» Κουβαλούσα, αλλά πήγαινα και στον ασύρματο και προσπαθούσα να πιάσω επαφή με το Αρχηγείο. Οπότε από τα πολλά έπιασα επαφή και έδωσα να καταλάβουν ότι βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση. Την άλλη μέρα, ενώ οι αντάρτες είχαν πλησιάσει πολύ κοντά, ώστε να ακούγωνται οι βρισιές τους, ήρθε η αεροπορία και τους διεσκόρπισε».

Το γεγονός αυτό ανέφερε αργότερα ο Γέροντας σαν παράδειγμα σε όσους ρωτούσαν: «Τι προσφέρουν οι μοναχοί στην έρημο και δεν βγαίνουν στον κόσμο να βοηθήσουν;». «Οι μοναχοί», απαντούσε, «είναι οι ασυρματιστές της Εκκλησίας. Όταν πιάσουν επαφή με τον Θεό δια της προσευχής, τότε έρχεται και βοηθά ο Θεός καλύτερα. Ένα ακόμη λιανοντούφεκο δεν έκανε τίποτε, ενώ, όταν ήρθε η αεροπορία, έκρινε την μάχη».

Διηγήθηκε ο Γέροντας ένα περιστατικό που συνέβη λίγο καιρό πριν απολυθή: «Γυρίζαμε από την Φλώρινα, αφού είχε τελειώσει ο πόλεμος. Στον δρόμο της επιστροφής άκουσα τον Λοχαγό να βρίζη τα θεία. Τον πλησίασα και του είπα: “Από αυτή την στιγμή αρνούμαι να εκτελέσω οποιαδήποτε διαταγή σας, διότι βρίζοντας τα θεία προσβάλατε και την πίστη μου και τον όρκο μου (Πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια)”. Ακούγοντας αυτά προσβλήθηκε και με απεκάλεσε αυθάδη. Όταν αργότερα μου είπε: “Σε διατάσσω”, απάντησα: “Σας το δήλωσα πριν από λίγο ότι στο εξής δεν θα εκτελώ διαταγές σας”. Ο Αξιωματικός τότε μου είπε: “Ας θεωρήσουμε το θέμα λήξαν”.

» Όταν φθάσαμε στο στρατόπεδο, πήγα χωρίς καθυστέρηση και ανέφερα όσα συνέβησαν στον Διοικητή. Εκείνος μου είπε ότι η άρνηση να εκτελώ διαταγή ανωτέρου συνεπάγεται στρατοδικείο. Ξαναδήλωσα ότι δεν πρόκειται να εκτελέσω διαταγές του Λοχαγού, διότι είναι επίορκος, επειδή βρίζει τον Θεό, στον οποίο και οι δυο ωρκιστήκαμε. Και είπα με αγανάκτηση: “Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις” (Πραξ. 5:29)».

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 71, 74.

Διηγήσεις από τη θητεία του αγίου Παϊσίου

The post Διηγήσεις από τη θητεία του αγίου Παϊσίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μετά από είκοσι μέρες, πηγαίνω στο Όρος στον π. Παΐσιο. Μόλις με βλέπει, μου λέει: «Πριν είκοσι μέρες εσένα σε είχα εδώ, αλλά μήπως και έφυγες από το Όρος;».

Τάχασα· κατάλαβα ότι πήρε το μήνυμα της προσευχής μου και ότι “έβλεπε” ότι ο νους μου και η καρδιά μου γυρίζει στο Όρος, αρκετά χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από την Αθωνιάδα Σχολή.

Σκέφτηκα ότι η σιωπή είναι η καλύτερη λύση σ’ αυτήν την περίπτωση. Είχε τόσο κόσμο εκεί, που έπρεπε να τους ακούση όλους. Πήρα την ευχή του και ξεκίνησα αμέσως να φύγω, χωρίς να του πω τίποτα.

– Θα φύγης; μου είπε.

– Τι να κάνω, Γέροντα; Έχω πάρει όλες τις απαντήσεις και εσείς έχετε τόσο κόσμο που πρέπει να στηρίξετε.

