Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου29 Δεκεμβρίου

Των Αγίων Νηπίων των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, Μάρκελλου, Θαδδαίου του Ομολογητού κ.ά.

 Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Άγια ΝήπιαΤω αυτώ μηνί ΚΘ’, μνήμη των Αγίων Νηπίων των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, χιλιάδων όντων δεκατεσσάρων.

Δια ξίφους άωρα μητέρων βρέφη,
Ανείλεν εχθρός του βρεφοπλάστου Βρέφους.

Νήπια αμφ’ ενάτην τάμον εικάδα παππάζοντα.

Αφ’ ου ο βασιλεύς Ηρώδης επαρήγγειλεν εις τους Μάγους να γυρίσουν οπίσω, και να του αναγγείλουν τα περί του γεννηθέντος Βασιλέως, τον οποίον εμήνυεν ο αστέρας, οπού ηκολούθουν, ίνα και αυτός υπάγη να τον προσκυνήση· τότε επειδή οι Μάγοι δεν εγύρισαν εις τον Ηρώδην, καθώς επρόσταξεν αυτούς ο Άγγελος, αλλά δια μέσου άλλης στράτας εγύρισαν εις την χώραν τους. Ταύτα λέγω αφ’ ου έτζι ηκολούθησαν, βλέπωντας ο Ηρώδης ότι επεριπαίχθη από τους Μάγους, εθυμώθη και επικράνθη πολλά. Όθεν έχωντας εις την ενθύμησίν του εκείνο, οπού είπον οι Μάγοι, ότι δηλαδή ο αστήρ εφάνη ολιγώτερον από δύω χρόνους, τούτου χάριν έστειλε τους στρατιώτας του και εφόνευσαν όλα τα παιδία τα ευρισκόμενα εις την Βηθλεέμ, όσα δηλαδή ήτον κάτω από τους δύω χρόνους. Νομίζωντας ο μάταιος, ότι ανίσως θανατώση όλα τα βρέφη, βέβαια μαζί με τα άλλα έχει να θανατωθή και εκείνος, οπού μέλλει να βασιλεύση, και ακολούθως δεν θέλει τον επιβουλευθή. Εις μάτην όμως εκοπίασεν ο ανόητος, μη ηξεύρωντας, ότι ο άνθρωπος δεν δύναται ποτέ να εμποδίση την βουλήν του Θεού. Όθεν, εις μεν τα νήπια, επροξένησε Βασιλείαν Ουρανών. Εις δε τον εαυτόν του, επροξένησεν ο άθλιος την αιώνιον κόλασιν (1).

