Λοιπόν, πήγε ένας ασεβής άνθρωπος και μας έκοψε 33 ρίζες ελιές από την ρίζα, και έβαλε χώμα από πάνω, τις χωμάτωσε. Έρχεται κάποιος και μου λέει, “πάτερ, κόψαν τις ελιές του Μοναστηριού και τις κάνανε ξυλοκάρβουνα”. “Βρε, παιδί μου, λέω, εγώ είχα περιουσίες και τις άφησα, είχα τους γονείς μου, τα αδέρφια μου. Αλλά τι να κάνω τώρα; Να φύγω απ’ το Μοναστήρι να πάω να περιμένω στο κτήμα μην το καταπατήσουν και κόψουν τις ελιές; Τι να κάνω; Εγώ ήρθα για τον όσιο Δαυΐδ εδώ μέσα. Τον βλέπω ζωντανό τον Άγιο. Γιατί ο άγιος Δαυΐδ εδώ μέσα αγίασε, εδώ μέσα ασκήτευσε”. Λέει: “καλά, πάτερ, ποιος τις έκοψε τις ελιές;”. Ε! Πήγα μπροστά στον Άγιο, τον προσκυνάω και του λέω: “Άγιέ μου Δαυΐδ, να βάλης το χέρι σου, κοίταξε, θα μου πης τώρα ποιος έκοψε τις ελιές μέχρι το βράδυ. Να μου τον φέρης αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα τον κάνω κακό”. Κακό δεν έκανα ποτέ μου, ούτε σε μύρμηγκα. Κάποτε σκότωσα ένα μύρμηγκα, τον πάτησα μία φορά, όταν ήμουν μικρό παιδί, με μάλωσε η μάννα μου και μου είπε: “Πατάς ένα μύρμηγκα, αυτός έχει ζωή”. Και από τότε φοβάμαι και τον μύρμηγκα να πατήσω ακόμη.

Πάω λοιπόν στον Άγιο και του λέω: “Άγιέ μου, εγώ τα δικά μου τα ‘δωσα, τις περιουσίες μου τις άφησα, πέθαναν οι γονείς μου δεν πήγα να τους δω. Πήγες εσύ, όταν πέθαναν οι γονείς σου;”, είπα στον άγιο Δαυΐδ. Μιλούσα μαζί του (όπως) τώρα, (μπροστά) στην εικόνα. “Τώρα σ’ έφτειαξα το Μοναστήρι, κάνεις μία χαρά, καμαρώνεις. Δεν μου λες τώρα, στο κτήμα να πάω να περιμένω κάτω ή το Μοναστήρι (να φροντίσω;) “. Εγώ ήρθα να κάνω προσευχή και μάλιστα δεν (ήθελα να ‘ρθώ) στο Μοναστήρι του Αγίου εδώ. Εγώ είχα σκοπό να πάω σε μία ερημιά και να είμαι μόνος μου. Εγώ δεν είχα συντροφιές, ούτε με παιδιά μιλούσα, ούτε με γυναίκες. Μόνο με τους παπάδες· τους αγαπούσα όμως τους Ιερείς του Υψίστου. Λέω, “Άγιέ μου, να φύγω τώρα για την δική σου περιουσία (από) εδώ πέρα, να με παίρνουν στα Δικαστήρια και το ‘να και τ’ άλλο και να τρέχω στα Εφετεία εξ αιτίας το ένα μέτρο γης, το κτήμα; Άκουσε, άγιέ μου Δαυΐδ, να το ξέρης, αν μέχρι το βράδυ δεν τον φέρης προ του Εσπερινού μια ώρα, να το ξέρης θα σε κλείσω εδώ μέσα, καντήλι δεν θα σ’ ανάψω ούτε θα σε λιβανίσω, ούτε θα σε λειτουργήσω. Άγιέ μου, λέω, έπαθα καρδιά, έπαθα στεναχώρια, έπαθα τόσα και τόσα και σηκώνομαι μετά κόπου και κάνω Λειτουργία. Εσύ με βοηθάς, αλλά, άγιέ μου Δαυΐδ, συγχώρα με αυτό που σου είπα, εγώ θα σε λιβανίσω, θα σε θυμιάσω, αλλά να τον φέρης να τον δω. Αν δεν τον φέρης, Γέρο, πρόσεξε. Πού να ξέρω εγώ ποιος έκοψε τα δέντρα;”.

