Η πρώτη σύναξη έγινε το 1901 στο Νιζεγκόρσκ. Ο επίσκοπος Ναζάριος, όταν ο άγιος πραγματοποίησε μια σύντομη επίσκεψη στην πόλη, τον παρακάλεσε να μιλήσει στους ιερείς του. Εκείνος δέχτηκε πρόθυμα.

Μπαίνοντας μαζί με τον ιεράρχη στην αίθουσα του επισκοπείου, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι κληρικοί, υποκλίθηκε με σεβασμό. Ένας ιερέας σημείωσε: «Μπροστά μας στεκόταν ο σεμνός γέροντας. Το πρόσωπό του ήταν καθαρό, πρόσχαρο, εγκάρδιο, ειρηνικό, ευλογημένο. Τα μάτια του ήταν φωτεινά και γεμάτα καλοσύνη. Ο λόγος του, σταθερός και πειστικός, τραβούσε την προσοχή όλων. Μιλούσε καθιστός και με σκυμμένο το κεφάλι».

Ο επίσκοπος παρακάλεσε τον άγιο να μοιραστεί με τους ιερείς του τη μακροχρόνια ποιμαντική του πείρα και να τους διδάξει πώς μπορεί κανείς να επιδράσει ευεργετικά στις καρδιές των πιστών. Και ο άγιος Ιωάννης, παίρνοντας τον λόγο, είπε τα ακόλουθα.

Αξιότιμοι πατέρες και αγαπητοί αδελφοί συμποιμένες!

Οι περισσότεροι, καθώς βλέπω, έχετε λευκά γένια, πράγμα που σημαίνει πως είστε ήδη πλούσιοι σε πείρα της ζωής. Δεν έχω τίποτα να σας διδάξω. επειδή, όμως, με ρωτάτε πώς κατορθώνω να επιδρώ ευεργετικά στις καρδιές των πιστών, θα σας πω.

Αγωνίζομαι να είμαι ειλικρινής ποιμένας, να υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις μου. Ελέγχω αυστηρά τον εαυτό μου. Προσπαθώ να μη χάσω την ψυχική ειρήνη και την εσωτερική εργασία μου. Κρατώ, μάλιστα, ημερολόγιο, όπου σημειώνω τις παρεκτροπές μου από τον νόμο του Θεού. Εξετάζω τον εαυτό μου και αγωνίζομαι να διορθωθώ.

Όλη την ημέρα εργάζομαι, από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα. Δεν επιτελώ την ποιμαντική μου αποστολή μόνο στην Κρονστάνδη. Είμαι υποχρεωμένος να ταξιδεύω σ’ όλη τη Ρωσία. Με πολιορκούν σχεδόν καθημερινά χιλιάδες πιστοί με διάφορα αιτήματα, και, παρ’ όλη την τεράστια δυσκολία, προσπαθώ να τους ικανοποιώ όλους.

Όπου κι αν βρίσκομαι, επιδιώκω να λειτουργώ κάθε μέρα και να προσφέρω με ευλάβεια την αναίμακτη θυσία στον Θεό για τις αμαρτίες μου και για τις αμαρτίες όλων των ορθοδόξων χριστιανών. Οι πιστοί βλέπουν και αισθάνονται την ευλαβική μου ιερουργία, διαποτίζονται με ανάλογα άγια αισθήματα και προσεύχονται με θέρμη.

Σε κάθε κυριακάτικη θεία Λειτουργία κηρύσσω τον ζωντανό λόγο του Θεού. Στα κηρύγματά μου αποκαλύπτω την εσωτερική ζωή, ελέγχω αυστηρά τις αμαρτίες και τα πάθη, στηλιτεύω τις πλάνες των αιρετικών και των σχισματικών.

Βλέποντας τους καρπούς των ποιμαντικών μου μόχθων, ευχαριστώ ακατάπαυστα τον Θεό. Στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ανδρέου, στην Κρονστάνδη, εκκλησιάζονται πέντε χιλιάδες χριστιανοί. Όλο αυτό το πλήθος με παρακολουθεί σαν ένας άνθρωπος. Κανένας θόρυβος δεν ακούγεται, κανένα σπρώξιμο δεν ταράζει την ηρεμία. Τα μάτια όλων είναι καρφωμένα πάνω μου. Όταν βγαίνω από τον ναό, ο λαός με κυκλώνει με αγάπη. Όλοι με πλησιάζουν με χαρούμενη διάθεση. Σ’ όλα τα πρόσωπα είναι απλωμένη η ευλογία της θείας Λειτουργίας. Αυτοί είναι οι καρποί της προσευχής και των κηρυγμάτων μου.

