Μαρτυρία και διδαχή

Η χάρη του Θεού και το ακατέργαστο της ψυχής μας
Η χάρη του Θεού και το ακατέργαστο της ψυχής μας

Σήμερα, που ήρθαν τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω, που έχει πάθει αλλοίωση το ανθρώπινο γένος, και να δούμε πού θα πάει το πράγμα, έχει πρόβλημα και με τον ύπνο ο άνθρωπος. Πόσοι και πόσοι δεν μπορούν να κοιμηθούν και παίρνουν φάρμακα και φάρμακα, χαπάκια και χαπάκια, για να κοιμηθούν λίγο. Ενώ ο ευλογημένος ο ύπνος έρχεται, όταν κανείς έχει μέσα του την ειρήνη του Χριστού, όχι όμως θεωρητικά. Χρειάζεται να υπάρχει ουσιαστικά η ειρήνη μέσα στον άνθρωπο, για να έρθει ο ύπνος.

  Πρέπει πολύ να προβληματισθούμε, όσοι έχουμε διάθεση για κάτι τέτοιο, και πρωτίστως βέβαια ο καθένας για τον εαυτό του –αλλά έπειτα και γενικότερα να προβληματισθούμε– και να κάνουμε ό,τι χρειάζεται, για να νορμαλοποιηθεί ο εαυτός μας και να ξεπεράσουμε όλες εκείνες τις αόρατες δυνάμεις και αόρατες καταστάσεις που, παρά την καλή διάθεση την οποία έχει ο άνθρωπος, δεν αφήνουν να απλωθεί μέσα του η ειρήνη του Χριστού, η αγάπη του Χριστού, η λύτρωση που παρέχει ο Χριστός, η χαρά που δίνει ο Χριστός. Έχεις καλή διάθεση, αλλά αν έχεις μέσα σου καταστάσεις οι οποίες, όσο κι αν το θέλεις να είναι τακτοποιημένες, είναι ατακτοποίητες, κάτι πρέπει να γίνει.

   Πάλι αισθάνομαι την ανάγκη να πω ότι έχει πάθει κάποια αλλοίωση ο άνθρωπος σήμερα, και φαίνεται ότι δεν φθάνει να πούμε σε κάποιον απλώς: «Πίστεψε στον Χριστό». Όχι ότι δεν αρκεί η πίστη στον Χριστό, όχι ότι δεν γιατρεύεται κανείς με την πίστη στον Χριστό, αλλά διότι, ενώ νομίζεις ότι πιστεύεις, δεν πιστεύεις, ενώ νομίζεις ότι αφήνεσαι στον Χριστό, δεν αφήνεσαι, ενώ νομίζεις ότι κάνεις τα του Χριστού, δεν κάνεις τα του Χριστού. Όχι με την έννοια ότι κοροϊδεύεις κάποιον· όχι. Αλλά υπάρχουν μέσα σου καταστάσεις που, παρά την καλή διάθεσή σου, δεν αφήνουν αυτή η πίστη σου να προχωρήσει βαθύτερα.

   Να αναφέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι στρώματα-στρώματα. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι την ώρα που λέει κανείς ειλικρινά και τίμια και χωρίς υποκρισία «παραδίδομαι στον Χριστό», παραδίδει το πάνω-πάνω στρώμα. Τα άλλα στρώματα, που είναι βαθύτερα, καθόλου δεν τα ελέγχει. Και όχι μόνο δεν τα ελέγχει, αλλά αυτά έχουν την αυτονομία τους και διαφεντεύουν.

  Γι’ αυτό συμβαίνουν αυτά τα παράξενα. Δηλαδή, βλέπεις τον άλλο να κάνει κάτι, και διερωτάσαι πώς το κάνει, αφού μόλις προηγουμένως, μόλις χθες, λέγαμε κάποια πράγματα, και τώρα κάνει ό,τι κάνει, σαν να μην άκουσε τι είπαμε. Και όχι μόνο κάνει αυτό που κάνει, που καθόλου δεν ταιριάζει, αφού ήδη έχουμε πει κάποια σχετικά πράγματα, αλλά καθόλου δεν καταλαβαίνει ότι δεν είναι σωστό. Δεν το καταλαβαίνει. Αντιλαμβάνεσθε τώρα τι γίνεται. Πώς λοιπόν να συνεννοηθούμε και να βρούμε άκρη; Γι’ αυτό σήμερα τόσο πολύ είναι ο καθένας μέσα στο καβούκι του. Υπάρχουν βέβαια κάποιες ανάγκες στην καθημερινή ζωή που ενώνουν τους ανθρώπους, βαθύτερα όμως ο καθένας είναι έρμαιο του εαυτού του, θύμα του εαυτού του.

 Καταλαβαίνετε τώρα τι δουλειά έχει ο καθένας μας να κάνει, έως ότου όλα αυτά τα στρώματα της υπάρξεώς μας να υποταχθούν στον Χριστό. Δεν θα υποταχθούν στον Χριστό δια της βίας, δεν θα υποταχθούν εν αγνοία μας, αλλά εν γνώσει μας. Δηλαδή, συγκεκριμένα να πει κανείς, όσο μπορεί να καταλάβει: «Κύριέ μου, παραδίδομαι σ’ εσένα· τελείωσε. Να με κυβερνήσεις εσύ». Και να το κάνει αυτό τίμια, ειλικρινά και να μπει στον αγώνα που έχει να κάνει. Αλλά συγχρόνως όμως, για να πούμε όλη την αλήθεια, να μπει στην υπακοή. Εμείς έχουμε όλη την ευχέρεια και την άνεση μέσα στην Εκκλησία να κάνουμε υπακοή.

