Επιθυμώντας ωστόσο να ακολουθήσει έναν αυστηρότερο ασκητικό βίο αποσύρθηκε στο Άγιον Όρος και έγινε δεκτός στην Μονή Χιλανδαρίου (1345). Μετά από κάποιο διάστημα επέστρεψε στην Σερβία και κατάφερε τους γονείς του να ασπασθούν την μοναχική πολιτεία, ο πατέρας του με το όνομα Γεράσιμος και η μητέρα του με το όνομα Θεοδοσία.

* * *

Επιστρέφοντας στον Άθω τέθηκε υπό την καθοδήγηση ενός γέροντα, του Αρσενίου. Το 1347, ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Δουσάν μετέβη στο Άγιον Όρος και επισκέφτηκε τον Αρσένιο, τον οποίο συνήθιζε να συμβουλεύεται. Ο γέροντας παρουσίασε σε αυτόν τον Ησαΐα και έκτοτε ο ηγεμόνας επέδειξε μεγάλη εκτίμηση προς το πρόσωπό του.

Όταν εκοιμήθη ο Αρσένιος (1348), ο Ησαΐας αποσύρθηκε με τον μαθητή του Σίλβεστρο στην Σκήτη του Αγίου Παύλου και είχε για σύμβουλο και καθοδηγητή στην πνευματική ζωή τον γέροντα Διονύσιο. Εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Οι μοναχοί θαυμάζοντας τις αρετές του και τις γνώσεις του τον έκαναν ηγούμενό τους και τον έστειλαν στο Στέφανο Δουσάν για να ζητήσει οικονομική βοήθεια. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα Ελένη δέχθηκαν με χαρά τον όσιο μοναχό και του χορήγησαν πρόθυμα τους απαραίτητους πόρους για την ανακαίνιση και τον εξωραϊσμό της μονής του.

Επιστρέφοντας στον Άθω, δεν αφοσιώθηκε μόνο στην επιστασία των έργων, αλλά επιδόθηκε πρωτίστως στην πρόοδό του στο εσωτερικό έργο της ησυχίας και της νήψεως. Τέλειος γνώστης της ελληνικής γλώσσας, ανέλαβε την μετάφραση, για πρώτη φορά στα σλαβικά, των έργων που αποδίδονται στον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την μετάδοση στις νεαρές σλαβικές Εκκλησίες των θησαυρών της βυζαντινής ησυχαστικής παράδοσης.

Μπροστά στην αντίδραση ορισμένων μοναχών, μετέβη στην περιοχή των Σερρών παίρνοντας μαζί του τον μαθητή του Νίκανδρο και μερικούς πιστούς μοναχούς (περί το 1366). Συνέβαλε εκεί στην διάδοση του ησυχαστικού βίου, αναδιοργάνωσε τα μοναστήρια, έκτισε εκκλησίες και κέρδισε πολλές ψυχές στον ενάρετο βίο. Όταν επέστρεψε στην αθωνική μονή του, έγινε δεκτός με μεγάλη χαρά από τους αδελφούς, εκείνοι δε που του είχαν αντιταχθεί, μετανόησαν. Η ζωή της αδελφότητος αναπτερώθηκε υπό την συνετή πνευματική καθοδήγησή του και η αγιότητά του διέλαμψε τότε σε όλο το Άγιον Όρος.

* * *

Γεμάτος ζήλο για την ενότητα της Εκκλησίας και θρεμμένος με τις πνευματικές αρχές των Πατέρων του ησυχασμού, ο όσιος Γέροντας υπέφερε σκληρά λόγω του σχίσματος που δημιουργήθηκε μεταξύ του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Εκκλησίας της Σερβίας από την εποχή της μονομερούς ανακήρυξης του αυτοκεφάλου κατά τους χρόνους του Στέφανου Δουσάν, ο οποίος θέλησε να στεφθεί από πατριάρχη «αυτοκράτορας Σέρβων και Ελλήνων» (1336) και επιθυμούσε να αναλάβει μία αποστολή συμφιλίωσης.

Η πρότασή του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον ηγεμόνα Λάζαρο [15 Ιουν.] και ο Ησαΐας αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας μοναχών, γνωστών για την σοφία τους και για τον πνευματικό βίο τους, όπως ο όσιος Θεοφάνης, Πρώτος του Αγίου Όρους, ο άγιος Νικόδημος που επρόκειτο να διαδώσει τον ησυχασμό στα ρουμανικά εδάφη [26 Δεκ.] και οι δύο πιστοί μαθητές του, Νίκανδρος και Σίλβεστρος (1375).