(1) Σημείωσαι, ότι την βρεφοκτονίαν ταύτην αναφέρει έως και αυτός ο εξωτερικός Μακρόβιος (βιβλ. β’, κεφ. δ’ των Χρονικών) όστις έζη επί Θεοδοσίου του Μεγάλου, ήτοι εν έτει τμη’ [348]. Λέγει γαρ ότι ο Ηρώδης μεταξύ των πολλών άλλων εφόνευσε και τον υιόν του Αντίπατρον. Όθεν είπεν εκείνο το αστείον· «Κρείσσον Ηρώδου ύα είναι, ή υία», ήτοι κάλλιον να ήναι τινάς χοίρος του Ηρώδου, πάρεξ υιός του. Διατί αυτός τον μεν υιόν του, εθανάτωσε. Τον δε χοίρον δεν ήθελε θανατώση δια να τον φάγη, ως φύλαξ του Μωσαϊκού νόμου, του εμποδίζοντος από τους Ιουδαίους τα χοίρεια κρέατα. Δεν αναφέρει δε την βρεφοκτονίαν ο Ιώσηπος, ή διατί ελάνθανε τούτον αύτη, στασιασμός τις ούσα των στρατιωτών, κρυφίως πηδώντων από οίκον εις οίκον και θανατούντων τα βρέφη. Όθεν και αύτη δεν απεδόθη τω Ηρώδη, ως μη ούσα έργον αυτού εξ επιτάγματος, ως λέγουσί τινες. Ή ως άλλοι λέγουσι, διατί δεν ευρήκε την βρεφοκτονίαν ταύτην ιστορουμένην εις τα απομνημονεύματα Νικολάου του Δαμασκηνού, όστις με το να ήτον φίλος του Ηρώδου, εσκέπαζε τας φονώσας και αισχράς αυτού πράξεις με την σιωπήν. (Όρα εν τη νεοτυπώτω Εκατονταετηρίδι, και τον Κλήμεντα εν τη ανασκευή της τελευταίον διερμηνευθείσης Διαθήκης.) Σημείωσαι, ότι τα λείψανα (ίσως μερικά) των Αγίων τούτων νηπίων, ευρίσκοντο εις τον εν Κωνσταντινουπόλει Ναόν του Αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον ανήγειρεν Ιουστίνος ο βασιλεύς. Και όρα σελ. 1152 της Δωδεκαβίβλου. Ο δε θείος Χρυσόστομος έχει λόγον εις τα Άγια ταύτα Νήπια, ου η αρχή· «Ώσπερ οι τους ηδίστους καρπούς». (Σώζεται εν τω Κοινοβίω του Διονυσίου.) Και έτερον σωζόμενον εν τη Μεγίστη Λαύρα, ου η αρχή· «Ήθελον μεν αεί και πάντοτε». Ο Νύσσης Γρηγόριος, ου η αρχή· «Σαλπίσατε εν νεομηνία». Βασίλειος ο Επίσκοπος Ισαυρίας, ου η αρχή· «Πάλιν ο γέρων εγώ». (Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τω Βατοπαιδίω, και εν τη των Ιβήρων.)

*

Τη αυτή ημέρα μνήμη πάντων των Χριστιανών των εν λιμώ και δίψη και μαχαίρα και κρύει τελειωθέντων. Τελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Ναώ της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις, ένθα κείται η αγία σορός.

Σωθήναι πάντας τους βροτούς Σώτερ θέλων,
Εις τούτο κρίσεις μηχανάσαι πανσόφως.

*

Ο Όσιος Πατήρ ημών Μάρκελλος, Ηγούμενος της Μονής των Ακοιμήτων, εν ειρήνη τελειούται.

Αϋπνία δους πάντα τον ζωής χρόνον,
Μάρκελλε κοιμήθητι μικρόν εν τάφω.

Ούτος ο Όσιος Πατήρ ημών Μάρκελλος ήτον κατά τους χρόνους Λέοντος του Μεγάλου του καλουμένου Μακέλλη, πατριαρχεύοντος Γενναδίου, εν έτει υνθ’ [459], πατρίδα έχων την πόλιν Απάμειαν, την ευρισκομένην εις την δευτέραν Συρίαν. Και καταγόμενος από ένδοξον και περιφανές γένος. Όθεν διατί είχε τον τρόπον, επέρασεν όλην την εν λόγοις παιδείαν. Έπειτα αφίνωντας αυτήν ομού και τους οικείους του, πηγαίνει εις την Έφεσον, και ξενοδοχείται κοντά εις κάποιους ευλαβείς Χριστιανούς. Εμβαίνωντας δε μέσα εις ένα από τα εκεί Μοναστήρια, ηγωνίζετο καλώς. Είτα επήγε προς τον Άγιον Αλέξανδρον τον ενασκούμενον εις την Μονήν των Ακοιμήτων. Έμαθε γαρ δια την ένθεον και υψηλήν αυτού πολιτείαν. Εκεί λοιπόν την κατοικίαν ποιησάμενος, υπερέβαλεν όλους τους λοιπούς αδελφούς, με τας καθ’ ημέραν εις την αρετήν προκοπάς και αυξήσεις. Όθεν αφ’ ου εκοιμήθη ο τότε ηγουμενεύων Αλέξανδρος, και ο διάδοχος της ηγουμενείας εκείνου Ιάκωβος, τότε γίνεται Ηγούμενος του αυτού Μοναστηρίου ο θείος ούτος Μάρκελλος. Όστις έλαβε παρά Θεού δύναμιν και χάριν. Και πολλά ποιήσας θαύματα, εις αυτήν την ιδίαν Μονήν του εκοιμήθη και ανεπαύσατο (2).

