Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου12 Δεκεμβρίου

Των Αγίων Σπυρίδωνος του Θαυματουργού, Συνετού, Αλεξάνδρου Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων κ.α.

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Άγιος ΣπυρίδωνΤω αυτώ μηνί ΙΒ’, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Σπυρίδωνος του Θαυματουργού.

Ο θαυματουργός καν τέθνηκε Σπυρίδων,
Του θαυματουργείν ουκ έληξεν εισέτι.

Αμφί δυωδεκάτην Σπυρίδων βίοτον λίπε τόνδε.

Ούτος ο Άγιος ήκμασεν εις τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίνου του Μεγάλου, και Κωνσταντίου του υιού αυτού, εν έτει τμγ’ [343]. Ήτον δε κατά την γνώμην απλούς, και κατά την καρδίαν ταπεινός. Ούτος λοιπόν εκ νεότητός του έγινε βοσκός προβάτων. Έπειτα έλαβε γυναίκα νόμιμον δια γάμου. Μετά δε τον θάνατον της συζύγου του έγινεν Επίσκοπος. Τόση δε πολλή χάρις των θαυμάτων και ιαμάτων εδόθη εις τον Άγιον τούτον, δια την απλότητα και καθαρότητά του, ώστε εκ των πολλών θαυμάτων οπού εποίει, έλαβε την επωνυμίαν, το να λέγεται Θαυματουργός. Διότι εις καιρόν αβροχίας εκατεβίβασε βροχήν δια προσευχής του. Και πάλιν επειδή η βροχή αύτη έγινε πολλή, εμπόδισε την αμετρίαν της. Όταν και την πείναν οπού εμελέτων να κάμουν οι πωληταί του σιταρίου, εδιάλυσεν ο Άγιος. Επειδή δια προσευχής του έπεσαν τα αμπάρια, οπού είχον μέσα το σιτάρι. Αυτός μετέβαλεν εις χρυσάφι ένα οφίδι, και αφ’ ου με το χρυσάφι έπαυσε την συμφοράν ενός πτωχού, πάλιν το χρυσάφι εις οφίδι απεκατέστησεν. Αυτός και ποταμών τα ρεύματα έστησεν. Αυτός φανερώσας τας αμαρτίας μιας πόρνης, οπού ετόλμησε να πλησίαση εις αυτόν, με τούτο την έπεισε να μετανοήση και να εξομολογηθή. Αυτός παρών ευρεθείς, εις την εν Νικαία Πρώτην και Οικουμενικήν Σύνοδον την εν έτει τκε’ [325] συναθροισθείσαν, επεστόμισε με την δύναμιν του Αγίου Πνεύματος τους αιρετικούς Αρειανούς, οίτινες υπερηφανεύοντο εις την έξω σοφίαν και ευγλωττίαν τους. Αυτός ανέστησε και την θυγατέρα του, δια να φανερώση, πού έχει κρυμμένην την παρακαταθήκην μιας γυναικός. Αυτός τον βασιλέα Κωνστάντιον ηλευθέρωσεν από το πάθος, οπού έπασχεν. Αυτός ανέστησεν ένα νεκρόν παιδίον μιας γυναικός. Αυτός ανέστησε και την μητέρα του παιδίου, ήτις απέθανε δια την αιφνίδιον χαράν, οπού έλαβεν εις την ανάστασιν του υιού της. Ούτος τον λύχνον οπού εσβύνετο δια στέρησιν ελαίου, έκαμεν αυτόν να αναβλύση λάδι. Ούτος ιάτρευσε και την αφωνίαν του Διακόνου, με την οποίαν ετιμώρησεν αυτόν ο Άγιος. Διατί προσταχθείς να ειπή μίαν μικράν ευχήν εις ένα υπερβολικόν καύμα, αυτός δια κενοδοξίαν εμάκρυνεν αυτήν.

