Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.

Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.

Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς…

Κάθε πότε να κοινωνούμε;

Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα: Πολλοί κοινωνούν μια φορά το χρόνο, άλλοι δύο φορές, άλλοι περισσότερες. Ποιους απ’ αυτούς θα επιδοκιμάσουμε; Όσους μια φορά, όσους πολλές ή όσους λίγες φορές μεταλαβαίνουν; Ούτε τους μία ούτε τους πολλές ούτε τους λίγες, μα εκείνους που πλησιάζουν στο άγιο Ποτήριο με καρδιά αγνή, με βίο ανεπίληπτο. Αυτοί ας κοινωνούν πάντα. Οι άλλοι, οι αμετανόητοι αμαρτωλοί, ας μένουν μακριά από τα άχραντα Μυστήρια, γιατί αλλιώς κρίμα και καταδίκη ετοιμάζουν για τον εαυτό τους. Ο άγιος απόστολος λέει: «Όποιος τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο, γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και στο αίμα του Κυρίου, προκαλώντας την καταδίκη του» (Α’ Κορ. 11:27,29). Θα τιμωρηθεί, δηλαδή, τόσο αυστηρά, όσο και οι σταυρωτές του Χριστού, αφού κι εκείνοι έγιναν ένοχοι αμαρτήματος απέναντι στο σώμα Του.

Πολλοί από τους πιστούς έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο περιφρονήσεως των αγίων Μυστηρίων, ώστε, ενώ είναι γεμάτοι από αμέτρητες κακίες και δεν διορθώνουν καθόλου τον εαυτό τους, κοινωνούν στις γιορτές απροετοίμαστοι, μη γνωρίζοντας ότι προϋπόθεση της θείας Κοινωνίας δεν είναι η γιορτή, αλλά, καθώς είπαμε, η καθαρή συνείδηση. Και όπως αυτός που δεν αισθάνεται κανένα κακό στη συνείδησή του, πρέπει καθημερινά να προσέρχεται στη θεία Κοινωνία, έτσι κι αυτός που είναι φορτωμένος αμαρτήματα και δεν μετανοεί, πρέπει να μην κοινωνεί ούτε στη γιορτή.

Γι’ αυτό και πάλι σας παρακαλώ όλους να μην πλησιάζετε στα θεία Μυστήρια έτσι απροετοίμαστοι κι επειδή το απαιτεί η γιορτή, αλλά, αν κάποτε αποφασίσετε να λάβετε μέρος στη θεία Λειτουργία και να κοινωνήσετε, να καθαρίζετε καλά τον εαυτό σας, από πολλές μέρες πριν, με τη μετάνοια, την προσευχή, την ελεημοσύνη, τη φροντίδα για τα πνευματικά πράγματα.

Από το βιβλίο: Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, τόμος Γ’, Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 190.

Η θεία Κοινωνία

The post Η θεία Κοινωνία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πώς κατηγορείς, άνθρωπέ μου, το Θεό με τόση ευκολία και επιπολαιότητα; Μπορεί ποτέ ο Θεός να μισεί τους φτωχούς, και μάλιστα τους ενάρετους, και ν’ αγαπάει τους πλουσίους, και μάλιστα τους κακούς και άσπλαχνους; Για να μην αμαρτάνεις με τέτοιες βλάσφημες αλλά και παράλογες σκέψεις, θα σου εξηγήσω τι αγαπάει και τι αποστρέφεται ο Θεός.

Ο Θεός αγαπάει όποιον τηρεί τις εντολές Του. «Αυτόν», λέει, «θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιω. 14:21). Όχι αυτόν που έχει πλούτη, όχι αυτόν που έχει υγεία, μα αυτόν «που κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί». Και ποιον αποστρέφεται ο Θεός; Αυτόν που δεν τηρεί τις εντολές Του.

Όταν, λοιπόν, δεις κάποιον που περιφρονεί το θέλημα και το νόμο του Θεού, είτε πλούσιος είναι είτε υγιής, να μην αμφιβάλλεις ότι τον αποστρέφεται ο Κύριος. Απεναντίας, τον ενάρετο και ευσεβή, είτε φτωχός είναι είτε άρρωστος, τον αγαπάει. Δεν άκουσες τι λέει η Γραφή; «Παιδεύει ο Κύριος όποιον αγαπάει και μαστιγώνει όποιον αναγνωρίζει για παιδί του» (Παροιμ. 3:12).

Θα μου πεις, βέβαια, ότι πολλοί άνθρωποι σκανδαλίζονται μ’ αυτό. Φταίει το μυαλό τους. Γιατί δεν κάνουν την απλή τούτη σκέψη: αμοιβή δεν δίνεται στην παρούσα ζωή. Εδώ είναι το στάδιο των αγώνων. Τα βραβεία και τα στεφάνια θα δοθούν στην άλλη ζωή.