(2) Σημείωσαι, ότι τον Βίον τούτου συνέγραψεν ο Μεταφραστής, ου η αρχή· «Έννοιά μοι πολλάκις γέγονεν». (Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη Μονή των Ιβήρων, και εν άλλαις.)

*

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Θαδδαίου του Ομολογητού.

Ει και γένει βάρβαρος ην ο Θαδδαίος,
Αλλ’ ασεβείς ήλεγχε συν παρρησία.

Ούτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Θαδδαίος, έγινε μεν πρώτον δούλος του οσιωτάτου Θεοδώρου (3), του λαβόντος με βασιλικήν εξουσίαν το Μοναστήριον του Στουδίου, και ποιήσαντος αυτό Κοινόβιον. Ύστερον δε ελευθερώθη από την δουλείαν. Είτα κουρεύσας τας τρίχας της κεφαλής εις την αυτήν Μονήν του Στουδίου, έγινε Μοναχός. Και επειδή εμεταχειρίζετο πολιτείαν θεάρεστον, δια τούτο ηγαπήθη από όλους. Αυτός εσχόλαζεν εις νηστείας και αγρυπνίας πολλάς. Είχεν εγκράτειαν της γλώσσης του. Είχε προσοχήν εις τα θεία λόγια. Εμεταχειρίζετο χαμευνίαν, υπακοήν υπερβάλλουσαν, και ακτημοσύνην μεγάλην. Ουδέν γαρ άλλο είχεν ο τρισμακάριος, ειμή μόνον εκείνα τα ρούχα, οπού εφόρει. Επειδή δε τότε κατά συγχώρησιν Θεού εβασίλευσαν δυσσεβείς και εικονομάχοι βασιλείς, λέγω Μιχαήλ ο Τραυλός εν έτει ωκ’ [820], και ο τούτου υιός Θεόφιλος εν έτει ωκθ’ [829], δια τούτο όλοι οι ευσεβείς Επίσκοποι και Ηγούμενοι των Μοναστηρίων, άλλοι μεν, εβάλλοντο εις φυλακάς, άλλοι δε, εξωρίζοντο. Ένας δε από αυτούς ήτον και ο μέγας αγωνιστής Θεόδωρος, ο τούτου του Οσίου Θαδδαίου αυθέντης και Ηγούμενος. Μίαν φοράν δε επήγε μαζί με τον Άγιον Θεόδωρον, και ο Όσιος ούτος εις το βασιλικόν παλάτιον. Και επειδή άναψεν από θεϊκόν ζήλον, ήλεγξε τον δυσσεβή βασιλέα ενώπιον των αρχόντων της συγκλήτου. Ο δε βασιλεύς επρόσταξεν, ότι η μεν αγία του Σωτήρος εικών να φερθή εκεί, και να βαλθή κατά γης. Ούτος δε ο Όσιος να κρατηθή πρώτον δυνατά από άνδρας ανδρείους. Και έτζι να βαλθή επάνω της αγίας εικόνος. Και στεκόμενος εκεί αμετακίνητος, να την πατή και χωρίς να θέλη.

