Ο Κύριος υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι θα είναι μαζί τους παντοτινά «ως τη συντέλεια του κόσμου» (Ματθ. 28:20). Και, πραγματικά, είναι μαζί τους μέσα στο άγιο Ευαγγέλιο και στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τον Χριστό δεν Τον βλέπουν όσοι δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο. Αυτοί δεν Τον βλέπουν, γιατί είναι τυφλωμένοι από την απιστία.

Θέλεις ν’ ακούσεις τον Χριστό; Σου μιλάει με το Ευαγγέλιο. Μην περιφρονείς τη σωτήρια φωνή Του. Φύγε μακριά από την αμαρτωλή ζωή και άκου με προσοχή τη διδασκαλία Του, που είναι η αιώνια ζωή.

Θέλεις να σου φανερωθεί ο Χριστός; Ο Ίδιος σε διδάσκει πώς θα το πετύχεις: «Όποιος κρατά τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπά· κι αυτός που με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιω. 14:21).

* * *

Φυλάξου από τη φαντασία σου, που μπορεί να σου δημιουργήσει την εντύπωση ότι βλέπεις τον Ιησού Χριστό, ότι Τον αγγίζεις, ότι Τον αγκαλιάζεις. Δεν πρόκειται παρά για μια ολέθρια αυταπάτη, ένα μάταιο παιχνίδι υπερηφάνειας, επάρσεως, αλαζονείας ή, όπως ονομάζεται από τους ασκητικούς συγγραφείς, οιήσεως.

Αν τηρείς τις εντολές του Κυρίου, με τρόπο θαυμαστό θα δεις τον Κύριο μέσα σου, όπως Τον έβλεπε ο απόστολος Παύλος και όπως ζητούσε να Τον βλέπουν και οι άλλοι χριστιανοί, θεωρώντας πως όσοι δεν το είχαν κατορθώσει, δεν είχαν φτάσει στην κατάσταση που έπρεπε ως χριστιανοί.

Αν ζεις ζωή αμαρτωλή, αν ικανοποιείσαι με τα πάθη σου και συνάμα νομίζεις ότι αγαπάς τον Χριστό, ο αιώνιος μαθητής του Κυρίου, αυτός που στο Μυστικό Δείπνο έγειρε στο στήθος Του, θα σου καταλογίσει πλάνη και θα σε διαψεύσει. Γράφει: «Όποιος λέει, “Τον γνώρισα”, δεν τηρεί όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης· δεν λέει την αλήθεια. Όποιος, απεναντίας, υπακούει στον λόγο Του, αυτός ασφαλώς αγαπά τον Θεό μ’ όλη του την καρδιά» (Ιω 2:4-5).

Αν κάνεις το αμαρτωλό σου θέλημα, καταπατώντας έτσι τις ευαγγελικές εντολές, τότε ο Κύριος θα σε συναριθμήσει ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν Τον αγαπούν. «Αυτός που δεν με αγαπά», λέει, «δεν ακολουθεί τα λόγια μου» (Ιω. 14:24).

Εξέτασε με επιμέλεια τα ενδύματά σου. Μη Βιάζεσαι να πας στο γάμο του Υιού του Θεού φορώντας σαν ασύνετος βρωμερά παλιοκούρελα, μολονότι είσαι καλεσμένος σ’ αυτό το γάμο όπως κάθε χριστιανός. Ο Βασιλιάς του ουρανού έχει υπηρέτες, που θα σου δέσουν τα πόδια και τα χέρια και θα σε πετάξουν έξω, στο σκοτάδι, μακριά από τον Θεό (Ματθ. 22:11-13). Οι δαίμονες είναι οι υπηρέτες στους οποίους θα παραδοθεί ο αδιάντροπος αναζητητής της αγάπης και άλλων υψηλών πνευματικών καταστάσεων, που δεν καθαρίστηκε με τη μετάνοια, αλλά φούσκωσε από οίηση και υψηλοφροσύνη. Σκοτάδι είναι η τύφλωση του πνεύματος του ανθρώπου από την εμπάθεια και τη σαρκικότητα. Όποιος βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, έχει χάσει την πνευματική του ελευθερία, είναι δούλος της αμαρτίας και των πονηρών πνευμάτων. Το δέσιμο των ποδιών και των χεριών σημαίνει την απώλεια της ικανότητας για θεάρεστη ζωή και πνευματική προκοπή. Απ’ αυτή την τραγική κατάσταση απελευθερώνεται ο άνθρωπος, αv, αφού παραδεχθεί και απορρίψει την πλάνη του, μπει στο σωτήριο στάδιο της μετάνοιας.

