Μαρτυρία και διδαχή

Φύγε, Θεέ! - Κυριακή Ε΄ Ματθαίου
Φύγε, Θεέ! – Κυριακή Ε΄ Ματθαίου

( (8.28 – 9.1))

Φύγε, Θεέ! Παράδοξος τίτλος – αυτοκαταστροφικός λόγος· λιτός μα και σκληρός και δυστυχώς συχνότατα πραγματικός… Τον είπαν οι Γεργεσηνοί τότε, τον είπαν και άλλοι πριν από αυτούς και άλλοι μετά από αυτούς. Tον λέμε άραγε και εμείς κάπου-κάπου; έστω και περιστασιακά;

Αιφνιδιαζόμαστε! Εμείς γνωρίζουμε «ότι [είναι καλός και] χρήσιμος ο Κύριος, στον αιώνα [διαρκεί] το έλεός Του» (Ψαλμ. 99.5). Τον θέλουμε· «ο Κύριος των δυνάμεων μαζί μας, βοηθός μας ο Θεός», που λέει πάλι το Ψαλτήρι (45.12). Στο κάτω-κάτω θ’ αρνηθούμε το συμφέρον μας; Την προστασία Του;

Και όμως! Οι Εβραίοι που έψαλλαν τους Ψαλμούς Τον περιφρονούσαν εύκολα, ώσπου στο τέλος Τον αρνήθηκαν τελειωτικά και Τον έδιωξαν και δίωξαν και εκτέλεσαν στο πρόσωπο του σαρκωμένου δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος.

Είδαν λοιπόν οι δυό «χαλεποί λίαν» δαιμονισμένοι, τα φόβητρα της περιοχής, τον Μεσσία «και έκραξαν λέγοντες· τι ημίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού»; Τι σχέση έχουμε εμείς τα δαιμόνια με σένα, «τι ημίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού»;

Τον αποκαλούν Υιό του Θεού. Δικαιώνεται άρα ο Αδελφόθεος Ιάκωβος που φανέρωσε ότι «και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι» (2.19), αλλ’ ουδέν πλέον, τίποτε περί μετανοίας και σωτηρίας.

Έτσι τα πονηρά πνεύματα παρακαλούν τον Χριστό να μη τα εξαποστείλει στον τάρταρο και να μη βασανισθούν, αλλά να τους επιτρέψει να μπουν σε αγέλη χοίρων που βόσκει εκεί. Χοίροι, τα βρωμερά ζώα – διάβολοι, τα βρωμερά όντα.

Τα όμοια έλκονται, και οι δαίμονες εισέρχονται στους χοίρους, που από φόβο τότε ή μανία, ή και από τα δυό, ορμούν και πνίγονται στη λίμνη.

Ποια η συνέχεια; Χτύπησε συναγερμός. «Και ιδού πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν του Ιησού». Γιατί; Για να προσκυνήσουν τον θαυματουργό; Όχι! Για να Τον ευχαριστήσουν που έσωσε δυο εξαθλιωμένους συμπολίτες τους; Όχι! Για να Τον δούν, ας είναι και από περιέργεια μόνο; Όχι!

Αλλά γιατί χτύπησε συναγερμός και «πάσα η πόλις εξήλθεν»; Ήταν συναγερμός κινδύνου. Όλοι τους Τον «παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών». Θα είχαν, φαίνεται, πολλούς χοίρους και περισσότερα χοιρώδη πάθη. Ο δε ανεξίκακος, μακρόθυμος και πράος Θεάνθρωπος «εμβάς εις το πλοίον» έφυγε…

deco_tiny_01

Ο Θεός παρουσιάζεται και σε μας· τα εξής όμως απόκεινται στην ελευθερία της εκλογής μας. Οι μεν Τον δεχόμαστε, οι δε Τον απορρίπτουν. Σύμφωνα με την παραστατική εικόνα της Αποκαλύψεως (3.20) στέκεται στην πόρτα μας και κρούει. Ξέρει τη θύρα σου· θα σου χτυπήσει το δίχως άλλο. Εσύ όμως τι κάνεις;

