Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου6 Απριλίου

Των Αγίων Ευτυχίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Πλατωνίδος, Γρηγορίου του Σιναΐτου κ.ά.

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Άγιος ΕυτύχιοςΤω αυτώ μηνί ς’, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ευτυχίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ευτύχιον θανόντα τιμών τοις λόγοις,
Εμαυτόν αυτός ευτυχέστατον κρίνω.

Ψυχή Ευτυχίοιο πύλη πόλου οίγεται έκτη.

Ούτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Ευτύχιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού του μεγάλου εν έτει φλ’ [530], καταγόμενος μεν, εκ της επαρχίας της Φρυγίας, από ένα χωρίον ονομαζόμενον θεία Κώμη. Ανατραφείς δε κοντά εις τον Πρεσβύτερον Ησύχιον (ο οποίος, ήτον μεν πάππος του Αγίου, δια δε την θεοφιλίαν του ηξιώθη παρά Θεού να κάμνη θαύματα), εβαπτίσθη από τον αυτόν πάππον του εις την Εκκλησίαν της Αυγουστοπόλεως, εις την οποίαν ετέλει την θείαν Λειτουργίαν ο ρηθείς πάππος του, και ήτον σκευοφύλαξ της Εκκλησίας εκείνης. Επειδή δε ο Άγιος ούτος εμελέτησε τα ιερά λόγια, και έφθασεν εις το βάθος της γνώσεως των Γραφών, τούτου χάριν εκαλέσθη από τον τότε Επίσκοπον της Αμασείας, και παρ’ αυτού εκουρεύθη τας τρίχας της κεφαλής, ήτοι έγινεν Αναγνώστης εν τω Ναώ της κυρίας Θεοτόκου, τον ευρισκόμενον εις τόπον λεγόμενον του Ουρβικίου. Έπειτα εχειροτονήθη Πρεσβύτερος, και πηγαίνωντας εις το εν Αμασεία συστηθέν Μοναστήριον από τον Μελέτιον και Σέλευκον τους Αρχιερείς, γίνεται εις αυτό Μοναχός, είτα και Αρχιμανδρίτης καθίσταται.