* * *

Δεν πρέπει να λυπόμαστε γι’ αυτούς που δοκιμάζονται και υποφέρουν, αλλά γι’ αυτούς που, ενώ αμαρτάνουν, δεν τιμωρούνται. Οι τιμωρίες, άλλωστε, εμποδίζουν από την αμαρτία και οδηγούν στην αρετή.

«Αν όμως είναι έτσι», θα μου πείτε, «αν πράγματι απομακρύνουν το κακό οι τιμωρίες, τότε γιατί να μη μας τιμωρεί ο Θεός για κάθε αμαρτία μας;» Θα σας απαντήσω: Αν ο Θεός τιμωρούσε τον κάθε άνθρωπο για κάθε αμαρτία του, η ανθρωπότητα ολόκληρη θ’ αφανιζόταν και η δυνατότητα της μετάνοιας θα χανόταν.

Κοίτα, λ.χ., την περίπτωση του αποστόλου Παύλου. Αν ο Θεός τον τιμωρούσε για το διωγμό των χριστιανών, αν πολύ περισσότερο τον θανάτωνε, πώς θα μπορούσε να μετανοήσει, να πραγματοποιήσει τόσα θεάρεστα έργα και να οδηγήσει την οικουμένη από την πλάνη στην αλήθεια;

Δες και τους γιατρούς, πώς ενεργούν. Όταν παρουσιαστεί κάποιος βαρειά πληγωμένος, εφαρμόζουν θεραπευτική αγωγή ανάλογη όχι με τον αριθμό και το μέγεθος των πληγών, αλλά με την αντοχή του οργανισμού. Γιατί ποια η ωφέλεια, αν κλείσουν οι πληγές αλλά πεθάνει ο άνθρωπος;

Γι’ αυτό και ο Θεός ούτε όλους μαζί τους αμαρτωλούς τιμωρεί ούτε ανάλογα με τ’ αμαρτήματά τους. Οι τιμωρίες Του είναι σταδιακές, μεθοδικές και σκόπιμες. Πολλές φορές, τιμωρώντας έναν άνθρωπο, συνετίζει πολλούς. Κάτι τέτοιο κάνουν και οι γιατροί, όταν κόβουν ένα σάπιο μέλος για να εξασφαλίσουν την υγεία στο υπόλοιπο σώμα.

Από το βιβλίο: ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α’. Από τις Ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Έκδοση τέταρτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 23.

Τι αγαπάει και τι αποστρέφεται ο Θεός

The post Τι αγαπάει και τι αποστρέφεται ο Θεός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Φαραώ πρόσταξε να ρίχνονται στο ποτάμι τα βρέφη των Ισραηλιτών. Αν δεν γινόταν αυτό, δεν θα σωζόταν ο Μωυσής από τη θυγατέρα του Φαραώ και δεν θ’ ανατρεφόταν στα ανάκτορα. Ο Θεός οικονόμησε έτσι τα πράγματα, για να δείξει πόσο εύκολα η σοφία Του και η παντοδυναμία Του βρίσκουν λύσεις σε προβλήματα άλυτα και διέξοδο στα αδιέξοδα.

Αργότερα ένας Εβραίος είπε απειλητικά στο Μωυσή: «Μήπως θέλεις να με σκοτώσεις;» Και αυτό τον ωφέλησε, γιατί φοβήθηκε και αποφάσισε να εγκαταλείψει την Αίγυπτο. Έτσι έφυγε στην έρημο του Σινά. Εκεί όχι μόνο μακριά από τους κινδύνους της Αιγύπτου έζησε, αλλά και ωρίμασε πνευματικά και πλουτίστηκε με σοφία και αξιώθηκε να δει το θαυμάσιο εκείνο όραμα της φλεγόμενης βάτου και έλαβε τη θεία επαγγελία της λυτρώσεως του λαού του από την τυραννική δουλεία των Αιγυπτίων.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με τον Ααρών. Όταν επαναστάτησαν εναντίον του ο Κορέ και ορισμένοι άλλοι άρχοντες του ισραηλιτικού λαού, αμφισβητώντας του το αξίωμα της ιερωσύνης, ο Θεός, με το θαύμα του ραβδιού που βλάστησε, τον ανέδειξε λαμπρότερο και ενδοξότερο.

Ας θυμηθούμε τώρα και τους Τρεις Παίδες. Στην περίπτωσή τους ο διάβολος έπαθε το συνηθισμένο του πάθημα, που ποτέ δεν του γίνεται μάθημα. Τι δηλαδή;

Τα μέσα που χρησιμοποιεί για να πολεμήσει τους πιστούς, χτυπούν τελικά τον ίδιο και εξουδετερώνουν τη δύναμή του. Αυτό, φυσικά, γίνεται όχι γιατί το θέλει εκείνος, αλλά γιατί ο πάνσοφος Θεός οδηγεί τα πράγματα έτσι, ώστε τα τεχνάσματα και τα όπλα του να στραφούν εναντίον του.

