Γέροντες

Άγιος Νεκτάριος και Αγιορείτες
Άγιος Νεκτάριος και Αγιορείτες

Ο λόγιος και ενάρετος μοναχός Νείλος (Μητρόπουλος) ο Σιμωνοπετρίτης (1871-1911), ο «τόσον λόγιος όσον ταπεινός», αναχώρησε για το Άγιον Ορος μαζί με τον μακαριστό Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (1884-1980). Mε ιδιαίτερη χάρη περιγράφει ο Γέροντας Φιλόθεος την ιεραποδημία τους: «Πριν αναχωρήσωμεν με τον αδελφόν Νικόλαον Μητρόπουλον, εξομολογηθέντες αμφότεροι εις τον Άγιον Πενταπόλεως Νεκτάριον και λαβόντες την ευχήν και ευλογίαν του ετελέσαμεν ολονύκτιον αγρυπνίαν εις το εκκλησίδιον του Προφήτου Ελισσαίου την 8ην Μαΐου, εορτήν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, και μετέσχομεν των Αχράντων Μυστηρίων την πρωΐαν…». Με τις ευχές και ευλογίες του θεοφόρου Νεκταρίου ήλθε ο μακαριστός Νείλος στη Σιμωνόπετρα και μετά από τετράχρονη ευδόκιμη διακονία και βαρειά ασθένεια αναπαύτηκε εν Κυρίω.

Ο Άγιος προέβλεψε την αλλαγή του ημερολογίου κι έλεγε στον Αγιορείτη Γέροντα Θεοφύλακτο: «Θα γίνη ένα κακό στην Εκκλησία. Αλλοίμονον όμως εις αυτούς που θα κάνουν το κακό αυτό». Μετά την κοίμησή του ο Άγιος παρουσιαζόταν στα πνευματικά του τέκνα «ως ζων» και τους συμβούλευε –είχε γίνει η αλλαγή του ημερολογίου: «Θα ακολουθήσετε την Εκκλησίαν. Ανταρσίες δεν θέλω εγώ».

Ο Νεοσκητιώτης Γέρων Ιωακείμ (Σπετσιέρης, 1860-1943), απ’  τον πόθο του να φτάσει στο Περιβόλι της Παναγίας, μόλις 18 ετών, δεν ένοιωσε το περπάτημα απ’  τη Θεσσαλονίκη ως τη Νέα Σκήτη. Η Παναγία τού έγινε στοργική σύντροφος σε όλη του τη ζωή. Σαν λειτουργός δεν πατούσε στη γη. Η ολόθερμη προσευχή του θαυματουργούσε. Κοιμήθηκε ύπνο γαληνό έχοντας στο στόμα του τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Υπήρξε μαθητής της Ριζαρείου με δάσκαλο τον άγιο Νεκτάριο. Μετά την κοίμησή του αισθανόταν να βγαίνει απ’  τον τάφο του στην Αίγινα ευωδία ως εκλεκτό θυμίαμα.