Το βράδυ, παιδιά μου, μια ώρα προ του Εσπερινού, όπως ήμουν μπροστά στην εικόνα του Αγίου, του λέω: “Γέρο, δεν φάνηκε αυτός που έκοψε τα δέντρα”. Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας, έκανε τον σταυρό του έτσι (δηλ. όχι σωστά). Λοιπόν λέω, “αυτός είναι”. Βλέπω, λάμψαν τα μάτια του Αγίου, γιατί στην εικόνα του κινείται. Και το θυμιατό του κινείται και η εικόνα του χτυπάει, όταν έχωμε στεναχώριες στο Μοναστήρι και χτυπάει η εικόνα αναστατωμένη μέσα στο τέμπλο. Επίσης και στ’ άγια Λείψανα γίνεται ένας κρότος μέσα. Τον βλέπω λοιπόν, έρχεται κατά πάνω μου.

–Καλησπέρα, πάτερ.

–Καλησπέρα.

–Πάτερ, εγώ έκοψα τα δένδρα… τις ελιές.

–Ποιες ελιές, ποια δέντρα παιδί μου; λέω· έκανα πως δεν ήξερα.

–Να, εδώ του αγίου Δαυΐδ τα δέντρα, τις ελιές.

–Παιδί μου, λέω, γιατί τις έκοψες τις ελιές του αγίου Δαυΐδ; Εάν λέω, 450 χρόνια που είναι το Μοναστήρι αυτό –το κτηματάκι αυτό είναι 400 χρονών– εάν ο κάθε άνθρωπος έκοβε μία ρίζα ελιά κάθε χρόνο, δεν θα υπήρχαν. Θες, παιδί μου, εσύ να ασχολούνται (οι άλλοι) με (τις) δικές σου ελιές;

–Όχι.

–Εσύ, γιατί;

–Ε! καλά, μου λέει, θα με πας στα Δικαστήρια; Εσύ π. Ιάκωβε, είσαι άγιος άνθρωπος.

–Βρε, δεν θα σε πάω στα Δικαστήρια εγώ, θα σε πάη όμως ο αγρονόμος. Γιατί, όταν πηγαίνης και κόβης τα δέντρα του Μοναστηριού, δεν σκέφτεσαι ότι κάποιος τα φύτευσε, κάποιο νοικοκύρη είχαν ή Άγιο ή παπά ή κοσμικό ή λαϊκό. Δεν το σκέφτηκες στις 2, στις 5. Πώς έκοψες τις 33 ελιές; Και τώρα τι θες;

–Δεν θα με συγχωρήση ο άγιος Δαυΐδ;

–Βέβαια, θα σε συγχωρήση ο άγιος Δαυΐδ, αλλά να μας δώση και μυαλό ο άγιος Δαυΐδ. Εμείς θέλουμε να περισώσουμε το κτήμα μας. Γιατί, παιδί μου, τις έκοψες; Αν, παιδί μου, πηγαίνετε κάθε μέρα και κάθεστε εκεί δίπλα και λέτε, “τώρα με τα κόμματα και τώρα με την κατάσταση θα το πάρωμε το κτηματάκι;”. Ορίστε το Μοναστήρι έδωσε 30.000 στρέμματα σε δεκαπέντε χωριά, όλη η περιοχή εδώ πέρα έχει τα κτήματα του Μοναστηριού. Και αφήσαν καμμιά πενηνταριά στρέμματα σε μια βουνοπλαγιά, τα καλλιεργούν τρεις οικογένειες. Και τώρα αυτοί μας δίνουν λίγο σταράκι, αλλ’ εμείς δεν έχομε ανάγκη από χωράφια, αλλά εφ’ όσον είναι του Αγίου για συντήρηση, τ’ αφήσαμε.