Ο πατριάρχης άγιος Φιλόθεος [11 Οκτ.], μαθητής του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, υποδέχθηκε με πατρική στοργή τους ησυχαστές αυτούς και επείσθη από τα επιχειρήματά τους ώστε να άρει τον αναθεματισμό της Σερβικής Εκκλησίας από τον προκάτοχό του άγιο Κάλλιστο Α’ [20 Ιουν.]. Επέστρεψαν στον Άθω φέρνοντας την χαρμόσυνη είδηση της αποκατεστημένης κοινωνίας, φορτωμένοι δώρα και ιερά σκεύη που είχε προσφέρει ο πατριάρχης.

Ο Γέροντας ξανάρχισε τον βίο της προσευχής στο μοναστήρι του μέχρι την ημέρα που πηγαίνοντας στην Μεγίστη Λαύρα μαζί με πέντε αδελφούς έπεσαν στα χέρια πειρατών που τους πήραν στο καράβι τους και κακομεταχειρίστηκαν τον όσιο γέροντα με τον χειρότερο τρόπο, αφήνοντάς τον αιμόφυρτο από τα κτυπήματα που δέχθηκε στο κεφάλι. Θεραπεύτηκε όμως θαυματουργικά και μπόρεσε να γυρίσει με χαρά στην μονή του, όπου και τελείωσε τον βίο του ειρηνικά. (*)

(*) Παρόλο που η λειτουργική μνήμη του δεν έχει αναγνωρισθεί επισήμως, τιμάται παλαιόθεν από τους μοναχούς και η συμβολή του στην διάδοση του ησυχασμού στις σλαβικές χώρες δικαιολογεί την ένταξή του στον Συναξαριστή. Συνοψίζουμε τον Βίον του, που συνέγραψε ένας ανώνυμος μαθητής του, ο οποίος τοποθετεί την μνήμη του αυτή την ημέρα.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δωδέκατος, Αύγουστος. Ίνδικτος, Αθήναι 2009, σελ. 230.

Ο όσιος Ησαΐας ο Αθωνίτης

The post Ο όσιος Ησαΐας ο Αθωνίτης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Κύριος είχε προείπει ότι κάποιοι πριν πεθάνουν θα δουν την Βασιλεία του Θεού να έρχεται με δύναμη. Και, όντως, μετά από έξι μέρες, πραγματοποιήθηκε η πρόρρησή Του στο όρος Θαβώρ, ενώπιον των τριών προκρίτων Μαθητών Του. Είδαν έκπληκτοι τον Κύριο να μεταμορφώνεται, το πρόσωπό Του να λάμπη όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του λευκά σαν το φως εξαστράπτοντα και να συνομιλή με τους δύο θεόπτες Προφήτες, τον Μωυσή και τον Ηλία.

Κατά την Μεταμόρφωση έχομε διακριτή αποκάλυψη των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος για δεύτερη φορά μετά την Βάπτιση. Τον μεταμορφωθέντα Υιό καλύπτει η φωτεινή νεφέλη, που δηλώνει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, και από την νεφέλη ακούστηκε η φωνή του Πατρός να λέγη: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· σ’ Αυτόν να υπακούετε» (Μαρκ. 9:7). «Μετά από την φωνή του Πατρός, ο Μωυσής επέστρεψε στον τόπο του και ο Ηλίας στην θέση του, ενώ οι Απόστολοι έπεσαν κάτω με το πρόσωπο στην γη και ο Ιησούς στεκόταν μόνος, διότι η φωνή εκείνη μόνο γι’ Αυτόν εκπληρωνόταν. Όπως η φωνή του Πατρός έρριξε αυτούς κάτω, έτσι και η φωνή του Υιού με την δύναμη της Θεότητός Του τους σήκωσε» (2).

