Αγιολόγιο - Εορτολόγιο

Ο όσιος Δημήτριος Μπασαράμπ ο Νέος
Ο όσιος Δημήτριος Μπασαράμπ ο Νέος

Ο όσιος Δημήτριος Μπασαράμπ γεννήθηκε στο χωριό Μπασαράμπη, που είναι στα νότια του ποταμού Δούναβη και απέχει τρία χιλιόμετρα από την πόλη Ρουσκίουκ. Το χωριό του ανήκε στο έδαφος της Βουλγαρίας.

Οι γονείς του ήταν Ρουμάνοι, ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί και ασχολούνταν με τη γεωργία και τη διατροφή αγελάδων. Δυστυχώς δεν διασώθηκαν πολλές μαρτυρίες για τη γέννηση και παιδική ηλικία του Αγίου. Πάντως ο Άγιος είδε το φως της ημέρας στην περίοδο των ευσεβών βασιλέων Πέτρου και Ιονίτσας Ασάν. Από μικρός, σύμφωνα με τις ελάχιστες βιογραφικές πηγές, έβοσκε τις αγελάδες του σπιτιού του, και έπειτα έγινε μοναχός.

Για τον νεαρό Δημήτριο ο πρώτος καρπός της πνευματικής του προκοπής ενώπιον του ουρανίου Πατρός ήταν η υπακοή στους γονείς του και ο δεύτερος η ταπείνωσή του.

Με τη χαριτωμένη ζωή του, παρότι ζούσε μέσα στον κόσμο, ο νεαρός Δημήτριος κατόρθωσε να λυτρωθεί από τους κοσμικούς πειρασμούς και να ζει ως αληθινός στρατιώτης του Χριστού προσπαθώντας ημέρα και νύκτα ν’ αγωνίζεται πνευματικά. Με τη σκληρή νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή πρόκοψε στην ταπείνωση και στην αγάπη του Χριστού.

Βλέποντας ο Θεός την καρδιά του και τη χριστιανική ζωή που έκανε μέσα στον κόσμο, τον οδήγησε σε ευλαβείς ανθρώπους, οι οποίοι ασκούνταν με μοναχικούς αγώνες για τη σωτηρία τους. Απ’ αυτούς έμαθε ότι, εκτός από τη χριστιανική ζωή στον κόσμο, υπάρχει και η ζωή της αναχώρησης από τον κόσμο και της υποταγής σε μεγάλους πατέρες της ερήμου.

Έτσι, με τον θείο πόθο στην καρδιά και την άνωθεν κλήση του Θεού, ο Δημήτριος εγκατέλειψε γονείς, αδελφούς, περιουσία και σηκώνοντας τον Σταυρό του ακολούθησε τον Νυμφίο Χριστό.

Δεν μπορούμε να καθορίσουμε επακριβώς πού άρχισε τη μοναχική του ζωή ο Άγιος. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι, αφού πρώτα ασκήθηκε σε μία μοναχική κοινότητα κατά τον 13ο αιώνα, κατόπιν αναχώρησε στην έρημο του δάσους ζώντας μόνος του σε μία πέτρινη σπηλιά στην περιοχή του χωριού Μπασαράμπ και κοντά στον ποταμό Λόμο. Επίσης, λόγω ελλείψεως επαρκών γραπτών πηγών, μας είναι δύσκολο να γνωρίζουμε τις ασκήσεις που έκανε στην ησυχία, πότε εγκατέλειψε την παρούσα ζωή για την αιώνια και ποιοι τον προετοίμασαν για την τελευταία του κατοικία.

