Υπήρξε η προσωποποίηση της αγάπης, η εικόνα της πραότητος, το κήρυγμα της καλωσύνης, το ζωντανότερο δίδαγμα της αληθινής αποστολής του σύγχρονου κληρικού. Δεν κρατούσε ποτέ και τίποτα για τον εαυτό του, όλα τα μοίραζε στους άλλους. Ολοπρόθυμα είχε αναλωθή στην υπηρεσία του πλησίον του, χωρίς ποτέ να τον νοιάζη ποιος ήταν αυτός ο πλησίον. Οι απόκληροι της ζωής, οι καταφρονεμένοι κι οι κουρασμένοι, οι διψασμένοι κι οι πεινασμένοι για πίστη και αρετή, σε εκείνον κατέφευγαν για να κατευθύνη τα πόδια τους σε δρόμους ειρήνης. Γέμιζε τον μέσα τους κόσμο με χαρά και με φως, με αγαλλίαση χριστιανική και ανθρώπινη, τους καταπράϋνε με το παιδιάστικο χαμόγελό του τα δολερά πάθη που είχαν μέσα τους και τους ανέβαζε «εις το όρος Κυρίου, ως αθώος χερσίν και καθαρός τη καρδία, ως πορευόμενος άμωμος και εργαζόμενος δικαιοσύνην, ως λαλών αλήθειαν εν τη καρδία αυτού», «ος ουκ εδόλωσεν εν τη γλώσση αυτού, ουδέ εποίησεν τω πλησίον αυτού κακόν και ονειδισμόν ουκ έλαβεν επί τοις έγγιστα αυτού· και δώρα επ’ αθώοις ουκ έλαβεν». Ανύψωνε το φτωχό λευϊτικό του λειτούργημα από την νεότητά του ακόμη σε Αποστολή, σε κανόνα βίου, σε έργο ζωής. Ήταν ένας πραγματικά Ιεραπόστολος του αιώνα μας που βάδιζε πάνω στα χνάρια του Πρωτοαποστόλου των Εθνών. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος κληρικός. Ήταν η ίδια η Αρετή, βαπτισμένη στα νάματα της Αγάπης.

Αυτή η αγάπη έγινε μέσα στον Γέροντα πλαστουργός δύναμη και τον φώτισε. Ο Γέροντας αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπονοούμενα, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς κρατούμενα. Αγαπούσε απλά, ταπεινά, απέραντα, όλους τους ανθρώπους, και τους εχθρούς του ακόμη. Αν και εχθρούς, όσο εξαρτιόταν από αυτόν, δεν είχε ο Γέροντας. Είχε γεννηθή και ζούσε, χωρίς υπερβολή, για ν’ αγαπά.

Και αυτό ήταν το μεγάλο του μυστικό που τον ανεβάζει στις ψυχές μας και τον ξεχωρίζει ανάμεσά μας. Ήταν κατώτερος ίσως στην μόρφωση, στην γνώση, όμως μας ξεπερνούσε όλους στην αγάπη. Ήταν ο Άγιος δρομεύς της αγάπης. Ήταν τόσοι πολλοί οι πονεμένοι άνθρωποι που καθημερινά ζητούσαν την βοήθειά του και εκείνος έτρεχε να τους προλάβη όλους.

Χαιρετούσε όλους τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής με γλυκύτητα και χάρη. Έτρεχαν με λαχτάρα και οι μεγάλοι και τα παιδιά κοντά του, για ν’ ακούσουν ένα λόγο αγάπης και να πάρουν δύναμη και χαρά, γιατί τον αισθάνονταν πατέρα, αδελφό και προστάτη, γεμάτον από συμπόνοια και καλωσύνη. Κι αυτός τους ευλογούσε όλους, με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Είχε για τον καθένα μίαν απόκριση ή ένα λόγο παρακλήσεως. Επρόσεχε τον ξένο με τον ίδιο αυθορμητισμό που επρόσεχε τον γνώριμο. Τι ανθρώπινος που ήταν μέσα στην αγάπη του!

