Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου12 Απριλίου

Των Αγίων Βασιλείου Επισκόπου Παρίου, Ανθούσης, Δήμου, Πρωτίωνος, Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου κ.ά.

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Όσιος Βασίλειος ΠαρίουΤω αυτώ μηνί ΙΒ’, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού Βασιλείου Επισκόπου Παρίου.

Χαίρων τελεύτα Βασίλειε τρισμάκαρ,
Εκεί γαρ ήξεις, ου χαράς πλησθής όσης.

Δωδεκάτη Βασίλειε ταφήϊα δύσαο νεκρός.

Ούτος ο Άγιος Βασίλειος ήτον κατά τους χρόνους των δυσσεβών εικονομάχων, δια δε την υπερβολικήν αρετήν και την ένθεον ζωήν οπού είχεν, έγινεν Επίσκοπος Παρίου, η οποία είναι πόλις παραθαλασσία της Βιθυνίας, κτίσμα των εν τη νήσω Πάρω κατοικούντων, ευρισκομένη μεταξύ Κυζίκου και της Λαμψάκου. Ούτος λοιπόν δεν ηθέλησε να συμφωνήση εις την αίρεσιν των εικονομάχων, και να υπογράψη εις την αθέτησιν των αγίων εικόνων. Δια τούτο επέρασεν ο αοίδιμος όλην την ζωήν του με θλίψεις, με διωγμούς, και με στενοχωρίας, μεταβαίνωντας πάντοτε και φεύγωντας από τόπον εις τόπον. Υπερμαχών μεν, δια τα δόγματα των θείων Πατέρων, εναντιούμενος δε και μισών, τας συναγωγάς των κακοδόξων. Όθεν τον Θεόν θεραπεύσας, και ευάρεστος αυτώ εις όλα φανείς, εκοιμήθη εν ειρήνη.

 

 

 

 

*

Τη αυτή ημέρα εν έτει από κτίσεως κόσμου εξακισχιλιοστώ τετρακοσιοστώ πεντηκοστώ, μετεκομίσθη η τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου από της Επισκοπής Ζήλας (ήτις ην πόλις της Καππαδοκίας, κοινώς Ζήλια καλουμένη, τανύν δε εστι κατηδαφισμένη) εις την βασιλίδα των πόλεων, επί Κωνσταντίνου και Ρωμανού των Πορφυρογεννήτων εν έτει Ϡιθ’, ήτοι 919 (1). Μετά ταύτα δε απετέθη εν τη Αγία Σορώ των Χαλκοπρατείων, κατά την τριακοστήν πρώτην του Αυγούστου μηνός, και όρα εκεί.

(1) Ο δε εν τοις Ωρολογίοις προσθείς τας χρονολογίας, και δη και το Συναξάριον το κατά την τριακοστήν πρώτην του Αυγούστου κείμενον, λέγουσι συμφώνως, ότι μετεκομίσθη η Αγία Ζώνη επί του βασιλέως Ιουστινιανού εν έτει φλ’ [530].

*

Αγία ΑνθούσαΤη αυτή ημέρα μνήμη της Οσίας Ανθούσης, θυγατρός του βασιλέως Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου.

Ρίζης δυσώδους καρπός ευώδης μάλα,
Ανθούσα σεμνή γης απανθεί και βίου.