Εάν έτσι το πάνω-πάνω στρώμα της ψυχής σου το παραδώσεις στον Χριστό, την άλλη μέρα ένα άλλο στρώμα, που είναι λίγο βαθύτερα και δεν φαινόταν ως τώρα, έρχεται στην επιφάνεια. Και αν ειλικρινά και τίμια κάνεις νέο δόσιμο, άλλο στρώμα έρχεται στην επιφάνεια. Το δόσιμο αυτό να το κάνεις χωρίς καθόλου να απορήσεις: «Εγώ χθες παραδόθηκα. Πάλι το ίδιο θα κάνω;» Γι’ αυτό άλλωστε κανείς κάθε μέρα βάζει αρχή, πρέπει να βάζει αρχή. Όχι απλώς κάθε μέρα, αλλά και κάθε στιγμή.

 Πάντως, αυτό το έργο δεν ολοκληρώνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Μπορεί επί μήνες κανείς να αγωνίζεται, για να κρατήσει αυτή την υπόσχεση που έδωσε, ότι παρέδωσε τον εαυτό του στον Χριστό. Αφού στην πράξη γίνει όντως αυτή η παράδοση, βγαίνει ένα στρώμα από κάτω. Και αν παραδοθεί και αυτό, αν παραδώσει δηλαδή κανείς όσο από το ασυνείδητο περιεχόμενο του εαυτού του βγει στο συνειδητό –πράγμα που αποδεικνύεται στην πράξη– και άλλο στρώμα βγαίνει, μετά και άλλο στρώμα, και έρχεται ώρα που όλος ο άνθρωπος παραδίδεται στον Χριστό.

   Οι άγιοι δεν είχαν συνειδητό, υποσυνείδητο, ασυνείδητο. Τα πάντα σ’ αυτούς ήταν συνειδητό. Και γι’ αυτό είναι τόσο απλή η ζωή των αγίων και του κάθε χριστιανού που πορεύεται αυτόν τον δρόμο, που ζει κατ’   αυτόν τον τρόπο. Είναι ανάγκη λοιπόν να μπούμε σ’ αυτόν τον αγώνα –εφόσον μας δίνει ο Θεός ζωή, αλλά και γι’ αυτό μας τη δίνει τη ζωή– ώστε σιγά-σιγά, σιγά-σιγά να νορμαλοποιηθεί όλος ο εαυτός μας, να παραδοθεί όλος ο εαυτός μας στον Χριστό. Από κει και πέρα αγιάζεται όλος ο άνθρωπος.

  Και αυτό όλο θα γίνει με την πίστη στον Χριστό. Αλλά μην περιμένουμε ότι, επειδή είπαμε «πιστεύουμε στον Χριστό», τέλειωσε το θέμα. Η πίστη θα πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα αυτή την παράδοση. Στην πράξη όμως, την άλλη μέρα κιόλας θα φανεί ότι σαν να μην παρέδωσε τον εαυτό του κανείς, διότι βγαίνουν νέα στρώματα. Έτσι, σιγά-σιγά όλος ο άνθρωπος παραδίδεται στον Χριστό, όλος εξαγιάζεται, όλος ελευθερώνεται και είναι όλος χαριτωμένος και απλούς, όπως ο Θεός είναι απλούς.

 Κάποιοι ασχολούνται με αυτά τα ψυχολογικά θέματα. Βρίσκουν κατάλληλο γιατρό και κάνουν ψυχαναλύσεις και βγάζουν από το ασυνείδητό τους πολλά βιώματα και τακτοποιούνται κάπως ψυχολογικά· αλλά χωρίς τίποτε άλλο. 

Εμείς όμως οι χριστιανοί, εάν θέλουμε να γίνουμε του Χριστού, θα πρέπει να μπούμε στον αγώνα αυτό. Όχι γιατί, επαναλαμβάνω, δεν μας σώζει η χάρη του Χριστού, όχι γιατί δεν φθάνει η πίστη, αλλά διότι δεν πιστεύει όλο το είναι μας, την ώρα που λέμε ότι πιστεύουμε· δεν παραδίδεται όλο το είναι μας, την ώρα που λέμε ότι παραδιδόμαστε. Και η χάρη του Θεού δεν φθάνει στα βαθύτερα εκείνα στρώματα, που δεν έχουν ακόμη παραδοθεί. Γι’ αυτό  υπάρχουν χριστιανοί που έζησαν πολλά χρόνια, έφθασαν σε μεγάλη ηλικία και παρ’ όλα αυτά έχουν μέσα τους ακατέργαστες καταστάσεις. Και αυτό, διότι ποτέ δεν προχώρησε η χάρη βαθύτερα. Εξωτερικά, πάνω-πάνω, επιφανειακά, κάθε μέρα ασχολούνταν με τα πνευματικά, χωρίς όμως να παραδοθεί το όλο είναι του ανθρώπου στη χάρη του Θεού.

 

π.Συμεών Κραγιόπουλος           

 Πάντα συνεργειν εις αγαθόν. Ψυχολογικές θεωρήσεις της πνευματικής ζωής  εκδ. Γενέσιον της Θεοτόκου. Πανόραμα Θεσσαλονίκης

 

 

 

Η χάρη του Θεού και το ακατέργαστο της ψυχής μας

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.