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 119. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η προσωποποίηση της αγάπης

The post Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η προσωποποίηση της αγάπης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αφού εγχειρίστηκε και με το γνωστό θαύμα των δύο Αγίων του (οσίου Δαυΐδ και αγίου Ιωάννου Ρώσσου) άρχισε να αναρρώνη, ο διάβολος του ετοίμαζε άλλη δοκιμασία. Ξημερώματα και ενώ προσηύχετο, έρχεται στο δωμάτιό του μια νοσοκόμα, λέγοντάς του πονηρά λόγια και ζητώντας από τον καθαρότατο άγιο Γέροντα να προβούν σε σαρκική αμαρτία. Ο Γέροντας ζήτησε για άλλη μια φορά την άμεση επέμβαση του Αγίου του, οσίου Δαυΐδ, και την ίδια στιγμή μπήκε άλλη νοσοκόμα που είχε κανονική νυκτερινή βάρδια, η οποία ευλαβείτο τον Γέροντα και τον φρόντισε όλη την υπόλοιπη νύχτα. Τις επόμενες νύχτες τον συντρόφευε ένας γνωστός του ιερέας και έτσι εξέλιπε ο κίνδυνος της “ενοχλητικής” νοσοκόμας.

Ο Γέροντας, αν και προχωρημένος στην πνευματική ζωή και στην ηλικία αρκετά μεγάλος (άνω των 40 ετών), δέχθηκε δυνατό πόλεμο αισχρών λογισμών και αισχρών παραστάσεων, οφθαλμοφανώς. Μιλούσε με πόνο για την περίοδο αυτή και αγωνίστηκε με πολλή νηστεία και την ευχή του Ιησού.

Μια Κυριακή, και ενώ είχε πάρει τη χαρά της θείας Λειτουργίας, όταν κάθησε στην τράπεζα με τους άλλους πατέρες και προσκυνητές, βλέπει οφθαλμοφανώς εμπρός του και μισό μέτρο περίπου ψηλότερα από το κεφάλι του να αιωρήται σταθερά μια αισχρή εικόνα. Τότε σηκώνει το χέρι του να κάνη το σταυρό του και να πη “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό”. Πριν ολοκληρώση το σταυρό του και την ευχή του Ιησού, η αισχρή εικόνα είχε χαθή. Για την ακρίβεια, μόνον με τη σκέψη να κάνη το σταυρό του, έσβησε κάθε αισχρός λογισμός και εικόνα.

Έτσι, μετά από λίγο ελευθερώθηκε από τον πόλεμο των αισχρών λογισμών και των ζωντανών αισχρών παραστάσεων. Τόση παρρησία είχε ο Γέροντας στο Θεό.

Ας σημειωθή ότι ο Γέροντας δεν είχε δει ποτέ γυμνό γυναικείο σώμα, και είχε το χάρισμα να μην βλέπη τη φύση των παιδιών που βάπτιζε στα γύρω χωριά που εξυπηρετούσε. Ο ίδιος μου έλεγε: «Γιώργο μου, γνωρίζω ότι για να γεννηθή ένα παιδί χρειάζεται άνδρας και γυναίκα. Όμως πώς γίνεται δεν το ξέρω». Τόση ήταν η καθαρότητα του Γέροντα.

Ένα βράδυ, λίγο πριν κλείση η πόρτα της Μονής, έρχεται μια περίεργη νέα γυναίκα, η οποία εξέφρασε την επιθυμία να τεκνοποιήση με μοναχό! Όταν το πληροφορήθηκε ο Γέροντας, προσπάθησε να την συνετίση. Η γυναίκα ήταν εκτός εαυτού (όχι όμως τρελλή). Ο Γέροντας μάς είπε να κλειστούμε στα κελλιά μας και να κάνωμε όλοι προσευχή και δεν θα επιτρέψη ο Άγιος να γίνη κακό σε κανέναν. Εκείνη την ημέρα δεν έγινε πρωινή ακολουθία και, όταν βγήκαμε από τα κελλιά μας μετά τις 10 το πρωί, η γυναίκα είχε ήδη φύγει από τη Μονή.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 242. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

The post Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Πηγαίνετε στην Εκκλησία;

– Δεν πάμε…, είπαν.

