Ο άνθρωπος του Χριστού κινείται στην οδό της θείας τελειότητας, νικώντας διαμέσου των ευαγγελικών αρετών το κακό και την αμαρτία μέσα του και μέσα στον κόσμο που τον περιβάλλει. Πορεύεται πάντοτε από το ενα καλό στο άλλο, από το μικρότερο προς το μεγαλύτερο, από το μεγαλύτερο προς το μέγιστο. Ακόμη, ποτέ δεν σταματά, δεν βραδυπορεί, διότι κάθε σταμάτημα σημαίνει πνευματική παράλυση, νέκρωση, θάνατο. Με κάθε καθαρή σκέψη, με κάθε άγιο αίσθημα, με κάθε αγαθή επιθυμία και καλό λόγο, αυτός οδεύει προς την ανάσταση, προς την αθανασία, προς την αιώνια ζωή.

Νικώντας την αμαρτία και τον θάνατο ο άνθρωπος του Χριστού διέρχεται σε αυτή τη ζωή τρία κύρια στάδια χριστιανικής «εξέλιξης»: την εν Χριστώ γέννηση, την εν Χριστώ μεταμόρφωση, την εν Χριστώ ανάσταση. Ο τελικός σκοπός του αγώνα του είναι να αναστηθεί μαζί με τον Χριστό. Αυτό όμως σημαίνει τη νίκη του θανάτου. Ιδού, εσυ νίκησες ήδη τον θάνατο, αν πίστεψες ολόψυχα στην ανάσταση του Θεανθρώπου, διότι Αυτός είπε: «Ο πιστεύων εις εμέ εχει ζωήν αιώνιον», «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιω. 6:47, 5:24).

Αμέσως μόλις πιστέψει και μόνο όταν πιστέψει στον αναστάντα Θεάνθρωπο αρχίζει ο άνθρωπος να γίνεται άνθρωπος, διότι ελευθερώνεται απο την αμαρτία και τον θάνατο και αποκτά την αίσθηση της αθανασίας. Η αμαρτία είναι αρρώστια, η οποία αμβλύνει, αφήνει υπανάπτυκτη, παραλύει μέσα στον άνθρωπο την αίσθηση της αθανασίας, ώστε ο άνθρωπος να μη φθάνει μέχρι τον Θεό τον ζώντα και αληθινό ούτε με τη σκέψη ούτε με την αίσθηση. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ανάπηρος, ημιάνθρωπος, υπάνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος νίκησε την αμαρτία και τον θάνατο με την ανάσταση, για να εγείρει τον άνθρωπο στην αθανασία και την αιώνια ζωή, να ζωοποιήσει μέσα του την υπανάπτυκτη και νεκρωθείσα αίσθηση της αθανασίας και να την ανακαινίσει, ώστε να αισθανθεί ο άνθρωπος τον Θεό και την αιώνια ζωή ως το νόημα της ανθρώπινης ζωής και επάνω στη γη και στον ουρανό.

Στην πραγματικότητα η Εκκλησία του Θεανθρώπου δεν είναι άλλο παρά το θείο εργαστήριο, μέσα στο οποίο ακατάπαυστα ανανεώνεται, ενδυναμώνεται και αναζωογονείται η ανθρώπινη αίσθηση και συνείδηση της προσωπικής αθανασίας και του απείρου. Η προσευχή δεν καθιστά άπειρη την ψυχή, όταν την ενώνει με τον Θεό; Η αγάπη δεν απαθανατίζει την ψυχή, όταν την ανυψώνει ως τον Θεό; Η ευσπλαγχνία, η καλοσύνη, η ταπείνωση, η δικαιοσύνη, δεν απαθανατίζουν άραγε τον άνθρωπο, μεταφέροντας το είναι του στη βασιλεία της αλήθειας του Χριστού; Είναι απολύτως βέβαιο ότι με την κάθε ευαγγελική αλήθεια ο άνθρωπος νικά μέσα του λίγο από τον θάνατο, εωσότου τον νικήσει οριστικά και εξασφαλίσει στον εαυτό του την αθανασία και την αιώνια ζωή.