Και τώρα επειδή έγινε ο δρόμος στο Λουτρό, αξιοποιείται το κτηματάκι αυτό. Και τώρα θέλουν να το καταπατήσουν. Και τώρα χτίσανε κτίσματα εκεί κάτω πολλά. Ταλαιπωρίες που πέρασα. (Ύστερα μου) λέει:

–Θα με πας στο Δικαστήριο;

Εγώ, του ‘πα:

–Παιδί μου, στο Δικαστήριο δεν σε πάω. Οι γονείς μου δεν πήγαν (ποτέ) στο Δικαστήριο. Αλλά υπάρχει όμως τώρα ο αγρονόμος, (που) θα σε μηνύση.

Πήγα στο Δικαστήριο, να μην τα πολυλογώ. Και για 33 ελιές που μας κόψαν, μας δώσαν 1.500 δραχμές.

–Πάρτα, παιδί μου. Το Μοναστήρι δεν έχει ανάγκη από 1.500 δραχμές. Η Μονή έχει ανάγκη από το κτηματάκι της. Εμείς, παιδί μου, έχομε ανάγκη από Χριστό και ψυχή, δεν έχομε ανάγκη από κτήματα, εφ’ όσον υπάρχη όμως αυτό το κτηματάκι, θα το υποστηρίξωμε. Είπα: “Άγιέ μου Δαυΐδ, αν είναι το κτήμα δικό σου, να κάνης το θαύμα σου”.

Βλέπετε, παιδιά, όμως δεν είναι και δικά μου. Η ευθύνη είναι μεγάλη που έχω μέσ’ στο Μοναστήρι. Και εγώ είχα έρθει με πρόγραμμα να είμαι σ’ ένα ασκητήριο και να κάνω μετάνοιες και νηστείες, όπως με είχε μάθει η μητέρα μου από μικρό παιδί. Δεν ήθελα μικρός να έρθω στο Μοναστήρι και να με βλέπη ο κόσμος και να βλέπω τον κόσμο. (Ήθελα να είμαι) απλός άγαμος άνθρωπος, αλλά εκείνο που επιθυμούσα ήταν πώς να αγιάσω, να γίνω άγιος. Τώρα αντί για άγιος, κολάστηκα. Με το ‘να, με τ’ άλλο.

Και θα σας πω, παιδιά μου, παίρνω την εικόνα του Αγίου, ντύθηκα τα “ιερά” μου και πάω με τα πόδια στο κτήμα κάτω και γονάτισα και έβαλα σε μία ελιά την εικόνα του Αγίου και σταύρωσα τα τέσσερα σημεία του κτήματος και λέγω: “Άγιέ μου Δαυΐδ, εάν είναι δικά σου, να τα υποστηρίξης, να καταισχυνθή ο διάβολος” – διότι ο διάβολος με πολεμούσε. Λοιπόν και λέγω μετά, “αν είναι δικά σου άγιε Δαυΐδ, δείξ’ το θαύμα σου να τα πάρωμε, να μην μας καταπατήσουν το κτήμα και να φύγουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι”. Θυμίασα την εικόνα του Αγίου, θυμίασα το κτήμα ολόκληρο με το θυμιατό, με λιβάνι, πήρα την εικόνα και γύρισα στο κτήμα και το σταύρωσα στα τέσσερα σημεία. Γονάτισα και προσευχήθηκα: “Άγιέ μου Δαυΐδ, Πανάγαθε Θεέ, εγώ δεν έχω κτηματική περιουσία, εγώ τα δικά μου τ’ άφησα έρημα, είχα περιουσίες μεγάλες, εγώ έχω ανάγκη από Χριστό και ψυχή”. Να σώσω την ψυχή, μην κάνω σαν τον σημερινό πλούσιο που ήθελε να χαλάση τις αποθήκες και να φτειάξη πιο μεγαλύτερες. Αλλά είδες τι του είπε ο Θεός; “Άφρον, αυτή τη νυκτί την ψυχή σου απαιτούσιν”. Δεν είπε ότι θα την πάρη ο Θεός, αλλ’ ότι απαιτούσιν οι δαίμονες την ψυχή του. “Αυτά που ετοίμασες τίνι έσται;”.