Έφυγα γεμάτος χαρά και αγαλλίαση. Στον δρόμο σκεφτόμουν ότι αν τώρα που ζη ακούει τις προσευχές μας σε τέτοιο σημείο, τι θα γίνη τότε που θα φύγη από τα γήινα;

Μια περίοδο, με βασάνιζαν έντονα σαρκικοί λογισμοί. Πηγαίνω στον Γέροντα Παΐσιο και του λέω ότι δεν δίνω αφορμές και ο πόλεμος δυναμώνει. «Α! μου λέει, εσύ θες να πας στον παράδεισο άνετα, να μην υποφέρης σε τίποτα. Θες να κάνουμε κάτι άλλο;»

– Τι, Γέροντα; του λέω.

– Θα προσευχηθώ και ο Θεός θα σου πάρη τους λογισμούς αυτούς που τους αντέχεις. Θα σου στείλη όμως άλλους πειρασμούς· θα τους αντέξης; Τι λες; με ρωτά.

– Όχι, Γέροντα, του λέω, ας μείνουμε σ’ αυτούς που μου στέλνει ο Θεός, αφού μπορώ με τις ευχές σας και τους αντέχω.

Πρώτη φορά, ο καλύτερός μου φίλος και συμφοιτητής μου στην Ακαδημία επισκέπτεται μαζί μου το Όρος, με σκοπό να συναντήση τον Γέροντα. Είχε μέσα του την επιθυμία, όπως μου έλεγε, αργότερα να μονάση, αλλά εκείνο που τον εμπόδιζε ήταν ότι θα αντιδράσουν οι γονείς του, επειδή ήταν μοναχογυιός.

Κάποια στιγμή ο Γέροντας του λέει αυστηρά:

– Γιατί ο γαμπρός σου βλασφημεί τον Χριστό μ’ αυτά που κάνει; να του πης να προσέξη, γιατί θα φάη χαστούκι δυνατό, να συνέλθη.

– Μα, Γέροντα, η αδελφή μου δεν είναι παντρεμένη, είναι φοιτήτρια, έχει γνωρίσει ένα παιδί τελευταία απ’ ό,τι μας είπε, εγώ όμως ακόμη δεν τον έχω γνωρίσει.

Πράγματι, όπως είπε ο Γέροντας, το παιδί που έγινε κατόπιν γαμπρός στο σπίτι τους, διώχθηκε από τον στρατό, δίκαια ή άδικα δεν γνωρίζω. Έφαγε το πνευματικό χαστούκι και έγινε ένας πολύ ένθερμος Χριστιανός. Παλιά, είχε ασχοληθεί και με μάγια και γι’ αυτό ίσως ο Γέροντας είπε για βρίσιμο του Χριστού.

Από το βιβλίο: Ο Όσιος Παΐσιος. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 137.

Ο όσιος Παΐσιος ακούει τις προσευχές

The post Ο όσιος Παΐσιος ακούει τις προσευχές appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν τον επισκέφτηκα, η κατάσταση της υγείας του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Πονούσε φοβερά, δεν μπορούσε να μετακινηθή ούτε πάνω στο κρεββάτι και το χρώμα του ήταν χαλκοκίτρινο. Έτυχε να είμαι παρούσα σε κάποια από τις ενημερώσεις των γιατρών στην μητέρα του. Έβαλε ο γιατρός την αξονική τομογραφία στο διαφανοσκόπιο και της είπε επί λέξει: «Λυπάμαι κυρία … αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε στην παρούσα φάση. Η κοιλιά του», και μας έδειξε την αξονική, «είναι κατειλημμένη στα 2/3 από υγρό. Ούτε άλλη χημειοθεραπεία, γιατί έχει χαμηλά λευκά, ούτε για ανακουφιστικούς λόγους στο χειρουργείο, γιατί η κατάσταση είναι κρίσιμη και μπορεί να καταλήξη».

Η μητέρα τα άκουγε καρτερικά. Θα έλεγα, χωρίς αντίδραση. Πρότεινα στην μητέρα για να βοηθηθή, να πάρη κάποιο ρούχο του παιδιού και να πάμε για προσκύνημα στον τάφο του π. Παϊσίου και στον άγιο Αρσένιο, στο Μοναστήρι της Σουρωτής.

Καθ’ οδόν με εξέπληξε η βαθειά πίστη της κυρίας αυτής στον Θεό. Μου είπε ότι δεν ήταν πιο άξια αυτή από μένα που έγινε μητέρα δύο παιδιών – ενώ εγώ δεν μπορούσα να αποκτήσω – και ότι τα παιδιά της, όσο και όλα τα αγαθά στην ζωή μας, είναι δωρεές του Κυρίου και τίποτα δικό μας. Όλα τα έβλεπε σαν δώρα Θεού. Εκείνος τα έδωσε και Εκείνος τα παίρνει.