Στην θεανθρώπινη πρόοδο ο άνθρωπος οδεύει ακατάπαυστα δια του Χριστού ως δια της οδού του Θεού, δηλαδή δια της θείας Αληθείας, στην ζωή την αιώνια και αθάνατη. Όλα όμως αυτά τα χάρισε ο Θεάνθρωπος Χριστός στο ανθρώπινο γένος με την ανάστασή Του. Όλη η αλήθεια όλων των κόσμων, όλο το νόημα όλων των κτισμάτων, όλη η χαρά όλων των όντων δόθηκαν στο ανθρώπινο γένος με την ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού. Γι’ αυτό η ανάσταση του Χριστού είναι το πιο αποφασιστικό γεγονός στην ιστορία του κόσμου· από αυτήν πηγάζει η αιώνια και θεία αξία όχι μόνο του κάθε ανθρώπου ως μεμονωμένου προσώπου, αλλά και όλων των ανθρώπων μαζί.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 144-6 (με γλωσσική απλοποίηση)

Θεανθρώπινη πρόοδος

The post Θεανθρώπινη πρόοδος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το αντιλαμβάνεσθε ότι μιλώ για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία ως θεανθρώπινη κοινωνία. Ποια είναι η ουσία της; Ο Θεάνθρωπος Χριστός. Γι’ αυτό καθετί που είναι ορθόδοξο έχει θεανθρώπινο χαρακτήρα: και η συνείδηση και η αίσθηση και η θέληση και η σκέψη και η ζωή και η κοινωνία. Ο Θεός είναι παντού πρώτος, ενώ ο άνθρωπος δεύτερος· ο Θεός οδηγεί, ο άνθρωπος χειραγωγείται· ο Θεός εργάζεται, ο άνθρωπος συνεργάζεται. Εδώ δεν πρόκειται για έναν υπερφυσικό, αφηρημένο, φανταστικό Θεό, αλλά για Θεό της πιο άμεσης ιστορικής πραγματικότητας, για Θεό που έγινε άνθρωπος, έζησε μέσα στις κατηγορίες της δικής μας ανθρώπινης ζωής και φανερώθηκε παντού με χειροπιαστό και οφθαλμοφανή τρόπο ως απολύτως αναμάρτητος, απολύτως άγιος, απολύτως αληθινός. Γι’ αυτό και η κοινωνία την οποία οργάνωσε είναι τόσο αληθινή και τόσο πραγματική.

Και πράγματι, η Εκκλησία ως κοινωνία δεν είναι κάτι άλλο παρά θαυμαστός θεανθρώπινος οργανισμός, στον οποίο με τη συνεργασία της θείας χάρης και της ελεύθερης ανθρώπινης εργασίας ενώνεται και θεανθρωποποιείται το παν, εκτός από την αμαρτία. Σ’ αυτόν τον θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας κάθε πιστός είναι σαν ζωντανό κύτταρο, το οποίο αποβαίνει συστατικό μέρος του και ζει από τη ζωηφόρο θεανθρώπινη δύναμή του.

Ιδού οι βασικές αρχές της ορθόδοξης φιλοσοφίας της κοινωνίας: η Εκκλησία ως η μόνη αληθινή κοινωνία είναι πρωτίστως θεανθρώπινος οργανισμός και έπειτα θεανθρώπινη οργάνωση. Από αυτό έπεται λογικά και το θεανθρώπινο έργο της μέσα στον κόσμο: καθετί που είναι του Θεανθρώπου πρέπει να ενσαρκωθεί στον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Πρέπει δηλαδή να ενσαρκωθεί η αγάπη του Χριστού, η οποία ενοποιεί τα πάντα, η δικαιοσύνη του Χριστού, η αγαθοσύνη του Χριστού, η σοφία του Χριστού, η ταπείνωση του Χριστού, και γενικά όλες οι αρετές του Χριστού. Διότι διαμέσου αυτών ο Χριστός ενοικεί στον άνθρωπο και ενσαρκώνεται σε αυτόν.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ζει δια του Χριστού, σκέπτεται δια του Χριστού, αισθάνεται εν τω Χριστώ, εργάζεται δια του Χριστού, κοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους σε όλα τα επίπεδα της ζωής εν τω Χριστώ. Από πού σε αυτόν η δύναμη αυτή; Από τον ίδιο τον Χριστό. Κατά τον λόγο του αγίου Αποστόλου: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλ. 4:13).

