Μαρτυρία και διδαχή

Σε καλεί ο Θεός στον έγγαμο ή στον άγαμο βίο;
Σε καλεί ο Θεός στον έγγαμο ή στον άγαμο βίο;

Πώς μπορεί κανείς να διακρίνει ότι ο Θεός τον καλεί να γίνει δικός του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ζωής, δηλαδή με τον γάμο ή την αγαμία;»

Απάντηση :  Ένας δηλαδή στη δική σας ηλικία ή και μεγαλύτερος ή και μικρότερος πώς μπορεί να διακρίνει, πώς μπορεί να καταλάβει σε ποια ζωή τον καλεί ο Θεός; Στον έγγαμο ή στον άγαμο βίο τον καλεί; Υποθέτω ότι αυτό το ερώτημα υπάρχει σε πολύ λίγους, και δεν απασχολεί όλους γενικά τους νέους, διότι οι πάρα πολλοί το έχουν ξεκαθαρισμένο το θέμα και βλέπουν ολοκάθαρα ότι πρέπει να ακολουθήσουν τον έγγαμο βίο. Υπάρχουν άλλοι, που ίσως είναι πολύ-πολύ ελάχιστοι, οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο το έχουν και αυτοί ξεκαθαρισμένο ότι θα ακολουθήσουν τον άγαμο βίο. Και νομίζω ότι είναι πολύ λίγοι εκείνοι οι οποίοι, τρόπον τινά, δεν ξέρουν ποιον από τους δύο δρόμους να ακολουθήσουν.

Κατ᾿  αρχήν, ας μου επιτραπεί να πω ότι σ᾿ αυτές τις περιπτώσεις –όχι βέβαια σε όλους– ίσως να υπάρχει βαθύτερα μια ανειλικρίνεια και μια πλεονεξία πνευματική. Αυτό συμβαίνει γενικότερα με τους χριστιανούς των ημερών μας, στους οποίους λίγο πολύ ανήκουμε κι εμείς, οι οποίοι προσπαθούμε να είμαστε χριστιανοί, αλλά από την άλλη πλευρά δεν τα παίζουμε όλα για όλα, ώστε να πούμε: ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς, ή χριστιανοί ή όχι».

Στα χρόνια των διωγμών και αργότερα, στα καλά χρόνια, αν μπορούμε να πούμε έτσι, της Εκκλησίας, ήξερε κανείς ότι από τη στιγμή που αποφασίζει να γίνει χριστιανός, ή θα είναι ή δεν θα είναι. Γνώριζε ότι τον περιμένει ακόμη και το μαρτύριο, ακριβώς διότι είναι χριστιανός. Γνώριζε ότι, από τη στιγμή που γίνεται χριστιανός, δεν γίνεται για να καλοπεράσει, για να βολευτεί, αλλά για να είναι του Χριστού, και ότι αυτό μπορεί να απαιτήσει την πιο μεγάλη θυσία.

Ο χριστιανός των ημερών μας αυτό δεν το ζει, δεν το πολυκαταλαβαίνει. Έτσι, ενώ από το ένα μέρος ένας νέος θέλει να αγαπά τον Χριστό, να πιστεύει, να αγωνίζεται, από το άλλο μέρος όμως θα ήθελε, αν μπορούσε, να μη χάνει και την αμαρτία, αλλά και αυτή λίγο να την απολαμβάνει. Υπάρχει αυτή η ανειλικρίνεια, και έτσι τελικά δεν προχωράει κανείς πνευματικά. Ίσως κάτι τέτοιο να συμβαίνει και σ᾽  αυτούς οι οποίοι έχουν αυτό το ερώτημα· «Να ακολουθήσω τον έγγαμο ή τον άγαμο βίο;»

Δηλαδή, από το ένα μέρος εκτιμούν, ποθούν, ζηλεύουν τον άγαμο βίο, αλλά από το άλλο μέρος θέλουν να μη χάσουν τα αγαθά του εγγάμου βίου. Επαναλαμβάνω, λίγοι, πάρα πολύ λίγοι είναι αυτοί που μπλέκουν μέσα σε ένα τέτοιο ερώτημα. Και αυτό συμβαίνει, ίσως διότι κατά κάποιον τρόπο δεν είναι αποφασισμένος κανείς, ενώ ποθεί κάτι υψηλότερο και πνευματικότερο, να κάνει τη θυσία που απαιτεί αυτός ο υψηλότερος, ο πνευματικότερος βίος.

Από την άλλη πλευρά δεν έχει την ταπείνωση να πει· «Καλός βέβαια είναι ο άγαμος βίος, αλλά δεν φθάνουν τα κότσια μου έως εκεί». Χρειάζεται δηλαδή να ταπεινωθεί και να πει· «Αφού δεν θέλω να τα παίξω όλα για όλα και αφού δεν έχω το κουράγιο να κάνω τη θυσία που απαιτεί αυτός ο βίος, θα ταπεινωθώ και θα εισέλθω στον έγγαμο βίο μαζί με όλους τους άλλους ανθρώπους που ακολουθούν αυτόν τον βίο, και εκεί θα υπηρετήσω τον Θεό και θα έχω κοινωνία με τον Θεό». Κατ᾽ αρχήν θα έλεγα ότι πρέπει κανείς να είναι πολύ-πολύ ειλικρινής απέναντι στον Θεό και εν ταπεινώσει ψυχής να αφήνεται ενώπιόν του. Έτσι, νομίζω ότι δεν θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να ξεκαθαρίσει μέσα του ποιον βίο να ακολουθήσει.