Έβαλε, λοιπόν, ο πονηρός σ’ εκείνον τον τύραννο, το Ναβουχοδονόσορ, τη σκέψη να μην αποκεφαλίσουν τους αγίους ούτε να τους ρίξουν στα θηρία, αλλά να τους θανατώσουν στη φωτιά. Γιατί; Για να μη μείνει τίποτε από τα λείψανά τους, για να εξαφανιστούν τα σώματά τους, για ν’ ανακατευτεί η στάχτη από τα οστά τους με τη στάχτη από τα ξύλα.

Αλλά ο Θεός χρησιμοποίησε αυτόν τον τρόπο για να νικηθεί η ασέβεια και να κατατροπωθεί, η ειδωλολατρία. Έτσι έκανε τα σώματά τους απρόσιτα στις φλόγες, διδάσκοντας τους βαρβάρους ότι η φωτιά, που είχε θεοποιηθεί στα μέρη της Ανατολής, φοβάται όχι μόνο το Θεό, μα και τους δούλους Του.

Στους διωγμούς, πάλι, τι έγινε; Οι διώκτες στράφηκαν με απίστευτη μανία ενάντια στους χριστιανούς. Και, όμως, όλο τους το μίσος, όλη τους η μοχθηρία, όλη τους η αγριότητα αφανίστηκε πιο εύκολα απ’ ό,τι αφανίζεται ο ιστός της αράχνης, διαλύθηκε πιο γρήγορα απ’ ό,τι διαλύεται ο καπνός, σκορπίστηκε πιο γοργά απ’ ό,τι σκορπίζεται η σκόνη.

Η εμπάθειά τους ενάντια στους χριστιανούς είχε ως αποτέλεσμα ν’ αναδειχθεί ολόκληρη χορεία από μάρτυρες. Έτσι η Εκκλησία πλουτίστηκε με τους αθάνατους και έμψυχους αυτούς θησαυρούς, που, όχι μόνο στη διάρκεια της άγιας ζωής τους, αλλά και, μετά την τελείωσή τους προσφέρουν πλούσια σ’ όλους μας τόσες ουράνιες ευεργεσίες.

Τη δύναμή Του ο Θεός τη δείχνει ιδιαίτερα, όταν αυξηθούν οι εχθροί των πιστών δούλων Του.

Έτσι, στη δική μας γενιά, όταν ανέβηκε στο θρόνο ο παραβάτης Ιουλιανός (361-363), αυτός που ξεπέρασε όλους τους άλλους ασεβείς στην ασέβεια, έγιναν πολλά και παράδοξα σημεία.

Πρώτα πρώτα, μόλις έγινε βασιλιάς, έπεσε στις πόλεις μεγάλη πείνα. Κακή αρχή μιας κακής βασιλείας.

Αργότερα, όταν έδωσε εντολή να ξαναχτιστεί ο ιουδαϊκός Ναός των Ιεροσολύμων, για να διαψευσθεί η προφητεία του Χριστού, φωτιά ξεπήδησε από τα θεμέλια κι έκανε τους οικοδόμους να το βάλουν στα πόδια. Έτσι το σχέδιό του ματαιώθηκε.

Όταν, πάλι, ο ταμίας του και ο θείος του – Ιουλιανός λεγόταν κι αυτός – τόλμησαν να μολύνουν τα ιερά σκεύη των χριστιανών, τιμωρήθηκαν παραδειγματικά από το Θεό: Του πρώτου το σώμα γέμισε πληγές και σκουλήκια και του δεύτερου τα σπλάχνα χύθηκαν έξω. Έτσι πέθαναν και οι δύο. Φριχτοί θάνατοι!

Τέλος, σε ορισμένα μέρη, όπου τελέστηκαν θυσίες στα είδωλα, στέρεψαν οι πηγές. Άλλο ένα θεϊκό σημάδι.

Συνηθίζει να ενεργεί έτσι ο Θεός σε ειδικές περιστάσεις. Όταν τα κακά πληθαίνουν, όταν η ανομία απλώνεται, όταν οι δούλοι Του κακοποιούνται, τότε δείχνει τη μεγάλη Του δύναμη.

Από το βιβλίο: ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α’. Από τις Ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Έκδοση τέταρτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 15.

Ο Θεός μάς ευεργετεί μέσ’ από τα δυσάρεστα

The post Ο Θεός μάς ευεργετεί μέσ’ από τα δυσάρεστα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, άνθρωπος απόλυτα δίκαιος, απόλυτα ενάρετος, απόλυτα καθαρός από αμαρτία. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει αμαρτωλός άνθρωπος που να μην έχει κι ένα μικρό, έστω, καλό. Κάποιος, λ.χ., κάνει αρπαγές και καταστροφές. Μερικές φορές όμως, δείχνει καλοσύνη, βοηθάει έναν άνθρωπο, λυπάται για το κακό.