Ο άνθρωπος της ορθόδοξης πίστης, ζώντας στον θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας, ζει πάντοτε σε κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις» (Εφ. 3:18), οι οποίοι τον βοηθούν με μυστικό τρόπο στην πραγμάτωση των ευαγγελικών εντολών. Ως εκ τούτου, το ορθόδοξο μέλος της Εκκλησίας έχει ζώσα αίσθηση, ότι η ζωή του είναι η αυτή με τη ζωή όλων των άλλων ανθρώπων και ότι έχει μία πίστη με τους Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Αγίους όλων των αιώνων. Έχει ακόμη τη ζώσα αίσθηση ότι όλοι αυτοί ζουν αιώνια, και επιπλέον ότι και εκείνον και αυτούς τους διαπερνά μία και η αυτή θεανθρώπινη δύναμη, μία και η αυτή θεανθρώπινη ζωη, μία και η αυτή θεανθρώπινη αλήθεια.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 172-3 (με γλωσσική απλοποίηση)

Θεανθρώπινη κοινωνία

The post Θεανθρώπινη κοινωνία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν ο άνθρωπος με ευαγγελική σοβαρότητα σκέπτεται το μυστήριο της ζωής του και του κόσμου, έρχεται κατ’ ανάγκην στο συμπέρασμα, ότι ανάγκη των αναγκών είναι το να απαρνηθεί όλες τις ανάγκες και να ακολουθήσει και να ενωθεί με Αυτόν με την άσκηση των ευαγγελικών αρετών και αγώνων. Αν τυχόν δεν το κάνει αυτό, ο άνθρωπος παραμένει πνευματικά άκαρπος, χωρίς νόημα, χωρίς ζωή· η ψυχή του ξεραίνεται, διασκορπίζεται, αποσυντίθεται και βαθμιαία πεθαίνει, εωσότου πεθάνει οριστικά ολόκληρος, χωρίς υπόλειμμα. Διότι το θείο στόμα του Χριστού είπε: «Καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ’ εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς, εάν μη εν εμοί μείνητε. Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. Εάν μή τις μείνη εν εμοί, εβλήθη έξω ως το κλήμα και εξηράνθη, και συνάγουσιν αυτά και εις το πυρ βάλλουσι και καίεται» (Ιω. 15:4-6).

Μόνο με την πνευματική οργανική ενότητα με τον Θεάνθρωπο Χριστό μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τη ζωή του στην αιώνια ζωή και το είναι του στο αιώνιο είναι. Ο άνθρωπος της θεανθρώπινης κουλτούρας και του πολιτισμού δεν είναι ποτέ μόνος, όταν σκέπτεται με τον Χριστό και δια του Χριστού, όταν εργάζεται με τον Χριστό και δια του Χριστού, όταν αισθάνεται με τον Χριστό και δια του Χριστού. Με μία λέξη, αυτός ακατάπαυστα ζει εν Χριστώ τω Θεώ και δια του Χριστού. Διότι τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό; Στην αρχή ημιάνθρωπος, στο τέλος μη άνθρωπος. Μόνο στον Θεάνθρωπο βρίσκει ο άνθρωπος το πλήρωμα και την τελείωση τού είναι του, βρίσκει το πρωτότυπό του, το άπειρο και ατελεύτητό του, την αθανασία και την αιωνιότητά του, την απόλυτη αξία του. Μόνο ο Κύριος Ιησούς μεταξύ των ανθρώπων και των όντων ανακήρυξε την ψυχή του ανθρώπου ως τον ύψιστο θησαυρό σε όλους τους κόσμους. «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώση άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού»; (Ματθ. 16:26).