Τούτου δε γενομένου, βλέπε, είπεν ο τύραννος προς τον Όσιον. Βλέπε, πως κατεπάτησας την εικόνα του Χριστού σου. Λοιπόν συγκατάνευσον εις τα λόγιά μας. Τότε ο εν αληθεία πεφωτισμένος την ψυχήν, απεκρίθη προς αυτόν. Εγώ, δυσσεβέστατε τύραννε, και γεμάτε από κάθε ακαθαρσίαν, δεν έκαμα τούτο εξ ιδίας μου γνώμης· μη γένοιτο! αλλά τούτο εστάθη εφεύρεμα της εδικής σου πανουργίας και αδίκου κρίσεως. Προσκυνώ δε μάλλον την αγίαν εικόνα του Χριστού και Θεού μου και κατασπάζομαι αυτήν. Και δι’ αυτήν προτιμώ να αποθάνω προθύμως. Από τα λόγια δε ταύτα εντράπη πολλά ο αλιτήριος τύραννος. Και μάλιστα διατί υβρίσθη από ένα άγροικον και Σκύθην κατά το γένος. Όθεν προστάζει να ριφθή ο Όσιος κατά γης έμπροσθέν του, και να δέρνεται άσπλαγχνα. Τόσον δε πολλά έδειραν τον αοίδιμον με χονδρά ραβδία, ώστε οπού όλοι ενόμισαν ότι απέθανε. Δια τούτο και έσυραν αυτόν έξω. Έπειτα δέσαντες αυτόν από τους πόδας, τον ετράβιξαν ωσάν ένα ψοφίμι και ακάθαρτον, δια μέσου όλου του παζαρίου. Και ρίψαντες αυτόν κοντά εις το τείχος της πόλεως, κατά το μέρος οπού ήτον η βρύσις του νερού, εγύρισαν και επλύθησαν, ως ακάθαρτον πιάσαντες. Ο δε μακάριος Θαδδαίος πάντα τα ανωτέρω ανδρείως και ευχαρίστως υπομείνας, έζησε τρεις ημέρας, και μετά ταύτα απήλθε προς Κύριον.

(3) Ίσως ούτος είναι ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

*

Τα Εγκαίνια του Ναού των Αγίων τεσσαράκοντα Μαρτύρων πλησίον του Χαλκού τετραπύλου.

*

Ο Όσιος Πατήρ ημών Βενιαμίν εν ειρήνη τελειούται.

Τοις εν καλώ λιπούσι γήρα τον βίον,
Και Βενιαμίν τον καλόν συναπτέον (4).

(4) Ούτος φαίνεται να ήναι ο εν τω Λαυσαϊκώ ιστορούμενος ο υδρωπικιάσας, και τόσον πολλά εξογκωθείς, ώστε οπού, όταν απέθανε, εχάλασαν τας παραστάδας της θύρας του κελλίου του, δια να ευγάλουν το λείψανόν του. Έλεγε δε ο μακάριος ούτος το αξιομνημόνευτον τούτο απόφθεγμα· «Την βασιλικήν οδόν πορεύεσθε και τα μίλια μετρείτε, και ουκ ολιγωρείτε» (σελ. 622 του Ευεργετινού).

*

Ο Όσιος Πατήρ ημών Αθηνόδωρος εν ειρήνη τελειούται.

Αθηνοδώρω δώρον εξ εμού λόγος,
Θείω γαρ ανδρί και νεκρώ πρέπει λόγος.

*

Ο Όσιος Γεώργιος ο Επίσκοπος Νικομηδείας, ο ποιητής τινών ασματικών Κανόνων και Τροπαρίων, εν ειρήνη τελειούται (5).

Πανηγυριστής των υπέρ νουν πραγμάτων,
Ο Γεώργιος νυν κροτεί συν Αγγέλοις.

(5) Ούτος ήτον σύγχρονος με τον σοφόν Φώτιον τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, προς τον οποίον επιστέλλει και επιστολάς. Εμελούργησε δε την Ακολουθίαν των Εισοδίων της Θεοτόκου, και δύω εγκώμια συνέθεσεν εις την αυτήν εορτήν. Ομοίως εμελούργησε και τον προεόρτιον Κανόνα εις τον Ευαγγελισμόν. Και άλλους Κανόνας έχει εις την Θεοτόκον. Ούτος δε συνέγραψε και λόγους τινάς πανηγυρικούς. Οίον εις τα Εισόδια. Εις την Σύλληψιν της Αγίας Άννης. Εις το «Ειστήκεισαν παρά τω Σταυρώ του Ιησού». Οίτινες σώζονται εν τοις χειρογράφοις του Όρους Πανηγυρικοίς.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

 Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

 * * *

 

 

Άγια ΝήπιαΤ ατ μην ΚΘ΄, μνήμη τν γίων Νηπίων τν π ρώδου ναιρεθέντων, χιλιάδων ντων δεκατεσσάρων.

Δι ξίφους ωρα μητέρων βρέφη,
νελεν χθρς το βρεφοπλάστου Βρέφους.

Νήπια μφ’ νάτην τάμον εκάδα παππάζοντα.