Ο Άγιος ούτος εθανάτωσε και την γυναίκα εκείνην, η οποία μοιχευθείσα, αρνείτο την αμαρτίαν της, και δεν ήθελε να ομολογήση αυτήν. Αλλά και εις καιρόν ακόμη οπού εγέννα το μοιχίδιον παιδίον, έλεγεν, ότι από τον άνδρα της το συνέλαβε. Και μόλον οπού ο άνδρας της προ είκοσι μηνών έλειψε, διατί επήγεν εις το ταξείδιον. Εις τούτον τον Άγιον, όταν ελειτούργει, επαραστέκοντο Άγιοι Άγγελοι, οίτινες συλλειτουργούντες αυτόν, όταν ούτος έλεγεν, «Ειρήνη πάσι», εκείνοι έξωθεν απεκρίνοντο μετά μέλους, «Και τω πνεύματί σου». Ομοίως απεκρίνοντο και τα λοιπά συνήθη. Τούτου του Αγίου η κεφαλή εφαίνετο γεμάτη από δρόσον, εν καιρώ θέρους, όταν ο ήλιος το παν εκατέφλεγε. Και τρίχες ξανθαί και μαύραι και άσπραι ενταυτώ, ανθούσαν εις αυτήν. Εφανέρωνε δε με τούτο ο Θεός την εις αυτόν γενησομένην τιμήν. Πόσον δε ήτον συμπαθής και εύσπλαγχνος ο θείος ούτος Πατήρ, εφανέρωσε το συμβεβηκός, οπού ηκολούθησεν εις εκείνους τους κλέπτας, οπού επήγαν να πατήσουν την μάνδραν του. Διότι, όχι μόνον εχάρισε την όρασιν εις αυτούς οπού επατάχθησαν με αορασίαν. Αλλά και ένα κριον έδωκε χάρισμα εις αυτούς, ειπών, ότι τούτο εποίησε, δια να μη φαίνωνται, ότι ματαίως και χωρίς πληρωμήν όλην την νύκτα αγρύπνησαν. Ούτος και τον Επίσκοπον Τριφύλλιον έπεισε με τας νουθεσίας του, να μη ήναι έκδοτος εις τα του κόσμου τερπνά, αλλά μάλλον να ποθή τα Ουράνια. Αυτός δια την ανεξικακίαν του, έκαμε να πέσουν εις τους πόδας του και να ζητήσουν συγχώρησιν, τόσον εκείνος ο πραγματευτής, οπού εκράτησε κρυφίως τα άσπρα, νομίζωντας να λανθάση τον Άγιον· όσον και εκείνος, οπού επήρε πλεονεκτικώς μίαν κατζίκαν, παράνω από την τιμήν οπού έδωκε.

Και άλλα δε πολλά τοιαύτα εποίησεν ο μακάριος, γεμάτα από θαυμασμόν και έκστασιν. Ούτος λοιπόν και το εμπιστευθέν εις αυτόν λογικόν ποίμνιον καλώς οικονομήσας, μετέστη εις την των Αγγέλων κατάστασιν και πολιτείαν. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εν τω σεπτώ Ναώ του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου, τω πλησιάζοντι εις την αγιωτάτην Μεγάλην Εκκλησίαν. (Τον κατά πλάτος Βίον αυτού όρα εις τον Παράδεισον μεταφρασθέντα εκ του ελληνικού βίου, ον συνέγραψεν ο Άγιος Συμεών ο Μεταφραστής, ου η αρχή· «Μέγιστον εις ψυχής ωφέλειαν βίος γενναίων και φιλοθέων ανδρών». Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη των Ιβήρων Μονή, και εν άλλαις (1).)

(1) Εγκώμια εις τον Άγιον Σπυρίδωνα έχουσιν, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, και Μακάριος ο Κωφός.

*

Άγιος ΣυνετόςΤη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Συνετού.

Τον Συνετόν κτείνουσιν άφρονες ξίφει,
Την ευσεβή τιμώντα πίστιν εμφρόνως.

Ούτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού, εν έτει σο’ [270], Αναγνώστης της των Ρωμαίων Εκκλησίας υπό του Αγίου Πάπα Ξύστου προβεβλημένος (2). Βλέπων δε τον Αυρηλιανόν να προσφέρη εις τα είδωλα θυσίας, εδιαλέχθη με αυτόν. Και περιπαίζωντάς τον, υπεσχέθη να θυσιάση και αυτός. Επειδή όμως δεν ήθελε να θυσιάση, αλλά εφανερώθη ότι δια εμπαιγμόν μόνον είπε τον λόγον, τούτου χάριν δέρνεται με βούνευρα τόσον πολλά, ώστε οπού εκοκκίνησεν από τα αίματα όλη η εκείσε γη. Έπειτα ρίπτεται μέσα εις την φυλακήν. Κατά δε την ερχομένην ημέραν απλώνεται επάνω εις εσχάραν σιδηράν πεπυρακτωμένην. Τότε δε ήκουσεν άνωθεν θεϊκήν φωνήν, η οποία εδυνάμωνε και επαρακίνει αυτόν εις το μαρτύριον. Μαζί δε με την φωνήν έγινε και μία ραγδαία βροχή. Όθεν εσβέσθη μεν η φωτία, εφυλάχθη δε ο Άγιος αβλαβής. Μετά ταύτα κατά προσταγήν του βασιλέως, εσκάφθη ένας λάκκος βαθύς έως δέκα πήχεις. Εις δε το βάθος του λάκκου, εβάλθησαν όρθια ξύλα οξέα και κοπτερά. Όθεν επάνω εις αυτά ερρίφθη ο Μάρτυς του Χριστού, και κατεκόπησαν όλα σχεδόν τα τίμια μέλη του σώματός του. Αλλά πάλιν θεία Προνοία κατασταίνεται υγιής. Δια τούτο εκλείσθη μέσα εις το λεγόμενον Πάνθεον (3) και από εκεί εξελθών, αποκεφαλίζεται. Και ούτω λαμβάνει ο αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον.

(2) Ο Άγιος ούτος Πάπας Ξύστος εορτάζεται κατά την δεκάτην του Αυγούστου.

(3) Το Πάνθεον ήτον ναός εν τη Ρώμη, μέσα εις τον οποίον ευρίσκοντο τα είδωλα πάντων των ψευδωνύμων θεών, αφ’ ων και ωνομάζετο.

 

 

*

Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Αλεξάνδρου, Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, του Ιερομάρτυρος.

Πώς ουκ έμελλεν είναι και τα θηρία,
Αλεξάνδρω τιθασσά τω Χριστού θύτη.

Όταν ο Δέκιος εβασίλευεν εις την παλαιάν Ρώμην, εν έτει σν’ [250], διωγμός μεγάλος εκινήθη κατά των Χριστιανών (4). Έστειλε γαρ ο τύραννος εκείνος προσταγάς βασιλικάς εις κάθε χώραν, αι οποίαι επρόσταζαν να αναγκάζωνται οι Χριστιανοί να θυσιάζουν εις τα είδωλα. Και όσοι εις τούτο δεν πείθονται, να τιμωρούνται πρώτον με δεινάς τιμωρίας. Και έπειτα να ευγαίνουν από την ζωήν ταύτην με οδυνηρόν θάνατον. Τότε λοιπόν ο αγιώτατος ούτος Αλέξανδρος ο των Ιεροσολύμων Αρχιεπίσκοπος, εδιαβάλθη εις τον άρχοντα Καισαρείας (ίσως της εν Παλαιστίνη), και παρασταθείς έμπροσθεν αυτού σιδεροδέσμιος, εδιαλέχθη πολλά με αυτόν. Και τον μεν Χριστόν, ανεκήρυξε μεγαλοφώνως ενώπιον πάντων, Θεόν και Βασιλέα και δημιουργόν όλου του κόσμου. Τα δε είδωλα εκήρυξεν, ότι είναι δαίμονες, και φανερά πλάνη. Ανεθεμάτισε δε και τους προσκυνούντας και τιμώντας αυτά, με λαμπράν και πεπαρρησιασμένην φωνήν. Ταύτα τα λόγια του Αγίου ετάραξαν τον άρχοντα, και άναψαν αυτού τον θυμόν. Όθεν κατά προσταγήν αυτού βασανίζεται ο του Χριστού Ιεράρχης με διάφορα βάσανα. Εις ολίγον όμως καιρόν. Έπειτα καταδικάζεται να φαγωθή ζωντανός από τα θηρία. Αφ’ ου λοιπόν έκδυσαν τον Άγιον, και έδεσαν αυτόν γυμνόν εις το μέσον του θεάτρου, ωσάν κριάρι επίσημον, τότε απέλυσαν κατ’ αυτού διάφορα θηρία. Ο δε του Χριστού θεράπων προσευχηθείς, και τούτο εις το τέλος της προσευχής του επρόσθεσε. Κύριε, ανίσως ήναι θέλημά σου να τελειωθώ τώρα, ας γένη, καθώς ηθέλησας. Τότε τα θηρία, ω του θαύματος! άλλα μεν, επροσκύνουν τον Άγιον, και κλίνοντα κάτω τας κεφαλάς των, ανεχώρουν εις τας μάνδρας των. Άλλα δε, κυλιόμενα κατά γης, εφίλουν τα ποδάρια του Αγίου. Και άλλα πάλιν, έγλυφον με τας γλώσσας των τας πληγωμένας του σάρκας. Ο δε μέγας Αρχιερεύς, ευχαριστήσας τω Θεώ υπέρ τούτου, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας αυτού, αφίνωντας αβλαβές το σώμα του εις την γην. Το οποίον μερικοί ευλαβείς Χριστιανοί μυρίσαντες μετά πολλής ευλαβείας, και τειλίξαντες με σινδόνας, ενταφίασαν αυτό εν επισήμω τόπω (5).