Όλοι οι ήλιοι και τα άστρα δεν αξίζουν όσο μια ψυχή. Αν καταναλώσει ο άνθρωπος την ψυχή του στο κακό και τις αμαρτίες, δεν θα μπορέσει να δώσει αντάλλαγμα γι’ αυτήν, έστω και αν γίνει κυρίαρχος όλων των ηλιακών συστημάτων. Μένει λοιπόν για τον άνθρωπο μία και μόνη διέξοδος, άλλη δεν υπάρχει. Ιδού αυτή: Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι η μόνη ασφάλεια της ψυχής του ανθρώπου, η μόνη βεβαίωση της αθανασίας και της αιωνιότητας. Η ψυχή δεν ασφαλίζεται με τα πράγματα, αλλ’ αιχμαλωτίζεται απ’ αυτά. Ο Θεάνθρωπος ελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία των πραγμάτων. Τον άνθρωπο του Χριστού δεν εξουσιάζουν τα πράγματα, αλλ’ αντιθέτως αυτός έχει εξουσία επάνω σ’ αυτά. Επειδή στο τιμολόγιο του Χριστού η ψυχή του ανθρώπου έχει ασυγκρίτως μεγαλύτερη αξία από όλα τα όντα και τα πράγματα, γι’ αυτό ο ορθόδοξος άνθρωπος με όλη τη μέριμνά του, με όλη την προσοχή του αφιερώνεται στην ψυχή του. Διότι ο ορθόδοξος πολιτισμός είναι πρωτίστως και κατ’ εξοχήν πολιτισμός της ψυχής.

Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μόνο δια του Θεού και εν τω Θεώ· αυτό είναι η θεμελιώδης αρχή του θεανθρώπινου πολιτισμού. Χωρίς τον Θεό ο άνθρωπος δεν είναι παρά εβδομήντα κιλά αιμόφυρτης ύλης. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό, αν όχι τάφος δίπλα σε τάφο;

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 159-161 (αποσπάσματα, με γλωσσική απλοποίηση)

Ο Θεάνθρωπος ελευθερώνει τον άνθρωπο

The post Ο Θεάνθρωπος ελευθερώνει τον άνθρωπο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μετά την θεραπεία του ο Μοτοβίλωφ έγινε πολύ τακτικός επισκέπτης της μονής. Κατά την διάρκεια μίας συνομιλίας του με τον όσιο Σεραφείμ, τέλη Νοεμβρίου του 1831, ευτύχησε να τον δει καταγλαϊσμένο από τη Χάρη και λάμποντα μέσα στο φως, και να ακούσει από αυτόν ότι η χριστιανική ζωή πρέπει να γίνει ζωή εν Αγίω Πνεύματι.

Να τι έγραψε σχετικά ο Μοτοβίλωφ στο σημειωματάριό του, το οποίο βρέθηκε στο αρχείο της μονής Ντιβιέγιεβο, όπου είχε γίνει μοναχή η χήρα Ελένη Μοτοβίλοβα:

* * *

Η ημέρα ήταν συννεφιασμένη· η γη είχε καλυφθεί από παχύ στρώμα χιονιού, το οποίο έπεφτε συνεχώς, όταν ο στάρετς Σεραφείμ με έβαλε να καθίσω δίπλα του σ’ ένα πεσμένο κορμό δένδρου.

«Ο Κύριος μού αποκάλυψε», μου είπε, «ότι στην παιδική σας ηλικία επιθυμούσατε να μάθετε ποιος είναι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής. Σας συμβούλευαν να εκκλησιάζεσθε, να προσεύχεσθε, να κάνετε καλές πράξεις, διότι σε αυτά, σας έλεγαν, συνίσταται ο σκοπός της χριστιανικής ζωής. Αυτή η απάντηση όμως δεν μπορούσε να σας ικανοποιήσει. Όντως η προσευχή, η νηστεία, η αγρυπνία, όπως και όλη η χριστιανική άσκηση είναι καλά καθ’ εαυτά. Αλλά ο σκοπός τής ζωής μας δεν είναι μόνο να εκπληρώσουμε αυτά, διότι αυτά είναι μόνο μέσα. Ο πραγματικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα. Πρέπει να γνωρίζετε ότι μόνο εκείνο το καλό έργο που έχει γίνει από αγάπη προς τον Χριστό φέρει τους καρπούς τού Αγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με αυτά η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος είναι ο σκοπός της ζωής μας».

