Μαρτυρία και διδαχή

Το βασιλικό αξίωμα του Χριστού -Κυριακή Θ' Ματθαίου
Το βασιλικό αξίωμα του Χριστού -Κυριακή Θ’ Ματθαίου

Διαβάσαμε στην ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 14.22-34) ότι ο Κύριος περπάτησε επάνω στα κύματα, και όχι μόνο τούτο, αλλά και μόλις το θέλησε και το διέταξε, έκανε το ίδιο και ο Πέτρος. Και όταν ο Σωτήρας ανέβηκε στο πλοιάριο, ο σάλος πραΰνθηκε.

Η άμεση, αδιάκριτη και ολοσχερής υπακοή των στοιχείων της φύσεως, της θάλασσας και του αέρα, άφησε ενεούς τους μαθητές. Ένιωσαν δέος μπροστά στην παντοδυναμία Του, οπότε «ελθόντες προσεκύνησαν αυτώ λέγοντες· αληθώς Θεού υιός ει», όπως μας είπε ο Ματθαίος, που συμπεριλαμβανόταν σε εκείνους οι οποίοι έζησαν το εξαίσιο και παράδοξο γεγονός.

Έχουμε λοιπόν να μιλήσουμε για το Βασιλικό αξίωμα του Χριστού. Αυτό μαζί με τα λοιπά δύο, το Προφητικό και το Αρχιερατικό, συναπαρτίζουν το τρισσό (τριπλό) αξίωμα του Χριστού.

Ο Χριστός είναι Βασιλιάς, «ο μακάριος και μόνος δυνάστης» (Α΄ Τιμ. 6.15). Έχει βασίλειο και εμείς είμαστε οι υπήκοοί Του. Το πόσο βασικό και καίριο είναι τούτο, για να το διαπιστώσει κανείς αρκεί να επισημάνει πώς ένας από τους λίγους τίτλους που μπορεί να μπουν σαν προμετωπίδα όλης της Καινής Διαθήκης είναι «Το ευαγγέλιον της βασιλείας του Θεού» – τον έχει ο Μάρκος στο πρώτο του κεφάλαιο (στ. 14). Για να μην εκληφθεί δε ως βασιλεία του Θεού Πατρός μόνο, ο Παύλος σαν επεξήγηση, ας πούμε, την ονομάζει βασιλεία «του Χριστού και Θεού», του Χριστού που είναι ο Θεός (Εφ. 5.5).

deco_tiny_01

Πώς γίνεται αντιληπτό ότι ο Ιησούς είναι ο Βασιλιάς; Πρώτα-πρώτα ας δούμε τις σχετικές προφητείες από την Παλαιά Διαθήκη, η οποία είναι Μεσσιανοκεντρική. Αποβλέπει στον Μεσσία, στον Παντοκράτορα Βασιλιά και ευεργέτη όλης της Δημιουργίας.

Σε πλήθος διάσπαρτα σημεία προλέγεται ο αναμενόμενος Θεός ο «ισχυρός, εξουσιαστής, άρχοντας ειρήνης» ως απόγονος του ενδοξότατου αυτοκράτορα Δαβίδ, για να καθίσει ακριβώς «επί τον θρόνο του Δαβίδ και ν’ ανυψώσει τη βασιλεία του [του Δαβίδ ή/και τη δική Του]» (Ησ. 9.6-7). Δεν θ’ αναστήσει απλώς τη μεγαλειώδη βασιλεία του προπάππου Του, αλλά και θα την αυξήσει απέραντα σε τόπο και χρόνο και ποιότητα – «μεγάλη η αρχή [και εξουσία] Του, και δεν υπάρχει όριο στην ειρήνη Του» (αυτόθι). Θα είναι ο παγκόσμιος κυρίαρχος και αιώνιος, ο ασύγκριτα ιδανικός, ο χωρίς προηγούμενο και επόμενο.

Αυτά τα χαρακτηριστικά επειδή είναι ο κοινός τόπος της Παλαιάς Διαθήκης παρεξηγήθηκαν από τους Ιουδαίους, ως γνωστόν. Ακουγόμενα συχνά-πυκνά στις συναγωγές τους είχαν εδρασθεί στο μυαλό τους λανθασμένα. Βασιλιάς κυρίαρχος επί του θρόνου του Δαβίδ! Ζώντας μάλιστα υπό ζυγό, υπό συνεχείς μακραίωνες δουλείες, ήταν φυσικό να λαχταρούν εθνική αποκατάσταση και καταξίωση.