(4) Ο δε Ευσέβιος εις το Χρονικόν του αναφέρει, ότι ο Αλέξανδρος ούτος εμαρτύρησε κατά το δεύτερον έτος του Σεβήρου. Ουχί δηλαδή του Αλεξάνδρου Σεβήρου του βασιλεύσαντος εν έτει 222 και μη κινήσαντος διωγμόν κατά των Χριστιανών. Αλλά του Σεπτιμίου Σεβήρου του βασιλεύσαντος εν έτει 193 και διωγμόν κινήσαντος. Όρα και σελ. 28 της Δωδεκαβίβλου. Και ο Μελέτιος το αυτό λέγει.

(5) Σημείωσαι, ότι ο Άγιος Αλέξανδρος ούτος, ήτον συμβοηθός του Ιεροσολύμων Ναρκίσσου, όταν εκείνος την δευτέραν φοράν έγινεν Ιεροσολύμων, γέρωντας ων εκατόν δεκαέξ χρόνων. Αφ’ ου δε εκείνος έδωκε τέλος μαρτυρικόν, τότε έμεινε μόνος εις τον θρόνον ο Αλέξανδρος ούτος, και όρα σελ. 227 του α’ τομ. του Μελετίου. Ο δε Νάρκισσος εορτάζεται κατά την εβδόμην του Αυγούστου. Περί του Αλεξάνδρου τούτου λέγει και ο Δοσίθεος, ότι ήτον μαθητής Κλήμεντος του Στρωματέως, ως αυτός ο ίδιος μαρτυρεί, εις τον οποίον αφιέρωσεν ο Κλήμης το βιβλίον του, συμμαθητής δε του Ωριγένους. Ούτος κατά τον Νικηφόρον συνήγαγεν από κάθε μέρος τα συγγράμματα του Γαΐου, του Ιππολύτου, του Βηρύλλου, και άλλων εκκλησιαστικών. Και δι’ αυτών κατεσκεύασε βιβλιοθήκην αξιόλογον εις Ιερουσαλήμ, ως μαρτυρεί ο Ευσέβιος. Αρχιεράτευσε δε εις τα Ιεροσόλυμα χρόνους τριάκοντα εννέα, ως λέγουσί τινες. (Όρα σελ. 28 της Δωδεκαβίβλου. Όρα και τον Νικηφόρον γράφοντα εις το πέμπτον βιβλ. περί του μαρτυρίου του Αλεξάνδρου.)

*

Ο Όσιος Πατήρ ημών Αμωναθάς εν ειρήνη τελειούται.

Μισώ τα της γης Άγγελοι δέξασθέ με,
Αμωναθάς ο θείος εκλείπων λέγει.

*

Ο Όσιος Άνθος εν ειρήνη τελειούται.