– Γιατί, παιδιά μου, δεν πάτε στην Εκκλησία; Απ’ την μέρα που γεννιώμαστε μέχρι την μέρα που θα φύγουμε (η ζωή μας) περνά από την Εκκλησία.

– Ε! πάμε, παπά, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, τι θες άλλο να σου πούμε;

– Με συγχωρείτε, δεν είναι μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Όταν ο Χριστιανός δεν πηγαίνει τρεις Κυριακές στην Εκκλησία χωρίζεται! Εκτός αν υπάρχη τόσο μεγάλη ανάγκη, με συγχωρείτε, μπορεί να είναι άρρωστος, μπορεί να καίγεται το σπίτι και να σηκωθή να το σβήση, τότε συγχωρεί ο Θεός…

– Ε! τα Χριστούγεννα και το Πάσχα πάμε στην Εκκλησία και τίποτα άλλο… Χαίρετε, χαίρετε…

»Και τίποτα άλλο δεν είπανε, για Εκκλησία να μην ακούσουν. Στην Εκκλησία όμως βρίσκουμε την παρηγορία, βρίσκουμε την υγεία, βρίσκουμε την σωτηρία της ψυχής μας».

«Υπάρχουν πολλά στον κόσμο, αρρώστιες, δοκιμασίες, θλίψεις, στεναχώριες και όλα αυτά πάντοτε (να τα αντιμετωπίζουμε) με την προσευχή. Ο Χριστός που ήταν Θεός και άνθρωπος και πάλι εκείνος προσευχότανε και νήστευσε και τώρα λέμε δεν υπάρχει νηστεία. Μα πώς δεν υπάρχει νηστεία; Νηστεία υπάρχει! Είναι εντολή του Θεού, η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός ήταν η νηστεία… στον Αδάμ και στην Εύα. Και Εκείνος ο Ίδιος ενήστευσε. Έρχεται μια γυναίκα και μου λέει ότι ο γαμπρός της της έλεγε ότι οι καλόγηροι νηστεύουνε, για τους καλογήρους είναι αυτά, δεν υπάρχει αμαρτία αν δεν νηστεύης και έρχεται η γυναίκα και μου το είπε. Να πης, λέω, στον γαμπρό σου ότι υπάρχει νηστεία. Πώς δεν υπάρχει; Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας λέει, “ει μη εν προσευχή και νηστεία…”. Πρώτα-πρώτα ο Χριστός μας ενήστευσε και δεν ενήστευσε όπως νηστεύουμε εμείς σήμερα. Εκείνος που ήταν Θεός και άνθρωπος νήστευσε σαράντα μέρες και εμείς σήμερα να μην νηστεύσουμε, που (εμείς) νηστεύομε για τις αμαρτίες μας».

«Προ ημερών με πήρε μια γυναίκα από την Αθήνα τηλέφωνο και μου λέει: “Πάτερ μου, μου πονεί η μέση μου, δεν ξέρω αν είναι από τον πονηρό ή από τον Θεό”. Της λέω: “Τέκνο μου, τώρα είτε του πονηρού είναι, είτε ο Θεός επιτρέπει, να κάνης υπομονή όπως ο Ιώβ. Είδες ο Ιώβ τι υπόμεινε; Ε! παιδί μου, κοίταξε. Όσο άρρωστος και να είναι κανείς, με συγχωρείτε, και να νευριάσης και να πης ωχ! τι έπαθα, μα γιατί παίρνω τα φάρμακα και θα πάω να σκοτωθώ, τίποτα δεν κάνεις, χειρότερα γίνεσαι…”. Με την ηρεμία, με την πραότητα, με την προσευχή ιδιαιτέρως, θα σε βοηθήση η χάρις του Θεού».