Έτσι διαστρέβλωσαν την υφή της Βασιλείας Του, και κατά την εποχή της Καινής Διαθήκης Τον περίμεναν πρώτιστα σαν ελευθερωτή από τους Ρωμαίους, που θα μοναρχούσε αιώνια με έδρα την Ιερουσαλήμ (Μιχ. 4.7).

Τον περίμεναν βασιλιά επίγειο παρερμηνεύοντας εκφράσεις σαν του Δανιήλ, που έγραφε ότι θα Του δοθεί «η αρχή και η τιμή και η βασιλεία, και όλοι οι λαοί, φυλές, γλώσσες θα υποδουλωθούν σε Αυτόν· η εξουσία Του [θα είναι] εξουσία αιώνια, που δεν θα περάσει, και η βασιλεία Του δεν θα διαφθαρεί» (7.14).

Επομένως, καίτοι ο Θεάνθρωπος ήταν απόγονος του Δαβίδ κατά σάρκα και γεννήθηκε στην πόλη του Δαβίδ, τη Βηθλεέμ, σύμφωνα με την προφητεία (Μιχ. 5.1-3), δεν αναγνωρίσθηκε από τους συμπατριώτες Του.

Αν Τον προφήτεψε δε όλο το σώμα της Παλαιάς Γραφής, Τον προφήτεψε και Τον έδειξε επί πλέον ο «εν γεννητοίς γυναικών μείζων» (Ματθ. 11.11) προφήτης και Πρόδρομος Ιωάννης, το τέλος και η σφραγίδα της Παλαιάς, ο πρόλογος και η αρχή της Καινής Διαθήκης. Η πεμπτουσία του κηρύγματός του επικεντρωνόταν στην κλήση «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 3.2).

Μιλούσε προοιμιακά ο Πρόδρομος. Είχε προσεγγίσει η Βασιλεία τότε. Και αληθινά σύντομα «έφθασεν… η βασιλεία του Θεού», όπως διατράνωσε λίγο αργότερα ο Σωτήρας (Ματθ. 12.28). Ήρθε ο Βασιλιάς φέρνοντας τη Βασιλεία!

deco_tiny_01

Θα κάνουμε τώρα μια επισκόπηση περιπτώσεων οι οποίες δικαίωσαν τις προφητείες.

Ήδη από την πρώτη στιγμή του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος ως Θεανθρώπου, εννοούμε κατά τη σύλληψή Του στα άχραντα σπλάγχνα της Αειπαρθένου Μαρίας, ο αρχάγγελος Γαβριήλ τής Τον αναγγέλλει ως βασιλιά. Θα κυριαρχήσει «εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (Λουκ. 1.33), όπως το ομολογούμε καί στο Σύμβολο της πίστεως.

Μόλις δε γεννάται το παιδί Ιησούς, που έταμε την Ιστορία σε προ Χριστού και μετά Χριστόν, ξεκινούν οι «μάγοι από Ανατολών» αψηφώντας τη μακροχρόνια καταπονητική και επικίνδυνη περιπέτεια, και φθάνουν στα «Ιεροσόλυμα λέγοντες· πού εστίν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;» (Ματθ. 2.1-2).

Από αρχή λοιπόν και πριν εκδηλώσει οτιδήποτε, κηρύχθηκε Βασιλιάς από χείλη ανθρώπινα και αγγελικά. Στο τέλος δε διατράνωσε ο Ίδιος: «Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. 28.18). Ξαναπήρε με άλλα λόγια και ως άνθρωπος την εξουσία που είχε πριν ως Θεός.

Λίγο πριν, η σπείρα των λεγεωναρίων κατά το θείο Πάθος αν και ειρωνικά, προφήτευε αλάνθαστα και ακούσια «όταν γονυπετούσε μπροστά στον ανεπανάληπτο κατάδικο, όταν Τον περιέβαλλε με μανδύα αυτοκρατορικό, Του επέθετε στέμμα βασιλικό, Του εγχείριζε σκήπτρο δυναστικό· ακούσια, όπως το… αφεντικό της, ο Πιλάτος, ακούσια Τον διακήρυττε μονάρχη μ’ όλες τις διεθνείς τότε γλώσσες. Έγραφε περίοπτα “Εβραϊστί, Ελληνιστί, Ρωμαϊστί” [Ιω. 19.20] η πάνω στον Σταυρό επιγραφή, στον βασιλικό θρόνο της αγάπης Του: “ο βασιλεύς των Ιουδαίων” [Μάρκ. 15.26], του νέου Ισραήλ!» (Ιερομ. Ιουστίνου, Λόγος εις τον Μακάριον και Θεοδέγμονα Τάφον, Έκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 1992, σελ. 19).