Να με συγχωρέσετε, σεβαστοί πατέρες, που μιλάω έτσι για τον εαυτό μου. Δεν το κάνω για να αυτοεπαινεθώ – Θεός φυλάξοι! Οι επιτυχίες δεν οφείλονται σ’ εμένα αλλά στη χάρη του Θεού, που αναπαύεται στην ιεροσύνη μου.

Συχνά με προσκαλούν να προσευχηθώ σε πλούσια σπίτια και μου κάνουν πολλές δωρεές. Τις μοιράζω στους φτωχούς, που τόσο αυξήθηκαν στην εποχή μας. Τα έσοδά μου τα στέλνω σε ιδρύματα και σε φτωχούς ναούς. Εδώ πρέπει να κάνω μια διευκρίνιση: Δεν τους βοηθώ όλους αδιάκριτα. Ιδιαίτερα αποφεύγω να δώσω χρήματα σε μέθυσους που μπορούν να δουλέψουν.

Όταν μου φέρνουν δαιμονισμένους και με παρακαλούν να προσευχηθώ γι’ αυτούς, τότε ενεργώ με την απλότητα της πίστεως. Οι δαιμονισμένοι είναι υπερβολικά ανήσυχοι. Χτυπιούνται και αφρίζουν. Παρατήρησα ότι πάντοτε κλείνουν τα μάτια. Τους προστάζω, λοιπόν, να τα ανοίξουν. Και επειδή δεν τα ανοίγουν, καρφώνω πάνω τους το βλέμμα μου και τους φωνάζω επίμονα: “Ανοιξε τα μάτια!” Όταν τελικά τα ανοίξουν, κοιτάζοντάς τους διαπεραστικά, λέω: “Στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού σε διατάζω, πνεύμα ακάθαρτο, να βγεις!” Ταυτόχρονα ευλογώ τους δαιμονισμένους, που ηρεμούν και αρχίζουν να προσεύχονται. Ύστερα τους κοινωνώ.

Αδελφοί! Μεγάλη, πραγματικά, χάρη μας δόθηκε από τον Θεό. Αν τη διατηρήσουμε, θα νικήσουμε τον εχθρό. Έτσι, αξιότιμοι συμποιμένες, ιερουργώ για τη δόξα του Θεού, για τη δόξα της Εκκλησίας του Χριστού και για τη διάδοση της ορθοδόξου πίστεως. Όσα αποκάλυψα, έπειτα από δική σας επιθυμία, είναι αληθινά. Απευθύνθηκα σε συμποιμένες για τη βελτίωση της ποιμαντικής διακονίας μας, που την προσφέρουμε στην Εκκλησία και την πατρίδα μας.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 160.

Ένας άγιος ποιμένας αυτοπροσωπογραφείται

The post Ένας άγιος ποιμένας αυτοπροσωπογραφείται appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πνευματική ζωή: κάποιες φορές η ψυχή μας περικυκλώνεται και διεισδύεται από ελαφριά, ευχάριστη, ζωογόνα πνοή· αισθανόμαστε ευτυχείς και ήρεμοι. Ενώ άλλοτε η καρδιά μας σφίγγεται από βαριά, θανατηφόρα πνοή, η οποία συνοδεύεται από πλήρες πνευματικό σκοτάδι.

Η πρώτη κατάσταση οφείλεται στο Πνεύμα του Θεού, ενώ η δεύτερη στο πνεύμα του διαβόλου. Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε με τέτοιο τρόπο τους εαυτούς μας, ώστε στην πρώτη περίπτωση να μη γινόμαστε εγωιστές και υπερφίαλοι, και στην δεύτερη να μην πέφτουμε σε απογοήτευση και απελπισία, αλλά με ζέση να καταφεύγουμε στον Θεό.

Πόσο πονηρό αλλά και προσεκτικό είναι το πτηνό! Προσέχει να μη συλληφθεί, και όταν δει κάποιον να πλησιάζει και να προσπαθεί να το συλλάβει, αμέσως πετά από το έδαφος και σώζεται από τους κυνηγούς. Έτσι και ο χριστιανός οφείλει να είναι προσεκτικός και σοφός για να μη συλλάβει ο ασώματος κυνηγός την ψυχή του.

Η ψυχή μας είναι όπως το πτηνό του ουρανού. Ο Διάβολος, ο πονηρός αυτός κυνηγός, ζητά να κατασπαράξει την ψυχή μας. Όπως το πτηνό πετά προς τον ουρανό και σώζεται από τον κυνηγό, έτσι και μείς, όταν βλέπουμεν τον εχθρό να προσπαθεί να συλλάβει την ψυχή μας με πράγματα γήινα, οφείλουμε αμέσως να αφήσουμε αυτά τα πράγματα με όλη την ψυχή μας, να μην προσκολληθούμε ούτε για μία στιγμή σε αυτά, αλλά με τις σκέψεις μας να πετάξουμε προς τον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα μας και έτσι εύκολα να λυτρωθούμε «εκ της παγίδος του θηρευτού» (Ψαλ. 90:3).