Το του Προφήτου προσφόρως Δαβίδ λέγων,
Ως άνθος αγρού θείος Άνθος ερρύη.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Άγιος ΣπυρίδωνΤ ατ μην ΙΒ΄, μνήμη το σίου κα θεοφόρου Πατρς μν Σπυρίδωνος το Θαυματουργο.

θαυματουργς κν τέθνηκε Σπυρίδων,
Το θαυματουργεν οκ ληξεν εσέτι.

μφ δυωδεκάτην Σπυρίδων βίοτον λίπε τόνδε.

Οτος γιος κμασεν ες τος χρόνους το βασιλέως Κωνσταντίνου το Μεγάλου, κα Κωνσταντίου το υο ατο, ν τει τμγ΄ [343]. τον δ κατ τν γνώμην πλος, κα κατ τν καρδίαν ταπεινός. Οτος λοιπν κ νεότητός του γινε βοσκς προβάτων. πειτα λαβε γυνακα νόμιμον δι γάμου. Μετ δ τν θάνατον τς συζύγου του γινεν πίσκοπος. Τόση δ πολλ χάρις τν θαυμάτων κα αμάτων δόθη ες τν γιον τοτον, δι τν πλότητα κα καθαρότητά του, στε κ τν πολλν θαυμάτων πο ποίει, λαβε τν πωνυμίαν, τ ν λέγεται Θαυματουργός. Διότι ες καιρν βροχίας κατεβίβασε βροχν δι προσευχς του. Κα πάλιν πειδ βροχ ατη γινε πολλή, μπόδισε τν μετρίαν της. ταν κα τν πεναν πο μελέτων ν κάμουν ο πωλητα το σιταρίου, διάλυσεν γιος. πειδ δι προσευχς του πεσαν τ μπάρια, πο εχον μέσα τ σιτάρι. Ατς μετέβαλεν ες χρυσάφι να φίδι, κα φ’ ο μ τ χρυσάφι παυσε τν συμφορν νς πτωχο, πάλιν τ χρυσάφι ες φίδι πεκατέστησεν. Ατς κα ποταμν τ εύματα στησεν. Ατς φανερώσας τς μαρτίας μις πόρνης, πο τόλμησε ν πλησίασ ες ατόν, μ τοτο τν πεισε ν μετανοήσ κα ν ξομολογηθ. Ατς παρν ερεθείς, ες τν ν Νικαί Πρώτην κα Οκουμενικν Σύνοδον τν ν τει τκε΄ [325] συναθροισθεσαν, πεστόμισε μ τν δύναμιν το γίου Πνεύματος τος αρετικος ρειανούς, οτινες περηφανεύοντο ες τν ξω σοφίαν κα εγλωττίαν τους. Ατς νέστησε κα τν θυγατέρα του, δι ν φανερώσ, πο χει κρυμμένην τν παρακαταθήκην μις γυναικός. Ατς τν βασιλέα Κωνστάντιον λευθέρωσεν π τ πάθος, πο πασχεν. Ατς νέστησεν να νεκρν παιδίον μις γυναικός. Ατς νέστησε κα τν μητέρα το παιδίου, τις πέθανε δι τν αφνίδιον χαράν, πο λαβεν ες τν νάστασιν το υο της. Οτος τν λύχνον πο σβύνετο δι στέρησιν λαίου, καμεν ατν ν ναβλύσ λάδι. Οτος άτρευσε κα τν φωνίαν το Διακόνου, μ τν ποίαν τιμώρησεν ατν γιος. Διατ προσταχθες ν επ μίαν μικρν εχν ες να περβολικν καμα, ατς δι κενοδοξίαν μάκρυνεν ατήν.