Ποιος ήταν σκληρότερος από τον άρπαγα βασιλιά Αχαάβ; Και όμως, ακόμα κι αυτός ένιωσε κάποτε συντριβή και κατάνυξη. Ποιος ήταν χειρότερος από τον φιλάργυρο και προδότη Ιούδα; Και όμως, ακόμα κι αυτός, μετά την προδοσία του, είπε: «Αμάρτησα, γιατί έστειλα στο θάνατο έναν αθώο» (Ματθ. 27:4).

Στη ζωή αυτή εφαρμόζεται σ’ όλους ο νόμος της ανταποδόσεως. Γι’ αυτό οι ενάρετοι δοκιμάζουν θλίψεις. Γι’ αυτό οι άδικοι απολαμβάνουν αγαθά. Οι πρώτοι τιμωρούνται εδώ για τις λίγες αμαρτίες τους, κι έτσι δεν θα στερηθούν τον παράδεισο. Οι δεύτεροι αμείβονται εδώ για τις λίγες καλές τους πράξεις, και θα τιμωρούνται αιώνια για την πολλή κακία τους.

Όταν υποφέρουμε άδικα, πρέπει να ξέρουμε ότι αυτό συμβαίνει με παραχώρηση του Θεού, είτε για να ξεχρεώσουμε αμαρτίες είτε για να πάρουμε στεφάνια. Ο βασιλιάς Δαβίδ, όταν ο Σεμεΐ τον έλουζε με βρισιές και κατάρες, δεν άφησε κανένα να τον πειράξει. «Αφήστε τον», είπε, «να με βρίζει, για να δει ο Κύριος την ταπείνωσή μου και να μου ανταποδώσει καλό για τις κατάρες που δέχομαι σήμερα» (Β’ Βασ. 16:11-12). Και για τον ακόλαστο εκείνο Κορίνθιο τι είπε ο απόστολος Παύλος; «Να παραδοθεί στο σατανά, για να του αφανίσει το σώμα και να σωθεί έτσι η ψυχή του» (Α’ Κορ. 5:5). Αλλά και ο φτωχός Λάζαρος της ευαγγελικής παραβολής γι’ αυτόν το λόγο πήγε στον τόπο της ευφροσύνης, επειδή υπέφερε τόσα και τόσα στη ζωή του.

Πολλοί νομίζουν πως είναι οπωσδήποτε αμαρτωλός εκείνος που υποφέρει. Υποθέτουν, ανόητα όμως και αβάσιμα, πως οι συμφορές έρχονται πάντα σαν τιμωρία για την παράβαση του θείου νόμου. Αυτό έγινε στη περίπτωση του δίκαιου και πολυβασανισμένου Ιώβ. Οι τρεις φίλοι του, που τον επισκέφθηκαν στη διάρκεια της δοκιμασίας του, μολονότι δεν ήξεραν καμιάν αμαρτία του, του έλεγαν: «Δεν είναι μεγάλη η κακία σου και ανυπολόγιστες οι αμαρτίες σου;» (Ιώβ 22:5).

Μα κι ο Σεμεΐ, που ανέφερα πιο πριν, γιατί έβριζε τον Δαβίδ; Επειδή τότε είχε επαναστατήσει εναντίον του βασιλιά ο γιος του Αβεσσαλώμ. Καθώς, λοιπόν, προσπαθούσε να ξεφύγει από τους ανθρώπους του γιου του, που τον καταδίωκαν για να τον εξοντώσουν, ο Δαβίδ συνάντησε τον Σεμεΐ. Κι εκείνος νόμιζε πως ο βασιλιάς, για να βρεθεί σ’ αυτή τη δοκιμασία, ήταν φονιάς. Να γιατί άρχισε να τον βρίζει και να τον καταριέται.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με τον απόστολο Παύλο, όταν βρέθηκε στο νησί Μελίτη, μετά το ναυάγιο του πλοίου που τον μετέφερε στη Ρώμη. Μια οχιά τον δάγκωσε τότε στο χέρι. Οι κάτοικοι του νησιού, βλέποντας το ερπετό να κρέμεται από το χέρι του, έλεγαν μεταξύ τους: «Οπωσδήποτε φονιάς είναι ο άνθρωπος. αυτός. Σώθηκε από τη θάλασσα, αλλά η θεία δίκη δεν τον άφησε να ζήσει» (Πραξ. 28:4).

Από το βιβλίο: ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α’. Από τις Ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Έκδοση τέταρτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 20.

Τα φάρμακα του Θεού για τη σωτηρία μας

The post Τα φάρμακα του Θεού για τη σωτηρία μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.