Πήγα μέχρι τον Άρειο Πάγο, ας είναι καλά, μας βοηθήσανε. Αυτός που το είχε αρπάξει έδινε οικόπεδα δωρεάν, έδινε λάδια, κτήματα, για να μην το πάρη το Μοναστήρι το κτηματάκι. Ήταν στο Μοναστήρι όμως 400 χρόνια το κτήμα αυτό. (Έτσι) κερδίσαμε το κτήμα αυτό. Βέβαια (πάνε) χρόνια τώρα.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Α’. Διηγήσεις, σελ. 42. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Ο άγιος Ιάκωβος διηγείται τους αγώνες του για τα κτήματα της Μονής

The post Ο άγιος Ιάκωβος διηγείται τους αγώνες του για τα κτήματα της Μονής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Υπήρξε η προσωποποίηση της αγάπης, η εικόνα της πραότητος, το κήρυγμα της καλωσύνης, το ζωντανότερο δίδαγμα της αληθινής αποστολής του σύγχρονου κληρικού. Δεν κρατούσε ποτέ και τίποτα για τον εαυτό του, όλα τα μοίραζε στους άλλους. Ολοπρόθυμα είχε αναλωθή στην υπηρεσία του πλησίον του, χωρίς ποτέ να τον νοιάζη ποιος ήταν αυτός ο πλησίον. Οι απόκληροι της ζωής, οι καταφρονεμένοι κι οι κουρασμένοι, οι διψασμένοι κι οι πεινασμένοι για πίστη και αρετή, σε εκείνον κατέφευγαν για να κατευθύνη τα πόδια τους σε δρόμους ειρήνης. Γέμιζε τον μέσα τους κόσμο με χαρά και με φως, με αγαλλίαση χριστιανική και ανθρώπινη, τους καταπράϋνε με το παιδιάστικο χαμόγελό του τα δολερά πάθη που είχαν μέσα τους και τους ανέβαζε «εις το όρος Κυρίου, ως αθώος χερσίν και καθαρός τη καρδία, ως πορευόμενος άμωμος και εργαζόμενος δικαιοσύνην, ως λαλών αλήθειαν εν τη καρδία αυτού», «ος ουκ εδόλωσεν εν τη γλώσση αυτού, ουδέ εποίησεν τω πλησίον αυτού κακόν και ονειδισμόν ουκ έλαβεν επί τοις έγγιστα αυτού· και δώρα επ’ αθώοις ουκ έλαβεν». Ανύψωνε το φτωχό λευϊτικό του λειτούργημα από την νεότητά του ακόμη σε Αποστολή, σε κανόνα βίου, σε έργο ζωής. Ήταν ένας πραγματικά Ιεραπόστολος του αιώνα μας που βάδιζε πάνω στα χνάρια του Πρωτοαποστόλου των Εθνών. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος κληρικός. Ήταν η ίδια η Αρετή, βαπτισμένη στα νάματα της Αγάπης.

Αυτή η αγάπη έγινε μέσα στον Γέροντα πλαστουργός δύναμη και τον φώτισε. Ο Γέροντας αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπονοούμενα, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς κρατούμενα. Αγαπούσε απλά, ταπεινά, απέραντα, όλους τους ανθρώπους, και τους εχθρούς του ακόμη. Αν και εχθρούς, όσο εξαρτιόταν από αυτόν, δεν είχε ο Γέροντας. Είχε γεννηθή και ζούσε, χωρίς υπερβολή, για ν’ αγαπά.

Και αυτό ήταν το μεγάλο του μυστικό που τον ανεβάζει στις ψυχές μας και τον ξεχωρίζει ανάμεσά μας. Ήταν κατώτερος ίσως στην μόρφωση, στην γνώση, όμως μας ξεπερνούσε όλους στην αγάπη. Ήταν ο Άγιος δρομεύς της αγάπης. Ήταν τόσοι πολλοί οι πονεμένοι άνθρωποι που καθημερινά ζητούσαν την βοήθειά του και εκείνος έτρεχε να τους προλάβη όλους.

Χαιρετούσε όλους τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής με γλυκύτητα και χάρη. Έτρεχαν με λαχτάρα και οι μεγάλοι και τα παιδιά κοντά του, για ν’ ακούσουν ένα λόγο αγάπης και να πάρουν δύναμη και χαρά, γιατί τον αισθάνονταν πατέρα, αδελφό και προστάτη, γεμάτον από συμπόνοια και καλωσύνη. Κι αυτός τους ευλογούσε όλους, με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Είχε για τον καθένα μίαν απόκριση ή ένα λόγο παρακλήσεως. Επρόσεχε τον ξένο με τον ίδιο αυθορμητισμό που επρόσεχε τον γνώριμο. Τι ανθρώπινος που ήταν μέσα στην αγάπη του!