Εις καιρόν δε οπού η αγία και Οικουμενική Πέμπτη Σύνοδος συνεκροτείτο από τον βασιλέα Ιουστινιανόν εν έτει φνγ’ [553], και εκαλούντο εις αυτήν όλοι οι απανταχού ευρισκόμενοι Αρχιερείς· τότε λέγω, επειδή ο Επίσκοπος της Αμασείας δεν εδύνατο να υπάγη εις την Σύνοδον δια κάποιαν ασθένειαν οπού συνέβη εις αυτόν, τούτου χάριν εστάλθη ο μακάριος ούτος Ευτύχιος, δια να αναπληρώση τον τόπον του Αμασείας εις την Σύνοδον. Πηγαίνωντας λοιπόν εις την Κωνσταντινούπολιν ο θείος Ευτύχιος, έδωκεν εις τους εκεί να καταλάβουν με την δοκιμήν, την αρετήν και σοφίαν του. Εφάνη γαρ λαμπρός με τας σοφάς αντιρρήσεις και αποκρίσεις οπού έκαμε κατά των αιρετικών, δείξας από τας θείας Γραφάς, ότι οι τότε αιρετικοί, (οποίοι ήσαν Άνθιμος ο Τραπεζούντιος, ο φρονών τα του Ευτυχούς δυσσεβή φρονήματα, και Σεβήρος, και Πέτρος ο Απαμείας, και Ζωόρας, και αφίνω τον Ωριγένη και Δίδυμον και Ευάγριον τους παλαιούς αιρετικούς, τους οποίους αναθεμάτισεν η αυτή Σύνοδος, ομού με τα συγγράμματα αυτών), απέδειξε, λέγω, ο θείος ούτος Ευτύχιος, ότι οι ρηθέντες αιρετικοί, πρέπει να αναθεματισθούν. Όθεν εκ τούτου εκίνησεν ο Άγιος τους Κωνσταντινουπολίτας και αυτόν ακόμη τον βασιλέα Ιουστινιανόν, εις το να αγαπήσουν αυτόν, τόσον οπού, και ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνάς, είπεν εκ θείας αποκαλύψεως, ότι αυτός είναι ο εδικός του διάδοχος. Δια τούτο αφ’ ου μετά ολίγον καιρόν εξεδήμησε προς Κύριον ο Μηνάς, εκάλεσε τον Άγιον τούτον Ευτύχιον από την Αμάσειαν ο βασιλεύς Ιουστινιανός, και με την ψήφον των Αρχιερέων και όλου του πληρώματος της Εκκλησίας, και όλης της πόλεως, ανέδειξεν αυτόν Πατριάρχην της λαμπράς Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά ταύτα ο των ζιζανίων σπορεύς Διάβολος, μη υποφέρωντας να βλέπη την ευστάθειαν και ειρήνην της του Χριστού Εκκλησίας, δια τούτο ηθέλησε να συγχύση ταύτην με σαθρά δόγματα. Όθεν έπεισε μερικούς να λέγουν, ότι η εκ της Αγίας Παρθένου προσληφθείσα σαρξ παρά του Θεού Λόγου, ήτον προ του πάθους άφθαρτος. Εις τούτο δε το κακόδοξον φρόνημα, έπεσε και ο βασιλεύς Ιουστινιανός, τον οποίον επειδή ο Άγιος ήλεγξε, δια τούτο εξωρίσθη παρ’ αυτού εις την Αμάσειαν, (ύστερον αφ’ ου επατριάρχευσε δώδεκα χρόνους, μήνας τέσσαρας, και ημέρας δεκατρείς και έγινεν αντ’ αυτού Πατριάρχης ο από Σχολαστικών Ιωάννης). Πηγαίνωντας δε ο Άγιος εις το εν Αμασεία παλαιόν του Μοναστήριον, ηκολούθει πάλιν την προτέραν του άσκησιν, και πολλάς εκεί θαυματουργίας εποίησεν. Αφ’ ου δε επέρασαν δώδεκα χρόνοι εις την εξορίαν, πάλιν ανεκαλέσθη ο Όσιος και ανέβη εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως εν έτει φος’, [576], δηλαδή ύστερον αφ’ ου ο Ιουστινιανός απέθανε (1). Και αφ’ ου έγιναν βασιλείς ο Ιουστίνος εν έτει φξε’ [565], και ο Τιβέριος εν έτει φος’ [576]. Ηξιώθη δε ο Άγιος λαμπράν υποδοχήν και δεξίωσιν από όλους τους πρώτους της Κωνσταντινουπόλεως, όταν επανεγύρισε. Κατέπαυσε και δια προσευχής του και την λοιμικήν ασθένειαν, οπού τότε ηκολούθησεν εις Κωνσταντινούπολιν, και εθανάτονεν όλους ομού τους ανθρώπους. Ποιήσας λοιπόν επί του θρόνου χρόνους εικοσιτέσσαρας και μήνας εξ μετά την επάνοδον, προς Κύριον εξεδήμησεν. Ούτος ο Άγιος προείπε μεν εις τον Τιβέριον, ότι έχει να γένη βασιλεύς. Πηγαίνωντας δε να τον επισκεφθή, προείπεν εις αυτόν και ότι μέλλει να τελευτήση. Τα οποία και τα δύω έγιναν δια των έργων, επειδή μετά τέσσαρας μήνας της κοιμήσεως του Αγίου, απέθανεν ο Τιβέριος. Κατετέθη δε το λείψανον του Αγίου Ευτυχίου υποκάτω εις την αγίαν Τράπεζαν της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, όπου ευρίσκοντο και τα άγια λείψανα Ανδρέου και Λουκά και Τιμοθέου των ιερών Αποστόλων (2). Τελείται δε η αυτού Σύναξις εν τη αγιωτάτη Μεγάλη Εκκλησία.

(1) Ο Μελέτιος λέγει, ότι ο Ιουστινιανός απέθανε με την αίρεσιν, σελ. 86 του β’ τόμου της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Όρα περί αυτού εις την δευτέραν Αυγούστου εν τη περί του Ιουστινιανού υποσημειώσει.

