Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου10 Απριλίου

Των Αγίων Τερεντίου, Αφρικανού, Μαξίμου, Πομπηΐου, Ζήνωνος, Αλεξάνδρου, Θεοδώρου, Ολδά Προφήτιδος κ.ά.

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Τω αυτώ μηνί Ι’, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Τερεντίου, Αφρικανού, Μαξίμου, Πομπηΐου και ετέρων τριανταέξ. Αλλά δη και των περί τον μακάριον Ζήνωνα και Αλέξανδρον και Θεόδωρον.

Εις τον Τερέντιον.

Έπαθλα ποία της τομής Τερεντίω;
Α μη συνέσχεν όψις ους ή καρδία.

Εις τους λοιπούς.

Ίδωμεν ους τέμνουσιν αθλητάς όσοι,
Δεκάς τετραπλή προς δε και άλλοι μάλα.

Ασφάραγον (ήτοι λαιμόν) δεκάτη γε Τερέντιος εξαπεκάρθη.

Ούτοι οι Μάρτυρες ήτον κατά τους χρόνους Δεκίου, και ηγεμόνος Φουρτουνιανού, εν έτει σνα’ [251]. Εκατάγοντο δε από την Αφρικήν. Επειδή δε ευγήκε προσταγή βασιλική, ότι οι Χριστιανοί να αρνούνται τον Χριστόν, όσοι δε κρατούσι την πίστιν τους, και δεν πείθονται εις τον βασιλέα, να τιμωρούνται με διάφορα βάσανα: τούτου χάριν βλέποντες ούτοι οι Άγιοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες πολλούς Χριστιανούς, οπού εγελούντο και επήγαιναν αυτοκάλεστοι εις την πλάνην των ειδωλολατρών, εσυμφώνησαν ένας με τον άλλον να αντισταθούν εις τους Έλληνας, και να μεταχειρισθούν την ανδρίαν της ψυχής και του σώματός των, δια την πίστιν και αγάπην του Χριστού. Ενθύμιζον γαρ ένας τον άλλον τα λόγια, οπού είπεν ο Κύριος, τα οποία παρακινούσι τους Χριστιανούς εις το μαρτύριον. Ήγουν το «μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. ι’, 28). Εφέρθησαν λοιπόν εις τον ηγεμόνα Φουρτουνιανόν οι γενναίοι αγωνισταί, και εκήρυξαν μεν, την δύναμιν του Χριστού, εθεάτρισαν δε την ασθένειαν των ειδώλων. Ταύτα δε ακούσας ο ηγεμών, επρόσταξε να βάλλουσι τους Αγίους εις την φυλακήν, ύστερον δε έστειλε και έφερε τους συντρόφους του μακαρίου Ζήνωνος και Αλεξάνδρου και Θεοδοσίου, τους οποίους πρότερον έκρινε και επαίδευσεν. Όθεν εσυμβούλευεν αυτούς να αρνηθούν την πίστιν του Χριστού, και να προσέλθουν εις τα είδωλα. Επειδή δε και αυτοί αντιστάθησαν εις τούτο, και έδειξαν, πως είναι αμετάθετοι εις την πίστιν του Χριστού, τόσον από τα λόγια οπού είπον, όσον και από τα βάσανα οπού έπαθον: τούτου χάριν επρόσταξεν ο ασεβής να δείρουν τους Αγίους με ραβδία ακανθωτά και τραχέα, και με νεύρα βοών, αλλάχθησαν δε οι δέρνοντες αυτούς στρατιώται. Όθεν τόσον ηφανίσθησαν αι σάρκες των Αγίων από τον πολύν δαρμόν, ώστε οπού εφαίνοντο από έξω, τα εσωτερικά σπλάγχνα των.