Από τις λίγες πληροφορίες που έχουμε, μαθαίνουμε ότι, όταν κάποτε ως νέος έβοσκε το κοπάδι προβάτων του πατρικού του σπιτιού, του συνέβη να πατήσει μια φωλιά πουλιών, που ήταν μέσα στα χόρτα, και να τα σκοτώσει όλα! Τότε ο ευσεβής μικρός Δημήτριος κατελήφθη από μεγάλο πόνο και έκλαιγε απαρηγόρητα γι’ αυτή τη μεγάλη απροσεξία του. Προκειμένου λοιπόν να τιμωρήσει τον εαυτό του, πήρε μια σκληρή απόφαση. Το πόδι με το οποίο πάτησε τα πουλάκια, το τιμώρησε να βαδίζει χωρίς παπούτσι επί τρία χρόνια. Το καλοκαίρι υπέφερε από τ’ αγκάθια και τις αιχμηρές πέτρες, ενώ τον χειμώνα βασανιζόταν από την παγωνιά και τα χιόνια. Μόνο μ’ αυτό το σκληρό επιτίμιο στον εαυτό του εξόφλησε την ακούσια αμαρτία του ο νεαρός Δημήτριος και ειρήνευσε ο λογισμός του ενώπιον του Θεού!

Ο όσιος Δημήτριος τελειώθηκε, όπως είπαμε, σε μία σπηλιά, προγνωρίζοντας με ακρίβεια την ημέρα της κοιμήσεώς του. Έτσι, τοποθέτησε τον εαυτό του, προ της τελευτής του, ανάμεσα σε δύο πέτρινες πλάκες και εμπιστεύθηκε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Κάποτε πλημμύρισε ο ποταμός Λόμο και τα νερά του έφτασαν μέχρι τη σπηλιά του Οσίου. Παρέσυραν τις πλάκες και το άφθαρτο σώμα του, το οποίο σκεπάστηκε από τη λάσπη στην κοίτη του ποταμού, άγνωστο για πόσα χρόνια, χωρίς να υποστεί καμία βλάβη ή φθορά.

Ο Θεός, θέλοντας να δοξάσει τον δούλο του, ευδόκησε μία ημέρα για την ανεύρεση και ανακομιδή του λειψάνου του με τον εξής τρόπο: Παρουσιάστηκε ο Όσιος στο όνειρο μιας μικρής κόρης, που ήταν παράλυτη, και της είπε: «Εάν, παιδί μου, με βγάλουν οι γονείς σου από την κοίτη του ποταμού Λόμο, εγώ θα σε θεραπεύσω». Συγχρόνως της έδειξε και το μέρος, όπου ήταν θαμμένο το σώμα του.

Όταν ξύπνησε η κόρη, είπε στους γονείς της το όνειρο που είδε. Τότε συγκεντρώθηκε πολύς κόσμος και ο κλήρος της επαρχίας και κατέβηκαν στο ποτάμι, στον τόπο όπου βρισκόταν το λείψανο του Οσίου. Σ’ αυτό το σημείο ευλαβείς άνθρωποι είχαν δει φως στο παρελθόν να καταυγάζει τη γύρω περιοχή και πίστευαν ότι κάποιος κρυμμένος θησαυρός υπάρχει εκεί, χωρίς να ξέρουν τίποτε συγκεκριμένο.

Ψάχνοντας οι εργάτες με σκαπτικά εργαλεία βρήκαν μέσα στην κοίτη του ποταμού ολόκληρο και άφθαρτο το σώμα του Αγίου, το οποίο έπλυναν, το έντυσαν με μοναχικά ενδύματα και το προσκύνησαν. Η αφθαρσία του σώματός του μαρτυρεί την πλούσια χάρη του αγίου Πνεύματος που κατοίκησε μέσα σ’ αυτό.

Ο λαός με επικεφαλής τον Μητροπολίτη και τους κληρικούς μετέφεραν το άγιο λείψανο στη γενέτειρά του, το χωριό Μπασαράμπη. Μαζί τους βάδιζε και η θεραπευμένη κορούλα, που τον είδε στ’ όνειρό της, καθώς και πολλοί άλλοι χριστιανοί. Μερικοί απ’ αυτούς που έπασχαν από διάφορες ασθένειες επικαλέσθηκαν τον Άγιο και έλαβαν την ιατρεία τους.

