Πατερικό ανθολόγιο

Άνθη της ερήμου
Άνθη της ερήμου

Από τις παλαιότερες εκκλησιαστικές ιστορίες είναι και εκείνη που έγραψε στα 450 μ.Χ. ένας ευσεβής και βαθύτατα πνευματικός άνθρωπος που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη και λεγόταν Σωκράτης.  Η ιστορία αυτή περιλαμβάνει γεγονότα που συνέβησαν στην Εκκλησία ανάμεσα στα 305 και 439.

Παρακάτω δίνουμε σε μετάφραση μερικές ωραίες πληροφορίες που αναφέρει ο ιερός ιστορικός για τους μεγάλους ασκητές της Αιγύπτου μαζί με κάποια θαυμάσια λόγια τους που διέσωσε (PG 67, 512).

* * *

Ο ασκητής Πίωρ έτρωγε περπατώντας. Και σαν τον ρώτησε κάποιος γιατί τρώγει μ’ αυτόν τον τρόπο, αποκρίθηκε: «Δεν θέλω να έχω σαν έργο το φαΐ, αλλά σαν πάρεργο». Και σ’ έναν άλλο που του έκανε την ίδια ερώτηση, είπε: «Για να μην αισθάνεται η ψυχή καμμιά σωματική ευχαρίστηση».

 

Άλλος, ο Ισίδωρος, έλεγε πως είχε σαράντα χρόνια που ένοιωθε την αμαρτία στη διάνοιά του, χωρίς ποτέ να συγκατατίθεται στους πειρασμούς της με την επιθυμία ή τον θυμό.

 

 Ο Παμβώ, που ήταν αγράμματος, πήγε σε κάποιον για να μάθει κανένα ψαλμό τού Δαβίδ. Σαν άκουσε, λοιπόν, τον πρώτο στίχο του τριακοστού ογδόου ψαλμού που λέγει: «Είπα φυλάξω τας οδούς μου, του μη αμαρτάνειν με εν γλώσση μου», δεν θέλησε ν’ ακούσει παρακάτω και σηκώθηκε κι έφυγε, λέγοντας: «Μου αρκεί αυτός ο στίχος, αν μπορέσω να τον μάθω στην πράξη». Και σαν του παραπονέθηκε ο δάσκαλος, γιατί έκανε έξι μήνες να ξαναφανεί, εκείνος αποκρίθηκε: «Δεν έμαθα ακόμα το στίχο του ψαλμού στην πράξη». Πέρασαν κατόπιν πολλά χρόνια και κάποιος γνωστός του μια μέρα τον ρωτά αν έμαθε τον στίχο. Κι εκείνος είπε: «Κάπως τον έμαθα στα δέκα εννιά χρόνια που διάβηκαν».

Ο ίδιος, σαν τον κάλεσε ο Μέγας Αθανάσιος, που ήταν επίσκοπος, ήλθε από την έρημο στην Αλεξάνδρεια. Έτυχε, λοιπόν, εκεί να δεί κάποια θεατρίνα και τον πήραν τα δάκρυα. Και σαν ζήτησαν οι γύρω του να μάθουν γιατί έκλαιγε, τούς είπε: «Δυο λόγοι μού έφεραν δάκρυα. Πρώτα η απώλεια αυτής της γυναίκας· ύστερα, γιατί εγώ δεν έχω τόση έγνοια ν’ αρέσω στον Θεό όπως έχει αυτή για ν’ αρέσει σε ανθρώπους αισχρούς».

 

Ήταν δύο περιβόητοι ασκητές που είχαν το ίδιο όνομα. Ο Μακάριος από την Αίγυπτο και ο Μακάριος από την Αλεξάνδρεια. Ο πρώτος ήταν αυστηρός σε εκείνους που έρχονταν να τον συμβουλευθούν. Ο δεύτερος, που σε όλα τα άλλα έμοιαζε ακριβώς με τον πρώτο, σε τούτο ήταν διαφορετικός, στο ότι δηλαδή σ’ εκείνους που τον πλησίαζαν ήταν γλυκόθωρος και ιλαρός και με χαριτωμένους τρόπους τραβούσε τους νέους στην άσκηση.

 

Ένας μαθητής του, ο περίφημος Ευάγριος, που ανεδείχθη κατόπιν πολύ, κάποιον μοναχό που ταρασσόταν από νυχτερινές φαντασίες, τον πρόσταξε να υπηρετεί αρρώστους νηστεύοντας. Και είπε, σε σχετική ερώτηση: «Αυτά τα πάθη με τίποτε άλλο δεν σβήνουν, παρά μονάχα με το έλεος».

 

Στον Μέγα Αντώνιο ήλθε κάποιος σπουδασμένος και του είπε: «Πώς υπομένεις, πάτερ, στερούμενος την παρηγοριά των βιβλίων;» Και ο Άγιος Αντώνιος του αποκρίθηκε: «Το δικό μου βιβλίο, ω φιλόσοφε, είναι η φύση και το έχω πάντα ανοιχτό μπροστά μου για να διαβάζω τους λόγους του Θεού».

 

Πηγή: Περιοδικό Κιβωτός τ. 16, Απρίλιος 1953.

Μετάφραση: Βασ. (Μουστάκης;)

 

http://www.impantokratoros.gr/anthi-ths-erhmou.el.aspx

 

 

 

Άνθη της ερήμου

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.