«Με ποια έννοια λέτε ότι πρέπει να κερδίσουμε το Άγιο Πνεύμα», ερώτησα εγώ, «δεν το καταλαβαίνω καλά αυτό». «Κερδίζω σημαίνει αποκτώ», μου απάντησε. «Εσείς γνωρίζετε σίγουρα τι σημαίνει αποκτώ χρήματα. Αυτό το ίδιο ισχύει και για το Άγιο Πνεύμα. Ο σκοπός της επίγειας ζωής για τον κοινό άνθρωπο είναι να κερδίσει χρήματα ή να αποκτήσει τιμές, διακρίσεις και βραβεία. Το Άγιο Πνεύμα είναι επίσης κεφάλαιο, και μάλιστα το αιώνιο κεφάλαιο και ο μοναδικός θησαυρός, αστείρευτος στον αιώνα. Κάθε έργο που έγινε από αγάπη Χριστού, φέρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος· όμως τούτο κατορθώνεται ευκολότερα με την προσευχή, διότι αυτή αποτελεί το όργανο που διαθέτουμε. Μπορεί να τύχει να θέλετε να πάτε στην εκκλησία, αλλά η εκκλησία να μην είναι κοντά ή να έχει τελειώσει η ακολουθία. Ή έχετε ενδεχομένως επιθυμία να ελεήσετε κάποιον φτωχό, αλλά φτωχός δεν υπάρχει. Ίσως επιθυμείτε να γίνετε απαθής, αλλά δεν έχετε γι’ αυτό δυνάμεις. Για την προσευχή όμως υπάρχει πάντοτε δυνατότητα· αυτή είναι προσιτή τόσο στον πλούσιο, όσο και στον φτωχό, τόσο στον εγγράμματο, όσο και στον απλοϊκό, στον ισχυρό, όσο και στον αδύναμο, στον υγιή όσο και στον ασθενή, στον δίκαιο όσο και στον αμαρτωλό. Η δύναμη της προσευχής είναι τεράστια και περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο αυτή ελκύει το Άγιο Πνεύμα».

«Γέροντα», είπα, «όλη την ώρα μιλάτε για την χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει να αποκτήσουμε, αλλά πώς και πού μπορώ να την δω; Τα καλά έργα είναι ορατά. Άραγε το Άγιο Πνεύμα μπορεί να γίνει ορατό; Πώς μπορώ να γνωρίζω αν Αυτό είναι μαζί μου ή όχι;» «Η χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μας έχει δοθεί στο βάπτισμα, λάμπει στην καρδιά μας παρά τις αμαρτίες και τα σκοτάδια που μας περικυκλώνουν. Αυτή εμφανίζεται μέσα σε άρρητο φως σ’ εκείνους, με τους οποίους ο Κύριος αναγγέλλει την παρουσία Του. Οι άγιοι Απόστολοι αισθάνθηκαν χειροπιαστά την παρουσία του Αγίου Πνεύματος».

Εγώ τότε ερώτησα: «Πώς θα μπορούσα να γίνω και εγώ προσωπικά μάρτυς αυτού του πράγματος;» Ο π. Σεραφείμ με αγκάλιασε και μου είπε: «Αγαπητέ μου, εμείς είμαστε και οι δύο τώρα εν Πνεύματι. Γιατί δεν με κοιτάζετε;» «Γέροντα, δεν μπορώ να σας κοιτάξω διότι το πρόσωπό σας έγινε φωτεινότερο από τον ήλιο και τα μάτια μου έχουν θαμβωθεί». «Μη φοβείσθε, διότι και εσείς έχετε γίνει τώρα φωτοφόρος όπως και εγώ. Έχετε και εσείς τώρα πληρωθεί από το Άγιο Πνεύμα, αλλιώς δεν θα μπορούσατε να με δείτε έτσι όπως με βλέπετε». Και σκύβοντας κοντά μου, μου ψιθύρισε: «Παρακαλούσα τον Κύριο με όλη μου την καρδιά να σας αξιώσει να δείτε με τα σωματικά σας μάτια αυτή την κάθοδο του Αγίου Του Πνεύματος. Και να, με το μέγα Του έλεος παρηγόρησε την καρδιά σας, όπως θάλπει η μητέρα τα παιδιά της. Λοιπόν, αγαπητέ μου, γιατί δεν με κοιτάζετε; Μη φοβείσθε τίποτε, ο Κύριος είναι μαζί σας!»

