Μαρτυρία και διδαχή

Ο άνθρωπος τορνεύεται μέσα στον γάμο
Ο άνθρωπος τορνεύεται μέσα στον γάμο

Δεν μπορεί να υπάρχει ενότητα, δεν μπορεί να υφίσταται ενωμένη ανθρωπότητα, δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, εάν αυτή η κοινωνία, αυτή η ενότητα δεν θεμελιωθεί επί της Αγίας Τριάδος και εάν δεν εμπνέεται και δεν παίρνει ζωή από εκεί.

Στην περίπτωση του γάμου, και το ένα και το άλλο φύλο από τη βρεφική ακόμη ηλικία, μέρα με την ημέρα και χρόνο με τον χρόνο, προχωρούν προς την πληρότητα, προς την ωριμότητα και φθάνουν σ’ αυτή την πληρότητα και ωριμότητα μέσα στον γάμο. Όμως, τελικά αυτό επιτυγχάνεται μόνο εφόσον ο γάμος θεμελιώνεται στην αγάπη του Θεού, θεμελιώνεται, πάλι θα λέγαμε, στην Αγία Τριάδα.

Τελικά δηλαδή, βρίσκουν την πληρότητα, εφόσον, αν επιτρέπεται να πούμε, κατά κάποιο μυστικό τρόπο το ζεύγος αυτό έχει τελέσει γάμο και με τον Θεό, και ο γάμος αυτός γίνεται όλο και πιο αληθινός, όλο και πιο στενός. Δηλαδή, το ζεύγος όλο και περισσότερο φυτεύεται μέσα στον Θεό, όλο και περισσότερο εμπνέεται και λαμβάνει ζωή από τον Θεό. Γι’  αυτό λοιπόν δεν είναι απόλυτο ότι μέσα στον γάμο φθάνει ο άνθρωπος στην πληρότητα, στην τελειότητα, στην τελική ωριμότητα, εφόσον καθ’   εαυτόν ο γάμος δεν έχει αυτή τη δύναμη.

Όπως δηλαδή καθ’ εαυτό ένα κομμάτι σίδερο δεν έχει φωτιά, αλλά πυρακτώνεται και γίνεται φωτιά μόνο εφόσον έχει σχέση, έχει κοινωνία με τη φωτιά, έτσι και ο γάμος, παρ’  όλα τα καλά του, τελικά δεν έχει καθ’  εαυτόν τη δύναμη να δώσει στους δύο ανθρώπους την πληρότητα, αλλά τη δίνει, εφόσον θεμελιώνεται στην Αγία Τριάδα, στον Θεό.

Γι’ αυτό και εκτός του γάμου ο άνθρωπος φθάνει στην πληρότητα, γίνεται τέλειος, ολοκληρώνεται, εφόσον κάνει τον τελικό, τον απώτερο, τον πιο αληθινό γάμο, που είναι η κοινωνία του με τον Θεό. Επομένως, μπορεί κανείς να μείνει και εκτός του γάμου, και όχι μόνο έχει τη δυνατότητα να φθάσει στην ολοκλήρωση που θα φθάσει ο έγγαμος –εφόσον βέβαια, όπως είπαμε, ο γάμος του θεμελιώνεται στην Αγία Τριάδα– αλλά μπορεί, τρόπον τινά, να προχωρήσει και πιο πέρα, ώστε η ολοκλήρωσή του και η τελείωσή του να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Βλέπετε, τώρα πλησιάζουμε αμέσως και το άλλο θέμα, την αγαμία. Μπορεί ο καθένας να μείνει άγαμος ή μπορεί ο καθένας να αποφύγει τον γάμο ή μπορεί ο καθένας οπωσδήποτε να εισέλθει στον γάμο;

deco_tiny_03

Εξ όσων γνωρίζω, όχι μόνο από αυτά που διαβάζει κανείς, αλλά και από την πείρα που έχει μέσα από την καθημερινή πραγματικότητα της σημερινής κοινωνίας, ο γάμος είναι δώρο Θεού. Όσο κι αν ο γάμος που γίνεται με τον Θεό, εκτός του επιγείου γάμου, είναι κάτι πολύ άγιο, κάτι τέλειο, δεν παύει να είναι πραγματικό δώρο ο γνωστός γάμος, ο εγκόσμιος, ο γήινος.

Έτσι, όπως έχουν τα πράγματα μετά την πτώση, εάν τυχόν δεν υπήρχε ο γάμος, πάρα πολλοί άνθρωποι θα ήταν ανήμερα, άγρια θηρία. Ο γάμος, παρ’ όλες τις αδυναμίες που έχει, ημερεύει, τορνεύει τον άνθρωπο, τον προσγειώνει, τον κάνει δηλαδή άνθρωπο. Από αυτής της απόψεως είναι δώρο Θεού, και υποθέτω ότι γι’ αυτόν τον λόγο ή και γι  αυτόν τον λόγο, μαζί με πολλούς άλλους, ο Θεός, ο Κύριος συνέστησε ως μυστήριο τον γάμο, όπως συνέστησε και τα άλλα μυστήρια.