Είχε ήδη χάσει το άλλο της παιδί σε ηλικία 14 ετών από ατύχημα με όπλο και αυτό το έβλεπε σαν ευλογία από τον Θεό. Θεωρούσε ότι το πήρε στην κατάλληλη στιγμή κοντά Του, γιατί έπασχε από νεανικό σακχαρώδη διαβήτη και, εάν μεγάλωνε και καταλάβαινε το πρόβλημά του, ίσως βαρυγκομούσε για τον Θεό και χανόταν η ψυχή του.

Για το παιδί της που πέθαινε στο Νοσοκομείο, μου είπε ότι δεν ήξερε γιατί το επέτρεψε ο Θεός. Ίσως για την απιστία και αδιαφορία του συζύγου της (εκείνος μιλούσε για τη φύση και μοίραζε φωτογραφίες από το δάσος της Δαδιάς σαν να μην συνέβαινε τίποτα). Ίσως γιατί το παιδί της καμάρωνε για την δύναμη και ευρωστία του. Και κατέληξε, «για οποιοδήποτε λόγο όμως και να το παραχώρησε, να γίνη το θέλημά Του. Στενοχωριέμαι βέβαια και πονάει η ψυχή μου που το βλέπω να υποφέρη και να πονάη».

Όταν φτάσαμε στο Μοναστήρι, έπεσε στην κυριολεξία πάνω στον τάφο του π. Παϊσίου και έκλαψε για αρκετή ώρα. Αφήσαμε κάποιο ρούχο του παιδιού στον τάφο και, αφού την άφησα να μιλήση με τις αδελφές, οι οποίες εντυπωσιάστηκαν από την εμπιστοσύνη της στον Θεό, της έδωσαν κάποιες ευλογίες.

Παρακολουθήσαμε την ακολουθία του Εσπερινού και φύγαμε. Φθάσαμε στο Νοσοκομείο γύρω στις 9 το βράδυ και ήμασταν και οι δύο πολύ χαρούμενες και γεμάτες στην ψυχή. Μου είπε ότι δεν θα ξεχάση εκείνο το απόγευμα, ένοιωσε μεγάλη παρηγοριά.

Την επομένη έφυγα με μετάθεση από την Θεσσαλονίκη και περίπου στις είκοσι ημέρες μου τηλεφώνησε η κυρία και μου είπε: «Μαρία, έγινε θαύμα, ο γιατρός μου είπε ότι ο Βαγγέλης δεν έχει τίποτε. Οι γιατροί δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Μου είπαν ότι πρόκειται για θαύμα. “Το ξέρω, τους απάντησα. Είναι θαύμα”».

Η βαθειά πίστη της στον Θεό της χάρισε τελικά τον γυιό της, ο οποίος με τις πρεσβείες του οσίου Παϊσίου ζει και εργάζεται στο Σουφλί χωρίς προβλήματα.

Από το βιβλίο: Ο Όσιος Παΐσιος. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 241.

Θεραπεία καρκινοπαθούς από τον όσιο Παΐσιο

The post Θεραπεία καρκινοπαθούς από τον όσιο Παΐσιο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι μέρες περνούσαν και έπρεπε να πάρω μια οριστική απόφαση πριν φύγω από τον Γέροντα. Σ’ αυτήν την κρίσιμη για την ζωή μου στιγμή, μίλησε ο Κύριος δια του ευλογημένου δούλου Του και μου γνώρισε το πανάγιό Του θέλημα για την πορεία της μετέπειτα ζωής μου.

Ήμασταν μέσα στην Εκκλησία, ο Γέροντας κι εγώ. Διάβαζα την τρίτη Ώρα. Εκείνος βρισκόταν στο Ιερό Βήμα. Έκαμε τρεις μετάνοιες στην Αγία Τράπεζα και, με φόβο Θεού, άνοιξε το Ιερό Ευαγγέλιο και ήταν στον ευαγγελιστή Μάρκο. Αρχίζοντας δε από την αριστερή σελίδα, πρόσεξε τις τέσσερις πρώτες συνεχόμενες περικοπές.