Δύσκολη είναι η έξοδος από την πλάνη. Φρουρά στέκεται στην πόρτα, πόρτα ασφαλισμένη με μεγάλη κλειδαριά κι αμπάρες, πόρτα σφραγισμένη με τη σφραγίδα την άσπαστη του άδη. Κλειδαριά κι αμπάρες είναι η υπερηφάνεια, που βρίσκεται βαθιά κρυμμένη στη καρδιά του ανθρώπου, η κενοδοξία, που αποτελεί το κίνητρο κάθε δραστηριότητας του, η υποκρισία και η πονηριά, με τις οποίες κατορθώνει να βάλει τη μάσκα των καλών προθέσεων, της ταπεινοφροσύνης και της αγιότητας, σκεπάζοντας την υπερηφάνεια και την κενοδοξία του. Σφραγίδα άσπαστη, πάλι, είναι η αποδοχή των ενεργειών της πλάνης ως ενεργειών θείων και ευλογημένων.

Μπορεί, άραγε, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πλάνη, στην περιοχή του ψεύδους και της απάτης, να γίνει τηρητής των εντολών του Χριστού, που είναι η αλήθεια από την Αλήθεια; Όποιος δέχεται το ψεύδος, όποιος ευχαριστιέται με το ψεύδος, όποιος ταυτίζεται με το ψεύδος, όποιος ενώνεται με το πνεύμα του ψεύδους, μπορεί να αγαπήσει την αλήθεια; Όχι, θα τη μισήσει, θα γίνει φανατικός εχθρός και διώκτης της.

Τι θα κάνετε εσείς, δύστυχοι ονειροπόλοι, που νομίζατε ότι περάσατε όλη την επίγεια ζωή σας στην αγκαλιά του Θεού, όταν κεραυνόπληκτοι θ’ ακούσετε την απόφαση του Σωτήρα, «Ποτέ δεν σας ήξερα· φύγετε μακριά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε τον νόμο του Θεού» (Ματθ. 7:23);

Φίλε μου αληθινέ, πήγαινε στον Κύριο Ιησού Χριστό. Πλησίασε Τον από τον δρόμο των ευαγγελικών εντολών. Γνώρισε Τον μέσα σ’ αυτές. Με την τήρησή τους φανέρωσε και απόδειξε την αγάπη σου σ’ Εκείνον. Ο Ίδιος τότε θα σου αποκαλύψει τον εαυτό Του και θα πλημμυρίσει την καρδιά σου από ανέκφραστη αγάπη, την αγάπη του Θεού. Η αγάπη αυτή δεν προέρχεται από σένα, τον πεσμένο άνθρωπο, αλλά αποτελεί δώρο του Αγίου Πνεύματος. Το δίνει ο μοναδικός αληθινός Θεός στα «δοχεία» που καθαρίστηκαν με τη μετάνοια και στολίστηκαν με την ταπείνωση και τη σωφροσύνη.

Να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου και την ψυχή σου στο Κύριο, τον παντοδύναμο και πανάγαθο, όχι στον εαυτό σου, τον αδύναμο και αμαρτωλό. Έτσι θα είσαι ασφαλής. Ο Κύριος είναι ο δημιουργός σου. Μετά τη θλιβερή πτώση σου, Εκείνος ενανθρώπησε για σένα, καταδικάστηκε για σένα, έχυσε το αίμα Του για σένα. Μα και τι δεν θα κάνει ακόμα για σένα! Ετοιμάσου να δεχθείς τα δώρα Του, καθαρίζοντας την ψυχή σου. Αυτό είναι το δικό σου έργο. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 1. Ασκητικές εμπειρίες Α’. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2009, σελ. 114.

