Με τον θάνατο ο άνθρωπος διαχωρίζεται στα μέρη από τα οποία αποτελείται. Έτσι, μετά τον θάνατο, δεν υπάρχει πια ο άνθρωπος ως ψυχοσωματική οντότητα. Ψυχή και σώμα υπάρχουν πια ξεχωριστά. Γιατί και το σώμα συνεχίζει να υπάρχει, μολονότι το βλέπουμε να διαλύεται και «να επιστρέφει στη γη από την οποία προήλθε» (Γεν. 3:19)· συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και μετά την πλήρη αποσύνθεσή του· συνεχίζει να υπάρχει όπως ο σπόρος που σαπίζει μέσα στο χώμα (Ιω. 12:24), περιμένοντας την επανένωσή του με την ψυχή, οπότε θα γίνει πια απρόσβλητο από τον θάνατο.

Βέβαια, όπως είναι γνωστό, τα σώματα των εκλεκτών του Θεού δεν υπόκεινται σε αποσύνθεση. Διαποτισμένα καθώς είναι από τη χάρη του Θεού, ακόμα και κάτω απ’ του θανάτου τη σκια προαναγγέλλουν την ένδοξη ανάστασή τους. Αντί για δυσοσμία αναδίδουν ευωδία· αντί να μολύνουν θανάσιμα τους ανθρώπους, τους θεραπεύουν απ’ όλες τις αρρώστιες και τους χαρίζουν ζωή. Τέτοια σώματα είναι νεκρά και ζωντανά συνάμα – νεκρά ως προς την ανθρώπινη φύση, αλλά ζωντανά λόγω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα τους. Τέτοια σώματα είναι αψευδείς μάρτυρες του μεγαλείου και της αγιότητας του προπτωτικού ανθρώπου, μεγαλείου και αγιότητας που ανακτώνται με τη λύτρωση.

Στο διάστημα που το σώμα κοιμάται τον ύπνο του θανάτου, τι συμβαίνει με την ψυχή; Ο λόγος του Θεού μας αποκαλύπτει πως οι ψυχές μας, μετά τον χωρισμό τους από τα σώματα, πηγαίνουν, ανάλογα με τις καλές ή κακές ιδιότητες που απέκτησαν κατά την επίγεια ζωή μας, είτε μαζί με τους φωτεινούς αγγέλους είτε μαζί με τους σκοτεινούς δαίμονες. Οι άγγελοι και οι δαίμονες, βλέπετε, πλάστηκαν από τον Θεό με την ίδια φύση, φύση άυλη και ασώματη. Διαφέρουν μόνο ως προς τις ιδιότητες, καθώς οι άγγελοι παραμένουν άκακοι και αγαθοί, όπως δημιουργήθηκαν, ενώ οι δαίμονες, πέφτοντας, οικειώθηκαν απόλυτα το κακό με την ελεύθερη βούλησή τους.

Στις θείες Γραφές και στα συγγράμματα των αγίων πατέρων υπάρχουν πολλές μαρτυρίες σχετικές με τη μεταθανάτια κατάσταση των ψυχών.

Στον σταυρωμένο ληστή, που μετανόησε, ο Κύριος υποσχέθηκε άμεση ψυχική μετάβαση στον παράδεισο: «Σε βεβαιώνω ότι σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» (Λουκ. 23:43). Ο πολύπαθος φτωχός Λάζαρος της ευαγγελικής παραβολής, μετά τον θάνατό του, μεταφέρθηκε από αγγέλους κοντά στον Αβραάμ, δηλαδή στον παράδεισο, ενώ ο άσπλαχνος πλούσιος, που καθημερινά διασκέδαζε σε πλούσια συμπόσια με μεγαλοπρέπεια, πεθαίνοντας, ρίχθηκε στον άδη (Λουκ. 16:19-23). Οι ψυχές των δικαίων που χωρίστηκαν μαρτυρικά από τα σώματά τους, αναπαύονται μέσα στη μακαριότητα του ουρανού, αναμένοντας την ανάσταση των σωμάτων, όπως μας πληροφορεί ο θεόπνευστος Ιωάννης ο Θεολόγος (Αποκ. 6:10-11). Την ανάσταση αναμένουν και οι ψυχές των αμαρτωλών, αλλά αυτές μέσα στα φρικτά βάσανα του άδη (Αποκ. 20:13).