Έπειτα εκάρφωσαν αυτούς εις την ράχιν με σουβλία πυρωμένα, και επάνω εις τας πληγάς, έβαλον ξύδι με αλάτι, και έτριβαν αυτάς με τρίχινα υφάσματα. Επειδή δε οι Άγιοι δια προσευχής των εκρήμνισαν τα είδωλα, δια τούτο ο ηγεμών λυπηθείς εις το άκρον, και απελπισθείς, ότι έχουν οι Άγιοι να μεταβληθούν, επρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν, και ούτως έλαβον οι αοίδιμοι τους στεφάνους του μαρτυρίου. Ύστερον δε παρεστάθησαν εις τον ηγεμόνα και οι σύντροφοι του Αγίου Τερεντίου, οι οποίοι παρρησία ομολογήσαντες τον Χριστόν, πάλιν εβάλθησαν εις την φυλακήν, αφ’ ου πρώτον έβαλον εις τον λαιμόν τους δεσμά, και αφ’ ου υποκάτω αυτών έστρωσαν σιδηρά τριβόλια, και έδεσαν τας χείρας και πόδας των με αλυσίδας. Όθεν οι Άγιοι διεπέρασαν την δεινήν αυτήν τιμωρίαν εις πολλάς ημέρας, χωρίς να φάγουν, ή να πίουν. Εμπόδισε γαρ ο θηριώδης ηγεμών τους δεσμοφύλακας, να μη εμβάσουν εις την φυλακήν κανένα φαγητόν ή πιοτόν. Αλλ’ όμως ο Θεός ηξίωσε τους Μάρτυράς του της θεϊκής αυτού βοηθείας και αντιλήψεως. Άγγελοι γαρ άγιοι επιστάντες εις την φυλακήν, έλυσαν τους Αγίους από τα δεσμά, και έφερον εις αυτούς τροφήν ουράνιον, με την οποίαν δυναμωθέντες, πάλιν επαραστάθησαν εις τον ηγεμόνα. Όθεν εξέσχισαν αυτούς, και εις τα θηρία τους παρέδωκαν, από τα οποία κανένα δεν έγγιξεν εις αυτούς, δια τούτο τελευταίον απεκεφαλίσθησαν, και έλαβον οι μακάριοι της αθλήσεως τους στεφάνους.

*

Τη αυτή ημέρα η Αγία Προφήτις Ολδά εν ειρήνη τελειούται.

Αφήκεν Ολδά πνεύμα μέλλοντα βλέπον,
Η πνεύματος γέμουσα θείου Πυθία (1).

(1) Περί της Προφήτιδος ταύτης γράφει η θεία Γραφή, ότι ήτον εις τον καιρόν Ιωσίου του βασιλέως, όστις ευρών το Βιβλίον του νόμου (ιδιόγραφον ίσως ον υπό του Μωϋσέως) και ακούσας τους λόγους αυτού, έσχισε τα ρούχα του, και έπειτα απέστειλεν εις την Ολδάν ταύτην, η οποία απεκρίθη προς τους απεσταλμένους ταύτα· «Είπατε τω ανδρί τω αποστείλαντι υμάς προς με. Τάδε λέγει Κύριος, ιδού εγώ επάγω κακά επί τον τόπον τούτον και επί τους ενοικούντας αυτόν, πάντας τους λόγους του βιβλίου, ους ανέγνω ο βασιλεύς, ανθ’ ων εγκατέλιπόν με, και εθυμίων θεοίς ετέροις, όπως παροργίσωσί με εν τοις έργοις των χειρών αυτών, και εκκαυθήσεται ο θυμός μου εν τω τόπω τούτω και ου σβεσθήσεται», και τα λοιπά (Δ’ Βασιλειών κβ’, 15-17). Εκατοίκει δε η Ολδά αύτη εις την Ιερουσαλήμ εν τη Μασενά. Όλδα δε αύτη παροξυτόνως λέγεται παρά τη Αγία Γραφή.

*

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ιακώβου Πρεσβυτέρου και Αζά Διακόνου.

Εις τον Ιάκωβον.

Τον Ιάκωβον και τετμημένον γράφω,
Και της τομής φέροντα μισθόν το στέφος.

Εις τον Αζάν.

Τμηθείς ο Χριστού Λευΐτης Αζάς κάραν,
Χριστού τον εχθρόν Λευϊαθάν αισχύνει.

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους Σαβωρίου βασιλέως Περσών, και του Μεγάλου Κωνσταντίνου βασιλέως Ρωμαίων εν έτει τλβ’ [332]. Και ο μεν Πρεσβύτερος Ιάκωβος, ήτον από ένα χωρίον ονομαζόμενον Φαρναθά, ο δε Διάκονος Αζάς, ήτον από χωρίον καλούμενον Βιθνηορά. Ούτοι λοιπόν πιασθέντες επαραστάθησαν εις τον αρχιμάγον Αχοσχαργάν, και επειδή ωμολόγησαν παρρησία τον Χριστόν, δια τούτο έχυσαν εις την μύτην τους ξύδι με σινάπι ανακατωμένον. Είτα έδειραν αυτούς και εκρέμασαν γυμνούς εις τόπον ανοικτόν και αστέγαστον, όπου έπηξαν οι αοίδιμοι από την ψυχρότητα της νυκτός. Έπειτα εκατέβασαν αυτούς, και με το να μη επείσθησαν να θυσιάσουν εις τον ήλιον και εις την φωτίαν, δια τούτο κατά προσταγήν του άρχοντος απεκεφαλίσθησαν, και έτζι οι μακάριοι στεφανηφόροι ανήλθον εις τα Ουράνια.

*

Άγιος ΔήμοςΟ Άγιος Νεομάρτυς Δήμος, ο μαρτυρήσας εν Σμύρνη εν έτει ͵αψξγ’ [1763], ξίφει τελειούται.