Όταν ο Θεός  βλέπει τα δημιουργήματά Του στη γη φιλεύσπλαχνα με τα μάτια της φύσης, με τα μάτια του λαμπρού, υγιεινού καιρού, ο καθένας από εμάς είναι χαρωπός και εύθυμος. Όταν πνέει η ζωογόνα αύρα, τα σώματα και οι ψυχές των ανθρώπων αισθάνονται ευρωστία. Όταν όμως πνέει ψυχρός, υγρός και δυνατός άνεμος, τα σώματα και οι ψυχές των ανθρώπων αισθάνονται δυσθυμία και πίεση. Πολλοί τότε στενάζουν υπό την επίδραση της ασθένειας και πολλοί παραδίνονται στην απογοήτευση και την μελαγχολία. Τόσο δυνατή και ακατανίκητη είναι η επιρροή της φύσης πάνω στο ανθρώπινο γένος. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο ότι εκείνοι οι οποίοι είναι λιγότερο δεσμευμένοι με σαρκικές επιθυμίες και ηδονές, λιγότερο παραδομένοι στην λαιμαργία, και μετριότεροι στο φαγητό και το ποτό, σ΄ αυτούς η φύση είναι, τρόπον τινά, ηπιότερη και πιο ευγενική, και τους πιέζει τουλάχιστον όχι τόσο, όσον εκείνους που είναι δούλοι της φύσης και της σάρκας τους.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου πρωθιέρεως της Κρονστάνδης, Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 37, 38, 39.

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Οι αλλαγές στην πνευματική ζωή

The post Οι αλλαγές στην πνευματική ζωή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν η καρδιά σου ταραχθεί από ένα πάθος, όταν η γλώσσα σου προφέρει λόγια ανάρμοστα και εχθρικά, αμέσως λύγισε τα γόνατα και εξομολογήσου το αμάρτημά σου…

Τι είναι τα αμαρτήματά σου μπροστά στην απέραντη ευσπλαχνία του Θεού; Ο φιλάνθρωπος Κύριος τα συγχωρεί, όταν ειλικρινά μετανοήσεις…

Πάρε απόφαση να διορθωθείς, και ο Κύριος θα σε καθαρίσει με την Εξομολόγηση και τη θεία Κοινωνία.

Βλέπεις ότι όσο αργείς να εξομολογηθείς, τόσο χειροτερεύει η κατάστασή σου, τόσο σφίγγονται τα δεσμά της αμαρτίας και τόσο δυσκολότερος γίνεται ο απολογισμός… Πόσο γαληνεύει η καρδιά μας από μιαν ειλικρινή Εξομολόγηση!…

Στην Εξομολόγηση να μην αποκρύπτεις τίποτα. Να αποκαλύπτεις στον πνευματικό όλες τις αμαρτίες σου, όσο κι αν αυτό ο διάβολος σου το παρουσιάζει οδυνηρό, προσβλητικό και ταπεινωτικό. Διαφορετικά, οι πληγές της ψυχής σου θα παραμείνουν αθεράπευτες, θα πονούν και θα υπονομεύουν την πνευματική σου υγεία.

Να προσεύχεσαι για την άφεση των αμαρτιών των άλλων, όπως προσεύχεσαι για την άφεση των δικών σου αμαρτιών. Να προσεύχεσαι για τη σωτηρία των άλλων, όπως προσεύχεσαι για τη δική σου σωτηρία. Θα σου χαρίσει τότε ο Κύριος πλούσια τα πνευματικά Του δώρα, τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, το οποίο αναπαύεται σε κάθε ψυχή που νοιάζεται με αγάπη για τους άλλους.

Μην ξεχνάτε σε κάθε βραδινή προσευχή σας να ομολογείτε στο Άγιο Πνεύμα τα αμαρτήματα που διαπράξατε στη διάρκεια της ημέρας. Με απόλυτη ειλικρίνεια και με καρδιά γεμάτη συντριβή να τα ομολογείτε όλα. Και από τα μάτια σας ας κυλούν δάκρυα θερμής μετάνοιας, που ξεπλένουν την ψυχή.

Η αμαρτία είναι το φοβερό κακό που σκοτώνει την ψυχή και τώρα και στην αιωνιότητα. Αν κανείς πέσει να κοιμηθεί χωρίς να προσευχηθεί και να μετανοήσει για τα αμαρτήματα που έκανε την ημέρα, η ψυχή του θα βασανίζεται όλη τη νύχτα.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 217, 218, 223, 318, 322.