Όταν σημάνει η σάλπιγγα της αναστάσεως, ο παράδεισος θα παρουσιάσει τις ψυχές των πολιτών του ουρανού (Φιλιπ. 3:20), ώστε αυτές να ενωθούν ένδοξα με τα σώματά τους, τα οποία θα ζωοποιηθούν μόλις ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού (Ιω. 5:25). Τότε και ο άδης θα παρουσιάσει τους νεκρούς, που κρατά δέσμιους, για την τελική φοβερή Κρίση και καταδίκη τους. Μετά την αναγγελία της αποφάσεως του Κριτή, η μακαριότητα των δικαίων θα πολλαπλασιαστεί, καθώς επίσης και ο κολασμός των αμαρτωλών, που θα επιστρέψουν στον άδη (Ψαλμ. 9:18).

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

Η ψυχή, το σώμα και ο θάνατος

The post Η ψυχή, το σώμα και ο θάνατος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η πνευματική θεωρία, που γεννά την πνευματική διάκριση, προέρχεται από την πνευματική αίσθηση. «Η στέρεη τροφή», λέει ο απόστολος, «είναι για τους τελείους, οι οποίοι με τη συνεχή χρήση έχουν εξασκήσει τα αισθητήρια όργανά τους, για να μπορούν να διακρίνουν το καλό από το κακό» (Εβρ. 5:14). Η πνευματική διάκριση είναι κατόρθωμα των τέλειων χριστιανών. Σ’ αυτό το αγαθό μετέχουν όσοι έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο στη χριστιανική άσκηση. Οι αρχάριοι και οι άπειροι το αγνοούν, έστω κι αν έχουν φτάσει σε γεροντική ηλικία.

Τι μπορούν να κάνουν, λοιπόν, οι αρχάριοι, οι οποίοι μαζί με τη μοναχική τους ζωή αρχίζουν και τον πόλεμο με τα πονηρά πνεύματα; Ποιους κανόνες πρέπει να εφαρμόσουν, για να μην πέσουν, από άγνοια, θύματα της κακίας και της πανουργίας των δαιμόνων; Να πώς απαντούν οι άγιοι πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας:

«Η αληθινή διάκριση δεν αποκτάται παρά από την αληθινή ταπείνωση, με το να φανερώνουμε στους πατέρες όχι μόνο όσα κάνουμε, αλλά και όσα σκεφτόμαστε. Σε τίποτα να μην εμπιστευόμαστε τον δικό μας λογισμό, αλλά σε όλα να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων και να πιστεύουμε πως είναι καλό ό,τι εκείνοι εγκρίνουν. Αυτός ο τρόπος όχι μόνο συντελεί στο να μένει αβλαβής ο μοναχός, με την αληθινή διάκριση και τη σωστή στάση, αλλά και τον φυλάει απ’ όλες τις παγίδες του διαβόλου. Είναι αδύνατον, βλέπεις, σ’ εκείνον που ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με την κρίση και τη γνώμη των προχωρημένων πατέρων, να πέσει σε απάτη των δαιμόνων. Γιατί και προτού ν’ αξιωθεί κανείς να λάβει το χάρισμα της διακρίσεως, και μόνη η φανέρωση των πονηρών λογισμών στους πατέρες, τους μαραίνει και τους εξασθενίζει. Όπως το φίδι, όταν το βγάλεις έξω από μια σκοτεινή τρύπα, τρέχει για να εξαφανιστεί και να σωθεί, έτσι και οι πονηροί λογισμοί, όταν φανερωθούν με την ειλικρινή ομολογία και Εξομολόγηση, σπεύδουν να φύγουν από τον άνθρωπο» (Αββά Κασσιανού, Προς Λεόντιον, απόσπασμα).

Η εξαγόρευση των λογισμών σε έμπειρους πατέρες και αδελφούς και η καθοδήγηση απ’ αυτούς ήταν κανόνας στον αρχαίο μοναχισμό. Αποτελούσε, άλλωστε, παράδοση των αποστόλων. «Να εξομολογείστε τα παραπτώματά σας ο ένας στον άλλο και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλο, προκειμένου να θεραπευθείτε» (Ιακ. 5:16), έγραφε ο απόστολος Ιάκωβος.

Οι αρχαίοι μοναχοί θεωρούσαν αναγκαίες την εξαγόρευση των λογισμών τους σε πνευματικούς πατέρες και την καθοδήγησή τους απ’ αυτούς. Όσους δεν υιοθετούσαν αυτόν τον τρόπο μοναχικής ζωής, δεν τους υπολόγιζαν μαζί μ’ εκείνους που ακολουθούσαν τον δρόμο της σωτηρίας.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (αποσπάσματα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

Να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων

The post Να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά» – έτσι αρχίζει η παραβολή – «κι εκείνος άρχισε να συλλογίζεται». Η πρώτη συνέπεια της άφθονης σοδειάς ήταν η δημιουργία πολλών λογισμών. Αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντοτε σ’ εκείνους που ξαφνικά πλουτίζουν ή αυξάνουν σημαντικά τον πλούτο τους. Άρχισε, λοιπόν, ο πλούσιος της παραβολής να συλλογίζεται και να λέει: «Τι να κάνω;».