(2) Πώς νοείται το υποκάτω της αγίας Τραπέζης αποτίθεσθαι τα άγια λείψανα ταύτα, όρα εις την υποσημείωσιν του Συναξαρίου του Οσίου Πατρός ημών Νείλου εν τη δωδεκάτη του Νοεμβρίου.

*

Τη αυτή ημέρα μνήμη των Αγίων εκατόν είκοσι Μαρτύρων των εν Περσίδι πυρί τελειωθέντων.

Αν εξαριθμής ους το πυρ Πέρσας φλέγει,
Εύρης έχοντας τετράκις το τρις δέκα.

*

Η Οσία Πλατωνίς εν ειρήνη τελειούται.

Πόλου πλάτη φέρουσι την Πλατωνίδα,
Την αρεταίς λάμψασαν εις τα γης πλάτη.

*

Οι Άγιοι δύω Μάρτυρες οι εν Ασκάλωνι, εν τη γη άχρι της οσφύος χωσθέντες, τελειούνται.

Ανηρότως σοι γη φύει καρπόν Λόγε,
Ο καρπός άνδρες άχρις οσφύος δύω.

*

Ο Όσιος Πατήρ ημών Γρηγόριος ο Σιναΐτης, ο ασκήσας εν έτει ͵ατι’ [1310], εν ειρήνη τελειούται (3).

Κανών ακριβής Γρηγόριε ωράθης,
Θείας προσευχής, πάντας εις ην οτρύνεις.

(3) Τον Βίον τούτου συνέγραψεν ελληνιστί ο μαθητής αυτού αγιώτατος Κάλλιστος ο Κωνσταντινουπόλεως, ευρίσκεται δε μεταφρασμένος εις το απλούν εν τω Νέω Εκλογίω.

*

Ο Όσιος Γρηγόριος, ο ασκήσας εν τοις ορίοις της Μεγίστης Λαύρας του Άθω εν έτει ͵ατη’ [1308], εν ειρήνη τελειούται (4).

Τον Γρηγόριον νήψεως τον εργάτην,
Λόγοις γεραίρω και γαρ ούτως ην θέμις.

(4) Ούτος εκ Βυζαντίου ορμώμενος, εχρημάτισε διδάσκαλος του θείου Γρηγορίου του Παλαμά εν τη νηπτική φιλοσοφία, και δι’ Αγγέλου τροφήν ελάμβανεν. Όρα εις την Ακολουθίαν των Αγιορειτών Πατέρων.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Άγιος ΕυτύχιοςΤ ατ μην ς΄, μνήμη το ν γίοις Πατρς μν Ετυχίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ετύχιον θανόντα τιμν τος λόγοις,
μαυτν ατς ετυχέστατον κρίνω.

Ψυχ Ετυχίοιο πύλη πόλου ογεται κτ.

Οτος ν γίοις Πατρ μν Ετύχιος τον κατ τος χρόνους το βασιλέως ουστινιανο το μεγάλου ν τει φλ΄ [530], καταγόμενος μέν, κ τς παρχίας τς Φρυγίας, π να χωρίον νομαζόμενον θεία Κώμη. νατραφες δ κοντ ες τν Πρεσβύτερον σύχιον ( ποος, τον μν πάππος το γίου, δι δ τν θεοφιλίαν του ξιώθη παρ Θεο ν κάμν θαύματα), βαπτίσθη π τν ατν πάππον του ες τν κκλησίαν τς Αγουστοπόλεως, ες τν ποίαν τέλει τν θείαν Λειτουργίαν ηθες πάππος του, κα τον σκευοφύλαξ τς κκλησίας κείνης. πειδ δ γιος οτος μελέτησε τ ερ λόγια, κα φθασεν ες τ βάθος τς γνώσεως τν Γραφν, τούτου χάριν καλέσθη π τν τότε πίσκοπον τς μασείας, κα παρ’ ατο κουρεύθη τς τρίχας τς κεφαλς, τοι γινεν ναγνώστης ν τ Να τς κυρίας Θεοτόκου, τν ερισκόμενον ες τόπον λεγόμενον το Ορβικίου. πειτα χειροτονήθη Πρεσβύτερος, κα πηγαίνωντας ες τ ν μασεί συστηθν Μοναστήριον π τν Μελέτιον κα Σέλευκον τος ρχιερες, γίνεται ες ατ Μοναχός, ετα κα ρχιμανδρίτης καθίσταται.