φ’ ο βασιλες ρώδης παρήγγειλεν ες τος Μάγους ν γυρίσουν πίσω, κα ν το ναγγείλουν τ περ το γεννηθέντος Βασιλέως, τν ποον μήνυεν στέρας, πο κολούθουν, να κα ατς πάγ ν τν προσκυνήσ· τότε πειδ ο Μάγοι δν γύρισαν ες τν ρώδην, καθς πρόσταξεν ατος γγελος, λλ δι μέσου λλης στράτας γύρισαν ες τν χώραν τους. Τατα λέγω φ’ ο τζι κολούθησαν, βλέπωντας ρώδης τι περιπαίχθη π τος Μάγους, θυμώθη κα πικράνθη πολλά. θεν χωντας ες τν νθύμησίν του κενο, πο επον ο Μάγοι, τι δηλαδ στρ φάνη λιγώτερον π δύω χρόνους, τούτου χάριν στειλε τος στρατιώτας του κα φόνευσαν λα τ παιδία τ ερισκόμενα ες τν Βηθλεέμ, σα δηλαδ τον κάτω π τος δύω χρόνους. Νομίζωντας μάταιος, τι νίσως θανατώσ λα τ βρέφη, βέβαια μαζ μ τ λλα χει ν θανατωθ κα κενος, πο μέλλει ν βασιλεύσ, κα κολούθως δν θέλει τν πιβουλευθ. Ες μάτην μως κοπίασεν νόητος, μ ξεύρωντας, τι νθρωπος δν δύναται ποτ ν μποδίσ τν βουλν το Θεο. θεν, ες μν τ νήπια, προξένησε Βασιλείαν Ορανν. Ες δ τν αυτόν του, προξένησεν θλιος τν αώνιον κόλασιν (1).

(1) Σημείωσαι, ὅτι τὴν βρεφοκτονίαν ταύτην ἀναφέρει ἕως καὶ αὐτὸς ὁ ἐξωτερικὸς Μακρόβιος (βιβλ. β΄, κεφ. δ΄ τῶν Χρονικῶν) ὅστις ἔζη ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, ἤτοι ἐν ἔτει τμη΄ [348]. Λέγει γὰρ ὅτι ὁ Ἡρώδης μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων ἐφόνευσε καὶ τὸν υἱόν του Ἀντίπατρον. Ὅθεν εἶπεν ἐκεῖνο τὸ ἀστεῖον· «Κρεῖσσον Ἡρώδου ὗα εἶναι, ἢ υἷα», ἤτοι κάλλιον νὰ ᾖναι τινὰς χοῖρος τοῦ Ἡρώδου, πάρεξ υἱός του. Διατὶ αὐτὸς τὸν μὲν υἱόν του, ἐθανάτωσε. Τὸν δὲ χοῖρον δὲν ἤθελε θανατώσῃ διὰ νὰ τὸν φάγῃ, ὡς φύλαξ τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, τοῦ ἐμποδίζοντος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τὰ χοίρεια κρέατα. Δὲν ἀναφέρει δὲ τὴν βρεφοκτονίαν ὁ Ἰώσηπος, ἢ διατὶ ἐλάνθανε τοῦτον αὕτη, στασιασμός τις οὖσα τῶν στρατιωτῶν, κρυφίως πηδώντων ἀπὸ οἶκον εἰς οἶκον καὶ θανατούντων τὰ βρέφη. Ὅθεν καὶ αὕτη δὲν ἀπεδόθη τῷ Ἡρώδῃ, ὡς μὴ οὖσα ἔργον αὐτοῦ ἐξ ἐπιτάγματος, ὡς λέγουσί τινες. Ἢ ὡς ἄλλοι λέγουσι, διατὶ δὲν εὑρῆκε τὴν βρεφοκτονίαν ταύτην ἱστορουμένην εἰς τὰ ἀπομνημονεύματα Νικολάου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ὅστις μὲ τὸ νὰ ἦτον φίλος τοῦ Ἡρώδου, ἐσκέπαζε τὰς φονώσας καὶ αἰσχρὰς αὐτοῦ πράξεις μὲ τὴν σιωπήν. (Ὅρα ἐν τῇ νεοτυπώτῳ Ἑκατονταετηρίδι, καὶ τὸν Κλήμεντα ἐν τῇ ἀνασκευῇ τῆς τελευταῖον διερμηνευθείσης Διαθήκης.) Σημείωσαι, ὅτι τὰ λείψανα (ἴσως μερικά) τῶν Ἁγίων τούτων νηπίων, εὑρίσκοντο εἰς τὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ναὸν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου, τὸν ὁποῖον ἀνήγειρεν Ἰουστῖνος ὁ βασιλεύς. Καὶ ὅρα σελ. 1152 τῆς Δωδεκαβίβλου. Ὁ δὲ θεῖος Χρυσόστομος ἔχει λόγον εἰς τὰ Ἅγια ταῦτα Νήπια, οὗ ἡ ἀρχή· «Ὥσπερ οἱ τοὺς ἡδίστους καρπούς». (Σῴζεται ἐν τῷ Κοινοβίῳ τοῦ Διονυσίου.) Καὶ ἕτερον σῳζόμενον ἐν τῇ Μεγίστῃ Λαύρᾳ, οὗ ἡ ἀρχή· «Ἤθελον μὲν ᾀεὶ καὶ πάντοτε». Ὁ Νύσσης Γρηγόριος, οὗ ἡ ἀρχή· «Σαλπίσατε ἐν νεομηνίᾳ». Βασίλειος ὁ Ἐπίσκοπος Ἰσαυρίας, οὗ ἡ ἀρχή· «Πάλιν ὁ γέρων ἐγώ». (Σῴζεται ἐν τῇ Λαύρᾳ, ἐν τῷ Βατοπαιδίῳ, καὶ ἐν τῇ τῶν Ἰβήρων.)