Η θέα του Χριστού

The post Η θέα του Χριστού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Με τον θάνατο ο άνθρωπος διαχωρίζεται στα μέρη από τα οποία αποτελείται. Έτσι, μετά τον θάνατο, δεν υπάρχει πια ο άνθρωπος ως ψυχοσωματική οντότητα. Ψυχή και σώμα υπάρχουν πια ξεχωριστά. Γιατί και το σώμα συνεχίζει να υπάρχει, μολονότι το βλέπουμε να διαλύεται και «να επιστρέφει στη γη από την οποία προήλθε» (Γεν. 3:19)· συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και μετά την πλήρη αποσύνθεσή του· συνεχίζει να υπάρχει όπως ο σπόρος που σαπίζει μέσα στο χώμα (Ιω. 12:24), περιμένοντας την επανένωσή του με την ψυχή, οπότε θα γίνει πια απρόσβλητο από τον θάνατο.

Βέβαια, όπως είναι γνωστό, τα σώματα των εκλεκτών του Θεού δεν υπόκεινται σε αποσύνθεση. Διαποτισμένα καθώς είναι από τη χάρη του Θεού, ακόμα και κάτω απ’ του θανάτου τη σκια προαναγγέλλουν την ένδοξη ανάστασή τους. Αντί για δυσοσμία αναδίδουν ευωδία· αντί να μολύνουν θανάσιμα τους ανθρώπους, τους θεραπεύουν απ’ όλες τις αρρώστιες και τους χαρίζουν ζωή. Τέτοια σώματα είναι νεκρά και ζωντανά συνάμα – νεκρά ως προς την ανθρώπινη φύση, αλλά ζωντανά λόγω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα τους. Τέτοια σώματα είναι αψευδείς μάρτυρες του μεγαλείου και της αγιότητας του προπτωτικού ανθρώπου, μεγαλείου και αγιότητας που ανακτώνται με τη λύτρωση.

Στο διάστημα που το σώμα κοιμάται τον ύπνο του θανάτου, τι συμβαίνει με την ψυχή; Ο λόγος του Θεού μας αποκαλύπτει πως οι ψυχές μας, μετά τον χωρισμό τους από τα σώματα, πηγαίνουν, ανάλογα με τις καλές ή κακές ιδιότητες που απέκτησαν κατά την επίγεια ζωή μας, είτε μαζί με τους φωτεινούς αγγέλους είτε μαζί με τους σκοτεινούς δαίμονες. Οι άγγελοι και οι δαίμονες, βλέπετε, πλάστηκαν από τον Θεό με την ίδια φύση, φύση άυλη και ασώματη. Διαφέρουν μόνο ως προς τις ιδιότητες, καθώς οι άγγελοι παραμένουν άκακοι και αγαθοί, όπως δημιουργήθηκαν, ενώ οι δαίμονες, πέφτοντας, οικειώθηκαν απόλυτα το κακό με την ελεύθερη βούλησή τους.

Στις θείες Γραφές και στα συγγράμματα των αγίων πατέρων υπάρχουν πολλές μαρτυρίες σχετικές με τη μεταθανάτια κατάσταση των ψυχών.

Στον σταυρωμένο ληστή, που μετανόησε, ο Κύριος υποσχέθηκε άμεση ψυχική μετάβαση στον παράδεισο: «Σε βεβαιώνω ότι σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» (Λουκ. 23:43). Ο πολύπαθος φτωχός Λάζαρος της ευαγγελικής παραβολής, μετά τον θάνατό του, μεταφέρθηκε από αγγέλους κοντά στον Αβραάμ, δηλαδή στον παράδεισο, ενώ ο άσπλαχνος πλούσιος, που καθημερινά διασκέδαζε σε πλούσια συμπόσια με μεγαλοπρέπεια, πεθαίνοντας, ρίχθηκε στον άδη (Λουκ. 16:19-23). Οι ψυχές των δικαίων που χωρίστηκαν μαρτυρικά από τα σώματά τους, αναπαύονται μέσα στη μακαριότητα του ουρανού, αναμένοντας την ανάσταση των σωμάτων, όπως μας πληροφορεί ο θεόπνευστος Ιωάννης ο Θεολόγος (Αποκ. 6:10-11). Την ανάσταση αναμένουν και οι ψυχές των αμαρτωλών, αλλά αυτές μέσα στα φρικτά βάσανα του άδη (Αποκ. 20:13).

