Μαρτυρία και διδαχή

Θεία Ευχαριστία. Μη χάνουμε ευκαιρίες - (Κυριακή ΙΑ' Λουκά)
Θεία Ευχαριστία. Μη χάνουμε ευκαιρίες – (Κυριακή ΙΑ’ Λουκά)

Το σημερινό Ευαγγέλιο (Λουκ. 14.16-24), πρόσκληση για συμμετοχή στα Χριστούγεννα και όχι μόνο, μας μίλησε για ένα «δείπνον μέγα». Οι παραθέσεις τραπεζιού τρυφής είναι συνήθεις εικόνες που χρησιμοποιούν τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη. Το κάνουν όταν θέλουν να εκφράσουν καταστάσεις αναπαύσεως, χαράς, παρατεταμένης μακαριότητας, και μάλιστα στο μεσσιανικό τραπέζι και στην αιωνιότητα. Εκεί ο Χριστός θα μας φιλεύει και θα μας μεθάει με πνευματικές ηδονές τροφοδοτώντας μας με αποκαλύψεις μυστηρίων «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν» (Α’ Κορ. 2.9).

Την παραβολή την είπε ο Χριστός κατά τη διάρκεια ενός γεύματος που Του είχαν κάνει. Θα τους είχε ενθουσιάσει και μεταρσιώσει η διδαχή Του, ώστε κάποιος από τους συνδαιτυμόνες αναφώνησε αυθόρμητα και ασυγκράτητα «Μακάριος ος φάγεται άριστον εν τη βασιλεία του Θεού» (Λουκ. 14.15) –ήσαν σε ώρα φαγητού, είπαμε.

Ο Κύριός μας επωφελήθηκε από την ευκαιρία και διηγήθηκε τη σημερινή παραβολή. Κάποιος λοιπόν έκανε δείπνο μεγάλο. Στρώνεται τραπέζι μεγάλο. Γιατί μεγάλο; Γιατί το προσφέρει ο Θεός. Αν λέγονται μεγάλα τραπέζια αυτά που παραθέτουν οι επίσημοι, ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ε τότε παμμέγιστο είναι το τραπέζι του Κυρίου.

Η πρόσκληση άρα είναι ανέκφραστα τιμητική. Γι’ αυτό ο καλεσμένος τα παρατάει όλα για να συμμετάσχει.

Λοιπόν στρώνεται το τραπέζι ένα βράδυ, και όταν όλα είναι έτοιμα, ο οικοδεσπότης στέλνει τον δούλο του στους καλεσμένους, που έχουν από πριν γνώση και προειδοποίηση. Δεν τους στέλνει το φαγητό στα σπίτια τους, αλλά τους θέλει σε προσωπική επικοινωνία με τον ίδιο και μεταξύ τους.

Τους ζητάει ν’ αποδεχθούν ελεύθερα την κολακευτική πρόσκληση –και εδώ μας έρχεται στον νου ότι ο όρος «Εκκλησία» αυτό ακριβώς σημαίνει, κλήση προς συμμετοχή. Τους καλεί προαιρετικά, δεν τους εκβιάζει, αντίθετα με το τέλος της παραβολής όπου διατάζει τον δούλο του να αναγκάσει τους απόκληρους και παρακατιανούς να έρθουν στη συνεστίαση.

Οι τρεις καλεσμένοι παραιτήθηκαν «από μιας», δια μιας και σαν από συμφώνου. Πρόβαλαν δικαιολογίες όχι αμαρτωλές, πρόβαλαν αγορές και γάμο.

Οι επαγγελματικές και οι οικογενειακές ασχολίες δεν είναι διαβεβλημένες και καταδικαστέες όσο δεν γίνονται εμπόδια που μας αποκόπτουν από τον Θεό. Σκοπός ο Θεός. Καλό ό,τι συμβάλλει, κακό ό,τι παρακωλύει.

Μας προσκαλεί κάθε Κυριακή ο γλυκύλαλος ήχος της καμπάνας. Και αυτός είναι δούλος τον οποίο μας στέλνει ο καταδεκτικός, συγκαταβατικός και οικτίρμων «μακάριος και μόνος δυνάστης» Θεός μας (Α’ Τιμ. 6.15). Αν λόγω «βιωτικών μελημάτων» (Ειρμός στ’ ωδής Κυριακής Βαρέος ήχου) αντιδράσουμε με αβελτηρία, δηλαδή δεν αντιδράσουμε καθόλου, από το ένα αυτί να μπει και από το άλλο να βγει, η ζημία θα είναι βαρύτατη.

Ούτε πάλι να μη δίνουμε σημασία χάριν τάχα οικογενειακών υποχρεώσεων. Με την προσέλευση στον ναό η οικογένεια αγιάζεται.