Αύτη η Αγία αναγκάσθη πολλαίς φοραίς από τον πατέρα της Κοπρώνυμον, τον εν έτει ψμα’ [741] βασιλεύσαντα, δια να υπανδρευθή, δεν επείσθη όμως. Αφ’ ου δε ο πατήρ της ετελεύτησεν, έλαβεν άδειαν και εμοίρασε τα υπάρχοντά της εις πτωχούς, και εις Εκκλησίας και ευαγείς οίκους και Μοναστήρια. Όθεν έγινεν η αοίδιμος πολλών ορφανών μήτηρ, και χηρών υπερασπίστρια. Πολλαίς φοραίς δε βιαζομένη από πολλάς παρακαλέσεις της ορθοδόξου βασιλίσσης Ειρήνης, της εν έτει ψπ’ [780] βασιλευσάσης, δια να ήναι μαζί της, και να βασιλεύη με αυτήν, δεν έστερξεν. Όσον δε καιρόν εδιάτριβεν εις το παλάτιον, έξωθεν μεν, εφόρει βασιλικά φορέματα. Έσωθεν δε, εφόρει φόρεμα υφασμένον από γηδίσσας τρίχας. Η τροφή της, ήτον ασκητική, το πιοτόν της, ήτον καθαρόν νερόν. Το δάκρυον, ευρίσκετο πάντοτε εις τους οφθαλμούς της. Ο ύμνος και η ψαλμωδία, δεν έλειπεν από το στόμα της. Δια τούτο ύστερον έγινε και Μοναχή, κουρευθείσα δια χειρός του εν Αγίοις Πατριάρχου Ταρασίου εις το Μοναστήριον, το καλούμενον της Ομονοίας. Από τότε δε, ούτε αυτή ευγήκεν από το Μοναστήριον, ούτε άλλη από τας καλογραίας. Αύτη δεν έλειψέ ποτε από την Εκκλησίαν, δεν ατόνησεν, ουδέ αμέλησεν εις την προσευχήν. Και επάνω εις όλα, η ταπείνωσις αυτής ήτον αμέτρητος. Υπηρέτει εις όλας τας αδελφάς, εστόλιζε την Εκκλησίαν, έφερνε νερόν, εστέκετο εις την τράπεζαν και διηκόνει. Με τοιαύτα λοιπόν θεάρεστα έργα διαπεράσασα την ζωήν της η μακαρία, απήλθε προς Κύριον με τα φορτία των αρετών, ούσα χρόνων πενηνταδύω.

*

Οι Άγιοι Μάρτυρες Δήμης και Πρωτίων ξίφει τελειούνται.

Πρώτος κεφαλήν Πρωτίων αφηρέθη,
Μεθ’ ον κάραν προύτεινε Δήμης δημίω.

*

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αρτέμων ξίφει τελειούται.

Εύρε στεφάνους αρτίτμητος Αρτέμων,
Πρέποντας αυτού τη τετμημένη κάρα (2).

(2) Εν δε τω Ωρολογίω και εν τω χειρογράφω Συναξαριστή, γράφεται εις τας δεκατρείς του παρόντος, η μνήμη του Ιερομάρτυρος Αρτέμονος τούτου.

*

Οι Άγιοι τρεις Αββάδες και Οσιομάρτυρες Μηνάς (3), Δαβίδ και Ιωάννης τοξευόμενοι τελειούνται.

Δούλους Θεού τρεις Αββάδας παθοκτόνους,
Τοξεύμασι κτείνουσιν ανθρωποκτόνοι.

(3) Περί του Οσίου τούτου Μηνά γράφεται εν τω Παραδείσω των Πατέρων, ότι επήγεν εις αυτόν ένας αδελφός, ο δε Μηνάς πέρνωντας αυτόν, επήγεν εις τον Αββάν Μακάριον. Όταν δε εκεί επήγαν, είπεν ο αδελφός τω Αββά Μακαρίω. Πάτερ, έχω τριάκοντα χρόνους οπού δεν έφαγον κρέας. Ο δε Μακάριος απεκρίθη αυτώ. Τούτο πληροφόρησόν με τέκνον, πόσας ημέρας έχεις οπού δεν κατελάλησας τον αδελφόν σου, ουδέ ευγήκε λόγος αργός από το στόμα σου. Ο δε αδελφός ταύτα ακούσας, έβαλε μετάνοιαν ειπών. Εύξαι Πάτερ ίνα βάλω αρχήν.

*

Όσιος Ακάκιος ΚαυσοκαλυβίτηςΟ Όσιος Ακάκιος ο νέος, ο εν τη κατά το Άγιον Όρος σκήτει του Καυσοκαλυβίου ασκήσας εν έτει ͵αψλ’ [1730], εν ειρήνη εκοιμήθη.