Σωστά παρατηρεί ο μακάριος Θεοφύλακτος ότι ο πολύς πλούτος είναι όμοιος με τη φτώχεια. Γιατί και ο πρώτος και η δεύτερη, όντας σε δύσκολη θέση, φωνάζουν: Τι να κάνω; Η αιτία της δύσκολης θέσεως της φτώχειας είναι η έλλειψη των αναγκαίων για τη ζωή, ενώ η αιτία της δύσκολης θέσεως του πλούτου είναι ο πλεονασμός τους.

«Τι να κάνω;», αναρωτιέται ο πλούσιος. «Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου», δεν έχω πού να βάλω τα τόσα πλούτη που απέκτησα. Τελικά σκέφτηκε τι να κάνει και, γεμάτος ενθουσιασμό για την ιδέα του, είπε με αποφασιστικότητα: «Να τι θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και όλα τα αγαθά μου. Μετά θα πω στον εαυτό μου: “Τώρα έχεις πολλά αγαθά, που αρκούν για χρόνια πολλά· ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε”».

Ο τυφλωμένος πνευματικά πλούσιος δεν σκεφτόταν τον Θεό, την αιωνιότητα, τους φτωχούς αδελφούς του. Σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του. Αλλά και για τον εαυτό του σκεφτόταν καταστροφικά, γιατί είχε ξεχάσει τον προορισμό τής ψυχής, θεωρώντας δεδομένη την υποδούλωσή της στο σώμα. Δεν σκεφτόταν τον Θεό, ο οποίος, με το να τον ευεργετεί, τον παρακινούσε στην ευεργετικότητα. Δεν σκεφτόταν την αιωνιότητα, στην οποία όφειλε να στείλει με την ελεημοσύνη μέρος της περιουσίας του, για να μην είναι εκεί φτωχός και ανάξιος των ανακτόρων του παραδείσου. Με τι άτοπο ονειροπόλημα εξαπατά τον εαυτό του ο πλούσιος! Λέει ότι τα αγαθά του αρκούν για πολλά χρόνια, υπονοώντας ότι και η ζωή του θα είναι πολύχρονη. Απ’ αυτή τη μάταιη και απατηλή πεποίθηση απορρέουν τα σχέδιά του για το μέλλον.

Η κατάσταση της αυταπάτης είναι κοινή σε όλους τους εραστές του πλούτου και του κόσμου. Η επίγεια ζωή τούς παρουσιάζεται σαν αιώνια. Η σκέψη για τον θάνατο τους είναι εντελώς ξένη, σαν μια σκέψη για κάτι που δεν τους αφορά καθόλου. Ποια επιδίωξη θέλει να εκπληρώσει ο τυφλωμένος πλούσιος με τα πλούτη του; Θέλει, όπως λένε στον κόσμο, να ζήσει καλά. Τι σημαίνει “να ζήσει καλά”; Σημαίνει να τρώει και να πίνει, να διασκεδάζει, να πορνεύει, να ζει μέσα στη χλιδή, να καυχιέται, να ικανοποιεί κάθε του θέλημα και ιδιοτροπία. Αν κοιτάξουμε μέσα μας και γύρω μας προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε πως η ευαγγελική παραβολή του άφρονα πλουσίου αποτελεί έναν καθρέφτη για όλους μας. Δεν είμαστε όλοι συνεχώς παραδομένοι στις σκέψεις εκείνου του πλουσίου, αλλά όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, κατά καιρούς παρασυρόμαστε απ’ αυτές.

Ενώ, λοιπόν, ο πλούσιος με ικανοποίηση έκανε όνειρα για την αμαρτωλή ζωή των απολαύσεων, που, όπως νόμιζε, είχε μπροστά του, ήρθε ξαφνική και απροσδόκητη η θεία απόφαση για την αναχώρησή του από τον κόσμο. «Ανόητε!», του είπε ο Θεός. «Αυτή τη νύχτα (οι δαίμονες) απαιτούν να πάρουν την ψυχή σου. Αυτά, λοιπόν, που ετοίμασες, σε ποιον θ’ ανήκουν;».

