* * *

Η σύζυγος του παραπάνω κυρίου, καθηγήτρια Γυμνασίου, πηγαίνοντας στο σχολείο της με το αυτοκίνητό της, στις Κρηνίδες Καβάλας, είχε τρομερό ατύχημα. Από απειρία και λάθος κίνηση έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βρέθηκε έξω από την εθνική οδό. Από τη σφοδρή σύγκρουση είχαν ανοίξει οι αερόσακκοι και δεν είχε καθόλου ορατότητα, ενώ το αυτοκίνητο στριφογύριζε μόνο του. Μέσα στον πανικό και τη σύγχυση και χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς είχε συμβεί, ακούμπησε το χέρι της σ’ ένα εικονάκι του οσίου που είχε δίπλα στο τιμόνι. Από μέσα της ύψωσε φωνή λέγοντας: «Γέροντα Γεώργιε, από εδώ και πέρα ανάλαβε εσύ».

Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε και οι διερχόμενοι οδηγοί είδαν τι συνέβη και την έβγαλαν έξω, τότε συνειδητοποίησε από τι σοβαρό κίνδυνο γλύτωσε. Το αυτοκίνητο είχε καταστραφεί ολοσχερώς και από την πρόσκρουση είχε πέσει ένας στύλος του ηλεκτρικού, από τον οποίο κινδύνευε όχι απλά να σκοτωθεί η ίδια, αλλά και να φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τους διερχόμενους οδηγούς. Το ηλεκτρικό ρεύμα θα μπορούσε να προκαλέσει ανάφλεξη, δεδομένου ότι είχαν σπάσει τα ψυγεία και είχαν χυθεί λάδια του αυτοκινήτου. Οι εμπειρογνώμονες της τροχαίας είπαν ότι μετά από μία τέτοια σφοδρή σύγκρουση το ότι είναι ζωντανή πρόκειται για θαύμα. Η ίδια βέβαια είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι ο όσιος Γεώργιος βοήθησε την ώρα εκείνη…

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 460.

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης διώχνει το κακό

The post Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης διώχνει το κακό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το 1902 πέθανε ένας από τους στενούς του φίλους. Ο Παναγουλάκης πηγαίνει στην κηδεία και παρακολουθεί με προσοχή. Το ρητό του Ευαγγελίου «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» τον συγκλονίζει. Γεμάτος αγωνία ρωτά τους επιτρόπους του Ναού «αν υπάρχει άλλη ζωή», και αυτοί, άνθρωποι ευσεβείς, τον κατηχούν δεόντως. Είναι ήδη αιχμάλωτος της Θείας Χάριτος. Με φρίκη αναλογίζεται τις προηγούμενες ασωτίες του, πηγαίνει σε εξομολόγο ιερέα, εξομολογείται με συντριβή τις αμαρτίες του και δίνει την υπόσχεση ότι στο εξής θα ζήσει υποδειγματική χριστιανική ζωή. Στη συνέχεια εκποιεί όλα τα αντικείμενα της ταβέρνας του και καλύπτει όλο το δωμάτιό του με μαύρο παραπέτασμα. Επισκέπτεται όσους είχε παλαιότερα αδικήσει και ζητά γονατιστός συγγνώμη. Αποφασίζει να ζήσει ως ασκητής.

Μένει αρχικά για λίγους μήνες στη Μάνη και επανέρχεται στην Καλαμάτα. Εκεί καταλύει αρχικά σε ένα κελλί κοντά στον ναΐσκο της Αγίας Άννας, και μετά λίγο καιρό σε άλλο κοντά στο Κοιμητήριο της Καλαμάτας, εκεί που είναι σήμερα το παλαιοημερολογίτικο «Ασκητήριο Παναγουλάκη». Εκεί, χωρίς να καρεί μοναχός, έζησε για 15 έτη ζωή προσευχής και σκληρής άσκησης. Λάδι κατέλυε μόνο το Σάββατο και την Κυριακή. Δεν έτρωγε ποτέ κρέας, ψάρι και γαλακτοκομικά. Περνούσε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή με απόλυτη ασιτία. Κρεβάτι δεν είχε. Κοιμόταν λίγες ώρες σε σανίδα καταγής.

Επειδή αποφάσισαν να μείνουν μαζί του και κάποιοι άλλοι νέοι, έκτισε, με την οικονομική αρωγή ευσεβών προσώπων, λίγα ακόμη πολύ μικρά κελλιά. Η πόρτα τους ήταν τόσο στενή, ώστε μόνο πλάγια μπορούσε κανείς να εισέλθει. Και αυτό για να υπενθυμίζει τη «στενή πύλη» του Ευαγγελίου.

Κήρυττε τον λόγο του Θεού κάθε Κυριακή και γιορτή στα άτομα που συνέρρεαν από την πόλη. Στο απέριττο οίκημα όπου κήρυττε, υπήρχε κρεμασμένος ένας ανθρώπινος σκελετός, ως συνεχής υπόμνηση της ματαιότητας των εγκοσμίων.

Το απλό και άτεχνο κήρυγμα του Παναγουλάκη, που όμως έβγαινε από ζώσα εν Χριστώ καρδία, αναγέννησε πλήθος ανθρώπων. Η αγιότητά του έλκυε πολλούς προς αυτόν. «Παρά τους πόδας» του αγράμματου αυτού ασκητή μαθήτευσαν, παιδιά τότε, μετέπειτα εργάτες του Ευαγγελίου, όπως ο αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος, ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος και πολλοί άλλοι.