*

Τ ατ μέρ μνήμη πάντων τν Χριστιανν τν ν λιμ κα δίψ κα μαχαίρ κα κρύει τελειωθέντων. Τελεται δ ατν Σύναξις ν τ Να τς περαγίας Δεσποίνης μν Θεοτόκου ν τος Χαλκοπρατείοις, νθα κεται γία σορός.

Σωθναι πντας τος βροτος Στερ θέλων,
Ες τοτο κρίσεις μηχανσαι πανσόφως.

*

σιος Πατρ μν Μάρκελλος, γούμενος τς Μονς τν κοιμήτων, ν ερήν τελειοται.

ϋπνία δος πντα τν ζως χρόνον,
Μάρκελλε κοιμήθητι μικρν ν τάφ.

Οτος σιος Πατρ μν Μάρκελλος τον κατ τος χρόνους Λέοντος το Μεγάλου το καλουμένου Μακέλλη, πατριαρχεύοντος Γενναδίου, ν τει υνθ΄ [459], πατρίδα χων τν πόλιν πάμειαν, τν ερισκομένην ες τν δευτέραν Συρίαν. Κα καταγόμενος π νδοξον κα περιφανς γένος. θεν διατ εχε τν τρόπον, πέρασεν λην τν ν λόγοις παιδείαν. πειτα φίνωντας ατν μο κα τος οκείους του, πηγαίνει ες τν φεσον, κα ξενοδοχεται κοντ ες κποιους ελαβες Χριστιανούς. μβαίνωντας δ μέσα ες να π τ κε Μοναστήρια, γωνίζετο καλς. Ετα πγε πρς τν γιον λέξανδρον τν νασκούμενον ες τν Μονν τν κοιμήτων. μαθε γρ δι τν νθεον κα ψηλν ατο πολιτείαν. κε λοιπν τν κατοικίαν ποιησάμενος, περέβαλεν λους τος λοιπος δελφούς, μ τς καθ’ μέραν ες τν ρετν προκοπς κα αξήσεις. θεν φ’ ο κοιμήθη τότε γουμενεύων λέξανδρος, κα διάδοχος τς γουμενείας κείνου άκωβος, τότε γίνεται γούμενος το ατο Μοναστηρίου θεος οτος Μάρκελλος. στις λαβε παρ Θεο δύναμιν κα χάριν. Κα πολλ ποιήσας θαύματα, ες ατν τν δίαν Μονήν του κοιμήθη κα νεπαύσατο (2).