Ό,τι έγινε με τον πλούσιο, γίνεται με κάθε άνθρωπο που ξεχνά τον Θεό και παραδίνεται στην αμαρτία: Όταν φτάσει να ολοκληρώσει τις επιθυμίες του, όταν φτάσει να εξασφαλίσει την ευτυχία του με τον καλύτερο τρόπο, στέλνεται ο θάνατος ή παραχωρείται κάποια συμφορά από τον Θεό. Και τότε, ακόμα και η πιο στέρεη επίγεια ευημερία καταρρέει. Αυτό εκφράζουν και τα λόγια τού Κυρίου, με τα οποία τελειώνει η παραβολή: «Να τι παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει με ό,τι θέλει ο Θεός». Αυτός είναι ο καρπός τής φιλαργυρίας, της πλεονεξίας και, γενικά, της επίμονης επιδιώξεως αποκτήσεως μεγάλης περιουσίας, που αποκλειστικό κίνητρό της έχει τη φιλαυτία.

Ο Κύριος αποκάλεσε τον πλούσιο «ανόητο», γιατί αυτός, τυφλωμένος πνευματικά καθώς ήταν από τη φιλαυτία, νόμιζε ότι ενεργούσε για την ωφέλειά του, ενώ στην πραγματικότητα ενεργούσε αυτοκαταστροφικά. Στερούσε από τον εαυτό του την υψηλή αξία του ανθρώπου που δημιουργήθηκε για την αιωνιότητα, του ανθρώπου που οφείλει να προετοιμάζεται στη γη για τον ουρανό, του ανθρώπου που οφείλει να υποτάσσει το σώμα του στην ψυχή του.

Να «πλουτίζει κανείς με ό,τι θέλει ο Θεός» σημαίνει να ζει ζωή θεάρεστη. Όταν η επίγεια διαγωγή κατευθύνεται από τις ευαγγελικές εντολές, φέρνει στην ψυχή πλούτο άφθαρτο: τη θεογνωσία, την αυτογνωσία, την πίστη, την ταπείνωση, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Ο άνθρωπος που έχει τέτοια διαγωγή, διαχειρίζεται σωστά την επίγεια περιουσία του ως θείο δώρο.

Με τη σωστή διαχείριση μεταβάλλει τη φθαρτή αυτή περιουσία σε άφθαρτη, γιατί τη μεταφέρει από τη γη στον ουρανό με την ελεημοσύνη. Και μεταφέροντας με την ελεημοσύνη την περιουσία του στον ουρανό, μεταφέρει εκεί αόρατα και την καρδιά του, αφού ο ίδιος ο Κύριος βεβαίωσε: «Όπου είναι τα πλούτη σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας». Ένας τέτοιος χριστιανός μένει στον ουρανό με τους λογισμούς και τα αισθήματά του, όπως ο απόστολος, ο οποίος ήδη από τον καιρό τής διαβιώσεώς του στη γη έλεγε για τον εαυτό του: «Εμείς είμαστε πολίτες του ουρανού». Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Ασκητικές ομιλίες Β’. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής.

Να φυλάγεστε από την πλεονεξία – Κυριακή Θ’ Λουκά

The post Να φυλάγεστε από την πλεονεξία – Κυριακή Θ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«…Οι λογισμοί που προέρχονται από τους δαίμονες, πρώτα-πρώτα είναι γεμάτοι ταραχή και λύπη, και έπειτα σέρνουν κρυφά και ανεπαίσθητα προς τα πίσω. Οι δαίμονες έρχονται ντυμένοι σαν πρόβατα, δηλαδή υποβάλλουν λογισμούς αρετής, ενώ από μέσα τους είναι λύκοι αρπακτικοί (Ματθ. 7:15). Μ’ άλλα λόγια, με τους λογισμούς που φαίνονται καλοί ενώ είναι κακοί, εξαπατούν τις καρδιές των απλοϊκών…

» Το φως των δαιμόνων αποδεικνύεται εκ των υστέρων σκοτάδι. Αν, λοιπόν, όταν ακούς ή σκέφτεσαι ή βλέπεις κάτι, διαπιστώσεις πως η καρδιά σου ταράζεται έστω και λίγο, αυτό προέρχεται από τους δαίμονες» (Οσίων Βαρσανουφίου και Ιωάννου, Αποκρίσεις, ξ’).