Δήμοις αθλητών, μη φοβηθείς δημίους,
Δήμος συνηρίθμηται αθλητής νέος (2).

(2) Το Μαρτύριον αυτού όρα εις το Νέον Μαρτυρολόγιον.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Τ ατ μην Ι΄, μνήμη τν γίων Μαρτύρων Τερεντίου, φρικανο, Μαξίμου, Πομπηΐου κα τέρων τριανταέξ. λλ δ κα τν περ τν μακάριον Ζήνωνα κα λέξανδρον κα Θεόδωρον.

Ες τν Τερέντιον.

παθλα ποα τς τομς Τερεντί;
μ συνέσχεν ψις ος καρδία.

Ες τος λοιπούς.

δωμεν ος τέμνουσιν θλητς σοι,
Δεκς τετραπλ πρς δ κα λλοι μάλα.

σφάραγον (τοι λαιμόν) δεκάτ γε Τερέντιος ξαπεκάρθη.

Οτοι ο Μάρτυρες τον κατ τος χρόνους Δεκίου, κα γεμόνος Φουρτουνιανο, ν τει σνα΄ [251]. κατάγοντο δ π τν φρικήν. πειδ δ εγκε προσταγ βασιλική, τι ο Χριστιανο ν ρνονται τν Χριστόν, σοι δ κρατοσι τν πίστιν τους, κα δν πείθονται ες τν βασιλέα, ν τιμωρονται μ διάφορα βάσανα: τούτου χάριν βλέποντες οτοι ο γιοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες πολλος Χριστιανούς, πο γελοντο κα πήγαιναν ατοκάλεστοι ες τν πλάνην τν εδωλολατρν, συμφώνησαν νας μ τν λλον ν ντισταθον ες τος λληνας, κα ν μεταχειρισθον τν νδρίαν τς ψυχς κα το σώματός των, δι τν πίστιν κα γάπην το Χριστο. νθύμιζον γρ νας τν λλον τ λόγια, πο επεν Κύριος, τ ποα παρακινοσι τος Χριστιανος ες τ μαρτύριον. γουν τ «μ φοβηθτε π τν ποκτεννόντων τ σμα, τν δ ψυχν μ δυναμένων ποκτεναι» (Ματθ. ι΄, 28). φέρθησαν λοιπν ες τν γεμόνα Φουρτουνιανν ο γενναοι γωνισταί, κα κήρυξαν μέν, τν δύναμιν το Χριστο, θεάτρισαν δ τν σθένειαν τν εδώλων. Τατα δ κούσας γεμών, πρόσταξε ν βάλλουσι τος γίους ες τν φυλακήν, στερον δ στειλε κα φερε τος συντρόφους το μακαρίου Ζήνωνος κα λεξάνδρου κα Θεοδοσίου, τος ποίους πρότερον κρινε κα παίδευσεν. θεν συμβούλευεν ατος ν ρνηθον τν πίστιν το Χριστο, κα ν προσέλθουν ες τ εδωλα. πειδ δ κα ατο ντιστάθησαν ες τοτο, κα δειξαν, πς εναι μετάθετοι ες τν πίστιν το Χριστο, τόσον π τ λόγια πο επον, σον κα π τ βάσανα πο παθον: τούτου χάριν πρόσταξεν σεβς ν δείρουν τος γίους μ αβδία κανθωτ κα τραχέα, κα μ νερα βον, λλάχθησαν δ ο δέρνοντες ατος στρατιται. θεν τόσον φανίσθησαν α σάρκες τν γίων π τν πολν δαρμόν, στε πο φαίνοντο π ξω, τ σωτερικ σπλάγχνα των.

πειτα κάρφωσαν ατος ες τν άχιν μ σουβλία πυρωμένα, κα πάνω ες τς πληγάς, βαλον ξύδι μ λάτι, κα τριβαν ατς μ τρίχινα φάσματα. πειδ δ ο γιοι δι προσευχς των κρήμνισαν τ εδωλα, δι τοτο γεμν λυπηθες ες τ κρον, κα πελπισθείς, τι χουν ο γιοι ν μεταβληθον, πρόσταξε ν τος ποκεφαλίσουν, κα οτως λαβον ο οίδιμοι τος στεφάνους το μαρτυρίου. στερον δ παρεστάθησαν ες τν γεμόνα κα ο σύντροφοι το γίου Τερεντίου, ο ποοι παρρησί μολογήσαντες τν Χριστόν, πάλιν βάλθησαν ες τν φυλακήν, φ’ ο πρτον βαλον ες τν λαιμόν τους δεσμά, κα φ’ ο ποκάτω ατν στρωσαν σιδηρ τριβόλια, κα δεσαν τς χερας κα πόδας των μ λυσίδας. θεν ο γιοι διεπέρασαν τν δεινν ατν τιμωρίαν ες πολλς μέρας, χωρς ν φάγουν, ν πίουν. μπόδισε γρ θηριώδης γεμν τος δεσμοφύλακας, ν μ μβάσουν ες τν φυλακν κνένα φαγητν πιοτόν. λλ’ μως Θες ξίωσε τος Μάρτυράς του τς θεϊκς ατο βοηθείας κα ντιλήψεως. γγελοι γρ γιοι πιστάντες ες τν φυλακήν, λυσαν τος γίους π τ δεσμά, κα φερον ες ατος τροφν οράνιον, μ τν ποίαν δυναμωθέντες, πάλιν παραστάθησαν ες τν γεμόνα. θεν ξέσχισαν ατούς, κα ες τ θηρία τος παρέδωκαν, π τ ποα κνένα δν γγιξεν ες ατούς, δι τοτο τελευταον πεκεφαλίσθησαν, κα λαβον ο μακάριοι τς θλήσεως τος στεφάνους.