Τρία τα ενδεχόμενα: Μπορεί να Του ανοίξεις και να Τον πάρεις μέσα, μπορεί ν’ αδιαφορήσεις –ο μη γένοιτο!– και τρίτο μπορεί να Του ανοίξεις για να Τον αποπάρεις που σε ενόχλησε, και να Τον διώξεις –ο μη γένοιτο δυο φορές!

Τον δέχθηκε και αποδέχθηκε ο Παύλος· και μόνο Τον αποδέχθηκε; Καθώς ο μέχρι τότε διώκτης των χριστιανών κατευθυνόταν προς τη Δαμασκό, βγήκε μπροστά του ο Κύριος μέσα στο εκθαμβωτικό άκτιστο φως. Δεν το άντεξε ο Παύλος, αφού ήταν ακόμη αφώτιστος.

Έχασε τότε πρόσκαιρα το φως του, πλην ενστερνίσθηκε τον Ιησού, οπότε φωτίσθηκε διπλά, και στο σώμα και στο πνεύμα (Πρ. 9.1-18). Η ζωή του πια εστιάσθηκε στον Χριστό, χριστοκεντρώθηκε και χριστοποιήθηκε. Δεν ζούσε πιά αυτός, αλλά ζούσε μέσα Του ο Χριστός! (Γαλ. 2.20).

Επίσης αποδέχθηκαν τον «εν ετέρα μορφή» (Μάρκ. 16.12) Χριστό και οι δυό μαθητές που την ημέρα της Αναστάσεως βάδιζαν μελαγχολικοί προς την κωμόπολη Εμμαούς. Περιγράφει με λυρισμό ο Λουκάς τις ποικίλες φάσεις του συμβάντος και τα ποικίλα συναισθήματά του στο (πέμπτο) εωθινό Ευαγγέλιο που διαβάσθηκε σήμερα στον όρθρο.

«Μείνον μεθ’ ημών», Του είπαν οι μαθητές, χωρίς ακόμη να Τον έχουν αναγνωρίσει.

Το «Μείνον μεθ’ ημών» της Εμμαούς ακούστηκε και στη Συχάρ, στο φρέαρ του Ιακώβ. Όταν η έκλυτη έως τότε Σαμαρείτιδα, και ύστερα ισαπόστολος Φωτεινή, μίλησε στους συμπολίτες της για τον περαστικό, που το οξυδερκέστατο βλέμμα Του διατρυπούσε χρόνο και χώρο, χτύπησε τότε συναγερμός. «Ως ουν ήλθον προς αυτόν οι Σαμαρείται, ηρώτων αυτόν μείναι παρ’ αυτοίς· και έμεινεν εκεί δύο ημέρας· και πολλώ πλείους [από εκείνους που είχαν πάει αρχικά στο πηγάδι] επίστευσαν δια τον λόγον αυτού, τη τε γυναικί έλεγον ότι ουκέτι δια την σην λαλιάν πιστεύομεν· αυτοί γαρ ακηκόαμεν, και οίδαμεν ότι ούτος εστίν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου ο Χριστός» (Ιω. 4.4-42). Πίστεψαν χάρις στα λόγια Του, καίτοι δεν είχε θαυματουργήσει με εξωτερική πράξη, με κάποια ίαση ή ανάσταση νεκρού ή κάτι τέτοιο.

Οι κάτοικοι της Συχάρ φέρθηκαν διαμετρικά αντίθετα από ό,τι οι σημερινοί Γεργεσηνοί, που αν και είδαν τερατουργία συγκλονιστική, τη θεραπεία των δυο ενεργουμένων του σατανά και «χαλεπών λίαν», έδιωξαν πάνδημα τον ευεργέτη…

deco_tiny_01

Ας έρθουμε στους εαυτούς μας· ας ερευνήσουμε πώς και γιατί εμείς εξορίζουμε κάπου-κάπου τον Χριστό.