Ήταν τόσο σαγηνευτική η δύναμη των απλών λόγων του Παναγουλάκη, ώστε ο τότε συνταγματάρχης Καλαμών απαγόρευσε να συχνάζουν στο ασκητήριό του στρατιώτες, διότι αυτοί πήγαιναν ομαδικά εκεί και, επηρεασμένοι από τα κηρύγματα, αρνούνταν να φάνε στις νηστίσιμες ημέρες τροφές που περιείχαν λάδι.

Προσβεβλημένος από βαριάς μορφής φυματίωση ο Παναγουλάκης αναγκάστηκε στο τέλος του βίου του να δεχθεί ζωμό κρέατος, υπακούοντας στις παρακλήσεις των μαθητών του. Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 17.1.1917 και κηδεύτηκε πανδήμως. Τα οστά του βρίσκονται στο παραπάνω ασκητήριο. Άφησε μνήμη αγίου ανδρός. Αυτόπτες και αυτήκοοι, πολύ αξιόπιστοι μάρτυρες διηγούνται περιστατικά που πείθουν ότι ήταν αξιωμένος με προορατικό χάρισμα.

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, άρθρο στην Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Θ’, στ. 1117.

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Ηλίας Παναγουλάκης

The post Ηλίας Παναγουλάκης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1920, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη ο μεγάλος διωγμός της Εκκλησίας, ο π. Ιωάννης συνελήφθη από τους μπολσεβίκους με την κατηγορία των «αντεπαναστατικών ενεργειών κατά της σοβιετικής εξουσίας και της αποκρύψεως αποθεμάτων σιταριού».

Μετά τη σύλληψή του υποβλήθηκε σε δημόσια βασανιστήρια: Του ξερίζωσαν τα γένια, του έβγαλαν τα μάτια και του πριόνισαν τον λαιμό με την αλυσίδα του επιστήθιου σταυρού του. Την ώρα του μαρτυρίου του ο ιερομάρτυς φώναζε στους πιστούς:

– Μην αρνηθείτε τον Θεό!

Ο διάκονος Κωνσταντίνος, συγκλονισμένος από τον φρικτό βασανισμό του π. Ιωάννου, πλησίασε τους βασανιστές και τους ζήτησε να σταματήσουν το απάνθρωπο έργο τους. Εκείνοι τότε έπεσαν πάνω του σαν θηρία και τον έκαναν κομμάτια με τα σπαθιά τους. Ύστερα έβαλαν το πετσοκομμένο σώμα του σ’ ένα τσουβάλι και το πέταξαν στη χαράδρα, δίπλα στο κοιμητήριο, όπου γίνονταν οι εκτελέσεις.

Την ίδια νύχτα, 11 προς 12 Φεβρουαρίου του 1920, ο π. Ιωάννης εκτελέστηκε.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 178.

Ιερομάρτυρες Ιωάννης (Γρανίτωφ) και Κωνσταντίνος (Ζβέρεφ)

The post Ιερομάρτυρες Ιωάννης (Γρανίτωφ) και Κωνσταντίνος (Ζβέρεφ) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εν τω μεταξύ προέκυψαν σοβαρά προβλήματα υγείας στον σύζυγο. Πήγαν πάλι στο μοναστήρι. Αφού προσκύνησαν τον τάφο και τη λάρνακα, στάθηκαν μπροστά στην αγία κάρα. Ο σύζυγος γονάτισε μπροστά της και παρακαλούσε τον όσιο για τα προβλήματα της υγείας του. Παρατηρούσε για αρκετή ώρα τον σταυρό που έχει σχηματισθεί στην κάρα. Ξαφνικά άρχισε να κλαίει με λυγμούς και στη συνέχεια να λέει: «Είδα τον άγιο, είδα τον άγιο…».

Συγκινημένοι και απορημένοι όλοι ρωτούσαν να μάθουν τι ακριβώς συνέβη. Είδε τον όσιο πάνω από την κάρα να ευλογεί φορώντας τ’ άμφιά του. Η κάρα άρχισε να ευωδιάζει. Η εκεί μοναχή τους έλεγε ότι μετά την επίσημη αναγνώριση της αγιότητος του οσίου η παρουσία του στο μοναστήρι είναι εντονότατη και η εκπλήρωση των αιτημάτων πραγματοποιείται.

Δεν ήθελαν να αποχωρισθούν από την κάρα. Συγκλονισμένοι πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Ο σύζυγος ήταν περιχαρής για το μεγάλο δώρο, της παρουσίας του οσίου. Από τότε σταμάτησαν οι δυνατοί πονοκέφαλοι και το μούδιασμα του αυχένα. Οι εξετάσεις που ακολούθησαν ήταν όλες φυσιολογικές. Την ίαση την έδωσε ο όσιος. Σύντομα τους έδωσε απαντήσεις και σε άλλα τους αιτήματα.

Η σύζυγος με πόνο και αγάπη είπε συγκεκριμένα: «Τον ευχαριστώ για την άμεση βοήθειά του και τον παρακαλώ από τα βάθη της καρδιάς μου να προστατεύει και να βοηθεί όλο τον κόσμο που έχει την ανάγκη του και προστρέχει στη χάρη του. Ας γίνει ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Η εξιστόρηση έγινε προς δόξα Θεού. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών».

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 461.

Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης)

The post Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.