Ες καιρν δ πο γία κα Οκουμενικ Πέμπτη Σύνοδος συνεκροτετο π τν βασιλέα ουστινιανν ν τει φνγ΄ [553], κα καλοντο ες ατν λοι ο πανταχο ερισκόμενοι ρχιερες· τότε λέγω, πειδ πίσκοπος τς μασείας δν δύνατο ν πάγ ες τν Σύνοδον δι κποιαν σθένειαν πο συνέβη ες ατόν, τούτου χάριν στάλθη μακάριος οτος Ετύχιος, δι ν ναπληρώσ τν τόπον το μασείας ες τν Σύνοδον. Πηγαίνωντας λοιπν ες τν Κωνσταντινούπολιν θεος Ετύχιος, δωκεν ες τος κε ν καταλάβουν μ τν δοκιμήν, τν ρετν κα σοφίαν του. φάνη γρ λαμπρς μ τς σοφς ντιρρήσεις κα ποκρίσεις πο καμε κατ τν αρετικν, δείξας π τς θείας Γραφάς, τι ο τότε αρετικοί, (ποοι σαν νθιμος Τραπεζούντιος, φρονν τ το Ετυχος δυσσεβ φρονήματα, κα Σεβρος, κα Πέτρος παμείας, κα Ζωόρας, κα φίνω τν ριγένη κα Δίδυμον κα Εάγριον τος παλαιος αρετικούς, τος ποίους ναθεμάτισεν ατ Σύνοδος, μο μ τ συγγράμματα ατν), πέδειξε, λέγω, θεος οτος Ετύχιος, τι ο ηθέντες αρετικοί, πρέπει ν ναθεματισθον. θεν κ τούτου κίνησεν γιος τος Κωνσταντινουπολίτας κα ατν κόμη τν βασιλέα ουστινιανόν, ες τ ν γαπήσουν ατόν, τόσον πο, κα τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνς, επεν κ θείας ποκαλύψεως, τι ατς εναι δικός του διάδοχος. Δι τοτο φ’ ο μετ λίγον καιρν ξεδήμησε πρς Κύριον Μηνς, κάλεσε τν γιον τοτον Ετύχιον π τν μάσειαν βασιλες ουστινιανός, κα μ τν ψφον τν ρχιερέων κα λου το πληρώματος τς κκλησίας, κα λης τς πόλεως, νέδειξεν ατν Πατριάρχην τς λαμπρς Κωνσταντινουπόλεως.

Μετ τατα τν ζιζανίων σπορες Διάβολος, μ ποφέρωντας ν βλέπ τν εστάθειαν κα ερήνην τς το Χριστο κκλησίας, δι τοτο θέλησε ν συγχύσ ταύτην μ σαθρ δόγματα. θεν πεισε μερικος ν λέγουν, τι κ τς γίας Παρθένου προσληφθεσα σρξ παρ το Θεο Λόγου, τον πρ το πάθους φθαρτος. Ες τοτο δ τ κακόδοξον φρόνημα, πεσε κα βασιλες ουστινιανός, τν ποον πειδ γιος λεγξε, δι τοτο ξωρίσθη παρ’ ατο ες τν μάσειαν, (στερον φ’ ο πατριάρχευσε δώδεκα χρόνους, μνας τέσσαρας, κα μέρας δεκατρες κα γινεν ντ’ ατο Πατριάρχης π Σχολαστικν ωάννης). Πηγαίνωντας δ γιος ες τ ν μασεί παλαιόν του Μοναστήριον, κολούθει πάλιν τν προτέραν του σκησιν, κα πολλς κε θαυματουργίας ποίησεν. φ’ ο δ πέρασαν δώδεκα χρόνοι ες τν ξορίαν, πάλιν νεκαλέσθη σιος κα νέβη ες τν θρόνον τς Κωνσταντινουπόλεως ν τει φος΄, [576], δηλαδ στερον φ’ ο ουστινιανς πέθανε (1). Κα φ’ ο γιναν βασιλες ουστνος ν τει φξε΄ [565], κα Τιβέριος ν τει φος΄ [576]. ξιώθη δ γιος λαμπρν ποδοχν κα δεξίωσιν π λους τος πρώτους τς Κωνσταντινουπόλεως, ταν πανεγύρισε. Κατέπαυσε κα δι προσευχς του κα τν λοιμικν σθένειαν, πο τότε κολούθησεν ες Κωνσταντινούπολιν, κα θανάτονεν λους μο τος νθρώπους. Ποιήσας λοιπν π το θρόνου χρόνους εκοσιτέσσαρας κα μνας ξ μετ τν πάνοδον, πρς Κύριον ξεδήμησεν. Οτος γιος προεπε μν ες τν Τιβέριον, τι χει ν γέν βασιλεύς. Πηγαίνωντας δ ν τν πισκεφθ, προεπεν ες ατν κα τι μέλλει ν τελευτήσ. Τ ποα κα τ δύω γιναν δι τν ργων, πειδ μετ τέσσαρας μνας τς κοιμήσεως το γίου, πέθανεν Τιβέριος. Κατετέθη δ τ λείψανον το γίου Ετυχίου ποκάτω ες τν γίαν Τράπεζαν τς κκλησίας τν γίων ποστόλων, που ερίσκοντο κα τ για λείψανα νδρέου κα Λουκ κα Τιμοθέου τν ερν ποστόλων (2). Τελεται δ ατο Σύναξις ν τ γιωτάτ Μεγάλ κκλησί.