(2) Σημείωσαι, ὅτι τὸν Βίον τούτου συνέγραψεν ὁ Μεταφραστής, οὗ ἡ ἀρχή· «Ἔννοιά μοι πολλάκις γέγονεν». (Σῴζεται ἐν τῇ Λαύρᾳ, ἐν τῇ Μονῇ τῶν Ἰβήρων, καὶ ἐν ἄλλαις.)

*

Μνήμη το σίου Πατρς μν Θαδδαίου το μολογητο.

Ε κα γένει βάρβαρος ν Θαδδαος,
λλ’ σεβες λεγχε σν παρρησί.

Οτος ν γίοις Πατρ μν Θαδδαος, γινε μν πρτον δολος το σιωτάτου Θεοδώρου (3), το λαβόντος μ βασιλικν ξουσίαν τ Μοναστήριον το Στουδίου, κα ποιήσαντος ατ Κοινόβιον. στερον δ λευθερώθη π τν δουλείαν. Ετα κουρεύσας τς τρίχας τς κεφαλς ες τν ατν Μονν το Στουδίου, γινε Μοναχός. Κα πειδ μεταχειρίζετο πολιτείαν θεάρεστον, δι τοτο γαπήθη π λους. Ατς σχόλαζεν ες νηστείας κα γρυπνίας πολλάς. Εχεν γκράτειαν τς γλώσσης του. Εχε προσοχν ες τ θεα λόγια. μεταχειρίζετο χαμευνίαν, πακον περβάλλουσαν, κα κτημοσύνην μεγάλην. Οδν γρ λλο εχεν τρισμακάριος, εμ μόνον κενα τ οχα, πο φόρει. πειδ δ τότε κατ συγχώρησιν Θεο βασίλευσαν δυσσεβες κα εκονομάχοι βασιλες, λέγω Μιχαλ Τραυλς ν τει ωκ΄ [820], κα τούτου υἱὸς Θεόφιλος ν τει ωκθ΄ [829], δι τοτο λοι ο εσεβες πίσκοποι κα γούμενοι τν Μοναστηρίων, λλοι μέν, βάλλοντο ες φυλακάς, λλοι δέ, ξωρίζοντο. νας δ π ατος τον κα μέγας γωνιστς Θεόδωρος, τούτου το σίου Θαδδαίου αθέντης κα γούμενος. Μίαν φορν δ πγε μαζ μ τν γιον Θεόδωρον, κα σιος οτος ες τ βασιλικν παλάτιον. Κα πειδ ναψεν π θεϊκν ζλον, λεγξε τν δυσσεβ βασιλέα νώπιον τν ρχόντων τς συγκλήτου. δ βασιλες πρόσταξεν, τι μν γία το Σωτρος εκν ν φερθ κε, κα ν βαλθ κατ γς. Οτος δ σιος ν κρατηθ πρτον δυνατ π νδρας νδρείους. Κα τζι ν βαλθ πάνω τς γίας εκόνος. Κα στεκόμενος κε μετακίνητος, ν τν πατ κα χωρς ν θέλ.