Η είδηση της εύρεσης του αγίου λειψάνου διαδόθηκε παντού και έρχονταν πολλοί, άλλοι από περιέργεια να το δουν και άλλοι από ευλάβεια να το προσκυνήσουν. Ο Ηγεμόνας της Ουγγροβλαχίας έστειλε ιερείς και άρχοντες για να δουν πως είναι δυνατόν να διατηρείται σώμα ανθρώπου μετά πολλές δεκαετίες από τον θάνατό του.

Λόγω του τουρκικού κινδύνου, που πάντοτε απειλούσε την περιοχή εκείνη του Δούναβη, ο ρουμάνος Ηγεμόνας ίδρυσε εκκλησία στο χωριό του Αγίου για να διασώσει και διαφυλάξει το λείψανό του.

Κατά τα έτη 1769-1774 συνέβη το εξής: Είχε εκραγεί ο Ρωσσοτουρκικός πόλεμος. Τα ρωσικά στρατεύματα, διευθυνόμενα από τον στρατηγό Πέτρο Σαλτίκωβ, έφτασαν στον Δούναβη, κοντά στην κοινότητα Μπασαράμπη. Μερικοί ευσεβείς χριστιανοί, επειδή ο τουρκικός κίνδυνος ήταν άμεσος, σκέπτονταν πώς θα διασώσουν αυτόν τον μεγάλο θησαυρό. Τότε ο στρατηγός Σαλτίκωβ έδωσε εντολή να μεταφερθεί το ιερό κιβώτιο με τον Άγιο στη Ρωσία. Πράγματι, ξεκίνησε η ιερή πομπή και εισήλθε στο ρουμανικό έδαφος. Έφτασαν στο Βουκουρέστι και ο κόσμος ζήτησε να προσκυνήσει τον Άγιο. Τότε ένας ευσεβής Ρουμάνος Χριστιανός, ο Δημήτριος Χατζή, παρακάλεσε τον στρατηγό να μη μεταφέρει τον Άγιο στη Ρωσία, αλλά να τον χαρίσει στους Ρουμάνους, εφόσον και αυτός ήταν από Ρουμάνους γονείς. Ο στρατηγός δέχθηκε. Πήρε μόνο το δεξί χέρι του Αγίου και το έστειλε στο Κίεβο. Σήμερα το χέρι αυτό φυλάσσεται στη Λαύρα Πετσέρσκα.

Το σώμα του οσίου Δημητρίου απήλαυσε μεγάλων τιμών από τον ευσεβή ρουμανικό λαό. Τοποθετήθηκε σε ειδική εξέδρα εντός και αριστερά του καθεδρικού ναού του Βουκουρεστίου, που τιμάται στους ισαποστόλους και βασιλείς Κωνσταντίνο και Ελένη.

Από τότε, το 1774, ο όσιος Δημήτριος ο Νέος έγινε ο προστάτης του Βουκουρεστίου και ολόκληρης της Ρουμανίας. Είναι ο πρόθυμος βοηθός σ’ όσους έχουν κάποια ανάγκη. Την αγάπη του προς τον λαό αποδεικνύει μέχρι σήμερα με τα πολλά θαύματά του και την αδιάκοπη ευωδία του ιερού λειψάνου του.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 27 Οκτωβρίου κάθε έτος. Τότε γίνεται τριήμερη πανήγυρη διότι συμπανηγυρίζεται και ο άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης και Θεσσαλονικεύς. Τότε εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί καταφθάνουν απ’ όλα τα μέρη της Ρουμανίας για να προσκυνήσουν τον άγιο Προστάτη τους.

 

 

Από το βιβλίο: 30 βίοι Ρουμάνων Αγίων. Μετάφραση από τα Ρουμανικά Δ.Μ.Γ. Έκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 67.

 

 

 

 

 

 

Ο όσιος Δημήτριος Μπασαράμπ ο Νέος

 

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.