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 119. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η προσωποποίηση της αγάπης

The post Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η προσωποποίηση της αγάπης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αφού εγχειρίστηκε και με το γνωστό θαύμα των δύο Αγίων του (οσίου Δαυΐδ και αγίου Ιωάννου Ρώσσου) άρχισε να αναρρώνη, ο διάβολος του ετοίμαζε άλλη δοκιμασία. Ξημερώματα και ενώ προσηύχετο, έρχεται στο δωμάτιό του μια νοσοκόμα, λέγοντάς του πονηρά λόγια και ζητώντας από τον καθαρότατο άγιο Γέροντα να προβούν σε σαρκική αμαρτία. Ο Γέροντας ζήτησε για άλλη μια φορά την άμεση επέμβαση του Αγίου του, οσίου Δαυΐδ, και την ίδια στιγμή μπήκε άλλη νοσοκόμα που είχε κανονική νυκτερινή βάρδια, η οποία ευλαβείτο τον Γέροντα και τον φρόντισε όλη την υπόλοιπη νύχτα. Τις επόμενες νύχτες τον συντρόφευε ένας γνωστός του ιερέας και έτσι εξέλιπε ο κίνδυνος της “ενοχλητικής” νοσοκόμας.

Ο Γέροντας, αν και προχωρημένος στην πνευματική ζωή και στην ηλικία αρκετά μεγάλος (άνω των 40 ετών), δέχθηκε δυνατό πόλεμο αισχρών λογισμών και αισχρών παραστάσεων, οφθαλμοφανώς. Μιλούσε με πόνο για την περίοδο αυτή και αγωνίστηκε με πολλή νηστεία και την ευχή του Ιησού.

Μια Κυριακή, και ενώ είχε πάρει τη χαρά της θείας Λειτουργίας, όταν κάθησε στην τράπεζα με τους άλλους πατέρες και προσκυνητές, βλέπει οφθαλμοφανώς εμπρός του και μισό μέτρο περίπου ψηλότερα από το κεφάλι του να αιωρήται σταθερά μια αισχρή εικόνα. Τότε σηκώνει το χέρι του να κάνη το σταυρό του και να πη “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό”. Πριν ολοκληρώση το σταυρό του και την ευχή του Ιησού, η αισχρή εικόνα είχε χαθή. Για την ακρίβεια, μόνον με τη σκέψη να κάνη το σταυρό του, έσβησε κάθε αισχρός λογισμός και εικόνα.

Έτσι, μετά από λίγο ελευθερώθηκε από τον πόλεμο των αισχρών λογισμών και των ζωντανών αισχρών παραστάσεων. Τόση παρρησία είχε ο Γέροντας στο Θεό.

Ας σημειωθή ότι ο Γέροντας δεν είχε δει ποτέ γυμνό γυναικείο σώμα, και είχε το χάρισμα να μην βλέπη τη φύση των παιδιών που βάπτιζε στα γύρω χωριά που εξυπηρετούσε. Ο ίδιος μου έλεγε: «Γιώργο μου, γνωρίζω ότι για να γεννηθή ένα παιδί χρειάζεται άνδρας και γυναίκα. Όμως πώς γίνεται δεν το ξέρω». Τόση ήταν η καθαρότητα του Γέροντα.

Ένα βράδυ, λίγο πριν κλείση η πόρτα της Μονής, έρχεται μια περίεργη νέα γυναίκα, η οποία εξέφρασε την επιθυμία να τεκνοποιήση με μοναχό! Όταν το πληροφορήθηκε ο Γέροντας, προσπάθησε να την συνετίση. Η γυναίκα ήταν εκτός εαυτού (όχι όμως τρελλή). Ο Γέροντας μάς είπε να κλειστούμε στα κελλιά μας και να κάνωμε όλοι προσευχή και δεν θα επιτρέψη ο Άγιος να γίνη κακό σε κανέναν. Εκείνη την ημέρα δεν έγινε πρωινή ακολουθία και, όταν βγήκαμε από τα κελλιά μας μετά τις 10 το πρωί, η γυναίκα είχε ήδη φύγει από τη Μονή.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 242. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

The post Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Πηγαίνετε στην Εκκλησία;

– Δεν πάμε…, είπαν.