Ο άγιος Σάββας ο Νέος της Καλύμνου (1862-1948) δωδεκάχρονος ήλθε στη Σκήτη της Αγίας Άννας, όπου με μεγάλους αγώνες έζησε συνολικά μια δεκαπενταετία. Από εδώ απέρχεται σε διάφορα μέρη, για να καταλήξει στην Κάλυμνο, μεταφέροντας το άρωμα της αγιορειτικής ερήμου. Μόνο μ’  ένα πρόσφορο περνούσε μια βδομάδα. Απέκτησε φήμη άριστου πνευματικού και λειτουργού. Αποτέλεσμα των ασκήσεών του σωματικές ασθένειες, αλλά και εκφορά ευωδίας απ’  το σώμα του. Ευωδία που διατήρησε και μετά την κοίμησή του το άφθορο λείψανό του. Ο θαυματοδότης Κύριος του έδωσε το μέγα χάρισμα πλούσια να θαυματουργεί. Δεύτερος θαυματουργός άγιος του αιώνος μας, μετά τον άγιο Νεκτάριο, μαζί με τον οποίο έζησε και ασκήθηκε. Είναι θεατής του πρώτου θαύματος του αγίου Νεκταρίου: Νεκρός ο άγιος έσκυψε το κεφάλι του για να του φορέσουν το πετραχήλι του και το επανέφερε στη θέση του. Επί τρεις ημέρες μετά την κοίμηση του αγίου ο θαυμαστός Σάββας συνομιλούσε στον τάφο του. Και επί σαράντα ημέρες κλείστηκε στο κελλί του αγίου και τεχνούργησε την πρώτη εικόνα του. Ύστερα από νηστεία και προσευχή έλαβε αδιάψευστη πληροφορία περί αγιότητος του ιεράρχου και ζήτησε να τεθεί η εικόνα του στο προσκυνητάρι προς συνεχή προσκύνηση. Επί πενταετία ανέλαβε την πνευματική καθοδήγηση των μοναζουσών της Ι.Μ. Αγίας Τριάδος. Το έργο αυτό παρέδωσε σ’  έναν άλλο άξιο Αγιορείτη, τον Γέροντα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη.

Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Γ. Ιερώνυμος (1871-1957) είναι μια απ’  τις πιο αξιόλογες σύγχρονες αγιορείτικες μορφές. Σε μια εποχή που αγαπά τους αριθμούς δίνουμε μερικούς από την «παράξενη αριθμητική» του. 17 χρόνων έρχεται στη μονή και μετά 4 ½ χρόνων δοκιμασία κείρεται μεγαλόσχημος. 43 έτη δεν κοιμήθηκε σε κλίνη –στο σκαμνί ή στην καρέκλα κοιμόταν και για λίγο. 69 χρόνια φορούσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα, που το φόρεσε σε πάνω από 300 αφιερωμένες ψυχές. Τα πνευματικά του τέκνα αριθμούνται σε αρκετές δεκάδες εκατοντάδων και οι επιστολές του σε 10.000. Μνημόνευε καθημερινά 2.500 ονόματα. Στο συρτάρι του, μετά την κοίμησή του, του βρήκαν 7 δραχμές, που δεν είχε προλάβει να δώσει στους φίλους του φτωχούς. Εκοιμήθη 86 χρόνων και χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στην κηδεία του, στο μετόχι της μονής στην Αθήνα. Οι σχέσεις του με τον άγιο Νεκτάριο χρονολογούνται απ’  το 1898, τότε που ο άγιος επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Συχνά όμως ο Γ. Ιερώνυμος τον επισκεπτόταν στην Αθήνα και την Αίγινα. Του έλεγε ο άγιος: «Χθες είδα τον άγιο Διονύσιο Ζακύνθου και μου είπε· Εγώ εποίμανα την Αίγινα αλλά εσύ θα την δοξάσης». Άλλοτε: «Είδα την νύκτα την Κόλασιν και τον Παράδεισον… Τι ωραία που ήτο εις τον Παράδεισο… Όμως, εγώ είμαι διά την Κόλασιν… Ελπίζω πάντως εις το έλεος του Θεού…». Όταν ο Γ. Ιερώνυμος τον επισκέφθηκε για τελευταία φορά στο νοσοκομείο, του είπε ανάμεσα στα πολλά άλλα ο άγιος: «Αν ο Θεός μου δώσει την υγεία μου θα ξαναέλθω εις Άγιον Όρος». Μετά την κοίμηση του αγίου, οι μοναχές της Αιγίνης παραχωρούσαν στον Γέροντα το κελλί και τα ενδύματα του αγίου. Ο Γ. Ιερώνυμος είχε τη φωτογραφία του αγίου ανάμεσα στις εικόνες του πριν από την κοίμησή του, τον αποκαλούσε πατέρα του και δάκρυζε.