Όταν σημάνει η σάλπιγγα της αναστάσεως, ο παράδεισος θα παρουσιάσει τις ψυχές των πολιτών του ουρανού (Φιλιπ. 3:20), ώστε αυτές να ενωθούν ένδοξα με τα σώματά τους, τα οποία θα ζωοποιηθούν μόλις ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού (Ιω. 5:25). Τότε και ο άδης θα παρουσιάσει τους νεκρούς, που κρατά δέσμιους, για την τελική φοβερή Κρίση και καταδίκη τους. Μετά την αναγγελία της αποφάσεως του Κριτή, η μακαριότητα των δικαίων θα πολλαπλασιαστεί, καθώς επίσης και ο κολασμός των αμαρτωλών, που θα επιστρέψουν στον άδη (Ψαλμ. 9:18).

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

Η ψυχή, το σώμα και ο θάνατος

The post Η ψυχή, το σώμα και ο θάνατος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η πνευματική θεωρία, που γεννά την πνευματική διάκριση, προέρχεται από την πνευματική αίσθηση. «Η στέρεη τροφή», λέει ο απόστολος, «είναι για τους τελείους, οι οποίοι με τη συνεχή χρήση έχουν εξασκήσει τα αισθητήρια όργανά τους, για να μπορούν να διακρίνουν το καλό από το κακό» (Εβρ. 5:14). Η πνευματική διάκριση είναι κατόρθωμα των τέλειων χριστιανών. Σ’ αυτό το αγαθό μετέχουν όσοι έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο στη χριστιανική άσκηση. Οι αρχάριοι και οι άπειροι το αγνοούν, έστω κι αν έχουν φτάσει σε γεροντική ηλικία.

Τι μπορούν να κάνουν, λοιπόν, οι αρχάριοι, οι οποίοι μαζί με τη μοναχική τους ζωή αρχίζουν και τον πόλεμο με τα πονηρά πνεύματα; Ποιους κανόνες πρέπει να εφαρμόσουν, για να μην πέσουν, από άγνοια, θύματα της κακίας και της πανουργίας των δαιμόνων; Να πώς απαντούν οι άγιοι πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας:

«Η αληθινή διάκριση δεν αποκτάται παρά από την αληθινή ταπείνωση, με το να φανερώνουμε στους πατέρες όχι μόνο όσα κάνουμε, αλλά και όσα σκεφτόμαστε. Σε τίποτα να μην εμπιστευόμαστε τον δικό μας λογισμό, αλλά σε όλα να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων και να πιστεύουμε πως είναι καλό ό,τι εκείνοι εγκρίνουν. Αυτός ο τρόπος όχι μόνο συντελεί στο να μένει αβλαβής ο μοναχός, με την αληθινή διάκριση και τη σωστή στάση, αλλά και τον φυλάει απ’ όλες τις παγίδες του διαβόλου. Είναι αδύνατον, βλέπεις, σ’ εκείνον που ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με την κρίση και τη γνώμη των προχωρημένων πατέρων, να πέσει σε απάτη των δαιμόνων. Γιατί και προτού ν’ αξιωθεί κανείς να λάβει το χάρισμα της διακρίσεως, και μόνη η φανέρωση των πονηρών λογισμών στους πατέρες, τους μαραίνει και τους εξασθενίζει. Όπως το φίδι, όταν το βγάλεις έξω από μια σκοτεινή τρύπα, τρέχει για να εξαφανιστεί και να σωθεί, έτσι και οι πονηροί λογισμοί, όταν φανερωθούν με την ειλικρινή ομολογία και Εξομολόγηση, σπεύδουν να φύγουν από τον άνθρωπο» (Αββά Κασσιανού, Προς Λεόντιον, απόσπασμα).

Η εξαγόρευση των λογισμών σε έμπειρους πατέρες και αδελφούς και η καθοδήγηση απ’ αυτούς ήταν κανόνας στον αρχαίο μοναχισμό. Αποτελούσε, άλλωστε, παράδοση των αποστόλων. «Να εξομολογείστε τα παραπτώματά σας ο ένας στον άλλο και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλο, προκειμένου να θεραπευθείτε» (Ιακ. 5:16), έγραφε ο απόστολος Ιάκωβος.