– Γιατί, παιδιά μου, δεν πάτε στην Εκκλησία; Απ’ την μέρα που γεννιώμαστε μέχρι την μέρα που θα φύγουμε (η ζωή μας) περνά από την Εκκλησία.

– Ε! πάμε, παπά, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, τι θες άλλο να σου πούμε;

– Με συγχωρείτε, δεν είναι μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Όταν ο Χριστιανός δεν πηγαίνει τρεις Κυριακές στην Εκκλησία χωρίζεται! Εκτός αν υπάρχη τόσο μεγάλη ανάγκη, με συγχωρείτε, μπορεί να είναι άρρωστος, μπορεί να καίγεται το σπίτι και να σηκωθή να το σβήση, τότε συγχωρεί ο Θεός…

– Ε! τα Χριστούγεννα και το Πάσχα πάμε στην Εκκλησία και τίποτα άλλο… Χαίρετε, χαίρετε…

»Και τίποτα άλλο δεν είπανε, για Εκκλησία να μην ακούσουν. Στην Εκκλησία όμως βρίσκουμε την παρηγορία, βρίσκουμε την υγεία, βρίσκουμε την σωτηρία της ψυχής μας».

«Υπάρχουν πολλά στον κόσμο, αρρώστιες, δοκιμασίες, θλίψεις, στεναχώριες και όλα αυτά πάντοτε (να τα αντιμετωπίζουμε) με την προσευχή. Ο Χριστός που ήταν Θεός και άνθρωπος και πάλι εκείνος προσευχότανε και νήστευσε και τώρα λέμε δεν υπάρχει νηστεία. Μα πώς δεν υπάρχει νηστεία; Νηστεία υπάρχει! Είναι εντολή του Θεού, η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός ήταν η νηστεία… στον Αδάμ και στην Εύα. Και Εκείνος ο Ίδιος ενήστευσε. Έρχεται μια γυναίκα και μου λέει ότι ο γαμπρός της της έλεγε ότι οι καλόγηροι νηστεύουνε, για τους καλογήρους είναι αυτά, δεν υπάρχει αμαρτία αν δεν νηστεύης και έρχεται η γυναίκα και μου το είπε. Να πης, λέω, στον γαμπρό σου ότι υπάρχει νηστεία. Πώς δεν υπάρχει; Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας λέει, “ει μη εν προσευχή και νηστεία…”. Πρώτα-πρώτα ο Χριστός μας ενήστευσε και δεν ενήστευσε όπως νηστεύουμε εμείς σήμερα. Εκείνος που ήταν Θεός και άνθρωπος νήστευσε σαράντα μέρες και εμείς σήμερα να μην νηστεύσουμε, που (εμείς) νηστεύομε για τις αμαρτίες μας».

«Προ ημερών με πήρε μια γυναίκα από την Αθήνα τηλέφωνο και μου λέει: “Πάτερ μου, μου πονεί η μέση μου, δεν ξέρω αν είναι από τον πονηρό ή από τον Θεό”. Της λέω: “Τέκνο μου, τώρα είτε του πονηρού είναι, είτε ο Θεός επιτρέπει, να κάνης υπομονή όπως ο Ιώβ. Είδες ο Ιώβ τι υπόμεινε; Ε! παιδί μου, κοίταξε. Όσο άρρωστος και να είναι κανείς, με συγχωρείτε, και να νευριάσης και να πης ωχ! τι έπαθα, μα γιατί παίρνω τα φάρμακα και θα πάω να σκοτωθώ, τίποτα δεν κάνεις, χειρότερα γίνεσαι…”. Με την ηρεμία, με την πραότητα, με την προσευχή ιδιαιτέρως, θα σε βοηθήση η χάρις του Θεού».

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Β’. Νουθεσίες, σελ. 104. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Στην Εκκλησία βρίσκουμε την παρηγορία, την υγεία, την σωτηρία

The post Στην Εκκλησία βρίσκουμε την παρηγορία, την υγεία, την σωτηρία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.