Δίδαξε ο ίδιος ο Πατήρ ότι τελείωσε η προπαρασκευαστική περίοδος του Νόμου και αντί του Μωυσέως πρέπει τώρα να ακούν τον Υιό. «Ο Πατέρας φανερώνει τον Υιό» (3) και ζητά την υπακοή όλων στον Υιό Του. Κατά την Μεταμόρφωση «χάρηκαν οι Προφήτες, όταν είδαν την ανθρώπινη φύση Του, που δεν την ήξεραν. Χάρηκαν επίσης και οι Απόστολοι, όταν είδαν την δόξα της Θεότητός Του, που δεν την γνώριζαν, και άκουσαν την φωνή του Πατρός να δίνη μαρτυρία για τον Υιό· και μ’ αυτή την φωνή γνώρισαν (οι Προφήτες) την ενανθρώπησή Του, που ήταν άγνωστη σ’ αυτούς, και βεβαίωσε αυτούς μαζί με την φωνή του Πατρός, η δόξα του σώματός Του που φανερώθηκε και που προερχόταν από την Θεότητά Του που ενώθηκε σ’ Αυτόν χωρίς να μεταβληθή και χωρίς να υποστή σύγχυση» (4).

Ο Χριστός, όπως μας λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ως Θεός είναι Φως, πάντα είναι φωτεινός και εκπέμπει φως, αλλά η ανθρώπινη αδυναμία δεν δύναται να τον δη, όπως πραγματικά είναι. Μεταμορφώθηκε ο Χριστός, όχι παίρνοντας ό,τι δεν είχε, ούτε μεταβαλλόμενος σε ό,τι δεν ήταν, αλλά φανερώθηκε στους Μαθητές Του, όπως πραγματικά ήταν (5). Αποκάλυψε στους Αποστόλους «την δόξα της Θεότητός Του, που ήταν άγνωστη και κρυμμένη στην ανθρώπινη φύση Του» (6), «μετασκευάζων επί το θειότερον τους οφθαλμούς των». Ο Χριστός έδειξε μόνο μια ακτίνα από την δόξα Του, και οι Μαθητές Του έπεσαν πρηνείς. Δεν έδειξε όλο το μεγαλείο της δόξης Του, αλλά όσο ηδύναντο να βαστάξουν τα μάτια των Μαθητών Του «για να μη χάσουν μαζί με την όραση και την ζωή» (7). Οι Μαθητές «καθώς εχώρουν εθεάσαντο την δόξαν» του Μεταμορφωθέντος.

Ο Χριστός «έδειξε ότι από όλο το σώμα Του ανάβλυζε η δόξα της Θεότητός Του και από όλα τα μέλη του σώματός Του έλαμπε το φως Του, όχι όπως ο Μωυσής που έλαμψε εξωτερικά η σάρκα του» (8). Ο Χριστός είναι η πηγή του ακτίστου φωτός, ενώ ο Μωυσής στο Σινά καταλάμφθηκε από αυτό το φως εξωτερικά και έλαμψε το πρόσωπό του.

Έγινε μόνο δέκτης του φωτός, ενώ ο Χριστός είναι «το φως το αληθινό», ο Ήλιος της δικαιοσύνης, που παρέχει το φως, την χάρη Του και την Βασιλεία Του στους αξίους.

Το όρος Θαβώρ θυμίζει το όρος Σινά με τις Θεοφάνειές του. Ο ίδιος Κύριος που μίλησε τότε στον Μωυσή, ο Ίδιος τώρα μεταμορφωμένος μιλά με τον Μωυσή. «Τότε το Όρος, όταν κατέβηκε ο Θεός, καλύφθηκε από γνόφο και σκοτάδι για να μην φαίνεται, τώρα, όμως, φωτεινή νεφέλη κάλυψε το Όρος.

Επειδή ο Νόμος που δόθηκε τότε καλυπτόταν από σκοτεινά σύμβολα και σκιές, γι’ αυτό και το Όρος είχε σκοτεινιάσει. Όμως, η χάρη του Ευαγγελίου είναι λαμπρή και φωτεινή, και απόδειξη γι’ αυτό είναι η νεφέλη» (9). Το Θαβώριον όρος έγινε πράγματι ουρανός, που αποκάλυψε την δόξα της βασιλείας του Θεού, αλλά και την Αγία Τριάδα. Έγινε επίσης «τύπος της Εκκλησίας, και ένωσε σ’ αυτό ο Ιησούς τις δύο Διαθήκες που δέχθηκε η Εκκλησία, και αποκάλυψε σ’ εμάς ότι ο ίδιος είναι αυτός που έδωσε τις δύο Διαθήκες» (10). Παρέστησαν από την Παλαιά Διαθήκη ο Μωυσής, ως εκπρόσωπος του Νόμου, και ο Ηλίας, ως εκπρόσωπος των Προφητών, και από την Καινή Διαθήκη οι πρόκριτοι των Αποστόλων, για να φανή ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος του Νόμου, των Προφητών και των Αποστόλων, Κύριος Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και Κύριος των ζώντων και των νεκρών. «Είδαν εκεί οι Προφήτες τους Αποστόλους και οι Απόστολοι τους Προφήτες. Οι αρχηγοί της Παλαιάς Διαθήκης τους αρχηγούς της Νέας» (11).