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Β’. Νουθεσίες, σελ. 104. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Στην Εκκλησία βρίσκουμε την παρηγορία, την υγεία, την σωτηρία

The post Στην Εκκλησία βρίσκουμε την παρηγορία, την υγεία, την σωτηρία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Γέροντα, μόνον 50;

– Κάνε, τέκνον μου, προς το παρόν πεντήκοντα μετανοίας κι αργότερον γίνεται συνεννόησις και βλέπομε.

– Τι άλλο να κάνω, Γέροντα;

– Ξέρεις, τέκνον μου, γραμματάκια;

– Ξέρω!

– Ε! τότε να διαβάζης μία φορά την ημέρα τους Χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγίας.

Εκτός απ’ την τεράστια ταπείνωση, ο Γέροντας Ιάκωβος διεκρίνετο και για την μεγάλη αθόρυβη άσκηση, κυρίως τη νηστεία. Κάποτε, μου συνέστησε:

– Για μερικά χρόνια, τέκνον μου, μην τρως ποτέ αρτύσιμα, αν θέλης να βοηθηθής…

– Γέροντα, επειδή είμαι 18 ετών και έχω αλωπεκία (φαλάκρα), μου σύστησαν αυτό το συμπλήρωμα διατροφής, την μαγιά της μπύρας, γιατί δυναμώνουν τα μαλλιά…

– Τέκνον μου, πέταξέ το αυτήν την στιγμή· θα σε βλάψη πολύ· εσύ έχεις ανάγκη από νηστεία.

Και άρχισε να διηγήται:

«Ένα πνευματικό μου παιδί, γιατρός, μου έφερε μία μέρα μια ένεση. Μου λέγει, “πάτερ Ιάκωβε, να κάνης αυτήν την ένεση για να δυναμώσης· έχει όλες τις βιταμίνες”… Εγώ την άφησα, τέκνον μου, πάνω στο κομοδίνο, δεν την έκανα. Λέγω, “παίρνω πεντακόσια χάπια το μήνα, να κάνω κι άλλα;”.

Έρχεται, λοιπόν, στο κελλί μου ένα άλλο πνευματικό μου παιδί, γιατρός κι αυτός απ’ το Βόλο, την βλέπει και μου λέγει:

– Πάτερ Ιάκωβε, τι ένεση, πάτερ μου, είναι αυτή;

– Ένας γιατρός απ’ την Αθήνα μου την έδωσε, αλλά δεν την έκανα, του λέγω.

– Πάτερ μου, μην κάνης αυτήν την ένεση, γιατί θα βγάλης, πάτερ μου, μαλλιά σε όλο το σώμα και μετά δεν θα αντέξης, θα φύγης απ’ το μοναστήρι και θα ψάχνης να βρης καμμιά γυναίκα να αμαρτήσης…

Γι’ αυτό σου λέγω, τέκνον μου, το φάρμακο το δικό μας είναι η νηστεία. Δεν μας ενδιαφέρει ο κόσμος και οι επιθυμίες του κόσμου, αυτά είναι εφευρήματα του διαβόλου.

Οι Άγιοί μας μέσα στην υγρασία των σπηλαίων τους φύγανε όλα τα μαλλιά και μείνανε κρανία σκέτα, αλλά το βλέπαν με χαρά, το είχαν στολίδι ότι δεν έχουν μαλλιά και εμείς να παίρνωμε αυτά τα σκευάσματα; όχι, όχι, όχι και μία τρίχα να μείνη, ευλογία είναι, ξέρει ο Χριστός…»

Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες), σελ. 262. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης και τα φάρμακα της Εκκλησίας

The post Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης και τα φάρμακα της Εκκλησίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.