γιος οτος θανάτωσε κα τν γυνακα κείνην, ποία μοιχευθεσα, ρνετο τν μαρτίαν της, κα δν θελε ν μολογήσ ατήν. λλ κα ες καιρν κόμη πο γέννα τ μοιχίδιον παιδίον, λεγεν, τι π τν νδρα της τ συνέλαβε. Κα μλον πο νδρας της πρ εκοσι μηνν λειψε, διατ πγεν ες τ ταξείδιον. Ες τοτον τν γιον, ταν λειτούργει, παραστέκοντο γιοι γγελοι, οτινες συλλειτουργοντες ατόν, ταν οτος λεγεν, «Ερήνη πσι», κενοι ξωθεν πεκρίνοντο μετ μέλους, «Κα τ πνεύματί σου». μοίως πεκρίνοντο κα τ λοιπ συνήθη. Τούτου το γίου κεφαλ φαίνετο γεμάτη π δρόσον, ν καιρ θέρους, ταν λιος τ πν κατέφλεγε. Κα τρίχες ξανθα κα μαραι κα σπραι νταυτ, νθοσαν ες ατήν. φανέρωνε δ μ τοτο Θες τν ες ατν γενησομένην τιμήν. Πόσον δ τον συμπαθς κα εσπλαγχνος θεος οτος Πατήρ, φανέρωσε τ συμβεβηκός, πο κολούθησεν ες κείνους τος κλέπτας, πο πγαν ν πατήσουν τν μάνδραν του. Διότι, χι μόνον χάρισε τν ρασιν ες ατος πο πατάχθησαν μ ορασίαν. λλ κα να κριν δωκε χάρισμα ες ατούς, επών, τι τοτο ποίησε, δι ν μ φαίνωνται, τι ματαίως κα χωρς πληρωμν λην τν νύκτα γρύπνησαν. Οτος κα τν πίσκοπον Τριφύλλιον πεισε μ τς νουθεσίας του, ν μ ναι κδοτος ες τ το κόσμου τερπνά, λλ μλλον ν ποθ τ Οράνια. Ατς δι τν νεξικακίαν του, καμε ν πέσουν ες τος πόδας του κα ν ζητήσουν συγχώρησιν, τόσον κενος πραγματευτής, πο κράτησε κρυφίως τ σπρα, νομίζωντας ν λανθάσ τν γιον· σον κα κενος, πο πρε πλεονεκτικς μίαν κατζίκαν, παράνω π τν τιμν πο δωκε.

Κα λλα δ πολλ τοιατα ποίησεν μακάριος, γεμάτα π θαυμασμν κα κστασιν. Οτος λοιπν κα τ μπιστευθν ες ατν λογικν ποίμνιον καλς οκονομήσας, μετέστη ες τν τν γγέλων κατάστασιν κα πολιτείαν. Τελεται δ ατο Σύναξις ν τ σεπτ Να το κορυφαίου τν ποστόλων Πέτρου, τ πλησιάζοντι ες τν γιωτάτην Μεγάλην κκλησίαν. (Τν κατ πλάτος Βίον ατο ρα ες τν Παράδεισον μεταφρασθέντα κ το λληνικο βίου, ν συνέγραψεν γιος Συμεν Μεταφραστής, ο ρχή· «Μέγιστον ες ψυχς φέλειαν βίος γενναίων κα φιλοθέων νδρν». Σζεται ν τ Λαύρ, ν τ τν βήρων Μον, κα ν λλαις (1).

(1) Ἐγκώμια εἰς τὸν Ἅγιον Σπυρίδωνα ἔχουσιν, ὁ Νικηφόρος Θεοτόκης, καὶ Μακάριος ὁ Κωφός.

*

Άγιος ΣυνετόςΤ ατ μέρ μνήμη το γίου Μάρτυρος Συνετο.

Τν Συνετν κτείνουσιν φρονες ξίφει,
Τν εσεβ τιμντα πίστιν μφρόνως.