Ει και νέος συ Ακάκιε τοις χρόνοις,
Αλλ’ ουν παλαιούς υπερήρας τοις πόνοις (4).

(4) Τον Βίον του Οσίου τούτου όρα εις το τέλος του Νέου Μαρτυρολογίου.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

 

Όσιος Βασίλειος ΠαρίουΤ ατ μην ΙΒ΄, μνήμη το σίου Πατρς μν κα μολογητο Βασιλείου πισκόπου Παρίου.

Χαίρων τελεύτα Βασίλειε τρισμάκαρ,
κε γρ ξεις, ο χαρς πλησθς σης.

Δωδεκάτ Βασίλειε ταφήϊα δύσαο νεκρός.

Οτος γιος Βασίλειος τον κατ τος χρόνους τν δυσσεβν εκονομάχων, δι δ τν περβολικν ρετν κα τν νθεον ζων πο εχεν, γινεν πίσκοπος Παρίου, ποία εναι πόλις παραθαλασσία τς Βιθυνίας, κτίσμα τν ν τ νήσ Πάρ κατοικούντων, ερισκομένη μεταξ Κυζίκου κα τς Λαμψάκου. Οτος λοιπν δν θέλησε ν συμφωνήσ ες τν αρεσιν τν εκονομάχων, κα ν πογράψ ες τν θέτησιν τν γίων εκόνων. Δι τοτο πέρασεν οίδιμος λην τν ζωήν του μ θλίψεις, μ διωγμούς, κα μ στενοχωρίας, μεταβαίνωντας πάντοτε κα φεύγωντας π τόπον ες τόπον. περμαχν μέν, δι τ δόγματα τν θείων Πατέρων, ναντιούμενος δ κα μισν, τς συναγωγς τν κακοδόξων. θεν τν Θεν θεραπεύσας, κα εάρεστος ατ ες λα φανείς, κοιμήθη ν ερήν.

 

 

 

 

*

Τ ατ μέρ ν τει π κτίσεως κόσμου ξακισχιλιοστ τετρακοσιοστ πεντηκοστ, μετεκομίσθη τιμία Ζώνη τς περαγίας Δεσποίνης μν Θεοτόκου π τς πισκοπς Ζήλας (τις ν πόλις τς Καππαδοκίας, κοινς Ζήλια καλουμένη, τανν δέ στι κατηδαφισμένη) ες τν βασιλίδα τν πόλεων, π Κωνσταντίνου κα ωμανο τν Πορφυρογεννήτων ν τει Ϡιθ΄, τοι 919 (1). Μετ τατα δ πετέθη ν τ γί Σορ τν Χαλκοπρατείων, κατ τν τριακοστν πρώτην το Αγούστου μηνός, κα ρα κε.

*

Αγία ΑνθούσαΤ ατ μέρ μνήμη τς σίας νθούσης, θυγατρς το βασιλέως Κωνσταντίνου το Κοπρωνύμου.

ίζης δυσώδους καρπς εώδης μάλα,
νθοσα σεμν γς πανθε κα βίου.