Τον κοίταξα και με διαπέρασε ρίγος. Φαντασθείτε τον ήλιο στην πιο δυνατή λάμψη της μεσημβρινής ακτινοβολίας του και στο κέντρο του ήλιου να βλέπετε πρόσωπο ανθρώπου, ο οποίος συνομιλεί μαζί σας. Βλέπετε τις κινήσεις των χειλιών του, την έκφραση των ματιών του, ακούτε την φωνή του, αισθάνεστε ότι το ένα του χέρι είναι απλωμένο γύρω από τον ώμο σας, αλλά δεν βλέπετε ούτε αυτό το χέρι ούτε το πρόσωπο, παρά μόνο το εκτυφλωτικό φως που απλώνεται παντού γύρω σας και φωτίζει με την λάμψη του το χιόνι που καλύπτει το ξέφωτο και τις χιονονιφάδες που πέφτουν.

«Τι αισθάνεστε;» με ερώτησε. «Ησυχία και ειρήνη ανέκφραστη», είπα. «Και τι ακόμη αισθάνεστε;» «Να γεμίζει η καρδιά μου από άρρητη χαρά». «Αυτή η χαρά που αισθάνεστε είναι μηδαμινή όταν συγκριθεί με εκείνη την χαρά, για την οποία έχει γραφεί: οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν (Α’ Κορ. 2:9). Σε μας δόθηκε μία σκιά μόνο της χαράς αυτής· τι να πει κανείς για την πραγματική χαρά; Τι αισθάνεστε ακόμη, φιλόθεε;»

«Ανέκφραστη θερμότητα», είπα. «Τι είδους θερμότητα; Είμαστε στο δάσος, τώρα είναι χειμώνας και παντού γύρω μας χιόνι… Τι είδους θερμότητα είναι αυτή που αισθάνεστε;» Και εγώ αποκρίθηκα: «Όπως όταν λούζομαι με ζεστό νερό. Αισθάνομαι ακόμη ευωδία τέτοια που ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω αισθανθεί». «Ξέρω, ξέρω», είπε εκείνος· «σας ερωτώ επίτηδες. Αυτή η ευωδία που αισθάνεστε είναι η ευωδία του Αγίου Πνεύματος. Και αυτή η θερμότητα για την οποία μιλάτε δεν υπάρχει στην ατμόσφαιρα, αλλά μέσα μας. Θερμαινόμενοι από αυτήν οι ερημίτες δεν φοβούνταν τον χειμώνα, διότι φορούσαν τον χιτώνα της χάριτος, ο οποίος αντικαθιστούσε το ένδυμα. Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν (Λουκ. 17:21). Η κατάσταση στην οποία τώρα βρισκόμαστε το αποδεικνύει. Να τι σημαίνει να είσαι πλήρης Πνεύματος Αγίου».

«Θα θυμάμαι το έλεος αυτό που μας επισκέφθηκε σήμερα;» ερώτησα. «Πιστεύω ότι ο Κύριος θα σας βοηθήσει να το διαφυλάξετε στην καρδιά σας, διότι αυτό δόθηκε όχι μόνο για μας, αλλά δια μέσου ημών και για τον υπόλοιπο κόσμο. Πορεύεσθε εν ειρήνη! Ο Κύριος και η Παναγία ας είναι μαζί σας!»

Όταν τον άφησα το όραμα δεν είχε παύσει: ο γέροντας βρισκόταν στην ίδια θέση που είχε στην αρχή της συνομιλίας μας και το άρρητο φως που είχα ιδεί με τα μάτια μου συνέχιζε να τον περιβάλλει.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 70.

Ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι απόκτηση του Αγίου Πνεύματος-Διάλογος με τον Μοτοβίλωφ

The post Ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι απόκτηση του Αγίου Πνεύματος-Διάλογος με τον Μοτοβίλωφ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.