Η οικογένεια έχει προορισμό να διαμορφωθεί σε «κατ’ οίκον εκκλησία» (π.χ. Α’ Κορ. 16.19). Αλλοίμονο αν «λειτουργεί» ανάποδα και αποπροσανατολίζει και απομακρύνει από την «ανατολή ανατολών», όπως θα χαρακτηρίσει σε λίγες ημέρες ο μελωδός τον γεννώμενο Χριστό (Εξαποστειλάριο Χριστουγέννων).

Αν σε τέτοιες περιπτώσεις αποβαίνουν κακές οι ευλογημένες οικογενειακές σχέσεις, πόσο πιο κακές αποβαίνουν οι καθαρά υλικές ασχολίες, περιουσίες και ηδονές. Οι επίγειες μέριμνες δεν έχουν τόπο σε υψηλές καταστάσεις. «Ας αποθέσουμε τώρα κάθε βιωτική μέριμνα, για να υποδεχθούμε τον βασιλιά των όλων», μας καλεί συναφώς ο Χερουβικός Ύμνος, όταν μπαίνουμε στην καρδιά της θείας Λειτουργίας. Αν η καθημερινότητα που μας κατατρύχει θεωρείται πιο σπουδαίο, χάσαμε το παιχνίδι.

Όταν ο άνθρωπος απορρίπτει τη θεϊκή πρόσκληση, αυτοκαταστρέφεται. Ο καλός ουράνιος Πατέρας μάς καλεί σε ευωχία, χαρά, όχι σε χαρά επίπλαστη και σε δουλεία παθών, που μας καλεί ο διάβολος. Όταν αρνούμαστε το δώρο Του, εμείς είμαστε οι χαμένοι, όχι Εκείνος.

Στη συνέχεια ας περιστραφούμε σε δυό πόλους, πρώτα στο δείπνο της Βασιλείας που ήδη έχει αρχίσει και συγκεκριμενοποιείται στη θεία Ευχαριστία, και δεύτερο στο ότι δεν πρέπει ν’ αμελούμε στις ευκαιρίες της σωτηρίας μας.

deco_tiny_02

Η θεία Μετάληψη είναι το Σώμα και το Αίμα του Σωτήρα. Ήταν σαφέστατος και δεν άφησε περιθώρια για παρανοήσεις: «Λάβετε φάγετε· τούτο εστι το σώμα μου… Πίετε εξ αυτού πάντες· τούτο γάρ εστι το αίμα μου» (Ματθ. 26.26-27). Είπε «εστί», που σημαίνει είναι και όχι συμβολίζει, καθώς παραχαράζουν εξαπατητικά σε ξένες μεταφράσεις μερικοί ταλαίπωροι αιρετικοί.

Δυο είναι τα πιο καίρια και άκρως απαραίτητα Μυστήρια, το Βάπτισμα, που είναι η πνευματική γέννηση και που καθιστά τον άνθρωπο μέλος της Εκκλησίας, της οικογένειας του Θεού, και η θεία Κοινωνία που αποτελεί την τροφή της ψυχής. Δεν αρκεί μόνο να γεννηθεί κανείς, αλλά πρέπει και να τρώει για να ζήσει. Χωρίς γέννηση και χωρίς τροφή δεν ζει κανείς· ανυπαρξία και θάνατος.

Θάνατος ψυχικός η ψυχική ασιτία, ο μακρυσμός από τη θεία Ευχαριστία.

Ναι, αλλά και θάνατος ψυχικός όταν μεταλαβαίνει κανείς ανάξια. «Ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και αίματος του Κυρίου. Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω· ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Α’ Κορ. 11.27-29).

Πώς θα τολμήσει νά προσέλθει για νά πάρει μέσα του τον πανάσπιλο Χριστό εκείνος που δεν πήρε συγχώρηση στο μυστήριο της εξομολογήσεως, αν καί καταβαραθρώθηκε σε βόθρο βαρειών αμαρτημάτων, «άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι καί τα όμοια τούτοις» (Γαλ. 5.19-21). Σε αυτές τις περιπτώσεις το «φάρμακον αθανασίας», ναι, γίνεται θάνατος ψυχικός.

Μετάνοια λοιπόν και μυστήριο της Εξομολογήσεως, δηλαδή κάθαρση· και επιπλέον νηστεία, κατάνυξη, συναίσθηση. Πάντοτε δε με την ευλογία του πνευματικού μας. Έτσι κατορθώνουμε «την ετοιμασία της καρδιάς» που προσέχει ο Θεός, καθώς έλεγε ο Δαβίδ (Ψαλμ. 9.38). Διαφορετικά, αντί για φως τα άχραντα Μυστήρια γίνονται φωτιά που κατακαίει.

deco_tiny_02

Περνάμε τώρα στο δεύτερο θέμα μας. Μη χάνουμε τις ευκαιρίες.