Κατ᾽ αρχήν λοιπόν χρειάζεται αυτό· να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του, και να ενεργεί σύμφωνα με τα μέτρα στα οποία βρίσκεται και όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες του, τους πόθους του ή τα όνειρά του: τα ψεύτικα και φανταστικά καμιά φορά όνειρά του. Αυτό ισχύει όχι μόνο προκειμένου να ακολουθήσει κανείς τον έναν ή τον άλλο βίο, τον έγγαμο ή τον άγαμο, αλλά και γενικότερα μέσα στη ζωή, καθώς προσπαθεί κανείς να μένει εν τω Θεώ και να έχει κοινωνία με τον Θεό. Καθώς δηλαδή αγωνίζεται ο χριστιανός να προχωρεί στην πνευματική ζωή, οφείλει πάντοτε να ενεργεί σύμφωνα, επαναλαμβάνω, με τα μέτρα του.

Αυτό, αν κατάλαβα καλά, είναι πολύ χαρακτηριστικό στους Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνο το εφαρμόζουν στον εαυτό τους, όχι μόνο οι ίδιοι προχωρούν ως εκεί που μπορούν, ως εκεί που φθάνουν, ως εκεί που μπορούν να τα καταφέρουν, αλλά και το διδάσκουν επιμόνως. Συμβουλεύουν οι Πατέρες ποτέ να μην επιχειρήσει να αναλάβει κανείς κάτι πάνω από τις δυνατότητές του, είτε από πλευράς τρόπου ζωής, αν θα ακολουθήσει αυτόν ή εκείνο τον βίο, είτε από πλευράς γενικότερα πνευματικής ζωής. Να ενεργεί κανείς πάντοτε ανάλογα με τα μέτρα στα οποία βρίσκεται.

Όταν λοιπόν ζυγίσει κανείς καλά-καλά τα πράγματα, δει με ειλικρίνεια τον εαυτό του, ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και θελήσει να υπηρετήσει τον Θεό ταπεινά και όχι όπως του υπαγορεύουν τα φανταστικά του όνειρα, νομίζω ότι δεν θα δυσκολευτεί να βρει σε ποιόν από τους δύο βίους θα ενταχθεί: στον άγαμο ή στον έγγαμο.

Αυτός ο οποίος θα ακολουθήσει τον έγγαμο βίο, νομίζω ότι ή δεν θα σκέπτεται καθόλου τον άλλο βίο ή, αν τον σκέπτεται, θα τον σκέπτεται απλώς μόνο από την πλευρά ότι τον εκτιμά, τον θαυμάζει, ότι θα τον επιθυμούσε και ο ίδιος, άλλά δεν αισθάνεται να κλίνει προς αυτή την κατεύθυνση και δεν μπορεί να φαντασθεί τον εαυτό του να ακολουθεί αυτόν τον βίο. Απλώς μόνο, όπως είπαμε, τον εκτιμά, τον θαυμάζει, τον επιθυμεί. Αυτός λοιπόν ο οποίος καλείται –μια και τέθηκε έτσι το ερώτημα– να ακολουθήσει τον έγγαμο βίο, νομίζω ότι κάπως έτσι αισθάνεται.

Εκείνον που καλείται από τον Θεό να ακολουθήσει τον άγαμο βίο, ή καθόλου δεν θα τον απασχολεί ο έγγαμος βίος, αλλά εκ κοιλίας μητρός, αν επιτρέπεται να πούμε έτσι, θα είναι προορισμένος για τον άγαμο βίο, ή τα του εγγάμου βίου θα τον απασχολήσουν κατά τούτο· καθώς είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και έχει τη δυνατότητα να εισέλθει φυσιολογικά στον έγγαμο βίο και να δημιουργήσει οικογένεια, θα έχει ανάλογες ενδείξεις και θα παρουσιάζεται αυτή η πραγματικότητα πότε-πότε ενώπιόν του, αλλά χωρίς αυτή η παρουσία της φυσιολογικής καταστάσεως να τον κάνει να κλίνει προς τα εκεί. Απλώς μόνο τον προσγειώνει πιο πολύ, τον κάνει να γνωρίσει πιο πολύ την αδυναμία του, να ζυγίσει πιο πολύ τα πράγματα και να σκεφθεί πάρα πολύ, προκειμένου να ακολουθήσει τον άγαμο βίο.

Και έτσι τελικά, όταν κανείς συμβουλεύεται κιόλας κάποιον πεπειραμένο, κάποιον πιο έμπειρο σ᾽ αυτά, και επίσης προσεύχεται με ειλικρίνεια και ταπείνωση ενώπιον του Θεού, νομίζω ότι δεν θα δυσκολευτεί να αποφασίσει ποιον από τους δύο, τον έγγαμο ή τον άγαμο βίο, θα προτιμήσει. 

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Συμεών Κραγιοπούλου Εφηβεία, γάμος, αγαμία, τόμος Β’, σσ. 90-95.

Σε καλεί ο Θεός στον έγγαμο ή στον άγαμο βίο;

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.