Οι αρχαίοι μοναχοί θεωρούσαν αναγκαίες την εξαγόρευση των λογισμών τους σε πνευματικούς πατέρες και την καθοδήγησή τους απ’ αυτούς. Όσους δεν υιοθετούσαν αυτόν τον τρόπο μοναχικής ζωής, δεν τους υπολόγιζαν μαζί μ’ εκείνους που ακολουθούσαν τον δρόμο της σωτηρίας.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (αποσπάσματα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

Να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων

The post Να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά» – έτσι αρχίζει η παραβολή – «κι εκείνος άρχισε να συλλογίζεται». Η πρώτη συνέπεια της άφθονης σοδειάς ήταν η δημιουργία πολλών λογισμών. Αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντοτε σ’ εκείνους που ξαφνικά πλουτίζουν ή αυξάνουν σημαντικά τον πλούτο τους. Άρχισε, λοιπόν, ο πλούσιος της παραβολής να συλλογίζεται και να λέει: «Τι να κάνω;».

Σωστά παρατηρεί ο μακάριος Θεοφύλακτος ότι ο πολύς πλούτος είναι όμοιος με τη φτώχεια. Γιατί και ο πρώτος και η δεύτερη, όντας σε δύσκολη θέση, φωνάζουν: Τι να κάνω; Η αιτία της δύσκολης θέσεως της φτώχειας είναι η έλλειψη των αναγκαίων για τη ζωή, ενώ η αιτία της δύσκολης θέσεως του πλούτου είναι ο πλεονασμός τους.

«Τι να κάνω;», αναρωτιέται ο πλούσιος. «Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου», δεν έχω πού να βάλω τα τόσα πλούτη που απέκτησα. Τελικά σκέφτηκε τι να κάνει και, γεμάτος ενθουσιασμό για την ιδέα του, είπε με αποφασιστικότητα: «Να τι θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και όλα τα αγαθά μου. Μετά θα πω στον εαυτό μου: “Τώρα έχεις πολλά αγαθά, που αρκούν για χρόνια πολλά· ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε”».

Ο τυφλωμένος πνευματικά πλούσιος δεν σκεφτόταν τον Θεό, την αιωνιότητα, τους φτωχούς αδελφούς του. Σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του. Αλλά και για τον εαυτό του σκεφτόταν καταστροφικά, γιατί είχε ξεχάσει τον προορισμό τής ψυχής, θεωρώντας δεδομένη την υποδούλωσή της στο σώμα. Δεν σκεφτόταν τον Θεό, ο οποίος, με το να τον ευεργετεί, τον παρακινούσε στην ευεργετικότητα. Δεν σκεφτόταν την αιωνιότητα, στην οποία όφειλε να στείλει με την ελεημοσύνη μέρος της περιουσίας του, για να μην είναι εκεί φτωχός και ανάξιος των ανακτόρων του παραδείσου. Με τι άτοπο ονειροπόλημα εξαπατά τον εαυτό του ο πλούσιος! Λέει ότι τα αγαθά του αρκούν για πολλά χρόνια, υπονοώντας ότι και η ζωή του θα είναι πολύχρονη. Απ’ αυτή τη μάταιη και απατηλή πεποίθηση απορρέουν τα σχέδιά του για το μέλλον.

Η κατάσταση της αυταπάτης είναι κοινή σε όλους τους εραστές του πλούτου και του κόσμου. Η επίγεια ζωή τούς παρουσιάζεται σαν αιώνια. Η σκέψη για τον θάνατο τους είναι εντελώς ξένη, σαν μια σκέψη για κάτι που δεν τους αφορά καθόλου. Ποια επιδίωξη θέλει να εκπληρώσει ο τυφλωμένος πλούσιος με τα πλούτη του; Θέλει, όπως λένε στον κόσμο, να ζήσει καλά. Τι σημαίνει “να ζήσει καλά”; Σημαίνει να τρώει και να πίνει, να διασκεδάζει, να πορνεύει, να ζει μέσα στη χλιδή, να καυχιέται, να ικανοποιεί κάθε του θέλημα και ιδιοτροπία. Αν κοιτάξουμε μέσα μας και γύρω μας προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε πως η ευαγγελική παραβολή του άφρονα πλουσίου αποτελεί έναν καθρέφτη για όλους μας. Δεν είμαστε όλοι συνεχώς παραδομένοι στις σκέψεις εκείνου του πλουσίου, αλλά όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, κατά καιρούς παρασυρόμαστε απ’ αυτές.

