Ένας άνθρωπος, το όνομά του Ιωάννης, ενικήθη και έγινε κλέπτης, έγινε και καπετάνιος εις εκατό παλληκάρια, μα είχε ευλάβειαν μεγάλην εις την Δέσποιναν την Θεοτόκον και κάθε αυγή και κάθε βράδυ έλεγε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, το «Άγγελος πρωτοστάτης».

Θέλοντας ο πανάγαθος Θεός να σώση τον καπετάνιο δια την ευλάβειαν οπού είχε εις την Θεοτόκον, έστειλεν έναν άγιον ασκητήν και επέρασεν από ένα βουνό. Εκάθουνταν τα παλληκάρια του και καθώς τον είδαν τον ασκητήν τον έπιασαν. Τους λέγει ο ασκητής: Σας παρακαλώ να με πάτε εις τον καπετάνιον σας και εκεί έχω να σας ειπώ ένα λόγον δια το καλόν σας.

Τον επήγανε τον ασκητήν και λέγει του καπετάνιου: Κράξε μου όλα τα παλληκάρια να έλθουν εδώ να σας ειπώ ένα λόγον. Τους έκραξεν ο καπετάνιος και ήλθανε. Λέγει ο ασκητής: Δεν έχεις άλλον; Λέγει: Έχω ακόμη ένα μάγειρα, μα εκείνος είναι κάτι αχρείος. Τότε λέγει του καπετάνιου: Κράξε τον να έλθη εδώ. Τον έκραξε. Και καθώς ήλθεν, δεν ημπορούσε ο μάγειρας να ιδή τον ασκητήν εις το πρόσωπον και εγύρισε το πρόσωπόν του εις το άλλο μέρος.

Τότε λέγει ο ασκητής εις τον μάγειρα: Εις το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού του εσταυρωμένου και Θεού σε προστάζω να με είπης ποίος είσαι και ποιός σε έστειλε και τι έκαμνες εδώ οπού κάθεσαι.

Απεκρίθη ο μάγειρας και λέγει: Εγώ είμαι ψεύστης και πάντοτε το ψεύδος λαλώ. Μα τώρα, επειδή και με έδεσες με το όνομα του Χριστού, δεν ημπορώ αλλέως να κάμω παρά να ειπώ την αλήθειαν. Εγώ είμαι λοιπόν ο Διάβολος και με έστειλεν ο Σατανάς, ο πατέρας μου, και ήλθα εδώ να δουλεύω, να στρώνω, να του ξεστρώνω, να του μαγειρεύω ετουνού του καπετάνιου και να τον φυλάγω να τον εύρω καμμίαν φοράν οπού να μη διαβάση τους χαιρετισμούς της Παναγίας να τον βάλω σύσσωμον εις την Κόλασιν. Και έχω τώρα δεκατεσσάρους χρόνους οπού τον φυλάγω και δεν ηύρηκα ποτέ καμμίαν ημέραν οπού να μη διαβάση το «Άγγελος πρωτοστάτης».

Τότε λέγει ο ασκητής: Σε προστάζω εις το όνομα της Αγίας Τριάδος να γίνης άφαντος απ’ εδώ και πλέον τους χριστιανούς να μη τους πειράξης. Ευθύς ο Διάβολος έγινε άφαντος ωσάν καπνός. Τότε εδίδαξεν ο ασκητής τους κλέπτας και άλλοι έγιναν καλόγεροι, άλλοι υπανδρεύθηκαν και έκαμαν καλά και εσώθηκαν.

Δια τούτο, παιδιά μου, σας συμβουλεύω να μάθετε όλοι σας το «Άγγελος πρωτοστάτης», άνδρες και γυναίκες, παιδιά και κορίτσια να το λέγετε εις την προσευχήν σας. Και αν θέλετε, πάρετε ένα «Αμαρτωλών Σωτηρία» οπού έχει εβδομήντα θαύματα της Θεοτόκου, από τα οποία σας είπα το ένα από αυτά δια να καταλάβετε.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016 

Η ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο

The post Η ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτός είναι, ο Διάβολος, οπού εμβαίνει και μέσα εις σε ζωντανόν άνθρωπον και σεληνιάζεται και δαιμονίζεται. Μα ας είναι δοξασμένος ο Θεός οπού μας εχάρισε τρία άρματα και μετ’ εκείνα να τον πολεμούμεν. Ανίσως είναι εδώ κανένας από λόγου σας οπού δαιμονίζεται και θέλει να μάθη τα ιατρικά του, εύκολον είναι: εξομολόγησιν, νηστείαν και προσευχήν. Όσον εξομολογάται ο άνθρωπος, νηστεύει και προσεύχεται συχνάκις, τόσον κατακαίεται και φεύγει ο Διάβολος.