Ο Μικραγιαννανίτης Γέροντας Αβιμέλεχ (Μπονάκης, 1860-1965) υπήρξε σκληρός βιαστής μέχρι το τέλος. 19χρονος έρχεται στο Άγιον Όρος. Ταπεινός αναχωρητής, πολλά γνώριζε και λίγα έλεγε, τύπος αληθινού μοναχού. Ωφέλεια ζητώντας περιόδευσε στις μονές Κωνσταντινουπόλεως, Πόντου, Ιερουσαλήμ, των νήσων και της ηπειρωτικής Ελλάδος, αλλά και ωφέλεια έδωσε. Η πολύχρονη άσκηση τού έδωσε πραότητα. Ξεχώριζε απ’  τους συνασκητές του για την εγκράτεια και την ακτημοσύνη του. Φίλος του αγίου Νεκταρίου και πρώτος βιογράφος του, ο εκδότης και άλλων ψυχοφελών βιβλίων και υμνογράφος καλός Αβιμέλεχ. Τη βιογραφία του αγίου εξέδωσε μόλις το 1921 στο Βόλο.

Μετά την κοίμηση του θαυματουργού αγίου ο αγιογράφος Γ. Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης (+ 1979) πολλά θαύματα είδε από τον άγιο Νεκτάριο. Σ’  επιστολή του, του 1978, ανάμεσα στ’  άλλα, έγραφε σ’  ευσεβή χριστιανό: «Των Ταξιαρχών κάμαμε Θεία Λειτουργία στο Καλύβι μας που έχουμε εκκλησία του « Ευαγγελισμού της Θεοτόκου» και την επομένη που είναι του αγίου Νεκταρίου είπαμε στον ιερέα πάλι να κάναμε Θ. Λειτουργία, για τα πολλά θαύματα που κατά καιρούς μου είχε κάνει ο άγιος Νεκτάριος. Και εφόσον διαβάσαμε τον εσπερινό και το απόδειπνο, κατόπιν εγώ δεν είχα ύπνο και πήγαινα στην εκκλησία μας την νύχτα. Εκεί έρχεται μιά ουράνια ευωδία τόσο που γέμισε όλο το σπίτι. Εγώ άνοιξα το παράθυρο και την πόρτα της εκκλησίας αλλά η ευωδία εκεί δεν έφευγε. Αφού σηκώθηκε ο πάτερ Γαβριήλ για τον Όρθρο μου λέγει, γέροντα ήλθε η χάρις της Παναγίας και των Αγίων. Αφού τελειώσαμε ήλθε ο ιερεύς ο παπα- Αθανάσιος διά να λειτουργήσει και λέγει προς τον πάτερ Γαβριήλ- τον υποτακτικό μου- αρώματα ερρίξατε μέσα στην εκκλησία; Κι εκείνος του λέγει όχι και εφόσον μπήκε μέσα στο ιερό, τότε κατάλαβε ότι από την λειψανοθήκη- που έχουμε στο ιερό- έβγαινε η ευωδία εκείνη κι εμείς αλλοιωθήκαμε.

Επί πέντε ημέρες κράτησε αυτή η ουράνια ευωδία. Ζωντανά πράγματα είναι η ορθόδοξος θρησκεία μας. …».

Και πολλοί άλλοι Αγιορείτες, φέροντας τ’  όνομα του αγίου, αγιογραφώντας εικόνες του, γράφοντας ύμνους και βιβλία γι’  αυτόν, φυλάγοντας μ’  ευλάβεια εικόνες του, επιστολές του, ενδύματά του, άμφιά του, τεμάχια των τιμίων λειψάνων του, διηγούνται συγκινημένοι θαυμαστές επισκέψεις και χάριτες του πολυαγάπητου αγίου.

Όλα φανερώνουν την αγάπη του Θεού στον κόσμο για να στείλει στις ημέρες μας ένα τέτοιο άγιο, την αγάπη των εναρέτων αυτών Γερόντων στο σεβάσμιο και ελκυστικό για τη χάρη του πρόσωπο, αλλά και την ευλάβεια όλων των Αγιορειτών στην ιερή μνήμη του.

 

 

 

 

Από το περιοδικό «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ», Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 7 (1982), σελ. 36.

 

 

 

 

 

Άγιος Νεκτάριος και Αγιορείτες

 

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.