Να θυμηθούμε ότι παρεμβαίνει ο Θεός ο Ίδιος ή με ένα θεόσταλτο γεγονός ή με ένα θεόσταλτο βιβλίο ή με μιά θεόσταλτη γνωριμία ή με τη θεόσπαρτη στα μύχια μας συνείδηση ή με μιά θεόσταλτη ή θεοπαραχώρητη νόσο ή με άλλους τρόπους τέλος πάντων· και όχι σπάνια – αλλοίμονο! – η αντίδρασή μας είναι «Ούφ! Πού βγήκε μπροστά μου;»!

Τι λέμε; Εξορίζουμε κάπου-κάπου τον Χριστό;! Δυσανασχετούμε στην παρουσία Του;! Διαμαρτυρόμαστε! Εμείς ούτε σαν άτομα, ούτε και σαν έθνος Τον έχουμε εξοβελίσει. Αν μη τι άλλο φοιτάμε στον ναό· τώρα τουλάχιστον ασχολούμαστε με τον λόγο του Θεού.

Βέβαια, είναι δυνατό να στρέψει κανείς τα νώτα στον Χριστό άπαξ δια παντός, είτε εμφανώς είτε αφανώς. Λένε ενδόμυχα «Τι ημίν και σοι, Ιησού»; Το ξεκόβουν ξερά: «Απομακρύνσου από μένα, τις «οδούς Σου να [τις] ξέρω δεν θέλω (Ιωβ. 21.14)», είναι στενές και τεθλιμμένες (Ματθ. 7.14). Γι’ αυτό μη μου έρχεσαι, μη πλησιάζεις· δεν θέλω να ξέρω τον δρόμο Σου, τον ερχομό Σου. Ας χωρίσουμε τους δρόμους μας. Προτιμώ να είμαι μακρυά «ζων ασώτως» (Λουκ. 15.13)».

Μα υπάρχουν και περιπτώσεις που πρόσκαιρα δυσανασχετούμε όταν παρουσιάζεται ο Χριστός. Για παράδειγμα, είπαμε ότι και μια αρρώστια μπορεί να είναι επίσκεψη Χριστού. Μονολογούσε ο μακαριστός παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, σύγχρονη διακεκριμένη φυσιογνωμία του Αγίου Όρους: «Εφραίμ, να ο Χριστός είναι στα πόδια σου!» – υπέφερε πολυχρόνια από βασανιστικό έκζεμα ποδών και έκανε υπομονή· δεν βαρυγγωμούσε που είχε «τον Χριστό στα πόδια» του!

Τέτοιες περιπτώσεις όμως είναι εξαιρέσεις δυστυχώς. Πολλές φορές δυσανασχετούμε όταν πλησιάζει ο Κύριος: «Όχι τώρα, Θεέ μου. Σε παρακαλώ, αποχώρησε για λίγο· έλα μετά. Τώρα θέλω να είμαι μόνος μου, θέλω να είμαι μακρυά από το βλέμμα Σου. Σε παρακαλώ άφησέ με για λίγο»! Ή άλλοτε Του ζητάμε «Ξαναέλα πιο ύστερα. Τώρα δεν ευκαιρούμε να Σου αφιερώσουμε χρόνο, να Σε προσέξουμε». Έτσι ή αλλοιώς, αν θα θέλαμε να είμασταν ωμά ειλικρινείς, η αντίδρασή μας είναι «Μη μπαίνεις στα πόδια μας!» – δεν είμαστε… παπα-Εφραίμ εμείς!

 

 

Ιουστίνος Ιερομόναχος 

 

 

 

Φύγε, Θεέ! – Κυριακή Ε΄ Ματθαίου

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.