Οι σημερινοί καλεσμένοι δεν άδραξαν την ευκαιρία και την έχασαν πλέον οριστικά και αμετάκλητα. Δήλωσε ο οικοδεσπότης αυστηρά και τελεσίδικα: «Ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου».

Η κλήση γίνεται μερικές φορές αυτοπροσώπως από τον Κύριο, καθώς στις περιπτώσεις των Δώδεκα με τα «Ακολούθει μοι» που τους απεύθυνε (π.χ. Μάρκ. 2.14) ή του Παύλου με το όραμα στον δρόμο για τη Δαμασκό (Πρ. 9.1-8) ή του μάρτυρα αγίου Ιωάννου του Βλαδίμηρου (22 Μαΐου) με τη θεοσημεία του αετού που στα φτερά του είχε σταυρό.

Άλλοτε η κλήση στην Ουράνια Βασιλεία γίνεται με κάποιο μυστικό τρόπο της Χάριτος, κάποτε με μιαν άνεση και χαρά· κάποτε με μια δυσκολία οικογενειακή, οικονομική, με μιαν αρρώστια, θάνατο· κάποτε δια μέσου ανθρώπων οργάνων του Θεού· κάποτε με ένα βιβλίο που θα μας ανοίξει τους ορίζοντες· κάποτε με μιαν εποικοδομητική εκπομπή εκκλησιαστικού σταθμού· κάποτε με ένα κήρυγμα του Λόγου του Θεού –καλή ώρα σαν το σημερινό ανάγνωσμα της θείας προσκλήσεως, που μελετάμε. Το Άγιο Πνεύμα όπως και «όπου θέλει πνέει» (Ιω. 3.8).

Φανερώνει ο Λυτρωτής: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκ. 3.20).

Πάλι δείπνο, και τι δείπνο! Τι αφάνταστο, τι πελώρια τιμή! Δεν μπορούσε να το βάλει στο μυαλό του ο άνθρωπος. Να συνδειπνήσει με τον Θεό!

Αν αγνοήσουμε το χτύπημα του Ναζωραίου στην πόρτα μας, η ευκαιρία θα παρέλθει, ο Χριστός θα παρέλθει, θ’ αποχωρισθούμε από Αυτόν.

Δεν ξέρουμε μέχρι πότε ο Θεός θα μας παρέχει κατάλληλες περιστάσεις, θα μας καλεί και μεις θ’ αποποιούμαστε. Τα παρόντα είναι τα νερά ποταμιού που τρέχει. Τρέχει και δεν γυρίζει πίσω, λέει η λαϊκή σοφία. Χάνονται ανεπίστροφα ευκαιρίες, ώσπου έρχεται ο θάνατος, «ως κλέπτης εν νυκτί» (Α’ Θεσ. 5.2) και θέτει τελεία και παύλα στις δυνατότητές μας. Ο χρόνος του είναι άδηλος, αστάθμητος και αβέβαιος.

deco_tiny_02

«Μακάριοι οι εις το δείπνον του γάμου του αρνίου κεκλημένοι» (Αποκ. 19.9), ακούγεται από τα βάθη των αιώνων η φωνή της Αποκαλύψεως. Και μακάριοι εκείνοι που αποδεικνύονται άξιοι για την τιμητικώτατη και πανευφρόσυνη πρόσκληση «Είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου» (Ματθ. 25.31), και ευγνώμονες καταφάσκουν άμεσα, αταλάντευτα, με το «παρόν» του προφήτη Ησαΐα, με το «Ιδού εγώ», Κύριε (6.8).

Λοιπόν αδελφοί, «ας μη μείνουμε έξω από τον νυμφώνα του Χριστού» (Κοντάκιο Μεγ. Τρίτης), και ας μην αφήσουμε έξω τον Χριστό, διότι δήθεν δεν θα υπάρχει «τόπος εν τω καταλύματι» (Λουκ. 2.7) της ψυχής μας, για να Τον καλέσουμε να γεννηθεί μέσα μας. «Ο ερχόμενος, [είναι] ο παντοκράτωρ» (Αποκ. 1.8).

Αλίμονό μας αν αφήνουμε να χάνονται οι ευκαιρίες. Δεν ξέρουμε μέχρι πότε η πόρτα θα είναι ανοιχτή. Ας φιλοδοξήσουμε και ας προσπαθήσουμε σοβαρά –δεν χωρούν προχειρότητες «ελαφρά τη καρδία»– να γίνουμε και μεις «οι συνδαιτυμόνες οι μακαριστοί» (Τροπάριο Η’ Ωδής Μεγ. Πέμπτης) μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους «πανηγύρει… πρωτοτόκων εν ουρανοίς» (Εβρ. 12.23). Αμήν!

 

 

Ιουστίνος ιερομόναχος

 

 

 

 

 

Θεία Ευχαριστία. Μη χάνουμε ευκαιρίες – (Κυριακή ΙΑ’ Λουκά)

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.