Οτος τον κατ τος χρόνους το βασιλέως Αρηλιανο, ν τει σο΄ [270], ναγνώστης τς τν ωμαίων κκλησίας π το γίου Πάπα Ξύστου προβεβλημένος (2). Βλέπων δ τν Αρηλιανν ν προσφέρ ες τ εδωλα θυσίας, διαλέχθη μ ατόν. Κα περιπαίζωντάς τον, πεσχέθη ν θυσιάσ κα ατός. πειδ μως δν θελε ν θυσιάσ, λλ φανερώθη τι δι μπαιγμν μόνον επε τν λόγον, τούτου χάριν δέρνεται μ βούνευρα τόσον πολλά, στε πο κοκκίνησεν π τ αματα λη κεσε γ. πειτα ίπτεται μέσα ες τν φυλακήν. Κατ δ τν ρχομένην μέραν πλώνεται πάνω ες σχάραν σιδηρν πεπυρακτωμένην. Τότε δ κουσεν νωθεν θεϊκν φωνήν, ποία δυνάμωνε κα παρακίνει ατν ες τ μαρτύριον. Μαζ δ μ τν φωνν γινε κα μία αγδαία βροχή. θεν σβέσθη μν φωτία, φυλάχθη δ γιος βλαβής. Μετ τατα κατ προσταγν το βασιλέως, σκάφθη νας λάκκος βαθς ως δέκα πήχεις. Ες δ τ βάθος το λάκκου, βάλθησαν ρθια ξύλα ξέα κα κοπτερά. θεν πάνω ες ατ ρρίφθη Μάρτυς το Χριστο, κα κατεκόπησαν λα σχεδν τ τίμια μέλη το σώματός του. λλ πάλιν θεί Προνοί κατασταίνεται γιής. Δι τοτο κλείσθη μέσα ες τ λεγόμενον Πάνθεον (3) κα π κε ξελθών, ποκεφαλίζεται. Κα οτω λαμβάνει οίδιμος το μαρτυρίου τν στέφανον.

(2) Ὁ Ἅγιος οὗτος Πάπας Ξύστος ἑορτάζεται κατὰ τὴν δεκάτην τοῦ Αὐγούστου.

(3) Τὸ Πάνθεον ἦτον ναὸς ἐν τῇ Ῥώμῃ, μέσα εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκοντο τὰ εἴδωλα πάντων τῶν ψευδωνύμων θεῶν, ἀφ’ ὧν καὶ ὠνομάζετο.

 

 

*

Μνήμη το ν γίοις Πατρς μν λεξάνδρου, ρχιεπισκόπου εροσολύμων, το ερομάρτυρος.

Πς οκ μελλεν εναι κα τ θηρία,
λεξάνδρ τιθασσ τ Χριστο θύτ.

ταν Δέκιος βασίλευεν ες τν παλαιν ώμην, ν τει σν΄ [250], διωγμς μεγάλος κινήθη κατ τν Χριστιανν (4). στειλε γρ τύραννος κενος προσταγς βασιλικς ες κάθε χώραν, α ποαι πρόσταζαν ν ναγκάζωνται ο Χριστιανο ν θυσιάζουν ες τ εδωλα. Κα σοι ες τοτο δν πείθονται, ν τιμωρονται πρτον μ δεινς τιμωρίας. Κα πειτα ν εγαίνουν π τν ζων ταύτην μ δυνηρν θάνατον. Τότε λοιπν γιώτατος οτος λέξανδρος τν εροσολύμων ρχιεπίσκοπος, διαβάλθη ες τν ρχοντα Καισαρείας (σως τς ν Παλαιστίν), κα παρασταθες μπροσθεν ατο σιδεροδέσμιος, διαλέχθη πολλ μ ατόν. Κα τν μν Χριστόν, νεκήρυξε μεγαλοφώνως νώπιον πάντων, Θεν κα Βασιλέα κα δημιουργν λου το κόσμου. Τ δ εδωλα κήρυξεν, τι εναι δαίμονες, κα φανερ πλάνη. νεθεμάτισε δ κα τος προσκυνοντας κα τιμντας ατά, μ λαμπρν κα πεπαρρησιασμένην φωνήν. Τατα τ λόγια το γίου τάραξαν τν ρχοντα, κα ναψαν ατο τν θυμόν. θεν κατ προσταγν ατο βασανίζεται το Χριστο εράρχης μ διάφορα βάσανα. Ες λίγον μως καιρόν. πειτα καταδικάζεται ν φαγωθ ζωντανς π τ θηρία. φ’ ο λοιπν κδυσαν τν γιον, κα δεσαν ατν γυμνν ες τ μέσον το θεάτρου, σν κριάρι πίσημον, τότε πέλυσαν κατ’ ατο διάφορα θηρία. δ το Χριστο θεράπων προσευχηθείς, κα τοτο ες τ τέλος τς προσευχς του πρόσθεσε. Κύριε, νίσως ναι θέλημά σου ν τελειωθ τώρα, ς γέν, καθς θέλησας. Τότε τ θηρία, το θαύματος! λλα μέν, προσκύνουν τν γιον, κα κλίνοντα κάτω τς κεφαλάς των, νεχώρουν ες τς μάνδρας των. λλα δέ, κυλιόμενα κατ γς, φίλουν τ ποδάρια το γίου. Κα λλα πάλιν, γλυφον μ τς γλσσάς των τς πληγωμένας του σάρκας. δ μέγας ρχιερεύς, εχαριστήσας τ Θε πρ τούτου, παρέδωκε τν γίαν ψυχήν του ες χερας ατο, φίνωντας βλαβς τ σμά του ες τν γν. Τ ποον μερικο ελαβες Χριστιανο μυρίσαντες μετ πολλς ελαβείας, κα τειλίξαντες μ σινδόνας, νταφίασαν ατ ν πισήμ τόπ (5).