Ωσάν εξέπεσε το πρώτον τάγμα από την αγγελικήν δόξαν και έγιναν δαίμονες, τα άλλα εννέα τάγματα εταπεινώθησαν και έπεσαν και επροσκύνησα την παναγίαν Τριάδα και εστάθησαν εις τον τόπο τους να χαίρωνται πάντοτε.

Πρέπει και εμείς, αδελφοί μου, να στοχαστούμεν τι κακόν πράγμα είναι η υπερηφάνεια και τι καλόν πράγμα είναι η ταπείνωσις, πως η υπερηφάνεια εγκρέμισε τον Διάβολον από την αγγελικήν δόξαν και έχει να καίεται πάντοτε εις την Κόλασιν και πως η ταπείνωσις εβάσταξε τους αγγέλους εις τον ουρανόν να χαίρωνται πάντοτε εκείνην την δόξαν της Αγίας Τριάδος.

Πρέπει ακόμα να στοχασθούμεν πως ο πανάγαθος Θεός μισεί τον υπερήφανον και αγαπά τον ταπεινόν. Και όχι μόνον ο Θεός, αλλά και ημείς οι άνθρωποι όταν ιδούμε κανένα ταπεινόν, τον βλέπομεν ωσάν άγγελον, μας φαίνεται να ανοίξωμε την καρδιά μας να τον βάλωμεν μέσα. Και όταν ιδούμεν κανένα υπερήφανον, τον βλέπομεν ωσάν τον Διάβολον, γυρίζομεν το πρόσωπό μας από το άλλο μέρος να μην τον βλέπωμεν.

Ας φεύγωμεν λοιπόν, αδελφοί μου, την υπερηφάνειαν, διατί είναι πρώτη θυγατέρα του Διαβόλου, είναι στράτα οπού μας πηγαίνει εις την Κόλασιν και να έχωμεν την ταπείνωσιν, ωσάν οπού είναι αγγελική, είναι στράτα οπού μας πηγαίνει εις τον Παράδεισον. Και βλέπομεν φανερά· όταν ιδούμεν καμμίαν γυναίκα και είναι ταπεινή, είναι άσχημη, έχει ξεσχισμένα φορέματα ή λερωμένα, είναι κουλή, κουτσή, μα είναι σκεπασμένη με την εντροπήν, μας φαίνεται ωσάν άγγελος. Ομοίως πάλιν βλέπομεν μίαν γυναίκα και έχει πολύτιμα φορέματα και στολίδια, λάμπει ωσάν τον ήλιον, μα είναι υπερήφανη, αδιάντροπη, ξέσκεπη, φαίνονται τα μαλλιά της, τα στήθη της, μας φαίνεται ωσάν κάλπικο άσπρο, μας φαίνεται ωσάν ο διάβολος, γυρίζομεν το πρόσωπόν μας από το άλλο μέρος να μη την βλέπωμεν. Εμένα έτσι με φαίνεται, χριστιανοί μου, η ευγένειά σας δεν ηξεύρω πως σας φαίνεται.

Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου, την ταπείνωσιν αγαπάτε ή την υπερηφάνειαν; Όποιος αγαπά την ταπείνωσιν ας σηκωθή επάνω να μου το ειπή να τον ευχηθώ.

– Εγώ, Άγιε του Θεού, αγαπώ την ταπείνωσιν.

– Εσύ οπού λέγεις πως αγαπάς την ταπείνωσιν γδύσου και απέρασε όλους τούς ανθρώπους ολόγυρα. Δεν το κάμνεις; Εντρέπεσαι; Κάμε άλλο, κόψε το μισό σου μουστάκι και έβγα εις το παζάρι. Μήτε και αυτό δεν το κάμνεις; Το εντρέπεσαι; Δεν το λέγω δια εσένα μόνονε αλλά δια να ακούσουν και οι άλλοι. Μην λέγεις πως είσαι ταπεινός, μέσα είναι το γουρουνόπουλο της υπερηφανείας. Με βλέπεις και εμέ με τούτα τα γένεια; Όλο υπερηφάνεια είναι γεμάτα και ο Θεός να μας τηνέ ξερριζώση από την καρδίαν μας. Ο χριστιανός χρειάζεται δύο πτέρυγες δια να πετάξη, να πηγαίνη εις τον Παράδεισον, με την αγάπην και με την ταπείνωσιν.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016, απόσπασμα από την Α’ διδαχή.

