλλά εδώ έχω υψηλότερα καθήκοντα. Είμαι πολύ αμαρτωλός και ήρθα εδώ να βρω το Θεό.

» Όταν φύγω θα είμαι πιο κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις».

«Ο ταπεινός», έλεγε, «δεν είναι μια προσωπικότητα διαλυμένη. Έχει συνείδηση της καταστάσεώς του, αλλά δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητάς του. Ξέρει την αμαρτωλότητά του, τη μικρότητά του και δέχεται τις παρατηρήσεις του πνευματικού του, των αδελφών του. Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται. Θλίβεται, αλλά δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται. Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας, εξωτερικά και στην αρχή, μοιάζει με τον ταπεινό. Αν, όμως, λίγο τον θίξεις ή και τον συμβουλεύσεις, τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται, χάνει κι αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει. Το ίδιο», έλεγε, «συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό σε σχέση με το μετανοούντα αμαρτωλό. Ο μελαγχολικός περιστρέφεται κι ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. Ο αμαρτωλός, που μετανοεί κι εξομολογείται, βγαίνει από τον εαυτό του. Αυτό το μεγάλο έχει η πίστη μας: τον εξομολόγο. Τον πνευματικό. Έτσι και το ‘πες στο Γέροντα κι έλαβες τη συγχώρεση, μη γυρνάς πίσω…»

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 97 (απόσπασμα).

Λόγοι του αγίου Πορφυρίου

The post Λόγοι του Αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να λιώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ’ ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ’ αυτό τον τρόπο θ’ αγιάσεις.

Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι αυτόν άσχημα.

Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ’ αγαπούν. Τούς εξηγώ τότε: «Όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς τον Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, και είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι εκείνοι σ’ αγαπούν. Κι αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

Επιτρέπεται να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;

Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο.

Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία.

Βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ’ αυτό τον τρόπο να διώξεις το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως και μόνο τότε θα φύγει το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξει το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες· αυτό είναι το φως, που θα διώξει το σκοτάδι.

Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια.

Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά.

Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα.

Ένας τρόπος υπάρχει, για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά· η αγιότητα. Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας.

Όταν βλέπεις τον διάβολο να πατά στο λαιμό το παιδί σου, εσύ, αντί να θυμώνεις στο παιδί σου, διότι παραστράτησε, να μιλάς στο Θεό γι’ αυτό…

Όσα θα έλεγες σ’ αυτό το παιδί σου, αφού έχει κάποιες αντιδράσεις, λόγω του χαρακτήρα του, να τα λες στο Θεό. Γονάτιζε στο Θεό και, δια της χάριτος του Θεού, τα λόγια σου θα μεταβιβάζονται στο παιδί σου.

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 96 (απόσπασμα).

Νουθεσίες του αγίου Πορφυρίου

The post Νουθεσίες του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εκεί πέρα γνώρισα και έναν τσομπάνο και με αγαπάει, του πήρα και ένα ραδιόφωνο ηλιακό, να του πάω. Είναι ένα ραδιόφωνο που δεν του αλλάζεις στήλη, το βγάζεις μία ώρα στον ήλιο και κρατάει δύο εβδομάδες, είναι στερεοφωνικό, έχει πολύ ωραία φωνή. Και τώρα θα του το πάω για να πηγαίνη ότι ώρα θέλω για ψάρια. Πιο κάτω έχει έναν ψαρότοπο και μου φέρνει ψάρια. Και τα χειρότερα ψάρια να μου φέρη μου αρέσουν. Κάτι χάνοι και κάτι άλλα παλιόψαρα που είναι εδώ στον κόσμο δεν τα τρώνε, αλλά εκεί πέρα είναι γλύκισμα. Έχω τρία χρόνια που πηγαίνω, εκεί είναι και ένα εξωκκλήσι και το επιτελείο μου κοιμάται έξω και εγώ κοιμάμαι μέσα στο εξωκκλήσι. Έχω βρει ένα τροχόσπιτο, είναι 2½ μέτρα μήκος, 2,20 φάρδος και 1,60 ύψος, είναι χαμηλό. Και ξέρεις τι ωραία είναι εκεί! είναι πάρα πολύ ωραία. Εδώ δεν ξέρω πότε θα φάω, πότε θα κοιμηθώ. Εκεί πέρα δεν έχουμε ούτε τηλέφωνο, είναι πάρα πολύ ωραία. Και κάθε Κυριακή έρχεται ένα αυτοκίνητο και μας πάει σε ένα χωριό όχι κοντινό, πιο μακριά, να μην μας μάθουνε, και πάμε και μεταλαμβάνουμε. Και έχω πιάσει φιλία με έναν τσομπάνο, που στην αρχή τον απέφευγα για να μην έρχεται και μας ενοχλεί. Είναι με την γυναίκα του που είναι 75 χρονών και βοσκάει γίδια, σαν να είναι 20 χρονών. Είναι πάρα πολύ υγιεινό το κλίμα εκεί.

Εγώ από μικρός είχα δύο Γέροντες και είχα δεθή από μικρός στην υπακοή και δεν είχα διαβάσει, δεν ήξερα και να διαβάζω, αλλά σιγά–σιγά έμαθα και διάβαζα μόνο τα βιβλία της Εκκλησίας, Μηναία, Παρακλητική, αλλά Πατέρες δεν είχα δει (διαβάσει). Βασίλειο, Γρηγόριο, Χρυσόστομο καθόλου δεν είχα διαβάσει. Και έτσι τώρα τόσον καημό που έχω, παράγγειλα στην Θεσσαλονίκη όλα τα βιβλία των Πατέρων και μου τα στείλανε, μου φτειάξανε και μια βιβλιοθήκη και τα έχω δίπλα μου, αλλά ποιος να διαβάση. Εδώ από τις πέντε η ώρα έρχεται κόσμος βέβαια όλη την ημέρα. Ενώ εκεί (έχω συγκεκριμένη) ώρα να φάω, να κοιμηθώ, πότε θα πιώ νερό, (έχω) ανάπαυση, ησυχία, χωρίς επισκέψεις. Και άμα με πιάση καμμιά φορά και η φλυαρία, έχω και τα παιδιά που μου λένε «Γέροντα, δεν πρέπει να μιλάης» και έτσι με βάζουνε στην θέση μου, παρ’ όλο που ό,τι να πούμε θα είναι καλό και ωραίο.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 209.

Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό

The post Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.