Ήταν και είναι ο Βασιλιάς! Το απέδειξε στους εχθρούς Του, Πιλάτο, φαρισαίους και όχλο, η τροπαιούχα νίκη Του, ο θρίαμβος της Αναστάσεως!

deco_tiny_01

Ο Ιησούς ως Βασιλεύς της Κτίσεως και δεσπότης ζωής και θανάτου διαθέτει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες. Η συγγνώμη που παρέχει μας γλυτώνει από τον ψυχικό θάνατο, είναι ο αυθέντης της ψυχής.

Είναι ο κύριος και της βιολογικής ζωής μας. Ανέστησε πολλούς πριν αναστήσει τον Εαυτό Του –το μέγιστο θαύμα– θεράπευσε δε προηγουμένως περισσότερους. Εξαίσια πασίγνωστα· δεν επεκτεινόμαστε.

Είναι ακόμη ο Κύριος που τρέμουν οι δαίμονες. Επίσης πασίγνωστες οι εκδιώξεις τούτων, που χωρίς την άδειά του ούτε καν σε χοίρους δεν ισχύουν να εισέλθουν (Ματθ. 8.31).

Διαθέτει «όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επίγειων και καταχθονίων και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος [είναι ο] Ιησούς Χριστός» (Φιλ. 2.9-11). Τα επουράνια θα προσκυνήσουν από αγαπητική ευλάβεια και θαυμασμό ενθουσιαστικό· τα καταχθόνια θα πέσουν κάτω από τρόμο· τα επίγεια θα κάμψουν γόνυ τα μεν από ευλάβεια και θαυμασμό, τα δε από φόβο και φρίκη τιμωρίας. Θα του απονείμουν θέλοντας και μη δουλική υπόκλιση και αναγνώριση ως εξουσιαστή τους και τα ακάθαρτα πνεύματα.

Εξάγεται σαφώς ότι έχουμε μονοθεΐα και όχι την διαρχία άλλων θρησκευμάτων σαν των αρχαίων Περσών, που δόξαζαν ότι υπήρχαν δυό αντιμαχόμενες θεότητες, ο θεός του καλού και ο θεός του κακού.

Ο Χριστός ενσαρκώνει τον μοναδικό δυνάστη και για τις αιτίες που αναφέρθηκαν, αλλά και γιατί είχε τη δυνατότητα να δώσει κατά απόλυτη ευδοκία και επιλογή Του στους υπουργούς Του αποστόλους την «εξουσίαν πνευμάτων ακαθάρτων ώστε εκβάλλειν αυτά και θεραπεύειν πάσαν νόσον» (Ματθ. 10.1). Τους έδωσε πληρεξουσιότητες και αρμοδιότητες για να υπηρετούν στο Βασίλειό Του.

Η ανάθεση εξουσιών στους αποστόλους – και μέσω αυτών στους διαδόχους των – δεν ήταν φραστικό σχήμα, αλλά είχε περιεχόμενο. Επέστρεψαν, γράφει, «οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες· Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου» (Λουκ. 10.17). Το όνομα του παντοδύναμου Σωτήρα είναι καταλυτικό του διαβόλου.

Και γενικά τα πολλά θαύματα που ενεργούσαν οι μαθητές σε αρρώστους και δαιμονισμένους, τα ενεργούσαν πάντα εν ονόματι και με τη δύναμη του Ιησού. Και ναι μεν χαρίτωσε τους αποστόλους με τελείως εξαιρετικές δωρεές, πλην δεν άφησε και τους απλούς πιστούς. Γίναμε «βασιλείς και ιερείς» (Αποκ. 5.10), γίναμε «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν» για να εξαγγέλλουμε τις δυναστείες Του (Α΄ Πέτρ. 2.9). Δικαιωματικά άρα διευθύνει την Εκκλησία ως κεφαλή της (Εφ. 1.22-23).

Σ’ Αυτόν ανήκει η βασιλεία και η δύναμη και η δόξα, τώρα και εσαεί και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν!

 

 

 

Ιερομόναχος Ιουστίνος

 

 

 

 

Το βασιλικό αξίωμα του Χριστού -Κυριακή Θ’ Ματθαίου

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.