Σ’ αυτό το υπερμέγιστο γεγονός αποκαλύπτεται η βασιλεία του Θεού. Όσοι αξιωθούν να συμμετάσχουν στην βασιλεία του Θεού, θα βρίσκωνται μέσα στο Φως και θα ζουν την αιώνια μακαριότητα. Αυτήν δοκίμασαν και οι Μαθητές, ως επόπτες της Μεταμορφώσεως, και την οποία ο Απόστολος Πέτρος δεν ήθελε να αποχωρισθή, παρακαλώντας τον μεταμορφωθέντα Κύριο να παραμείνουν για πάντα εκεί στο Θαβώρ.

(1) Οσίου Εφραίμ του Σύρου, Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου, τ. Ζ’, σ. 16.

(2) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 21–22.

(3) Αυτόθι, σ. 22.

(4) Αυτόθι, σ. 18.

(5) Βλ. Αγ. Ανδρέου Κρήτης, Εις την Μεταμόρφωσιν, PG 97, 948AB.

(6) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 17.

(7) Ιδιόμελον της Λιτής του Εσπερινού της 6ης Αυγούστου.

(8) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 17.

(9) Θεοφάνους Κεραμέως, Ομιλία ΝΘ’, Εις την Μεταμόρφωσιν, PG 132, 1044CD.

(10) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 19.

(11) Αυτόθι, σελ. 19.

Από το βιβλίο: «Η επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 58.

Η Μεταμόρφωση

The post Η Μεταμόρφωση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όλοι οι αδελφοί ομολογούσαν με θαυμασμό την τελωνική ταπείνωση, την τέλεια υπακοή και τη βαθιά απλότητα του οσίου. Παρ’ όλο που προσπαθούσε να κρύψει την πνευματική του εργασία, αυτή είχε πέσει στην αντίληψη των άλλων συνασκητών του, που ένιωθαν δέος και ευλάβεια απέναντι στον πιστό θεράποντα του Χριστού και καθαιρέτη του εχθρού. Γιατί ο όσιος δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου. Οι μέρες και οι νύχτες του περνούσαν με αγρυπνία, μελέτη των ιερών βιβλίων και αδιάλειπτη προσευχή. Επιπλέον αναδείχθηκε σε μεγάλο νηστευτή και εγκρατευτή. Πήρε ευλογία από τον όσιο Θεοδόσιο να μη γεύεται τίποτε άλλο, εκτός από λίγο ψωμί και νερό.

Αυτή τη δίαιτα κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Γι’ αυτό ο αδιάψευστος Κύριος, που διαβεβαίωσε ότι το πονηρό γένος των δαιμόνων δεν καταβάλλεται «ει μη εν προσευχή και νηστεία», βράβευσε τους κόπους του εργάτη της προσευχής και της νηστείας οσίου Δαμιανού. Τον τίμησε με το χάρισμα της θεραπείας των ασθενειών, που οι δαίμονες προκαλούν στους ανθρώπους.

Όποτε λοιπόν εμφανιζόταν στο μοναστήρι άνθρωπος άρρωστος, ο όσιος ηγούμενος Θεοδόσιος καλούσε το μακάριο Δαμιανό να προσευχηθεί πάνω από τον πάσχοντα. Κι εκείνος, με ταπεινό φρόνημα και αγαθή διάθεση υποταγής, κλαίγοντας και θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο του θείου χαρίσματος, άλειφε με άγιο έλαιο τον ασθενή και προσευχόταν κοντά του ώρα πολλή, με δάκρυα και στεναγμούς. Με τη χάρη του Θεού όλοι θεραπεύονταν και έφευγαν υγιείς και χαρούμενοι.

Όσα χρόνια έζησε σ’ αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο ο θείος Δαμιανός, τα γέμισε με ασκητικούς αγώνες και καλά έργα, με τα οποία και το Θεό δόξασε και την αιώνια ζωή κέρδισε.

Κάποτε αρρώστησε και κατάλαβε πως πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του.