(1) Μελέτιος λέγει, τι ουστινιανς πέθανε μ τν αρεσιν, σελ. 86 το β΄ τόμου τς κκλησιαστικς στορίας. ρα περ ατο ες τν δευτέραν Αγούστου ν τ περ το ουστινιανο ποσημειώσει.

(2) Πς νοεται τ ποκάτω τς γίας Τραπέζης ποτίθεσθαι τ για λείψανα τατα, ρα ες τν ποσημείωσιν το Συναξαρίου το σίου Πατρς μν Νείλου ν τ δωδεκάτ το Νοεμβρίου.

*

Τ ατ μέρ μνήμη τν γίων κατν εκοσι Μαρτύρων τν ν Περσίδι πυρ τελειωθέντων.

ν ξαριθμς ος τ πρ Πέρσας φλέγει,
Ερς χοντας τετράκις τ τρς δέκα.

*

σία Πλατωνς ν ερήν τελειοται.

Πόλου πλάτη φέρουσι τν Πλατωνίδα,
Τν ρετας λάμψασαν ες τ γς πλάτη.

*

Ο γιοι δύω Μάρτυρες ο ν σκάλωνι, ν τ γ χρι τς σφύος χωσθέντες, τελειονται.

νηρότως σοι γ φύει καρπν Λόγε,
καρπς νδρες χρις σφύος δύω.

*

σιος Πατρ μν Γρηγόριος Σιναΐτης, σκήσας ν τει ͵ατι΄ [1310], ν ερήν τελειοται (3).

Κανν κριβς Γρηγόριε ράθης,
Θείας προσευχς, πντας ες ν τρύνεις.

(3) Τν Βίον τούτου συνέγραψεν λληνιστ μαθητς ατο γιώτατος Κάλλιστος Κωνσταντινουπόλεως, ερίσκεται δ μεταφρασμένος ες τ πλον ν τ Νέ κλογί.

*

σιος Γρηγόριος, σκήσας ν τος ρίοις τς Μεγίστης Λαύρας το θω ν τει ͵ατη΄ [1308], ν ερήν τελειοται (4).

Τν Γρηγόριον νήψεως τν ργάτην,
Λόγοις γεραίρω κα γρ οτως ν θέμις.

(4) Οτος κ Βυζαντίου ρμώμενος, χρημάτισε διδάσκαλος το θείου Γρηγορίου το Παλαμ ν τ νηπτικ φιλοσοφί, κα δι’ γγέλου τροφν λάμβανεν. ρα ες τν κολουθίαν τν γιορειτν Πατέρων.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Β’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Των Αγίων Ευτυχίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Πλατωνίδος, Γρηγορίου του Σιναΐτου κ.ά.

 

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.