Αλλά και σε μιαν άλλη απόκρισή του ο μεγάλος όσιος σημειώνει:

«Μάθε, αδελφέ μου, ότι κάθε λογισμός του οποίου δεν προηγείται η γαλήνη της ταπεινώσεως, δεν προέρχεται από τον Θεό αλλά ολοφάνερα από τα αριστερά. Γιατί ο Κύριός μας έρχεται πάντοτε με γαλήνη, ενώ όλα όσα κάνει ο αντίδικος γίνονται με ταραχή και ακαταστασία. Οι δαίμονες, κι αν εμφανίζονται ντυμένοι σαν πρόβατα, φανερώνονται ότι από μέσα τους είναι λύκοι αρπακτικοί (Ματθ. 7:15) από την ταραχή που τους συνοδεύει. “Από τους καρπούς τους θα τους καταλάβετε” (Ματθ. 7:16,20), είπε ο Κύριος. Μακάρι να δώσει ο Θεός σε όλους μας σύνεση, για να μην πλανηθούμε από τη φαινομενική τους καλοσύνη» (Αποκρίσεις, κα’).

Ας κλείσουμε τον λόγο μας με μιαν αγιοπνευματική διδαχή του οσίου Μακαρίου του Μεγάλου:

«Ο εραστής της αρετής πρέπει να φροντίσει για την απόκτηση της διακρίσεως, ώστε να μπορεί να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και να αντιλαμβάνεται τα ποικίλα τεχνάσματα του πονηρού, που συνηθίζει να πλανά, να βασανίζει και να παρασύρει τους πολλούς με εύλογες φαντασίες. Σε κάθε περίπτωση ωφελείσαι, όταν είσαι προσεκτικός. Μη δείχνεις, λοιπόν, επιπολαιότητα, υποχωρώντας εύκολα στις προτροπές των πνευμάτων, ακόμα κι αν αυτά είναι ουράνιοι άγγελοι, γιατί μπορεί ν’ απατηθείς. Μένε ασάλευτος, εξετάζοντας τα πάντα με επιμέλεια πολλή. Και αν διαπιστώσεις ότι κάτι είναι πράγματι καλό, δέξου το· αν, απεναντίας, είναι κακό, απόρριψέ το. Γιατί οι ενέργειες της θείας χάριτος είναι φανερές, κι αυτές δεν μπορεί να τις προκαλέσει η αμαρτία, έστω κι αν εμφανίζεται με το προσωπείο της αρετής.

» Ο σατανάς, μολονότι, σύμφωνα με τον απόστολο, ξέρει να μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός (Β’ Κορ. 11:14), προκειμένου να πλανήσει τους ανθρώπους, μολονότι μπορεί ακόμα και φωτεινά οράματα να παρουσιάσει, εντούτοις δεν μπορεί να ενεργήσει το καλό, κι απ’ αυτή τη χαρακτηριστική του αδυναμία αποκαλύπτεται. Δεν μπορεί να εμπνεύσει την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, την πραότητα, την ταπείνωση, τη χαρά, την ειρήνη, το μίσος προς τον κόσμο της αμαρτίας, την πνευματική ανάπαυση και την επιθυμία των ουράνιων χαρισμάτων, ούτε μπορεί να δαμάσει τα πάθη και τις επιθυμίες. Όλα αυτά είναι φανερά αποτελέσματα της ενέργειας της θείας χάριτος. “Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος”, λέει ο απόστολος, “είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη” (Γαλ. 5:22) και οι υπόλοιπες αρετές. Ο διάβολος, απεναντίας, έχει πολύ μεγάλη ικανότητα και δύναμη να εμπνέει στους ανθρώπους υπερηφάνεια και έπαρση.

» Μπορείς, επομένως, να αντιληφθείς από την ενέργεια του νοερού φωτός, που λάμπει στην ψυχή σου, αν αυτό προέρχεται από τον Θεό ή από τον σατανά. Ωστόσο, και η ίδια η ψυχή, αν έχει υγιή διάκριση, αμέσως ξεχωρίζει αλάθητα το καλό από το κακό με την πνευματική της αίσθηση. Γιατί, όπως η γλώσσα με την αίσθηση της γεύσεως ξεχωρίζει το ξίδι από το κρασί, μολονότι αυτά δεν διαφέρουν εξωτερικά, έτσι και η ψυχή με την πνευματική της αίσθηση μπορεί να ξεχωρίσει τα χαρίσματα του Πνεύματος από τις φαντασίες του εχθρού» (Οσίου Μακαρίου του Μεγάλου, Περί υπομονής και διακρίσεως, 13).

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (αποσπάσματα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

Η διάκριση των λογισμών

The post Η διάκριση των λογισμών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.