Ο Γέροντας στη συνέχεια, με κάλεσε στο άγιο Βήμα και, αφού μου είπε πώς είχε κάμει, μου εξήγησε ότι οι τρεις πρώτες ευαγγελικές περικοπές είναι από τον Χριστό, ενώ η τέταρτη από την Παναγία. Έπειτα, μου ερμήνευσε τις τέσσερις αυτές περικοπές σχετικά με την σημασία τους, για την δική μου ζωή:

Η πρώτη αναφέρεται στην θεραπεία του τυφλού της Βηθσαϊδά. Όπως γράφει ο ευαγγελιστής, ο Χριστός θεράπευσε τον τυφλό, και «απέστειλεν αυτόν εις τον οίκον αυτού λέγων· μηδέ εις την κώμην εισέλθης μηδέ είπης τινί εν τη κώμη». Ο λόγος αυτός του Χριστού, είπε ο Γέροντας, σημαίνει για σένα ότι να φύγης από την Αδελφότητα να πας στο σπίτι σου, χωρίς να μιλήσης σε κανένα για όσα σου λέγει ο Θεός.

Η δεύτερη περικοπή καταλήγει με τον λόγο του Κυρίου: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι». Ο λόγος αυτός, είπε ο Γέροντας, σημαίνει να ακολουθήσης την μοναχική ζωή.

Η τρίτη περικοπή αναφέρει τον λόγο του ευαγγελιστού Μάρκου, για τον μόλις προ ολίγου μεταμορφωθέντα Χριστό: «Ευθέως πας ο όχλος ιδόντες Αυτόν εξεθαμβήθησαν, και προστρέχοντες ησπάζοντο Αυτόν». Αυτό σημαίνει, είπε ο Γέροντας, να γίνης Ιερεύς, και οι άνθρωποι θα έρχωνται να σου φιλούν το χέρι.

Η τέταρτη περικοπή περιλαμβάνει τον λόγο του Κυρίου: «Ει τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος». Με τον λόγο αυτό του Χριστού, είπε ο Γέροντας, η Παναγία σου δείχνει τον τρόπο με τον οποίο θα τα πετύχης όλα αυτά: την ταπείνωση. Άλλωστε, συμπλήρωσε, με αυτήν την ταπείνωση έζησε η ίδια η Παναγία μας.

Ευχαρίστησα τον Γέροντα και πήγα στο κελλί μου να σημειώσω τις περικοπές. Έμεινα δε έκπληκτος, όταν είδα ότι ο μοναδικός σελιδοδείκτης που είχα στην Αγία Γραφή μου, μια εικονίτσα της Παναγίας, βρισκόταν στην θέση της τετάρτης περικοπής. Κατάλαβα ότι και αυτό ήταν από τον Θεό για να βεβαιωθώ περισσότερο.

Το απόγευμα, ο Γέροντας αποκαλύπτοντας το ύψος της ταπεινώσεώς του, μου είπε ότι ο Χριστός φώτισε εκείνον να μου πη κάτι για το πρόβλημά μου, διότι, όπως είπε, «εγώ είμαι τόσο αμαρτωλός, ώστε δεν επρόκειτο να υπερηφανευθώ, ενώ εσύ μπορούσες να υπερηφανευθής, επειδή είσαι μια αγνή ψυχούλα».

Την επομένη, ρώτησα τον Γέροντα αν πράγματι ερμηνεύονται έτσι τα λόγια του Χριστού και της Κυρίας Θεοτόκου για μένα.

Τότε εκείνος προσπάθησε να μου εξηγήση ότι όσα μου είπε, δεν ήταν δική του ερμηνεία. Ήταν κάτι “ξένο”, είπε. Και συνέχισε: «Δεν κάθησα να σκεφθώ καθόλου τις περικοπές. Ήταν “ξένο” σε μένα. Αμέσως μόλις άνοιξα το Ιερό Ευαγγέλιο, μου ήρθε: 1, 2, 3. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως είναι για σένα και μην αμφιβάλλης».

Εντυπωσιάσθηκα και αναπαύθηκα πλήρως με την θεοφώτιστη ενέργεια του αγίου Παϊσίου. Ακολούθησα την συμβουλή του, και η πορεία της ζωής μου επιβεβαίωσε επακριβώς τους λόγους του Αγίου.

Από το βιβλίο: Ο Όσιος Παΐσιος. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 127.

Θεοφώτιστη ενέργεια του αγίου Παϊσίου

The post Θεοφώτιστη ενέργεια του αγίου Παϊσίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.