Τούτου δ γενομένου, βλέπε, επεν τύραννος πρς τν σιον. Βλέπε, πς κατεπάτησας τν εκόνα το Χριστο σου. Λοιπν συγκατάνευσον ες τ λόγιά μας. Τότε ν ληθεί πεφωτισμένος τν ψυχήν, πεκρίθη πρς ατόν. γώ, δυσσεβέστατε τύραννε, κα γεμάτε π κάθε καθαρσίαν, δν καμα τοτο ξ δίας μου γνώμης· μ γένοιτο! λλ τοτο στάθη φεύρεμα τς δικς σου πανουργίας κα δίκου κρίσεως. Προσκυν δ μλλον τν γίαν εκόνα το Χριστο κα Θεο μου κα κατασπάζομαι ατήν. Κα δι’ ατν προτιμ ν ποθάνω προθύμως. π τ λόγια δ τατα ντράπη πολλ λιτήριος τύραννος. Κα μάλιστα διατ βρίσθη π να γροικον κα Σκύθην κατ τ γένος. θεν προστάζει ν ιφθ σιος κατ γς μπροσθέν του, κα ν δέρνεται σπλαγχνα. Τόσον δ πολλ δειραν τν οίδιμον μ χονδρ αβδία, στε πο λοι νόμισαν τι πέθανε. Δι τοτο κα συραν ατν ξω. πειτα δέσαντες ατν π τος πόδας, τν τράβιξαν σν να ψοφίμι κα κάθαρτον, δι μέσου λου το παζαρίου. Κα ίψαντες ατν κοντ ες τ τεχος τς πόλεως, κατ τ μέρος πο τον βρύσις το νερο, γύρισαν κα πλύθησαν, ς κάθαρτον πιάσαντες. δ μακάριος Θαδδαος πντα τ νωτέρω νδρείως κα εχαρίστως πομείνας, ζησε τρες μέρας, κα μετ τατα πλθε πρς Κύριον.

(3) Ἴσως οὗτος εἶναι ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης.

*

Τ γκαίνια το Ναο τν γίων τεσσαράκοντα Μαρτύρων πλησίον το Χαλκο τετραπύλου.

*

σιος Πατρ μν Βενιαμν ν ερήν τελειοται.

Τος ν καλ λιποσι γήρ τν βίον,
Κα Βενιαμν τν καλν συναπτέον (4).

(4) Οὗτος φαίνεται νὰ ᾖναι ὁ ἐν τῷ Λαυσαϊκῷ ἱστορούμενος ὁ ὑδρωπικιάσας, καὶ τόσον πολλὰ ἐξογκωθείς, ὥστε ὁποῦ, ὅταν ἀπέθανε, ἐχάλασαν τὰς παραστάδας τῆς θύρας τοῦ κελλίου του, διὰ νὰ εὐγάλουν τὸ λείψανόν του. Ἔλεγε δὲ ὁ μακάριος οὗτος τὸ ἀξιομνημόνευτον τοῦτο ἀπόφθεγμα· «Τὴν βασιλικὴν ὁδὸν πορεύεσθε καὶ τὰ μίλια μετρεῖτε, καὶ οὐκ ὀλιγωρεῖτε» (σελ. 622 τοῦ Εὐεργετινοῦ).

*

σιος Πατρ μν θηνόδωρος ν ερήν τελειοται.

θηνοδώρ δρον ξ μο λόγος,
Θεί γρ νδρ κα νεκρ πρέπει λόγος.

*

σιος Γεώργιος πίσκοπος Νικομηδείας, ποιητς τινν σματικν Κανόνων κα Τροπαρίων, ν ερήν τελειοται (5).

Πανηγυριστς τν πρ νον πραγμάτων,
Γεώργιος νν κροτε σν γγέλοις.

(5) Οὗτος ἦτον σύγχρονος μὲ τὸν σοφὸν Φώτιον τὸν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐπιστέλλει καὶ ἐπιστολάς. Ἐμελούργησε δὲ τὴν Ἀκολουθίαν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, καὶ δύω ἐγκώμια συνέθεσεν εἰς τὴν αὐτὴν ἑορτήν. Ὁμοίως ἐμελούργησε καὶ τὸν προεόρτιον Κανόνα εἰς τὸν Εὐαγγελισμόν. Καὶ ἄλλους Κανόνας ἔχει εἰς τὴν Θεοτόκον. Οὗτος δὲ συνέγραψε καὶ λόγους τινας πανηγυρικούς. Οἷον εἰς τὰ Εἰσόδια. Εἰς τὴν Σύλληψιν τῆς Ἁγίας Ἄννης. Εἰς τὸ «Εἱστήκεισαν παρὰ τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ». Οἵτινες σῴζονται ἐν τοῖς χειρογράφοις τοῦ Ὄρους Πανηγυρικοῖς.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

  Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Α’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

 * * *

 

 

 

Των Αγίων Νηπίων των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, Μάρκελλου, Θαδδαίου του Ομολογητού κ.ά.

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.