Προ της πτώσεως δεν ξέρουμε πώς ήταν τα πράγματα. Οι Πατέρες δέχονται ότι ο γάμος δόθηκε στον πεπτωκότα άνθρωπο κατ’ οικονομίαν. Είναι δύσκολο να το δεχθεί αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος. Οι σύγχρονοι θεολόγοι δεν μπορούν αυτό να το σηκώσουν, όμως όλοι οι Πατέρες έχουν αυτή τη γνώμη, ότι ο γάμος δόθηκε κατ’ οικονομίαν. Όπως όμως κι αν έχουν τα πράγματα, μετά την πτώση είναι μια πραγματικότητα αναμφισβήτητη και είναι ένα δώρο από τον Θεό, το οποίο μάλιστα ο Κύριος το έκανε μυστήριο.

deco_tiny_03

Θα πρέπει να προσέξει κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να αποφασίσει να μην εισέλθει στον γάμο. Να διερωτηθεί: «Γιατί άραγε το κάνω αυτό;» Εάν καλείται από τον Θεό, εάν υπάρχει η φλόγα τού κατευθείαν, αν επιτρέπεται να πω έτσι, γάμου με τον Θεό, να μη διστάσει να ακολουθήσει τον άγαμο βίο. Εάν όμως δεν υπάρχει αυτή η φλόγα, τότε ίσως άλλα πράγματα μπαίνουν στη μέση, τα οποία πιθανόν να είναι αρρωστημένες καταστάσεις, αρρωστημένες τάσεις, που τον κάνουν να μη θέλει να εισέλθει στον γάμο. Θα πρέπει λοιπόν να προσέξει κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να μείνει έξω από αυτό το μυστήριο, γιατί, μένοντας έξω, όχι μόνο πιθανόν να στερηθεί αυτόν τον κατευθείαν με τον Θεό γάμο –πόσοι άραγε από τους αγάμους έχουν κάνει αυτόν τον γάμο με τον Θεό;– αλλά θα στερηθεί και τη στοιχειώδη ανθρωπιά που θα είχε μέσα στον γάμο.

Πέρα από τη βιολογική λειτουργία που υπάρχει μέσα στον γάμο, η όλη ζωή είναι τέτοια που προσγειώνει τον άνθρωπο, τον τορνεύει, τον κάνει πιο άνθρωπο. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου, π.χ., εάν ήταν μονάδα, δύσκολα θα κατέβαινε από το τουπέ του, δύσκολα θα μπορούσε να ρίξει ένα βλέμμα προς τους άλλους ανθρώπους. Τώρα όμως που δεν μένει –όσοι δεν μένουν– εκτός του γάμου, αλλά εισέρχεται στον γάμο, θέλει δεν θέλει, υποβάλλεται σε ορισμένες καταστάσεις, που τον αναγκάζουν να προσγειωθεί, να ταπεινωθεί, να προσαρμοσθεί, να τορνευθεί, και έτσι να σπάσει κάπως το πολύ τουπέ που έχει. Θα σκύψει, π.χ., να δέσει τα κορδόνια στα παπουτσάκια του παιδιού του, να του φορέσει το παντελονάκι του, θα το πάρει στην αγκαλιά του, θα γελάσει, θα παίξει μαζί του. Και άλλα θα αναγκασθεί, θέλει δεν θέλει, να κάνει ορισμένες φορές, ίσως ακόμη πιο ταπεινά και πιο προσγειωμένα.

Όταν ζούσε ο Κέννεντυ, αλλά και μετά τον θάνατό του, δημοσίευαν οι εφημερίδες φωτογραφίες από τη ζωή του και τον παρουσίαζαν καμιά φορά να είναι ξαπλωμένος στην αμμουδιά, στα χορτάρια, με τα καλοκαιρινά του μάλιστα, και το ένα παιδί να τον τραβάει από τα αυτιά, και το άλλο να είναι καθισμένο στο στήθος του. Αναγκαστικά αυτός ο άνθρωπος, ήθελε δεν ήθελε, είχε και τέτοιου είδους ασχολίες. Αυτά βέβαια ήταν μια ψυχαγωγία και για τον ίδιο και για τα παιδιά, αλλά δεν ήταν απλώς μια ψυχαγωγία γι’ αυτόν. Όλα αυτά τον βοηθούσαν να είναι πιο ισορροπημένος, πιο άνθρωπος, και να μπορεί να καταλαβαίνει πιο πολύ τους άλλους άνθρώπους.

Θα πρέπει λοιπόν να σκεφθεί κανείς πάρα πολύ, προκειμένου να μείνει έξω από το μεγάλο αυτό δώρο, που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο. Να μείνει έξω, μόνο στην περίπτωση που μπορεί να τελέσει τους κατευθείαν γάμους, τους μυστικούς γάμους με τον Θεό. 

 

 π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Από το βιβλίο:  Εφηβεία, γάμος, αγαμία, τόμος Α’,  σελ. 15.

 

 

 

Ο άνθρωπος τορνεύεται μέσα στον γάμο

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.