Ατη γία ναγκάσθη πολλας φορας π τν πατέρα της Κοπρώνυμον, τν ν τει ψμα΄ [741] βασιλεύσαντα, δι ν πανδρευθ, δν πείσθη μως. φ’ ο δ πατήρ της τελεύτησεν, λαβεν δειαν κα μοίρασε τ πάρχοντά της ες πτωχούς, κα ες κκλησίας κα εαγες οκους κα Μοναστήρια. θεν γινεν οίδιμος πολλν ρφανν μήτηρ, κα χηρν περασπίστρια. Πολλας φορας δ βιαζομένη π πολλς παρακαλέσεις τς ρθοδόξου βασιλίσσης Ερήνης, τς ν τει ψπ΄ [780] βασιλευσάσης, δι ν ναι μαζί της, κα ν βασιλεύ μ ατήν, δν στερξεν. σον δ καιρν διάτριβεν ες τ παλάτιον, ξωθεν μέν, φόρει βασιλικ φορέματα. σωθεν δέ, φόρει φόρεμα φασμένον π γηδίσσας τρίχας. τροφή της, τον σκητική, τ πιοτόν της, τον καθαρν νερόν. Τ δάκρυον, ερίσκετο πάντοτε ες τος φθαλμούς της. μνος κα ψαλμδία, δν λειπεν π τ στόμα της. Δι τοτο στερον γινε κα Μοναχή, κουρευθεσα δι χειρς το ν γίοις Πατριάρχου Ταρασίου ες τ Μοναστήριον, τ καλούμενον τς μονοίας. π τότε δέ, οτε ατ εγκεν π τ Μοναστήριον, οτε λλη π τς καλογραίας. Ατη δν λειψέ ποτε π τν κκλησίαν, δν τόνησεν, οδ μέλησεν ες τν προσευχήν. Κα πάνω ες λα, ταπείνωσις ατς τον μέτρητος. πηρέτει ες λας τς δελφάς, στόλιζε τν κκλησίαν, φερνε νερόν, στέκετο ες τν τράπεζαν κα διηκόνει. Μ τοιατα λοιπν θεάρεστα ργα διαπεράσασα τν ζωήν της μακαρία, πλθε πρς Κύριον μ τ φορτία τν ρετν, οσα χρόνων πενηνταδύω.

(1) δ ν τος ρολογίοις προσθες τς χρονολογίας, κα δ κα τ Συναξάριον τ κατ τν τριακοστν πρώτην το Αγούστου κείμενον, λέγουσι συμφώνως, τι μετεκομίσθη γία Ζώνη π το βασιλέως ουστινιανο ν τει φλ΄ [530].

*

Ο γιοι Μάρτυρες Δήμης κα Πρωτίων ξίφει τελειονται.

Πρτος κεφαλν Πρωτίων φρέθη,
Μεθ’ ν κάραν προτεινε Δήμης δημί.

*

γιος ερομάρτυς ρτέμων ξίφει τελειοται.

Ερε στεφάνους ρτίτμητος ρτέμων,
Πρέποντας ατο τ τετμημέν κάρ (2).

(2) ν δ τ ρολογί κα ν τ χειρογράφ Συναξαριστ, γράφεται ες τς δεκατρες το παρόντος, μνήμη το ερομάρτυρος ρτέμονος τούτου.

*

Ο γιοι τρες ββάδες κα σιομάρτυρες Μηνς (3), Δαβδ κα ωάννης τοξευόμενοι τελειονται.

Δούλους Θεο τρες ββάδας παθοκτόνους,
Τοξεύμασι κτείνουσιν νθρωποκτόνοι.

(3) Περ το σίου τούτου Μην γράφεται ν τ Παραδείσ τν Πατέρων, τι πγεν ες ατν νας δελφός, δ Μηνς πέρνωντας ατόν, πγεν ες τν ββν Μακάριον. ταν δ κε πγαν, επεν δελφς τ ββ Μακαρί. Πάτερ, χω τριάκοντα χρόνους πο δν φαγον κρέας. δ Μακάριος πεκρίθη ατ. Τοτο πληροφόρησόν με τέκνον, πόσας μέρας χεις πο δν κατελάλησας τν δελφόν σου, οδ εγκε λόγος ργς π τ στόμα σου. δ δελφς τατα κούσας, βαλε μετάνοιαν επών. Εξαι Πάτερ να βάλω ρχήν.

*

Όσιος Ακάκιος Καυσοκαλυβίτης σιος κάκιος νέος, ν τ κατ τ γιον ρος σκήτει το Καυσοκαλυβίου σκήσας ν τει ͵αψλ΄ [1730], ν ερήν κοιμήθη.

Ε κα νέος σ κάκιε τος χρόνοις,
λλ’ ον παλαιος περρας τος πόνοις (4).

(4) Τν Βίον το σίου τούτου ρα ες τ τέλος το Νέου Μαρτυρολογίου.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Β’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

 

 

Των Αγίων Βασιλείου Επισκόπου Παρίου, Ανθούσης, Δήμου, Πρωτίωνος, Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου κ.ά.

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.