Ενώ, λοιπόν, ο πλούσιος με ικανοποίηση έκανε όνειρα για την αμαρτωλή ζωή των απολαύσεων, που, όπως νόμιζε, είχε μπροστά του, ήρθε ξαφνική και απροσδόκητη η θεία απόφαση για την αναχώρησή του από τον κόσμο. «Ανόητε!», του είπε ο Θεός. «Αυτή τη νύχτα (οι δαίμονες) απαιτούν να πάρουν την ψυχή σου. Αυτά, λοιπόν, που ετοίμασες, σε ποιον θ’ ανήκουν;».

Ό,τι έγινε με τον πλούσιο, γίνεται με κάθε άνθρωπο που ξεχνά τον Θεό και παραδίνεται στην αμαρτία: Όταν φτάσει να ολοκληρώσει τις επιθυμίες του, όταν φτάσει να εξασφαλίσει την ευτυχία του με τον καλύτερο τρόπο, στέλνεται ο θάνατος ή παραχωρείται κάποια συμφορά από τον Θεό. Και τότε, ακόμα και η πιο στέρεη επίγεια ευημερία καταρρέει. Αυτό εκφράζουν και τα λόγια τού Κυρίου, με τα οποία τελειώνει η παραβολή: «Να τι παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει με ό,τι θέλει ο Θεός». Αυτός είναι ο καρπός τής φιλαργυρίας, της πλεονεξίας και, γενικά, της επίμονης επιδιώξεως αποκτήσεως μεγάλης περιουσίας, που αποκλειστικό κίνητρό της έχει τη φιλαυτία.

Ο Κύριος αποκάλεσε τον πλούσιο «ανόητο», γιατί αυτός, τυφλωμένος πνευματικά καθώς ήταν από τη φιλαυτία, νόμιζε ότι ενεργούσε για την ωφέλειά του, ενώ στην πραγματικότητα ενεργούσε αυτοκαταστροφικά. Στερούσε από τον εαυτό του την υψηλή αξία του ανθρώπου που δημιουργήθηκε για την αιωνιότητα, του ανθρώπου που οφείλει να προετοιμάζεται στη γη για τον ουρανό, του ανθρώπου που οφείλει να υποτάσσει το σώμα του στην ψυχή του.

Να «πλουτίζει κανείς με ό,τι θέλει ο Θεός» σημαίνει να ζει ζωή θεάρεστη. Όταν η επίγεια διαγωγή κατευθύνεται από τις ευαγγελικές εντολές, φέρνει στην ψυχή πλούτο άφθαρτο: τη θεογνωσία, την αυτογνωσία, την πίστη, την ταπείνωση, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Ο άνθρωπος που έχει τέτοια διαγωγή, διαχειρίζεται σωστά την επίγεια περιουσία του ως θείο δώρο.

Με τη σωστή διαχείριση μεταβάλλει τη φθαρτή αυτή περιουσία σε άφθαρτη, γιατί τη μεταφέρει από τη γη στον ουρανό με την ελεημοσύνη. Και μεταφέροντας με την ελεημοσύνη την περιουσία του στον ουρανό, μεταφέρει εκεί αόρατα και την καρδιά του, αφού ο ίδιος ο Κύριος βεβαίωσε: «Όπου είναι τα πλούτη σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας». Ένας τέτοιος χριστιανός μένει στον ουρανό με τους λογισμούς και τα αισθήματά του, όπως ο απόστολος, ο οποίος ήδη από τον καιρό τής διαβιώσεώς του στη γη έλεγε για τον εαυτό του: «Εμείς είμαστε πολίτες του ουρανού». Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Ασκητικές ομιλίες Β’. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής.

Να φυλάγεστε από την πλεονεξία – Κυριακή Θ’ Λουκά

The post Να φυλάγεστε από την πλεονεξία – Κυριακή Θ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.