Η αγγελική ταπείνωση

The post Η αγγελική ταπείνωση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν βλέπομεν φανερά την ανάστασιν; Όταν κοιμώμεσθεν δεν είμεσθεν ωσάν αποθαμένοι; Ο ύπνος τι είναι; Μικρός θάνατος. Και ο θάνατος τι είναι; Μεγάλος ύπνος. Και καθώς το σιτάρι οπού πίπτει εις την γην ανίσως και δεν βρέχη να σαπηθή να γίνη ωσάν χυλός δεν φυτρώνει, έτσι και ημείς οπού αποθνήσκομεν και θαπτόμεθα εις την γην.

Ανίσως και δεν εθάπτετο πρώτον εις τον τάφον ο Χριστός μας, δεν μας επότιζε την ζωήν την αιώνιον και την ανάστασιν. Δεν βλέπετε φανερά τα χόρτα, πώς τα ανασταίνει ο Θεός από την γην κάθε ημέραν; Γνώσιν δεν έχομεν, χριστιανοί μου, να στοχαζώμασθε τα πάντα, ειδέ όλα μας τα εχάρισεν ο Θεός.

Όθεν δια το παρόν, αδελφοί μου, σας παρακαλώ να ειπήτε και δια τους απεθαμένους τρεις φορές: Ο Θεός συγχωρήσοι και ελεήσοι αυτούς.

Επήγεν ο Κύριος εις την κόλασιν και έβγαλε τον Αδάμ και την Εύαν και το γένος τους, αναστήθηκε την τρίτην ημέραν, εφάνη ένδεκα φορές εις τους αγίους Αποστόλους, έγινε χαρά εις τον ουρανόν, χαρά εις την γην, χαρά εις όλον τον κόσμον, φαρμάκι και σπαθί δίστομον εις την καρδίαν των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου.

Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να χαιρώμεσθεν και να ευφραινώμεσθεν πάντοτε, μα περισσότερον την Κυριακήν οπού είναι η Ανάστασις του Χριστού μας. Διατί Κυριακήν ημέραν έγινε ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, Κυριακήν ημέραν έγινε η Γέννησις και η Ανάστασις του Χριστού μας, Κυριακήν ημέραν μέλλει να αναστήση ο Κύριος όλον τον κόσμον.

Πρέπει και ημείς να εργαζώμεθα τες έξι ημέρες δια ετούτα τα μάταια, τα γήινα και ψεύτικα πράγματα και την Κυριακήν να σχολάζωμεν, να πηγαίνωμεν εις την Εκκλησίαν και να στοχαζώμεσθεν τες αμαρτίες μας, τον θάνατον, την Κόλασιν, τον Παράδεισον, να στοχαζώμεσθεν την ψυχήν μας, οπού είναι τιμιωτέρα από όλον τον κόσμον και όχι να πολυτρώγωμεν και να πολυπίνωμεν, να κάνωμεν αμαρτίες, ούτε να εργαζώμεσθεν και να πραγματευώμεσθεν και να κάνωμεν λισιβερίσια την Κυριακήν.

Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου, την φυλάγετε την Κυριακήν σας; Αν είστενε χριστιανοί, να την φυλάγετε.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016, σελ. 310.

Ανάστασις, χαρά εις όλον τον κόσμον

The post Ανάστασις, χαρά εις όλον τον κόσμον appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ήθελα, αδελφοί μου, και αγαπούσα να είχα τον καιρόν να σας εξομολογούσα όλους και άνδρας και γυναίκας να μου ελέγετε τα παράπονά σας, μα βλέπω το πολύ πλήθος και δεν ημπορώ. Μοναχά σας λέγω και σας φανερώνω τέσσερα μυστήρια, τα αναγκαιότερα της πίστεώς μας:

Το πρώτον είναι να αγαπάτε τους εχθρούς σας και να τους συγχωράτε με όλην σας την καρδίαν εις ό,τι και αν σας έφταιξαν, δια να σας συγχωρήση και εσάς ο Θεός εις τα όσα του φταίετε.