Η τέχνη της μετάνοιας και της σωτηρίας

The post Η τέχνη της μετάνοιας και της σωτηρίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Χρησιμοποιούν τα δένδρα με λάθος τρόπο τις δυνάμεις και τις ικανότητες που τους δίνει ο Θεός; Όχι. Χρησιμοποιούν οι άνθρωποι με λάθος τρόπο τις δυνάμεις και τις ικανότητες που τους δίνει ο Θεός; Ναι.

Τις χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο με τον νου, τον οποίο πήραν από τον Θεό, για να γνωρίζουν τον Θεό και τις αλήθειές Του. Τις χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο με την καρδιά τους, η οποία δημιουργήθηκε για να αγαπά τον Θεό και τους ανθρώπους, και να δοκιμάζει την μακαριότητά της με την ένωσή της με τον Θεό. Και τέλος τις χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο με την ελεύθερη θέλησή τους, η οποία τους δόθηκε για να τελειοποιούνται πάντοτε στην αρετή.

Μπορούν τα φύλλα να υπάρξουν χωρίς το δένδρο και μπορεί αυτό το δένδρο να υπάρξει χωρίς χώμα, αέρα, νερό, θερμότητα; Έτσι και η ψυχή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Θεό, χωρίς τον Υιό Του, χωρίς το Άγιό Του Πνεύμα. Ο Θεός είναι η ύπαρξή μου, η πνοή μου, το φως μου, η δύναμή μου, το ποτό μου, η τροφή μου. Αυτός με περιβάλλει όπως η μητέρα το βρέφος στην αγκαλιά της. Και ακόμη περισσότερο: Περιβάλλει το σώμα μου και την ψυχή μου και κατοικεί μέσα μου και είναι ενωμένος μαζί μου.

Το δένδρο που είναι στερεά ριζωμένο στην γη αυξάνει και καρποφορεί· και η ψυχή του ανθρώπου, που είναι στερεά ριζωμένη στον Θεό με τις ρίζες της πίστης και της αγάπης, που είναι πνευματικές ρίζες, επίσης ζει, αυξάνει πνευματικά και καρποφορεί αρετές αρεστές στον Θεό, με τις οποίες η ψυχή ζει στον παρόντα κόσμο και θα ζει και στον μέλλοντα.

Όταν το δένδρο εκριζωθεί από το έδαφος, παύει να ζει με την ζωή που έπαιρνε με τις ρίζες του. Έτσι και η ψυχή του ανθρώπου που έχασε την πίστη και την αγάπη προς τον Θεό και δεν παραμένει εν τω Θεώ, που τότε μόνο μπορεί να ζει, παύει  να ζει πνευματικά. Ό,τι είναι η γη στα φυτά, αυτό είναι ο Θεός στην ψυχή.

Συμβαίνει στην φύση το εξής αξιοσημείωτο φαινόμενο: αν βάλετε ένα φυτό σε ένα μεγάλο και πλατύ δοχείο θα δείτε ότι μεγαλώνουν οι ρίζες του φυτού, παχαίνουν, πολλαπλασιάζονται, ενώ το ίδιο το φυτό δεν μεγαλώνει σε ύψος και κάνει πολύ λίγα φύλλα και άνθη. Αν όμως το βάλετε σε ένα μικρό δοχείο, οι ρίζες μένουν μικρές, το φυτό όμως γρήγορα μεγαλώνει σε ύψος και παράγει ωραία φύλλα και άνθη – στην φύση του φυτού είναι να παράγει άνθη.

Το ίδιο δεν συμβαίνει και με τον άνθρωπο; Όταν ζει σε πλήρη ελευθερία, σε αφθονία και ευτυχία, το μεν σώμα του αυξάνει και παχαίνει, το πνεύμα του όμως δεν αναπτύσσεται, δεν παράγει καρπούς – καλά έργα· ενώ όταν ζει σε φτώχεια, στενοχώρια, αθλιότητα, ασθένεια και λύπες, με άλλες λέξεις όταν η κτηνώδης φύση του είναι συντετριμμένη, τότε αυξάνει πνευματικά, παράγει άνθη αρετών και πλούσιους καρπούς. Να λοιπόν γιατί είναι στενή η οδός εκείνων, οι οποίοι αγαπούν τον Θεό.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου πρωθιερέως της Κρονστάνδης, Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 38, 40, 43, 37 (αποσπάσματα).

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Ριζωμένοι στον Θεό

The post Ριζωμένοι στον Θεό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.