Από την ασκητική στρωμνή του προσευχόταν με λυγμούς στο Θεό κι έλεγε:

– Κύριέ μου! Ιησού Χριστέ! Αξίωσέ με τον ανάξιο να γίνω μέτοχος της δόξης των αγίων Σου και κληρονόμος της βασιλείας Σου! Σε παρακαλώ, Δέσποτά μου, μη με χωρίσεις από τον πνευματικό μου πατέρα και διδάσκαλο, τον άγιο ηγούμενο Θεοδόσιο, αλλά «χάρισαι αυτώ και εμοί την βασιλείαν Σου και την μέθεξιν των αφράστων και αιωνίων Σου αγαθών και της Σης απεράντου και μακαρίας ζωής την απόλαυσιν», «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η ανέκφραστος ηδονή των καθορώντων του σου προσώπου το κάλλος το άρρητον»!

Ενώ έτσι προσευχόταν, εμφανίστηκε ξαφνικά δίπλα στη στρωμνή του ο όσιος Θεοδόσιος. Έσκυψε στοργικά πάνω του, τον ασπάστηκε καλοσυνάτα και είπε:

– Τέκνο μου, η προσευχή σου εισακούστηκε από τον Κύριο. Αυτός μ’ έστειλε να σε πληροφορήσω για την εκπλήρωση του αιτήματός σου. Όταν ο Θεός επιτρέψει να φύγεις απ’ αυτή τη ζωή και να πας κοντά Του, θα συναριθμηθείς με τους αγίους Του και θα συγκατοικήσεις με τους εκλεκτούς Του στην ουράνια βασιλεία. Και δεν θα χωριστείς ποτέ από μένα! Θα είμαστε για πάντα μαζί στο θείο νυμφώνα της δόξης του Κυρίου, «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος…»!

Αυτά είπε ο όσιος Θεοδόσιος κι έγινε άφαντος.

Παραξενεύτηκε ο μακάριος Δαμιανός, επειδή δεν κατάλαβε ούτε πώς μπήκε ούτε πώς βγήκε ο πνευματικός του πατέρας. Ξαφνικά τον είδε δίπλα του, ξαφνικά και τον έχασε. «Μήπως ήταν όραμα;» σκέφτηκε.

Για να λύσει το μυστήριο, κάλεσε το γηροκόμο και τον παρακάλεσε:

– Πήγαινε, σε παρακαλώ, αδελφέ μου και πες στον άγιο γέροντα ότι τον θέλω.

Όταν ήρθε ο όσιος Θεοδόσιος, ο Δαμιανός του είπε χαρούμενος:

– Μπάτουσκα (πατερούλη)! Θα γίνουν όλα έτσι όπως μου υποσχέθηκες;

– Δεν καταλαβαίνω, παιδί μου. Για ποια υπόσχεση μου μιλάς; ρώτησε με απορία ο όσιος Θεοδόσιος.

Τότε ο μακάριος Δαμιανός του φανέρωσε για την προσευχή που έκανε στον Κύριο και για τη θαυμαστή εμφάνιση εκείνου του άνδρα με τη μορφή του Θεοδοσίου.

Ο θεοφώτιστος ηγούμενος δόξασε το Θεό και είπε δακρυσμένος:

– Ε, τέκνο μου! Άγγελος Κυρίου σου φανερώθηκε με τη μορφή μου! Επομένως να είσαι ήσυχος ότι θα γίνουν όλα όπως σου υποσχέθηκε. Πώς ήταν δυνατόν εγώ, ένας αμαρτωλός άνθρωπος, να σου υποσχεθώ τη δόξα την ετοιμασμένη για τους δικαίους του Θεού;

Σαν άκουσε τη διαβεβαίωση του οσίου Θεοδοσίου, ο δίκαιος Δαμιανός ευφράνθηκε πνευματικά και πληρώθηκε ολόκληρος με την παρηγορητική ελπίδα.

Ύστερα ζήτησε να έρθουν κοντά του οι αδελφοί. Μαζεύτηκαν οι περισσότεροι. Τους ασπάσθηκε με δάκρυα, ζητώντας ταπεινά συγγνώμη, ο αθώος και άκακος, για κάθε φταίξιμό του. Με την καλή αυτή ομολογία της ταπεινοφροσύνης παρέδωσε το πνεύμα «εν χειρί Θεού», με συνοδούς τους αγγέλους που ήρθαν για να παραλάβουν την οσία ψυχή του.