(4) Ὁ δὲ Εὐσέβιος εἰς τὸ Χρονικόν του ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος οὗτος ἐμαρτύρησε κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τοῦ Σεβήρου. Οὐχὶ δηλαδὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου Σεβήρου τοῦ βασιλεύσαντος ἐν ἔτει 222 καὶ μὴ κινήσαντος διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ἀλλὰ τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου τοῦ βασιλεύσαντος ἐν ἔτει 193 καὶ διωγμὸν κινήσαντος. Ὅρα καὶ σελ. 28 τῆς Δωδεκαβίβλου. Καὶ ὁ Μελέτιος τὸ αὐτὸ λέγει.

(5) Σημείωσαι, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος οὗτος, ἦτον συμβοηθὸς τοῦ Ἱεροσολύμων Ναρκίσσου, ὅταν ἐκεῖνος τὴν δευτέραν φορὰν ἔγινεν Ἱεροσολύμων, γέρωντας ὢν ἑκατὸν δεκαὲξ χρόνων. Ἀφ’ οὗ δὲ ἐκεῖνος ἔδωκε τέλος μαρτυρικόν, τότε ἔμεινε μόνος εἰς τὸν θρόνον ὁ Ἀλέξανδρος οὗτος, καὶ ὅρα σελ. 227 τοῦ α΄ τόμ. τοῦ Μελετίου. Ὁ δὲ Νάρκισσος ἑορτάζεται κατὰ τὴν ἑβδόμην τοῦ Αὐγούστου. Περὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου τούτου λέγει καὶ ὁ Δοσίθεος, ὅτι ἦτον μαθητὴς Κλήμεντος τοῦ Στρωματέως, ὡς αὐτὸς ὁ ἴδιος μαρτυρεῖ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀφιέρωσεν ὁ Κλήμης τὸ βιβλίον του, συμμαθητὴς δὲ τοῦ Ὠριγένους. Οὗτος κατὰ τὸν Νικηφόρον συνήγαγεν ἀπὸ κάθε μέρος τὰ συγγράμματα τοῦ Γαΐου, τοῦ Ἱππολύτου, τοῦ Βηρύλλου, καὶ ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν. Καὶ δι’ αὐτῶν κατεσκεύασε βιβλιοθήκην ἀξιόλογον εἰς Ἱερουσαλήμ, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐσέβιος. Ἀρχιεράτευσε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα χρόνους τριάκοντα ἐννέα, ὡς λέγουσί τινες. (Ὅρα σελ. 28 τῆς Δωδεκαβίβλου. Ὅρα καὶ τὸν Νικηφόρον γράφοντα εἰς τὸ πέμπτον βιβλ. περὶ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἀλεξάνδρου.)

*

σιος Πατρ μν μωναθς ν ερήν τελειοται.

Μισ τ τς γς γγελοι δέξασθέ με,
μωναθς θεος κλείπων λέγει.

*

σιος νθος ν ερήν τελειοται.

Τ το Προφήτου προσφόρως Δαβδ λέγων,
ς νθος γρο θεος νθος ρρύη.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Α’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005. 

* * *

 

 Των Αγίων Σπυρίδωνος του Θαυματουργού, Συνετού, Αλεξάνδρου Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων κ.α.

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.