*

Τ ατ μέρ γία Προφήτις λδ ν ερήν τελειοται.

φκεν λδ πνεμα μέλλοντα βλέπον,
πνεύματος γέμουσα θείου Πυθία (1).

(1) Περ τς Προφήτιδος ταύτης γράφει θεία Γραφή, τι τον ες τν καιρν ωσίου το βασιλέως, στις ερν τ Βιβλίον το νόμου (διόγραφον σως ν π το Μωϋσέως) κα κούσας τος λόγους ατο, σχισε τ οχά του, κα πειτα πέστειλεν ες τν λδν ταύτην, ποία πεκρίθη πρς τος πεσταλμένους τατα· «Επατε τ νδρ τ ποστείλαντι μς πρός με. Τάδε λέγει Κύριος, δο γ πάγω κακ π τν τόπον τοτον κα π τος νοικοντας ατόν, πντας τος λόγους το βιβλίου, ος νέγνω βασιλεύς, νθ’ ν γκατέλιπόν με, κα θυμίων θεος τέροις, πως παροργίσωσί με ν τος ργοις τν χειρν ατν, κα κκαυθήσεται θυμός μου ν τ τόπ τούτ κα ο σβεσθήσεται», κα τ λοιπά (Δ΄ Βασιλειν κβ΄, 15-17). κατοίκει δ λδ ατη ες τν ερουσαλμ ν τ Μασεν. λδα δ ατη παροξυτόνως λέγεται παρ τ γί Γραφ.

*

Μνήμη τν γίων Μαρτύρων ακώβου Πρεσβυτέρου κα ζ Διακόνου.

Ες τν άκωβον.

Τν άκωβον κα τετμημένον γράφω,
Κα τς τομς φέροντα μισθν τ στέφος.

Ες τν ζν.

Τμηθες Χριστο Λευΐτης ζς κάραν,
Χριστο τν χθρν Λευϊαθν ασχύνει.

Οτοι ο γιοι τον κατ τος χρόνους Σαβωρίου βασιλέως Περσν, κα το Μεγάλου Κωνσταντίνου βασιλέως ωμαίων ν τει τλβ΄ [332]. Κα μν Πρεσβύτερος άκωβος, τον π να χωρίον νομαζόμενον Φαρναθά, δ Διάκονος ζς, τον π χωρίον καλούμενον Βιθνηορά. Οτοι λοιπν πιασθέντες παραστάθησαν ες τν ρχιμάγον χοσχαργάν, κα πειδ μολόγησαν παρρησί τν Χριστόν, δι τοτο χυσαν ες τν μύτην τους ξύδι μ σινάπι νακατωμένον. Ετα δειραν ατος κα κρέμασαν γυμνος ες τόπον νοικτν κα στέγαστον, που πηξαν ο οίδιμοι π τν ψυχρότητα τς νυκτός. πειτα κατέβασαν ατούς, κα μ τ ν μ πείσθησαν ν θυσιάσουν ες τν λιον κα ες τν φωτίαν, δι τοτο κατ προσταγν το ρχοντος πεκεφαλίσθησαν, κα τζι ο μακάριοι στεφανηφόροι νλθον ες τ Οράνια.

*

Άγιος Δήμος γιος Νεομάρτυς Δμος, μαρτυρήσας ν Σμύρν ν τει ͵αψξγ΄ [1763], ξίφει τελειοται.

Δήμοις θλητν, μ φοβηθες δημίους,
Δμος συνηρίθμηται θλητς νέος (2).

(2) Τ Μαρτύριον ατο ρα ες τ Νέον Μαρτυρολόγιον.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Β’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

 

 

Των Αγίων Τερεντίου, Αφρικανού, Μαξίμου, Πομπηΐου, Ζήνωνος, Αλεξάνδρου, Θεοδώρου, Ολδά Προφήτιδος κ.ά.

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.