Την ώρα του χωρισμού της ψυχής από το σώμα, το πρόσωπό του φωτίστηκε μ’ ένα υπερκόσμιο φως, ενώ ένα γλυκύτατο χαμόγελο άνθισε στα χείλη του, φανερώνοντας τη χαρά της νύμφης ψυχής που αντάμωνε τον ποθητό της Νυμφίο.

Τότε ο όσιος Θεοδόσιος έδωσε εντολή να χτυπήσουν το σήμαντρο για να έρθουν και οι υπόλοιποι αδελφοί. Και μετά, με μεγάλη τιμή και ψαλμωδίες, κήδεψαν στο σπήλαιο το τίμιο σώμα του δούλου του Χριστού, που έζησε στη γη σαν άγγελος για τη δόξα του Τριαδικού Θεού, και ανήλθε στους ουρανούς, για να ζήσει αιώνια μαζί με τους ασωμάτους αγγέλους.

Από το βιβλίο: Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου. Έκδοση δεκάτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2009, σελ. 122.

Όσιος Δαμιανός ο ιαματικός της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου

The post Όσιος Δαμιανός ο ιαματικός της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η Παναγία τής εμφανίσθηκε πάλι την επόμενη εβδομάδα, αλλά εκείνη την υποδέχθηκε με τις ίδιες αμφιβολίες. Τέλος, στις 29 Ιουλίου, ενώ προσευχόταν, η Πελαγία είδε την Βασίλισσα των Ουρανών να στέκει μπροστά της, περιβαλλόμενη από θεϊκό φως. Επανέλαβε την εντολή της και την χαιρέτησε με τα λόγια αυτά: «Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην!» Η μοναχή απάντησε με την συνέχεια του ύμνου: «Αινείτε, ουρανοί, Θεού την δόξαν».

Στην αρχή της Ακολουθίας του Όρθρου πήγε να αναφέρει το όραμα στην ηγουμένη της, η οποία επιβεβαίωσε την αυθεντικότητά του. Την επομένη μετέβη στο χωριό, πληροφόρησε τον Σταματέλο Κανγαδή και αφού ο επίσκοπος έδωσε την συγκατάθεση και ευλογία του αναγνωρίζοντας ότι επρόκειτο για ένα σημείο της ευσπλαγχνίας της Θεοτόκου απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό, σήμαναν οι καμπάνες και οι πιστοί συγκεντρώθηκαν για να πάρουν μέρος στην αναζήτηση. Η σύζυγος όμως του ιδιοκτήτη του χωραφιού που είχε υποδείξει η Θεοτόκος αρνήθηκε να γίνει οτιδήποτε εν τη απουσία του ανδρός της που έλειπε σε ταξίδι.

Την επόμενη νύκτα είδε σε ενύπνιο έναν άνθρωπο με τρομερή όψη που ξεστόμισε φοβερές απειλές στο πρόσωπό της, έτσι ώστε όχι μόνο έδωσε την άδεια να σκαφτεί το χωράφι, αλλά το δώρισε μάλιστα και στον επίσκοπο για την ανέγερση του ναού. Άνθρωποι από όλο το νησί πήραν μέρος στην ανασκαφή που παρέμεινε άκαρπη για δύο μήνες. Ο κόσμος άρχισε να αποθαρρύνεται, ορισμένοι να αμφιβάλλουν· μετά όμως από νέα θαυματουργική παρέμβαση της Θεοτόκου τα έργα ξανάρχισαν.

Στις 30 Ιανουαρίου 1823 βρέθηκε μια μεγάλη και υπέροχη εικόνα του Ευαγγελισμού, που ήταν εγκάρσια κομμένη σε δύο μέρη, αλλά που δεν είχε υποστεί φθορές παρά την μακρά παραμονή της μέσα στην γη. Μόλις αποτέθηκε στον ναό που ανεγέρθηκε στον τόπο εκείνο, άρχισε να ενεργεί θαύματα, τόσο πολλά που η εικόνα της Τήνου αποτελεί σήμερα το πλέον ονομαστό προσκύνημα στην Ελλάδα. Στην Μονή Κεχροβουνίου τιμάται ακόμη το κελλί στο οποίο η οσία Πελαγία έλαβε την αποκάλυψη της Παναγίας.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ενδέκατος, Ιούλιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2008, σελ. 263.

Οσία Πελαγία η εν Τήνω

The post Οσία Πελαγία η εν Τήνω appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.