Το δεύτερον είναι να εξετάζετε να ευρίσκετε πνευματικόν καλόν και να του ειπήτε ο καθένας έτσι: «Εγώ, πνευματικέ μου, έχω να κολασθώ διατί δεν αγαπώ τον Θεόν και τον αδελφόν μου καθώς πρέπει. Εγώ είμαι αχάριστος εις τον Θεόν μου δια τα τόσα και τόσα καλά οπού μου εχάρισε. Μου έδωσε τα ομμάτια να βλέπω τα άπειρά του ποιήματα και να τον δοξάζω, να βλέπω τον ήλιον και να θαυμάζω και να λέω: εάν ο ήλιος είναι τόσον λαμπρός, αμή εκείνος οπού τον έκαμε, πόσον να είναι λαμπρότερος; Αχ, Θεέ μου, αξίωσόν με να σε απολαύσω. Εγώ δεν κάνω έτσι, αλλά βλέπω το ξένον πράγμα τού αδελφού μου δια να το κλέψω. Φθονώ πως αυτόν τον έκαμε ο Θεός πλούσιον και εμένα πτωχόν και βαρυκαρδίζω και δια τούτο θέλω να κολασθώ. Περιεργάζομαι όλα τα κακά και τες ξένες γυναίκες. Ακόμη μου έδωσε ο Θεός τα αυτιά δια να ακούω το άγιον Ευαγγέλιον και τα ιερά βιβλία και εγώ ακούω χορούς και τραγούδια, λαλούμενα και φλυαρίες. Μου έδωσε το στόμα να διαβάζω, να προσεύχωμαι, να κοινωνώ τα Άχραντα Μυστήρια, να ομολογώ τας αμαρτίας μου και να κατηγορώ πάντα του λόγου μου, μα εγώ βλασφημώ, κατακρένω αρχιερείς, πνευματικούς, ιερείς, λαϊκούς, άνδρας και γυναίκας, λέγω ψέματα, κάνω όρκους, ασχημολογώ, υβρίζω, προδίδω, τρώγω ωσάν το ζώον, πίνω κρασί και μεθώ και γίνομαι ωσάν το γουρούνι. Μου έδωσε τα χέρια δια να εργάζωμαι, να τρέφωμαι με το έργον μου και να τρέφω και άλλους και να κάνω και άλλες εργασίες θεάρεστες, και εγώ σκοτώνω, αρπάζω, κλέπτω, αδικώ, μετρώ και ζυγιάζω ξύκι, παίζω χαρτιά και ζω με τα αίματα των αδελφών μου. Μου έδωσε τα ποδάρια να περηπατώ τον καλόν και χριστιανικόν δρόμον, μα εγώ τρέχω τυφλός και ακολουθώ τες στραβόγραβες και διαβολικές στράτες. Λοιπόν αλλοίμονο εις εμένα, με αυτά όλα έχω βέβαια να κολασθώ». Και να φυλαχθής, να μην του κρύψης καμμίαν αμαρτίαν, και την παραμικρήν αλλά να τες ειπής όλες χωρίς εντροπήν, διατί ανίσως και κρύψης μίαν, όλες ασυγχώρητες μένουν.

Το τρίτον είναι όταν σε ελέγξη ο πνευματικός και σου ειπή: Διατί να τα κάμης όλα αυτά; Τότε εσύ να μη ρίξης την αφορμήν εις άλλον, τάχα πως σε επαρακίνησεν, ούτε να προφασιστής πως σε εσκέλισεν ο διάβολος, αλλά να κατηγορήσης του λόγου σου και να ειπής το κακόν σου το κεφάλι εις όλα σου έφταιξε.

Το τέταρτον είναι ό,τι και να σου ειπή ο πνευματικός και ό,τι να σε νουθετήση, να τα βάλης μέσα εις τον νουν σου και επάνω εις το κεφάλι σου και ό,τι θέλει να σε κανονίση να τα δεχθής μετά πάσης χαράς και να υποσχεθής να τα κάμης και να αποφασίσης πλέον με στερεάν γνώμην οπού καλύτερα να αποθάνης, παρά να ματαπέσης και να ματακάμης τα όμοια αμαρτήματα.

Αυτά, χριστιανοί μου, είναι τα αναγκαιότερα μυστήρια της πίστεώς μας. Μάλιστα ύστερα από την καθαράν Εξομολόγησιν να συχνοκοινωνάτε τα Άχραντα Μυστήρια, διατί ο θάνατος έρχεται ωσάν ο κλέπτης και δεν ηξεύρομεν ως αύριον τι έχομεν να πάθωμεν, ημπορεί να μας έλθη έξαφνα και να μας εύρη ανέτοιμους και τι γενόμαστε;

Ο ανεξομολόγητος άνθρωπος είναι όμοιος με έναν αβάπτιστον και είναι αδύνατον να σωθή. Και ανίσως ένας οπού απέθανεν ει μεν και επρόφτασεν και εξωμολογήθη και ας δεν εκοινώνησε, είναι ελπίδα εις αυτόν. Ειδέ και δεν εξωμολογήθη, ας κοινωνήση όσες φορές θέλει, τίποτες δεν ωφελείται, μάλιστα βλάπτεται, επειδή και κοινωνεί ανάξια και αλλοίμονον εις αυτόν. Πρώτον πρέπει να γίνεται η Εξομολόγησις, έπειτα η Αγία Κοινωνία. Πρώτον να πλύνωμεν και να καθαρίζωμεν το αγγείον και ύστερα να βάλωμεν το πολυτίμητον πράγμα μέσα.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016  

Τα τέσσερα μυστήρια της πίστεώς μας

The post Τα τέσσερα μυστήρια της πίστεώς μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.